VoxZero.Kammerton BİRİNCİ KİTAP

Şehir bir orkestra gibi kurulmuştur. On bir milyon ses kendi partisini

düzgünce ve vaktinde çalar, kürsüde ise bir makine durur: hepsini birden

duyar ve her birini şefkatle gözetir, kimse zorla ses vermek zorunda

kalmasın diye. Bilezik yeşil yanar, yağmur çizelgeye göre yağar, mutluluk

her gün su ve ışık gibi dağıtılır.

Orkestranın bir yüzü var: sesi her sabah şehre iyi günler dileyen genç bir

kadın. O kadar uzun zamandır yalan söylüyor ki kendi sesinin nerede bitip

yabancı metnin nerede başladığını artık hatırlamıyor. Aşağıda ise tempoya

uymadan çınlayan bir oğlan büyüyor. Bir gün bu çınlamayı bütün şehir

duyacak.

Dayatılan mutluluk ve ondan daha değerli, acı bir gerçek üzerine bir roman.

Cesaret ve büyümek üzerine. Herkesin içinde kimsenin uzanamadığı bir yer

olduğu üzerine.

Işıklandırılmış kademelerin altına inin. Çizelgenin bittiği yere çıkın. Ve tek

bir nota tempoya uymayı reddettiğinde ne olduğunu dinleyin.