Kitobni o'qish: «เส้นทางแห่งวีรบุรุษ »

Shrift:

เส้นทางแห่งวีรบุรุษ

(เล่ม 1 ในชุด วงแหวนของผู้วิเศษ)

มอร์แกน ไรซ์

ประวัติ มอร์แกน ไรซ์

มอร์แกน ไรซ์ เป็นผู้เขียนหนังสือขายดีอันดับ 1 เรื่อง THE VAMPIRE JOURNALS นิยายชุดสำหรับวัยรุ่น จำนวน 11 เล่ม (ยังมีเล่มต่อไป), นิยายชุดขายดีอันดับ 1เรื่อง THE SURVIVAL TRILOGY นิยายระทึกขวัญ จำนวน 2 เล่ม (ยังมีเล่มต่อไป) และนิยายชุดมหากาพย์แฟนตาซีขายดีอันดับ 1 วงแหวนของผู้วิเศษ จำนวน 11 เล่ม (ยังมีเล่มต่อไป)

หนังสือของมอร์แกน มีทั้งรูปแบบหนังสือเสียงและเป็นรูปเล่ม และแปลเป็นภาษาเยอรมัน ฝรั่งเศส อิตาเลียน สเปน โปรตุเกส ญี่ปุ่น จีน สวีเดน ดัตช์ ฮังกาเรียน เช็ค และสโลวัก (และภาษาอื่น ๆ ที่จะตามมา)

มอร์แกนอยากฟังความคิดเห็นจากพวกคุณ สามารถเข้าไปเยี่ยมชมเว็บไซต์ www.morganricebooks.com เพื่อสมัครรับข่าวสารทางอีเมล พร้อมรับหนังสือ และของรางวัลมากมาย และสามารถดาวน์โหลดแอพฟรี พร้อมทั้งรับทราบข่าวสารล่าสุด หรือเชื่อมต่อผ่านเฟซบุคและทวีตเตอร์ โปรดติดตาม!

คำนิยมสำหรับ มอร์แกน ไรซ์

“วงแหวนของผู้วิเศษ มีส่วนผสมทุกอย่างของการประสบความสำเร็จทันที ไม่ว่าจะเป็นโครงเรื่องหลัก โครงเรื่องย่อย ความลึกลับ อัศวินผู้กล้าหาญ ความสัมพันธ์ที่เบ่งบานพร้อมกับการอกหัก การหลอกหลวงและการทรยศ มันจะทำให้คุณเพลิดเพลินได้หลายชั่วโมง และเป็นที่ชื่นชอบของทุกวัย แนะนำให้มีประจำไว้ในห้องสมุดสำหรับคอนักอ่านเรื่องแฟนตาซี”

--Books and Movie Reviews, Roberto Mattos

“ไรซ์ทำได้ยอดเยี่ยมในการดึงคุณเข้าสู่เรื่องราวตั้งแต่เริ่มต้น ใช้พรรณนาโวหารได้อย่างเยี่ยมยอด ทำให้เห็นภาพได้ดีกว่าภาพวาดเสียอีก เป็นงานเขียนที่ดีและอ่านอย่างรวดเร็วมาก”

--Black Lagoon Reviews (สำหรับเรื่อง Turned)

“เป็นหนังสือในดวงใจสำหรับนักอ่านวัยรุ่น มอร์แกน ไรซ์ สร้างงานเขียนที่ตื่นเต้นและหักมุม แปลกใหม่และไม่เหมือนใคร หนังสือชุดนี้เป็นเรื่องราวของเด็กสาวคนหนึ่ง ที่มีความพิเศษ!...อ่านง่ายแต่เดินเรื่องได้ฉับไว ...เรตผู้ปกครองควรแนะนำ

--The Romance Reviews (สำหรับเรื่อง Turned)

“ดึงความสนใจของฉันได้ตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบ…เป็นเรื่องราวการผจญภัยที่น่าอัศจรรย์ ดำเนินเรื่องฉับไวและเต็มไปด้วยฉากแอคชั่นตั้งแต่ต้นเรื่อง ไม่มีจังหวะน่าเบื่อเลย”

--Paranormal Romance Guild (สำหรับเรื่อง Turned)

“เต็มไปด้วยฉากแอ็คชั่น โรแมนติกและตื่นเต้น หาไปอ่านสักเล่มแล้วคุณจะตกหลุมรักอีกครั้ง”

--vampirebooksite.com (สำหรับเรื่อง Turned)

“โครงเรื่องยอดเยี่ยม เป็นหนังสือที่คุณอ่านแล้วจะไม่อยากวาง มีตอนจบที่น่าตื่นเต้นและลุ้นจนคุณอยากจะซื้อเล่มต่อไปทันที มาดูกันว่าจะเกิดอะไรต่อไป”

--The Dallas Examiner (สำหรับเรื่อง Loved)

“เป็นหนังสือที่เป็นคู่แข่งของ TWILIGHT และ VAMPIRE DIARIES และเป็นเล่มที่คุณอ่านแล้วจะไม่อยากวางจนถึงหน้าสุดท้าย หากคุณชอบการผจญภัย ความรักและแวมไพร์ หนังสือเล่มนี้เป็นเล่มที่คุณมองหา!”

--Vampirebooksite.com (สำหรับเรื่อง Turned)

“มอร์แกน ไรซ์ ได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้งว่าเป็นนักเล่าเรื่องที่มีพรสวรรค์ หนังสือเรื่องนี้จะดึงดูดความสนใจของนักอ่านมากมาย รวมทั้งนักอ่านวัยรุ่นที่ชื่นชอบเรื่องราวประเภทแวมไพร์และแฟนตาซี ตอนจบของเรื่องน่าตื่นเต้นอย่างไม่น่าเชื่อจนทำให้คุณตกใจ”

--The Romance Reviews (สำหรับเรื่อง Loved)

หนังสือของ มอร์แกน ไรซ์

ชุด วงแหวนของผู้วิเศษ

เส้นทางแห่งวีรบุรุษ (เล่ม 1)

ขบวนแห่งกษัตริย์ (เล่ม 2)

A FATE OF DRAGONS (เล่ม 3)

A CRY OF HONOR (เล่ม 4)

A VOW OF GLORY (เล่ม 5)

A CHARGE OF VALOR (เล่ม 6)

A RITE OF SWORDS (เล่ม 7)

A GRANT OF ARMS (เล่ม 8)

A SKY OF SPELLS (เล่ม 9)

A SEA OF SHIELDS (เล่ม 10)

A REIGN OF STEEL (เล่ม 11)

A LAND OF FIRE (เล่ม 12)

A RULE OF QUEENS (เล่ม 13)

ชุด SURVIVAL TRILOGY

ARENA ONE: SLAVERSUNNERS (เล่ม 1)

ARENA TWO (เล่ม 2)

ชุด VAMPIRE JOURNALS

TURNED (เล่ม 1)

LOVED (เล่ม 2)

BETRAYED (เล่ม 3)

DESTINED (เล่ม 4)

DESIRED (เล่ม 5)

BETROTHED (เล่ม 6)

VOWED (เล่ม 7)

FOUND (เล่ม 8)

RESURRECTED (เล่ม 9)

CRAVED (เล่ม 10)

FATED (เล่ม 11)


ฟัง นิยายชุด วงแหวนของผู้วิเศษ ในรูปแบบหนังสือเสียง!

มีให้ฟังแล้วที่

Amazon

Audible

iTunes

ลิขสิทธิ์ © 2012 โดย มอร์แกน ไรซ์

สงวนลิขสิทธิ์ ยกเว้นที่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ ของสหรัฐฯ พ.ศ. 2519 ห้ามนำส่วนใดของการเผยแพร่นี้ไปทำซ้ำ แจกจ่ายหรือถ่ายทอดในรูปแบบใด ๆ หรือโดยความหมายใด ๆ หรือเก็บบันทึกเป็นข้อมูล หรือระบบสืบค้น โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียน

หนังสือ ebook นี้ อนุญาตเพื่อความบันเทิงส่วนตัวของคุณเท่านั้น และ ebook เล่มนี้ไม่อาจนำไปขายซ้ำ หรือยกให้ผู้อื่น หากคุณต้องการแบ่งปันหนังสือเล่มนี้กับผู้อื่น ขอความกรุณาซื้อเพิ่มใหม่เป็นส่วนตัว หากคุณกำลังอ่านหนังสือเล่มนี้ และไม่ได้ซื้อ หรือไม่ได้ซื้อในนามของคุณ ขอความกรุณาส่งคืนและดำเนินการซื้อในนามของคุณ ขอบคุณที่ให้ความเคารพในการทำงานอย่างหนักของผู้เขียน

หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ชื่อ ตัวละคร ธุรกิจ องค์กร สถานที่ สถานการณ์ และเหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน หรือเป็นการแต่งขึ้น ความคล้ายคลึงใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับบุคคลจริง ทั้งที่ยังมีชีวิตหรือเสียชีวิตไปแล้ว เป็นความบังเอิญทั้งสิ้น

Jacket image Copyright RazoomGame, used under license from Shutterstock.com.

สารบัญ


บทที่ 1

บทที่ 2

บทที่ 3

บทที่ 4

บทที่ 5

บทที่ 6

บทที่ 7

บทที่ 8

บทที่ 9

บทที่ 10

บทที่ 11

บทที่ 12

บทที่ 13

บทที่ 14

บทที่ 15

บทที่ 16

บทที่ 17

บทที่ 18

บทที่ 19

บทที่ 20

บทที่ 21

บทที่ 22

บทที่ 23

บทที่ 24

บทที่ 25

บทที่ 26

บทที่ 27

บทที่ 28

“ความกังวลนั้นอยู่บนเศียรที่สวมมงกุฎ”

วิลเลียม เช็คสเปียร์

เฮนรีที่ 4 องก์ 2

บทที่ 1

เด็กหนุ่มยืนอยู่บนเนินที่สูงที่สุดของเขตประเทศต่ำในอาณาจักรตะวันตกของอาณาจักรวงแหวน เขามองไปทางเหนือ เฝ้าดูแสงแรกของดวงอาทิตย์ เด็กหนุ่มมองเห็นเนินเขาเขียวชอุ่มทอดตัวไกลสุดลูกหูลูกตา

สูง ๆ ต่ำ ๆ เหมือนโหนกของอูฐในรูปของหุบเขาและยอดเขามากมาย รัศมีสีส้มแผดเผาของแสงแรกแห่งดวงอาทิตย์อ้อยอิ่งอยู่ในหมอกยามเช้า ทำให้สายหมอกเป็นประกายราวกับแสงเวทมนตร์ ซึ่งพอเหมาะกับอารมณ์ของเด็กหนุ่ม เขาแทบจะไม่เคยตื่นเช้าเท่านี้และไม่เคยออกจากบ้านมาไกลแบบนี้ ทั้งยังไม่เคยปีนขึ้นมาสูงขนาดนี้ด้วย เขารู้ดีว่าจะทำให้บิดาโกรธ แต่สำหรับวันนี้เค้าไม่ใส่ใจ ในวันนี้เขาขอเพิกเฉยต่อกฎเกณฑ์และงานการนับล้าน ๆ ที่บีบคั้นเขามาตลอดสิบสี่ปี เพราะวันนี้เป็นวันที่ไม่ธรรมดา เป็นวันที่โชคชะตาของเขาได้เดินทางมาถึงแล้ว

ธอร์กริน เด็กหนุ่มจากอาณาจักรตะวันตก แห่งจังหวัดภาคใต้ จากเชื้อสายแม็คคลอยด์ เป็นที่รู้จักของทุกคนที่เขาเกี่ยวข้องในชื่อ ธอร์ บุตรคนเล็กสุดในบรรดาบุตรชายสี่คน และเป็นคนที่บิดาโปรดปรานน้อยที่สุด เขาตื่นอยู่ทั้งคืนเพื่อเฝ้ารอคอยวันนี้ เด็กหนุ่มนอนกระสับกระส่าย ดวงตาพร่ามัว เฝ้ารอคอย จดจ่อกับแสงแรกของดวงอาทิตย์ เพราะวันเช่นนี้จะเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบหลายปี และหากเขาพลาด เขาจะต้องติดแหงก

อยู่ที่หมู่บ้านนี้ รับชะตากรรมทำหน้าที่ดูแลฝูงสัตว์ของบิดาไปตลอดชีวิต ซึ่งเป็นความคิดที่เขายอมรับไม่ได้

วันเกณฑ์พล เป็นวันที่กองทัพของพระราชาออกสำรวจไปทุกจังหวัดและคัดเลือกอาสาสมัครเข้าประจำการในกองทหารยุวชนของพระราชา ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ธอร์ไม่เคยฝันถึงอย่างอื่นเลย สำหรับเขาแล้วชีวิตนี้หมายถึงสิ่งเดียวเท่านั้น คือการได้เข้าร่วมในกองรบเงิน กองกำลังอัศวินชั้นยอดของพระราชา ที่แต่งกายด้วยชุดเกราะชั้นเลิศ พร้อมอาวุธชั้นเยี่ยมที่สุดในสองอาณาจักร คนที่จะเข้าร่วมกองรบเงินได้นั้นจะต้องได้เข้าร่วมในกองทหารยุวชนเสียก่อน เป็นกองกำลังทหารอายุระหว่างสิบสี่ถึงสิบเก้าปี และหากไม่ใช่บุตรชายของขุนนางหรือนักรบที่มีชื่อเสียงแล้ว ก็ไม่มีทางอื่นที่จะได้เข้าร่วมในกองทหารนี้

วันเกณฑ์พลเป็นข้อยกเว้นเดียว เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นน้อยมากในทุก ๆ หลายปี เมื่อกองทหารขาดกำลังพล และเหล่าทหารของพระราชาออกเสาะหากำลังพลใหม่ไปทั่วอาณาจักร ทุกคนรู้ดีว่ามีสามัญชนน้อยมากที่ได้รับเลือก และยิ่งน้อยเข้าไปอีกที่จะได้เข้าร่วมในกองทหารจริง ๆ

ธอร์สังเกตขอบฟ้าอย่างตั้งใจ มองหาสัญญาณความเคลื่อนไหว เขารู้ว่ากองรบเงินจะต้องใช้เส้นทางนี้ ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่เข้าไปยังหมู่บ้านของเขา และเขาอยากจะเป็นคนแรกที่ได้เห็นกองรบเงิน ฝูงแกะของ

ธอร์ประท้วงอยู่รอบตัวเขา พวกมันประสานเสียงร้องน่ารำคาญ กระตุ้นให้เขาพาพวกมันกลับลงเนินเขาไปหาทุ่งหญ้าที่น่าเล็มกว่า เขาพยายามไม่สนใจเสียงร้องและกลิ่นเหม็นสาบ เด็กหนุ่มต้องตั้งสมาธิ

ตลอดหลายปีของการดูแลฝูงสัตว์ หลายปีของการเป็นคนรับใช้ให้บิดา เป็นลูกไล่ให้บรรดาพี่ชาย เป็นคนที่ได้รับการดูแลน้อยที่สุดแต่ทำงานหนักที่สุด สิ่งที่ทำให้เรื่องทั้งหลายนี้เป็นเรื่องที่ยอมรับได้ก็คือความคิดที่ว่าวันหนึ่งเขาจะไปจากที่นี่ วันหนึ่งเมื่อกองรบเงินมาถึง เขาจะทำให้ทุกคนที่ดูถูกเขาต้องประหลาดใจ และเขาจะได้รับคัดเลือก แค่พริบตาเดียวเขาก็จะได้ขึ้นรถม้าของพวกนั้นแล้วบอกลากับทุกสิ่งที่นี่

แน่นอนว่าบิดาของธอร์ไม่เคยมองว่าเขาเป็นผู้สมัครเข้ากองทหารอย่างจริงจัง ที่จริงแล้วบิดาไม่เคยมองว่าเขาเป็นผู้เข้าชิงสำหรับอะไรเลย บิดาทุ่มเทความรักความสนใจให้แก่พี่ชายทั้งสามคนของธอร์ พี่ชายคนโตอายุสิบเก้าปี และคนอื่น ๆ อายุไล่กันคนละหนึ่งปี ทำให้ธอร์เด็กกว่าคนอื่น ๆ สามปี อาจจะเป็นเพราะพวกพี่ชายมีอายุใกล้เคียงกัน หรืออาจจะเพราะพวกเขาหน้าตาคล้ายกันแต่ไม่มีอะไรเหมือนธอร์ พวกเขาสามคนขลุกอยู่ด้วยกัน แทบจะไม่รับรู้การมีตัวตนอยู่ของธอร์เลย

ที่แย่กว่านั้นคือพวกพี่ชายสูงใหญ่กว่า และแข็งแรงกว่าเขา แม้ธอร์จะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนตัวเตี้ย ถึงกระนั้นเขาก็ยังรู้สึกตัวเล็กเมื่ออยู่ใกล้พวกนั้น รู้สึกเหมือนขาแข็งแรงของเขาผอมบาง เมื่อเทียบกับขาล่ำสันราวกับถังไม้โอ๊คของพวกพี่ชาย บิดาไม่ได้พยายามแก้ไขอะไรเรื่องนี้ ที่จริงแล้วดูเหมือนจะพอใจเสียด้วยซ้ำ เขาปล่อยให้ธอร์ดูแลแกะ และลับคมอาวุธ ขณะที่พวกพี่ชายได้ฝึกฝน แม้จะไม่เคยพูดออกมา แต่ก็เป็นที่เข้าใจกันดีว่าธอร์จะต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาปีกของพี่ชาย ถูกบังคับให้มองดูพวกเขาประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ ถ้าบิดาและพี่ชายของเขามีเส้นทางของตัวเองแล้ว ชะตากรรมของธอร์ก็คงจะเป็นการอยู่ที่นี่ ถูกหมู่บ้านนี้กลืนกิน และคอยช่วยเหลือครอบครัวของเขาตามที่พวกเขาต้องการ

เรื่องแย่อีกอย่างคือธอร์รู้ว่าพวกพี่ชายรู้สึกว่าถูกเขาคุกคาม อาจจะเกลียดเขาด้วยซ้ำ ธอร์มองเห็นในสายตาที่จ้องมองมาทุกครั้ง ในท่าทางของพวกเขา ซึ่งเขาไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร แต่เขาคงจะไปกระตุ้นบางอย่างในตัวพวกนั้น เช่น ความกลัว ความริษยา หรืออาจจะเป็นเพราะธอร์แตกต่างจากพวกเขา หน้าตาไม่คล้ายกัน หรือไม่พูดจาภาษาเดียวกัน เขายังแต่งตัวไม่เหมือนพวกนั้นด้วย บิดาจะเก็บเสื้อคลุมที่ดีที่สุด สีม่วงและสีแดง อาวุธชุบทอง ไว้สำหรับพี่ชายของเขา ในขณะที่ธอร์ต้องใส่ผ้าขี้ริ้วซอมซ่อ

แต่ธอร์ก็ทำให้ดีที่สุดด้วยสิ่งที่เขามี พยายามหาทางทำให้ชุดของเขาพอดีตัว ด้วยการผูกสายรัดไว้ที่เอว แล้วหน้าร้อนเช่นเวลานี้ เขาตัดแขนเสื้อออกเพื่อที่แขนกำยำของเขาจะได้สัมผัสลมเย็น เสื้อของเขาเข้าชุดกับกางเกงลินินเนื้อหยาบ เพียงตัวเดียวของเขา กับรองเท้าบู้ทที่ทำจากหนังคุณภาพแย่ที่สุด พันรัดไว้กับหน้าแข้ง มันเทียบไม่ได้เลยกับหนังรองเท้าบู้ทของพวกพี่ชาย แต่ธอร์ก็ทำให้มันใช้งานได้ เสื้อผ้าของเขาเป็นเครื่องแบบปกติของคนเลี้ยงสัตว์

แต่ธอร์แทบจะไม่มีลักษณะของคนเลี้ยงสัตว์เลย เขาสูงและสมส่วน มีขากรรไกรที่แข็งแรง และคางบึกบึน โหนกแก้มสูง และดวงตาสีเทา ดูคล้ายกับนักรบที่มาอยู่ผิดที่ผิดทาง ผมสีน้ำตาลเหยียดตรงทิ้งตัวเป็นคลื่นอยู่บนศีรษะ ยาวระใบหูและต้นคอ ดวงตาของเขาเป็นประกายเหมือนฝูงปลากระทบแสง

เช้าวันนี้พี่ชายของธอร์คงได้รับอนุญาตให้นอนตื่นสาย ได้รับประทานอาหารมีประโยชน์ แล้วถูกส่งไปรับการคัดเลือกพร้อมกับอาวุธที่ดีที่สุด และคำอวยพรของบิดา ในขณะที่ธอร์คงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วม เขาพยายามจะพูดเรื่องนี้กับบิดาครั้งหนึ่ง มันไม่ค่อยดีนัก บิดารีบสรุปจบการสนทนา แล้วเขาก็ยังไม่ได้ลองอีก มันไม่ยุติธรรมเลย

ธอร์ตั้งใจจะปฏิเสธชะตากรรมที่บิดาวางแผนไว้ให้เขา เมื่อได้เห็นสัญญาณแรกของขบวนทหารหลวง เขาจะรีบวิ่งกลับไปบ้าน ไปเผชิญหน้ากับบิดา และไม่ว่าจะชอบหรือไม่ เขาจะเสนอตัวกับทหารของพระราชา ธอร์จะยืนให้เลือกพร้อมกับคนอื่น ๆ บิดาจะห้ามเขาไม่ได้ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกในท้องบิดเขม็งเป็นเกลียว

อาทิตย์ดวงแรกเคลื่อนสูงขึ้น และเมื่ออาทิตย์ดวงที่สองเริ่มฉายแสง สีเขียวมิ้นต์ เพิ่มชั้นแสงบนท้องฟ้าสีม่วง ธอร์ก็เห็นพวกนั้น

เขาผุดลุกขึ้น ขนลุกและตื่นเต้น ตรงขอบฟ้านั่น เห็นเป็นเงาร่างจาง ๆ ของรถม้า ล้อรถบดฝุ่นฟุ้งขึ้นสู่ท้องฟ้า หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้นเมื่อเห็นรถม้าอีกคัน และอีกคัน แม้จะมองจากตรงนี้ รถม้าสีทองก็เปล่งประกายในแสงอาทิตย์ เหมือนปลาหลังเงินกระโจนขึ้นจากน้ำ

เมื่อนับได้สิบสองคัน ธอร์ก็ทนรอต่อไปไม่ได้ หัวใจเขาเต้นรัวอยู่ในอก เขาลืมฝูงสัตว์เป็นครั้งแรกในชีวิต ธอร์หันหลังแล้วถลันลงเนินไป ตั้งใจว่าจะไม่หยุดจนกว่าจะได้แนะนำตัว

*

ธอร์แทบจะไม่หยุดพักหายใจเลยระหว่างรีบวิ่งลงเนินมา วิ่งผ่านหมู่ไม้ โดนกิ่งก้านข่วนเอาแต่เขาก็ไม่สนใจ เขาวิ่งไปถึงที่โล่ง มองเห็นหมู่บ้านของเขาทอดตัวอยู่เบื้องล่าง หมู่บ้านชนบทที่ยังหลับใหล เต็มไปด้วยบ้านดินสีขาวชั้นเดียว หลังคามุงจาก มีเพียงไม่กี่สิบหลังคาเรือนในหมู่บ้าน ควันไฟลอยขึ้นจากปล่องไฟ เมื่อชาวบ้านส่วนใหญ่ตื่นแต่เช้า มาเตรียมอาหารเช้า มันเป็นสถานที่ในอุดมคติซึ่งอยู่ห่างจากปราสาทของพระราชาพอที่จะกันคนสัญจรผ่านไปมา โดยต้องขี่ม้ากันหนึ่งวันเต็ม ๆ เป็นเพียงหมู่บ้านเกษตรกรรมอีกแห่งตรงชายแดนของอาณาจักรวงแหวน เป็นซี่ล้ออีกซี่ในวงล้อของอาณาจักรตะวันตก

ธอร์กระโจนพรวดสุดท้ายเข้าไปในจัตุรัสของหมู่บ้าน เตะดินกระจายเมื่อวิ่งผ่านไป ไก่และสุนัขวิ่งหนีให้พ้นทางเขา หญิงชราคนหนึ่ง นั่งยอง ๆ อยู่นอกบ้านของเธอ ข้างหม้อน้ำที่กำลังเดือด ส่งเสียงขู่เขา

“ช้าลงหน่อย เจ้าหนู!” เธอตะโกนบอกเมื่อเขาวิ่งผ่าน เตะฝุ่นฟุ้งเข้าไปในเตาไฟของเธอ

แต่ธอร์ก็ไม่ได้ช้าลง ไม่ใช่เพื่อหญิงชรา หรือเพื่อใคร ๆ เขาเลี้ยวเข้าซอยหนึ่ง แล้วก็เลี้ยวไปอีกซอยหนึ่ง เลี้ยวไปมาตามทางที่เขาคุ้นเคย จนถึงบ้าน

มันเป็นบ้านหลังเล็ก ธรรมดาเหมือนบ้านหลังอื่น ๆ มีผนังและมุมสีขาว หลังคามุงจาก และเช่นเดียวกับบ้านหลังอื่น มันมีห้องเดียว ถูกแบ่งเป็นที่นอนของบิดาด้านหนึ่ง และของพวกพี่ชายอีกด้านหนึ่ง จะไม่เหมือนบ้านอื่นก็ตรงที่มีเล้าไก่เล็ก ๆ อยู่หลังบ้าน ที่นี่แหละคือที่ที่ธอร์ถูกเนรเทศให้มานอน ตอนแรกเขาก็นอนรวมกับพวกพี่ ๆ แต่นานวันพวกเขาเติบโตขึ้น ใจร้ายและปิดกั้นมากขึ้น แสดงออกให้เห็นว่าไม่ต้องการแบ่งที่ให้ธอร์ เด็กหนุ่มเคยเสียใจ แต่ตอนนี้เขากลับพอใจกับพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง พอใจที่ได้อยู่ห่างจากพวกพี่ ๆ นั่นยิ่งยืนยันว่าเขาเป็นคนนอกในครอบครัว ซึ่งเขารู้ดีอยู่แล้ว

ธอร์วิ่งมาถึงประตูหน้าและกระโจนพรวดเข้าไปโดยไม่หยุด

“ท่านพ่อ!” เขาตะโกน หอบหายใจ “กองรบเงิน! พวกเขามาถึงแล้ว!”

บิดาและพี่ชายทั้งสามคนของเขานั่งล้อมกันอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้า แต่งตัวเรียบร้อยด้วยชุดที่ดีที่สุด เมื่อสิ้นเสียงธอร์ ทั้งหมดผุดลุกขึ้น แล้วพุ่งผ่านเขาไป กระแทกไหล่ธอร์ตอนที่วิ่งออกจากบ้าน ไปยังถนน

ธอร์ตามออกมา เห็นทุกคนกำลังยืนมองขอบฟ้า

“ข้าไม่เห็นใครเลย” เดรค พี่ชายคนโตกล่าวเสียงต่ำ เขามีไหล่กว้างที่สุด ผมตัดสั้นเหมือนกับน้องชายคนอื่น ๆ ดวงตาสีน้ำตาล ริมฝีปากบางเบ้อย่างไม่ชอบใจ เขานิ่วหน้าใส่ธอร์ เหมือนปกติ

“ข้าก็ไม่เห็น” ดรอสส์พูดตาม เขาเด็กกว่าเดรคหนึ่งปี และมักจะเข้าข้างพี่ชาย

“พวกเขากำลังมา!” ธอร์โต้ “ข้าสาบาน!”

บิดาหันมาหาธอร์ แล้วคว้าไหล่เขาแน่น

“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร?” บิดาถาม

“ข้าเห็นพวกเขา”

“อย่างไร? จากที่ไหน?”

ธอร์ลังเล บิดาต้อนเขาจนมุม แน่นอนว่าบิดารู้อยู่แล้วว่าสถานที่เดียวที่ธอร์จะสามารถมองเห็นกองรบเงินจะต้องเป็นจากบนยอดเนินข้างบนนั่น ตอนนี้ธอร์ไม่แน่ใจว่าเขาควรตอบอย่างไร

“ข้า...ปีนขึ้นไปบนเนิน...”

“กับฝูงสัตว์อย่างนั้นหรือ? เจ้าก็รู้ว่าพวกมันไม่ควรไปไกลขนาดนั้น”

“แต่วันนี้มันพิเศษ ข้าต้องการเห็น”

บิดาถลึงตามองเขา

“เข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้ แล้วหยิบดาบของพี่เจ้า เอาฝักดาบไปขัดให้เงาที่สุดก่อนที่ทหารของพระราชาจะมาถึง”

บิดาจบเรื่องกับเขาแล้ว หันกลับไปหาพวกพี่ชายที่กำลังยืนชะเง้ออยู่ที่ถนน

“ท่านพ่อคิดว่าพวกเขาจะเลือกเราไหม?” เดิร์สถาม เขาเป็นคนเล็กสุดในบรรดาพี่ชายสามคน แก่กว่าธอร์สามปีเต็ม

“พวกเขาคงโง่เขลาถ้าไม่ทำอย่างนั้น” บิดาบอก “ปีนี้พวกนั้นขาดกำลังพล ทหารเหลือน้อย ไม่อย่างนั้นจะลำบากมาถึงที่นี่ทำไมกัน พวกเจ้าสามคนแค่ยืนตรง เชิดหน้า ยืดอก อย่าจ้องตาพวกเขา แต่ก็อย่าหลบตาด้วย จงเข้มแข็งและมั่นใจ อย่าแสดงความอ่อนแอ ถ้าเจ้าอยากเข้าร่วมในกองทหารของพระราชา เจ้าต้องทำตัวให้เหมือนว่าเจ้าเป็นทหารแล้ว”

“ครับ ท่านพ่อ” พี่ชายสามคนของเขาตอบพร้อมกัน แล้วเข้าประจำตำแหน่ง

บิดาหันมามองธอร์

“ทำไมเจ้าถึงยังอยู่ตรงนี้?” บิดาถาม “เข้าไปข้างใน!”

ธอร์ยืนนิ่ง ใจสลาย เขาไม่อยากจะขัดคำสั่งบิดา แต่เขาต้องพูด หัวใจเขาเต้นรัวเมื่อคิดค้าน เด็กหนุ่มตัดสินใจว่าการเชื่อฟังคงจะดีที่สุด ไปหยิบดาบ แล้วจากนั้นค่อยมาคุยกับบิดา การขัดคำสั่งทันทีคงไม่ช่วยอะไร

ธอร์วิ่งเข้าไปในบ้าน วิ่งออกด้านหลังไปยังตู้เก็บอาวุธ เขาเจอดาบของพี่ชายทั้งสาม พวกมันเป็นดาบที่สวยงาม ด้ามดาบทำจากเงินเนื้อดีที่สุด เป็นของขวัญล้ำค่าที่บิดาต้องทำงานตรากตรำหลายปี เขาคว้าดาบทั้งสามเล่มมา ประหลาดใจเหมือนเช่นเคยกับน้ำหนักของพวกมัน แล้ววิ่งกลับไปยังหน้าบ้าน

ธอร์พุ่งไปหาพี่ชาย ส่งดาบให้ แล้วหันกลับมาหาบิดา

“อะไรกัน ไม่ได้ขัดหรือ?” เดรคถาม

บิดาหันมาอย่างไม่พอใจ แต่ก่อนที่เขาจะทันพูดอะไร ธอร์ก็ชิงพูดขึ้น

“ท่านพ่อ ได้โปรด ข้าต้องพูดกับท่าน!”

“ข้าบอกให้เจ้าขัด....”

“ได้โปรด ท่านพ่อ!”

บิดาจ้องมาอย่างไม่เห็นด้วย แต่คงจะเห็นความจริงจังบนใบหน้าของธอร์ เพราะในที่สุด บิดาก็พูดออกมาว่า “ว่าอย่างไร?”

“ข้าอยากเข้ารับการคัดเลือกเข้ากองทหาร พร้อมกับคนอื่น ๆ”

พี่ชายทั้งสามหัวเราะขึ้นด้านหลังเขา ทำให้ธอร์หน้าแดง

แต่บิดาไม่ได้หัวเราะ ตรงกันข้ามใบหน้ากลับบึ้งตึงมากขึ้น

“เจ้าอยากอย่างนั้นหรือ?” บิดาถาม

ธอร์พยักหน้าอย่างจริงจัง

“ข้าอายุสิบสี่ปีแล้ว ข้ามีคุณสมบัติ”

“เขาจำกัดที่อายุสิบสี่ปี” เดรคบอกอย่างดูถูกข้ามไหล่มา “แต่ถ้าพวกเขารับเจ้า เจ้าคงจะเด็กที่สุด แล้วเจ้าคิดว่าพวกเขาจะเลือกเจ้าแทนที่คนอย่างข้า ที่แก่กว่าเจ้าห้าปีอย่างนั้นหรือ?”

“เจ้ามันอวดดี” เดิร์สบอก “เหมือนที่เป็นเสมอ”

ธอร์หันไปหาพวกเขา “ข้าไม่ได้ขอเจ้า” เขาบอก

เขาหันมาหาบิดาที่ยังคงนิ่วหน้า

“ท่านพ่อ ได้โปรด” เขากล่าว “ให้โอกาสข้าเถอะ ข้าขอเพียงเท่านี้ ข้ารู้ว่าข้ายังเด็ก แต่ข้าจะพิสูจน์ตัวเองเมื่อเวลาผ่านไป”

บิดาสั่นศีรษะ

“เจ้าไม่ใช่ทหาร ลูกชาย เจ้าไม่เหมือนพี่ชายของเจ้า เจ้าเป็นคนเลี้ยงสัตว์ ชีวิตของเจ้าอยู่ที่นี่ กับข้า เจ้าต้องทำหน้าที่ของเจ้า และต้องทำให้ดีด้วย คนเราไม่ควรจะฝันให้สูงเกินไป ยอมรับชีวิตของเจ้าเสีย แล้วเรียนรู้ที่จะรักมัน”

ธอร์รู้สึกใจสลายเมื่อเห็นชีวิตของเขาพังไปต่อหน้าต่อตา

ไม่ เขาคิด มันจะเป็นอย่างนี้ไม่ได้

“แต่ท่านพ่อ....”

“เงียบเถอะ!” บิดาตะโกนก้องฝ่าอากาศ “พอได้แล้ว พวกเขามานั่นแล้ว หลบไปให้พ้นทาง แล้วก็ทำตัวให้ดีที่สุดตอนที่พวกเขามาที่นี่ด้วย”

บิดาก้าวไปข้างหน้า ใช้มือหนึ่งผลักธอร์ไปด้านข้างราวกับเขาเป็นวัตถุที่ไม่อยากเห็น ฝ่ามือหนาของบิดาดันเข้าที่อกธอร์

เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้น ชาวบ้านพากันออกจากบ้านมาเข้าแถวอยู่ที่ถนน ฝุ่นฟุ้งกระจายบอกให้รู้ถึงการมาของขบวนทหาร หลังจากนั้นพวกเขาก็มาถึง รถม้าสิบสองคันมาพร้อมกับเสียงดังเหมือนฟ้าผ่า

พวกทหารเข้ามาในเมืองเหมือนกับกองกำลังจู่โจม มาหยุดอยู่ใกล้บ้านของธอร์ ม้าของพวกเขาเหยาะย่างมา ส่งเสียงฟืดฟาด กว่าฝุ่นจะจางก็กินเวลาพักหนึ่ง ธอร์กระวนกระวายพยายามแอบดูอาวุธและชุดเกราะของพวกเขา เด็กหนุ่มไม่เคยเห็นกองรบเงินใกล้ชิดแบบนี้มาก่อน เขารู้สึกใจเต้น

นายทหารที่อยู่บนหลังม้าตัวหน้าสุดลงจากหลังม้า นี่ไงทหารของกองรบเงินตัวจริง ในชุดเสื้อเกราะแวววาว ห้อยดาบยาวที่เอว เขาดูอายุราวสามสิบปี เป็นชายฉกรรจ์ ที่มีเคราบนใบหน้า มีแผลเป็นที่แก้ม และจมูกบิดเบี้ยวจากการสู้รบ เขาเป็นผู้ชายที่ดูแข็งแกร่งที่สุดที่ธอร์เคยพบ ลำตัวใหญ่กว่าคนอื่นสองเท่า มีท่าทางที่บอกว่าเขาเป็นหัวหน้า

นายทหารโดดลงมายืนบนถนนดิน เดือยรองเท้าส่งเสียงกรุ้งกริ้งเมื่อเขาเดินไปยังเด็กหนุ่มที่เข้าแถวเรียงกันอยู่

ทั่วทั้งหมู่บ้านมีเด็กหนุ่มยืนเข้าแถวด้วยความหวังหลายสิบคน การได้เข้าร่วมกองรบเงินหมายถึงชีวิตที่มีเกียรติ การต่อสู้ ชื่อเสียง และความรุ่งโรจน์ ที่มาพร้อมกับที่ดิน ตำแหน่ง และความร่ำรวย แล้วยังหมายถึงเจ้าสาวที่ดีที่สุด ที่ดินผืนงามที่สุด และชีวิตที่รุ่งโรจน์ มันยังนำมาซึ่งเกียรติยศแก่ครอบครัว ซึ่งการได้เข้าร่วมในกองทหารยุวชนนั้นคือบันไดขั้นแรก

ธอร์จ้องมองรถม้าสีทองคันใหญ่ รู้ว่ามันบรรทุกทหารเกณฑ์ได้หลายคน อาณาจักรนี้ใหญ่โต มีหลายเมืองที่พวกเขาต้องไปแวะ ธอร์กลืนน้ำลาย รู้ว่าโอกาสของเขายิ่งห่างไกลกว่าที่เขาคิดไว้ เขาต้องเอาชนะพวกเด็กหนุ่มเหล่านี้ ซึ่งหลายคนเป็นเป็นนักรบที่แข็งแกร่ง ไหนจะพี่ชายสามคนของเขาอีก ธอร์รู้สึกห่อเหี่ยว

เขาแทบจะหยุดหายใจ เมื่อทหารนายนั้นเดินมาเงียบ ๆ สำรวจแถวเด็กหนุ่มที่ยืนด้วยความหวัง เขาเริ่มต้นที่หัวแถวด้านไกลออกไป แล้วค่อย ๆ เดินวนดู แน่นอนว่าธอร์รู้จักเด็กหนุ่มคนอื่น ๆ และรู้ด้วยว่าบางคนแอบไม่อยากถูกเลือก แม้ครอบครัวจะอยากส่งพวกเขาไป พวกเขาหวาดกลัว คงจะเป็นทหารที่ไม่ได้เรื่อง

ธอร์ร้อนผ่าวด้วยความอดสู เขารู้สึกว่าเขาสมควรได้รับเลือกมากเท่ากับเด็กหนุ่มคนอื่น ๆ การที่พวกพี่ชายของเขาโตกว่า ตัวใหญ่และแข็งแรงกว่า ไม่ได้หมายความว่าพวกเขามีสิทธิ์ยืนเข้าแถวและถูกเลือก ธอร์ร้อนรุ่มด้วยความชังบิดา มันแทบจะปะทุออกมาทางผิวหนังของเขาเมื่อทหารนายนั้นเดินใกล้เข้ามา

นายทหารหยุดเดินเป็นครั้งแรก ตรงหน้าพี่ชายของธอร์ เขามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า และดูท่าว่าจะประทับใจ เขายื่นมือออกมา คว้าดาบของพวกเขาคนหนึ่งไป แล้วกระชากออกจากฝัก เหมือนจะทดสอบความแข็งแรงของมัน

นายทหารยิ้มออกมา

“เจ้าไม่เคยใช้ดาบสู้รบมาก่อนเลย ใช่ไหม?” เขาถามเดรค

ธอร์เห็นเดรคกังวลเป็นครั้งแรกในชีวิต เขากลืนน้ำลาย

“ไม่ครับ ใต้เท้า แต่ข้าใช้มันบ่อยครั้งในการฝึกซ้อม และข้าหวังว่า...”

“การฝึกซ้อม!”

นายทหารหัวเราะลั่น แล้วหันไปหาทหารนายอื่น ๆ ที่ร่วมประสานเสียงหัวเราะ ใส่หน้าเดรค

เดรคหน้าแดงก่ำ เป็นครั้งแรกที่ธอร์เห็นเขาอาย ปกติแล้วเดรคต่างหาก เป็นฝ่ายทำให้คนอื่นอับอาย

“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะบอกให้ศัตรูของเราเกรงกลัวเจ้า คนที่ใช้ดาบในการฝึกซ้อม!”

กองทหารหัวเราะขึ้นอีกครั้ง

นายทหารหันไปหาพี่ชายคนอื่น ๆ ของธอร์

“เด็กหนุ่มสามคนจากคอกเดียวกัน” เขากล่าว เอามือถูคางรกเครา “ดูท่าจะมีประโยชน์ พวกเจ้าล่ำสันดี คงไม่ต้องทดสอบ เจ้ายังต้องฝึกอีกมากหากอยากจะฟันใครเป็น”

เขาหยุด

“ข้าคิดว่าเราคงหาที่ให้พวกเจ้าได้”

เขาพยักหน้าไปทางรถม้าด้านหลัง

“ขึ้นไป เร็วด้วยล่ะ ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ”

พี่ชายสามคนของธอร์รีบวิ่งไปที่รถม้า หน้าบาน ธอร์เห็นว่าบิดาของเขาก็หน้าบานด้วยเหมือนกัน

แต่ธอร์คอตกตอนที่เฝ้ามองพวกพี่ชายวิ่งไป

นายทหารหันกลับมาแล้วเดินต่อไปยังบ้านหลังถัดไป ธอร์ทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

“ใต้เท้า” ธอร์ตะโกนออกมา

บิดาของเขาหันกลับมาจ้อง แต่ธอร์ไม่สนใจอีกต่อไป

นายทหารหยุด หันหลังให้ธอร์ ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมา

ธอร์ก้าวไปอีกสองก้าว หัวใจเต้นรัว เขายืดอกมากเท่าที่จะทำได้

“ท่านยังไม่ได้พิจารณาข้าเลย ใต้เท้า” เขาบอก

นายทหารสะดุ้ง มองธอร์หัวจรดเท้าราวกับเห็นเป็นเรื่องตลก

“ยังอย่างนั้นเหรอ?” เขาถาม แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

ทหารของเขาก็หัวเราะด้วย แต่ธอร์ไม่สนใจ ตอนนี้เป็นจังหวะของเขา ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ก็คงไม่มีโอกาสแล้ว

“ข้าอยากเข้าร่วมกองทหาร” ธอร์บอก

นายทหารก้าวมาหาธอร์

“ตอนนี้น่ะหรือ?”

เขาดูขบขัน

“นี่เจ้าอายุครบสิบสี่ปีแล้วหรือยัง?”

“ข้าครบสิบสี่ปีแล้ว ใต้เท้า เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว”

“สองอาทิตย์ที่แล้ว!”

นายทหารระเบิดหัวเราะ เช่นเดียวกับทหารข้างหลังเขา

“ถ้าอย่างนั้น ศัตรูของเราคงจะต้องกลัวตัวสั่นแน่ ๆ ตอนเห็นเจ้า”

ธอร์รู้สึกร้อนผ่าวด้วยความอับอาย เขาต้องทำบางอย่าง เขาจะปล่อยให้จบแบบนี้ไม่ได้ นายทหารหันหลังจะเดินจากไป แต่ธอร์ยอมไม่ได้

เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วตะโกน “ใต้เท้า ท่านกำลังทำผิดพลาด!”

เกิดความเงียบจนน่าหวาดหวั่นในหมู่คน เมื่อนายทหารหยุดและค่อย ๆ หันกลับมาอีกครั้ง

ตอนนี้ใบหน้าเขาบึ้งตึง

“เจ้าเด็กโง่” บิดาเขากล่าว คว้าไหล่ธอร์ “กลับเข้าไปข้างใน”

“ข้าไม่ไป!” ธอร์ตะโกน สะบัดตัวจากการเกาะกุมของบิดา

นายทหารก้าวมาหาธอร์ ขณะที่บิดาของเขาถอยหลบ

“เจ้ารู้โทษของการดูหมิ่นกองรบเงินหรือไม่?” นายทหารตะคอกถาม

ธอร์ใจเต้น แต่เขารู้ว่าเขาถอยไม่ได้

“โปรดอภัยให้เขาด้วย ใต้เท้า” บิดากล่าว “เขายังเด็กและ...”

“ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า” นายทหารกล่าว สายตาดุดันของเขาทำให้บิดาของธอร์ต้องหันหน้าหนี

นายทหารหันมาหาธอร์

“ตอบข้ามา!” เขาบอก

ธอร์กลืนน้ำลาย พูดไม่ออก นี่ไม่เหมือนที่เขาคิดภาพไว้ในหัว

“การดูหมิ่นกองรบเงินก็เท่ากับดูหมิ่นพระราชา” ธอร์บอกอย่างนอบน้อม พูดสิ่งที่เขาจำได้

“ใช่” นายทหารตอบ “ซึ่งหมายความว่าข้าสามารถสั่งเฆี่ยนเจ้าสี่สิบครั้งได้ ถ้าข้าอยากทำ”

“ข้าหมายความว่าไม่ได้ดูหมิ่นครับ ใต้เท้า” ธอร์บอก “ข้าเพียงต้องการถูกเลือก ได้โปรด ข้าฝันถึงเรื่องนี้มาตลอดชีวิต โปรดให้ข้าได้เข้าร่วมกับกองทหารของท่าน”

นายทหารมองดูเขา สีหน้าค่อยคลายลงช้า ๆ อึดใจหนึ่งเขาจึงส่ายศีรษะ

“เจ้ายังเด็ก เจ้าหนู เจ้ามีหัวใจที่กล้าหาญ แต่เจ้ายังไม่พร้อม กลับมาหาเราเมื่อเจ้าโตกว่านี้”

จากนั้นก็หันหลังแล้วเดินจากไป แทบจะไม่มองเด็กหนุ่มคนอื่น แล้วกระโจนขึ้นหลังม้าอย่างรวดเร็ว

ธอร์คอตก มองดูขบวนทหารเคลื่อนพล พวกเขาจากไปรวดเร็วเหมือนเช่นตอนมา

สิ่งสุดท้ายที่ธอร์เห็นคือพี่ชายของเขา นั่งอยู่ด้านหลังรถม้าคันท้ายสุด มองมาที่เขา ทำหน้าเบ้และเยาะเย้ย พวกเขากำลังถูกพาไปไกลจากสายตาของธอร์ ไปจากที่นี่ ไปสู่ชีวิตที่ดีกว่า

ภายในใจธอร์รู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

เมื่อความตื่นเต้นรอบตัวเขาจางลง ชาวบ้านเดินหลบกลับเข้าไปในบ้านของตัวเอง

“เจ้ารู้ไหมว่าทำตัวโง่แค่ไหน เจ้าเด็กโง่?” บิดาตวาด คว้าไหล่เขา “รู้ตัวไหมว่าเจ้าอาจจะทำลายโอกาสของพี่ ๆ เจ้า?”

ธอร์ปัดมือบิดาอย่างหยาบคาย บิดาเอนถอยไปแล้วใช้หลังมือตบหน้าเขา

ธอร์รู้สึกถึงความเจ็บปวด เขาจ้องมองบิดา เป็นครั้งแรกที่ส่วนหนึ่งในตัวเขาอยากจะตอบโต้ แต่เขาก็ระงับตัวเองไว้

“ไปตามแกะของข้า แล้วพาพวกมันกลับมา เดี๋ยวนี้! ตอนที่เจ้ากลับมา อย่าหวังว่าจะมีอาหารให้กิน เจ้าไม่ต้องกินอะไรคืนนี้ แล้วก็คิดถึงสิ่งที่เจ้าทำลงไปด้วย”

“บางทีข้าไม่ควรจะกลับมาเลย!” ธอร์ตะโกน แล้วหันหลังวิ่งจากไป ไปไกลจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังเนินเขา

“ธอร์!” บิดาของเขาตะโกน ชาวบ้านสองสามคนที่ยังอยู่บนถนน หยุดแล้วหันมามอง

เด็กหนุ่มวิ่งช้า ๆ ก่อนจะเร็วขึ้น อยากจะไปให้ไกลจากที่นี่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาแทบจะไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังร้องไห้ น้ำตาไหลนองใบหน้า เมื่อทุกความฝันสลายไป

บทที่ 2

ธอร์เดินเรื่อยเปื่อยไปตามเนินเขาอยู่หลายชั่วโมงด้วยความเดือดดาล จนกระทั่งในที่สุดเขาก็หยุดนั่งพักที่เนินเขาลูกหนึ่ง ธอร์นั่งกอดเข่ามองไปยังขอบฟ้า เขาเฝ้ามองขบวนรถม้าหายลับไป มองดูฝุ่นที่ยังฟุ้งอยู่อีกหลายชั่วโมงหลังจากนั้น

คงจะไม่มีการมาคัดเลือกอีกแล้ว ตอนนี้ชะตาของเขาถูกกำหนดให้อยู่ที่นี่ ในหมู่บ้านนี้ไปอีกหลายปี รอคอยโอกาสต่อไป ถ้าพวกทหารจะกลับมาอีก ถ้าเพียงแต่บิดาของเขายอมอนุญาต ตอนนี้ก็เหลือแค่เขาและบิดาเพียงลำพังในบ้าน ซึ่งแน่นอนว่าบิดาจะต้องระเบิดโทสะใส่เขาอย่างเต็มที่ เขาคงต้องเป็นคนรับใช้ให้บิดาต่อไป และเมื่อวันเวลาผ่านไป ธอร์ก็คงจะลงเอยเหมือนบิดา ติดแหงกอยู่ในเมืองเล็ก ๆ มีชีวิตที่ต่ำต้อย ขณะที่พี่ชายมีชีวิตที่รุ่งโรจน์และมีชื่อเสียง เส้นเลือดของธอร์ร้อนผ่าวด้วยความอดสู นี่ไม่ใช่ชีวิตที่เขาต้องการ เขารู้ดี

เด็กหนุ่มพยายามคิดหาสิ่งที่เขาจะทำได้ ทางไหนก็ได้ที่เขาจะเปลี่ยนแปลงมัน แต่ก็คิดไม่ออก นี่คงเป็นชีวิตในแบบที่เขาถูกกำหนดมา

หลังจากนั่งอยู่หลายชั่วโมง ธอร์ก็ลุกขึ้นอย่างเศร้าสร้อย แล้วเริ่มเดินกลับไปตามเนินเขาที่คุ้นเคย สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ เขาเดินกลับไปหาฝูงสัตว์บนเนินสูงอย่างไม่มีทางเลือก ขณะที่ปีนป่าย อาทิตย์ดวงแรกเริ่มคล้อยลง และดวงที่สองเคลื่อนสู่จุดสูงสุด แผ่รัศมีสีเขียวจาง ๆ ธอร์เดินช้า ๆ ไม่เร่งรีบ หยิบหนังสติ๊กที่เหน็บเอวไว้มาอย่างใจลอย แผ่นหนังเปื่อยจากการใช้งานมานานปี เขาล้วงเข้าไปในถุงที่ผูกอยู่ที่สะโพก แตะลูกหินที่ไปเลือกหามาจากลำธารที่ดีที่สุด แต่ละก้อนเกลี้ยงเกลากว่าก้อนถัดไป บางทีเขาก็ยิงนก บ้างก็หนู เป็นกิจวัตรที่เขาปฏิบัติมานานปี ตอนแรกเขายิงไม่โดนเลย หลังจากนั้นเขาก็ยิงถูกครั้งหนึ่ง และนับตั้งแต่นั้น เขาก็เล็งได้แม่นยำ ตอนนี้ลูกหินกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาไปแล้ว และมันยังช่วยให้เขาได้ระบายโทสะ พวกพี่ชายอาจจะได้เหวี่ยงดาบใส่ท่อนไม้ แต่พวกเขาไม่มีทางยิงนกที่กำลังบินได้ด้วยก้อนหิน

ธอร์หยิบลูกหินใส่หนังสติ๊กอย่างไม่ใส่ใจ ง้างแล้วยิงออกไปสุดแรง สมมุติว่ากำลังยิงไปที่บิดา เขายิงถูกกิ่งของต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไป หักสะบั้นลงมา ตั้งแต่ที่เขารู้ว่าสามารถฆ่าสัตว์ที่กำลังเคลื่อนที่ได้ เขาก็หยุดเล็งไปที่พวกมัน เพราะกลัวพลังของตัวเองและไม่อยากจะทำร้ายสิ่งมีชีวิต ตอนนี้เป้าของเขาคือกิ่งไม้ แต่แน่นอนว่ายกเว้นหมาจิ้งจอกที่มาไล่ฝูงแกะของเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกหมาจิ้งจอกเรียนรู้ที่จะอยู่ให้ห่าง ผลที่ได้คือฝูงแกะของธอร์ปลอดภัยที่สุดในหมู่บ้าน

ธอร์คิดถึงพวกพี่ชายแล้วก็โมโหอีก พวกเขาจะอยู่ที่ไหนแล้วตอนนี้ หลังจากนั่งรถไปหนึ่งวันก็คงจะไปถึงปราสาทของพระราชา เขาทำได้แต่เพียงนึกจินตนาการ เด็กหนุ่มเห็นภาพพี่ชายได้รับการต้อนรับอย่างเอิกเกริก ผู้คนแต่งกายด้วยชุดที่ดีที่สุดมาต้อนรับ บรรดานักรบจากกองรบเงินกล่าวทักทาย พวกเขาคงจะได้เข้าไปอยู่ในค่ายทหาร สถานที่ฝึกซ้อมในเขตราชสำนัก ได้ใช้อาวุธชั้นยอด แต่ละคนคงได้รับมอบให้ติดตามอัศวินที่มีชื่อเสียง แล้ววันหนึ่งพวกเขาก็จะได้เป็นอัศวิน มีม้าเป็นของตัวเอง มีตราเครื่องหมายประจำตัว และมีเด็กรับใช้ของตัวเอง พวกเขาคงจะได้เข้าร่วมงานเทศกาลทุกงานและได้ร่วมโต๊ะเสวยกับพระราชา มันช่างเป็นชีวิตที่น่าหลงใหล แล้วมันก็หลุดมือธอร์ไปแล้ว

เด็กหนุ่มรู้สึกไม่สบาย พยายามผลักความคิดเหล่านั้นออกไปจากใจ แต่ก็ทำไม่ได้ มีส่วนหนึ่งในตัวเขา ส่วนที่ลึกที่สุดกรีดร้องบอกเขาว่าอย่ายอมแพ้ บอกว่าเขามีชะตาที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่รู้ว่ามันไม่ใช่ที่นี่ ธอร์รู้สึกว่าเขาแตกต่าง อาจจะพิเศษด้วยซ้ำ ไม่มีใครเข้าใจเขาและต่างก็ประเมินค่าของเขาต่ำเกินไป

ธอร์ขึ้นไปถึงเนินที่สูงที่สุดและมองเห็นฝูงแกะของเขา พวกมันได้รับการฝึกมาอย่างดี ยังคงอยู่รวมฝูงกัน เล็มหญ้าอะไรก็ได้ที่พวกมันหาเจออยู่อย่างพอใจ เขานับจำนวน มองหาสีแดงที่ทำเครื่องหมายไว้บนหลังพวกมัน ธอร์ตัวแข็งทื่อเมื่อนับเสร็จ แกะหายไปหนึ่งตัว

เขานับอีกครั้งและอีกครั้ง ธอร์ไม่อยากจะเชื่อว่าแกะหายไปหนึ่งตัว

เขาไม่เคยทำแกะหายมาก่อน และบิดาคงจะไม่มีทางยกโทษให้เขาแน่ ที่แย่กว่านั้นคือเขาทนไม่ได้ที่แกะของเขาหลงหายไปในป่าเพียงลำพัง เขาไม่ชอบเห็นสัตว์ไร้เดียงสาต้องลำบาก

ธอร์รีบวิ่งไปที่ยอดเนินแล้วกวาดตามองไปตามแนวขอบฟ้าจนกระทั่งมองเห็นมัน อยู่ที่เนินเขาซึ่งห่างออกไปหลายลูก เจ้าแกะตัวหนึ่งมีรอยสีแดงบนหลัง เป็นเจ้าตัวเกเรของฝูง เขาใจหายวูบเมื่อรู้ว่าแกะตัวนั้นไม่เพียงแต่หนีไป ทั้ง ๆ ที่มีที่ให้เลือกไปมากมาย แต่มันดันเลือกไปทางตะวันตก ไปยังป่าดาร์ควู้ด

เด็กหนุ่มกลืนน้ำลาย ดาร์ควู้ดเป็นสถานที่ต้องห้าม ไม่เพียงแกะเท่านั้น แต่รวมถึงมนุษย์ด้วย มันอยู่นอกเขตหมู่บ้าน และตั้งแต่ธอร์เดินได้ เขาก็รู้ว่าไม่ควรจะเสี่ยงไปที่นั่น ซึ่งเขาไม่เคยไป มีตำนานบอกว่าการไปที่นั่นคือการหาเรื่องตาย ต้นไม้ในป่านั้นไม่มีจุดสังเกต และเต็มไปด้วยสัตว์ดุร้าย

ธอร์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดอย่างใคร่ครวญ เขาปล่อยให้แกะหายไปไม่ได้ เด็กหนุ่มประเมินว่าหากเขารีบไป เขาน่าจะพามันกลับมาทันเวลา

หลังจากเหลียวกลับไปมองอีกครั้ง เขาก็หันหลังและพุ่งไปทางทิศตะวันตก ตรงไปยังป่าดาร์ควู้ด มีเมฆหนารวมตัวกันอยู่เหนือที่นั่น เขารู้สึกหดหู่แต่ดูเหมือนขาของเขาจะพาเขาก้าวไปได้เอง เด็กหนุ่มรู้ว่าหันหลังกลับไม่ได้ แม้เขาจะอยากทำก็ตาม

มันเหมือนเขากำลังวิ่งไปสู่ฝันร้าย

*

ธอร์วิ่งเร็วจี๋ผ่านเนินหลายลูกโดยไม่หยุด เข้าไปสู่ร่มเงาของป่าดาร์ควู้ด ทางเดินสิ้นสุดลงที่แนวชายป่า เขาวิ่งเข้าไปในเขตแดนที่ไม่มีจุดสังเกต ใบไม้ในฤดูร้อนกรอบแกรบอยู่ใต้ฝ่าเท้าของธอร์

ทันที่เขาเข้าไปในป่า ก็ถูกกลืนหายไปในความมืด ต้นสนสูงตระหง่านบดบังแสงสว่างไว้ ในป่านี้อากาศหนาวกว่า เมื่อเขาก้าวเข้ามา ธอร์รู้สึกเย็นยะเยือก ไม่ใช่เพียงเพราะความมืดหรือความหนาวเท่านั้น แต่เป็นเพราะอย่างอื่นด้วย บางอย่างที่เขาอธิบายไม่ถูก เป็นความรู้สึกว่า...กำลังถูกเฝ้ามอง

ธอร์เงยหน้ามองกิ่งก้านโบราณและลำต้นตะปุ่มตะป่ำที่ใหญ่กว่าตัวเขา แกว่งไกวและส่งเสียงเอี้ยดอ้าดอยู่ในสายลม เขาเดินเข้ามาในป่ายังไม่ถึงห้าสิบก้าว ก็ได้ยินเสียงร้องประหลาดของสัตว์ เมื่อเหลียวกลับมามองก็แทบจะมองไม่เห็นช่องทางที่เพิ่งเข้ามา เขารู้สึกราวกับหาทางออกไม่ได้เสียแล้ว ธอร์เริ่มลังเล

ป่าดาร์ควู้ดตั้งอยู่ที่ชายขอบของหมู่บ้านและชายขอบของการรับรู้ของธอร์ เป็นสิ่งที่ลึกล้ำและเป็นปริศนา คนเลี้ยงสัตว์คนไหนที่เคยทำแกะหายเข้ามาในป่านี้ ไม่เคยมีใครกล้าเข้ามาตาม แม้แต่บิดาของธอร์ เรื่องเล่าเกี่ยวกับป่าแห่งนี้มันเร้นลับและหลอกหลอนเกินไป

อย่างไรก็ตามเรื่องไม่ธรรมดาในวันนี้ทำให้ธอร์ไม่ใส่ใจอีกต่อไป และทำให้เขาเลิกกังวล ส่วนหนึ่งในตัวเขาอยากจะฝ่าพรมแดน ไปให้ไกลจากบ้านให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วปล่อยให้ชะตาชีวิตพาเขาไป

เขาเดินต่อไปก่อนจะหยุด ไม่แน่ใจว่าควรไปทางไหน เขาสังเกตเห็นร่องรอย กิ่งไม้หักงอซึ่งคงจะเป็นทางที่แกะของเขาผ่านไป จึงหันไปตามทางนั้น ครู่หนึ่งก็เลี้ยวอีก

ก่อนที่อีกหนึ่งชั่วโมงจะผ่านไป ธอร์ก็หลงทางอย่างสิ้นหวัง เขาพยายามจดจำทิศทางที่เขาผ่านมา แต่แล้วก็กลับไม่แน่ใจ ความกังวลปั่นป่วนอยู่ในช่องท้อง อย่างไรก็ตามธอร์คิดว่าทางออกทางเดียวคือการเดินหน้าต่อไป เขาจึงเดินต่อ

เมื่อผ่านไประยะหนึ่ง ธอร์สังเกตเห็นลำแสงดวงอาทิตย์จึงมุ่งหน้าไปหา และพบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าที่โล่งเล็ก ๆ เขาหยุดยืนนิ่ง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่กำลังเห็นตรงหน้า

มีคนยืนอยู่ตรงนั้น หันหลังให้ธอร์ เขาสวมเสื้อคลุมผ้าซาตินสีฟ้าตัวยาว ไม่สิ ไม่ใช่คนธรรมดา ธอร์รู้สึกได้ เขาคนนั้นเป็นอะไรสักอย่าง อาจจะเป็นนักบวชดรูอิด เขายืนตัวสูงตรง ศีรษะคลุมไว้ด้วยผ้าคลุมศีรษะ ยืนนิ่งไม่ไหวติง ราวกับไม่สนใจโลก

ธอร์ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร เขาเคยได้ยินเรื่องของพวกดรูอิด แต่ไม่เคยพบมาก่อน แต่เมื่อดูจากเครื่องหมายบนเสื้อคลุมที่ตกแต่งด้วยทองอย่างปราณีตแล้ว คน ๆ นี้ไม่ได้เป็นแค่นักบวชดรูอิด เครื่องหมายพวกนั้นเป็นตราหลวง สัญลักษณ์ราชสำนักของพระราชา ธอร์ไม่เข้าใจว่านักบวชดรูอิดหลวงมาทำอะไรที่นี่?

หลังจากรู้สึกว่าเวลาผ่านไปนานชั่วกัปชั่วกัลป์ นักบวชดรูอิดก็หันหน้ามาหาธอร์ช้า ๆ เมื่อเขาหันมา ธอร์จำใบหน้าของเขาได้ มันทำให้ธอร์ถึงกับลืมหายใจ เป็นหนึ่งในใบหน้าที่มีผู้จดจำได้มากที่สุดในอาณาจักร เขาคือนักบวชดรูอิดประจำพระองค์ของพระราชา อาร์กอน เป็นที่ปรึกษาของพระราชาแห่งอาณาจักรตะวันตกมาหลายศตวรรษ สาเหตุที่เขามาอยู่ที่นี่ ห่างไกลจากราชสำนัก มาอยู่ใจกลางป่าดาร์ควู้ดนั้นเป็นปริศนา ธอร์สงสัยว่าตัวเองกำลังจินตนาการไปเองหรือไม่

“ดวงตาของเจ้าไม่ได้หลอกลวงเจ้าหรอก” อาร์กอนบอก จ้องตรงมาที่ธอร์

เสียงของเขาต่ำและโบราณราวกับต้นไม้พวกนั้นพูดออกมา ดวงตาโตขุ่นมัวดูเหมือนจะมองประเมินธอร์ทะลุปรุโปร่ง ธอร์รู้สึกถึงพลังงานรุนแรงแผ่จากร่างนักบวชดรูอิด ราวกับเขากำลังยืนอยู่ต่อหน้าดวงอาทิตย์

เด็กหนุ่มคุกเข่าแล้วน้อมศีรษะลงทันที

“ใต้เท้า” เขากล่าว “ข้อขออภัยที่รบกวนท่าน”

การไม่เคารพที่ปรึกษาของพระราชาจะได้รับโทษจองจำหรือประหารชีวิต เป็นความจริงที่ฝังหัวมาตั้งแต่เขาเกิด

“ยืนขึ้น เจ้าหนู” อาร์กอนบอก “ถ้าข้าอยากให้เจ้าคุกเข่า ข้าจะบอกเอง”

ธอร์ค่อย ๆ ลุกขึ้นและมองไปที่เขา อาร์กอนเดินใกล้เข้ามาอีกสองสามก้าว ก่อนจะหยุดและจ้องมองธอร์ จนกระทั่งธอร์รู้สึกอึดอัด

“เจ้ามีดวงตาของมารดา” อาร์กอนบอก

ธอร์ตกใจ เขาไม่เคยพบมารดาและไม่เคยพบใครที่รู้จักมารดา นอกจากบิดาของเขา บิดาบอกว่ามารดาตายตอนให้กำเนิดเขา ซึ่งเป็นเรื่องที่ธอร์มักจะรู้สึกผิด เขาสงสัยมาตลอดว่านั่นคงเป็นสาเหตุที่ครอบครัวเกลียดเขา

“ข้าคิดว่าท่านคงจะจำข้าเป็นคนอื่น” ธอร์กล่าว “ข้าไม่มีมารดา”

“อย่างนั้นหรือ?” อาร์กอนถามยิ้ม ๆ “เจ้าเกิดจากบิดาคนเดียวอย่างนั้นหรือ?”

“ใต้เท้า ข้าหมายถึงมารดาของข้าเสียชีวิตตอนให้กำเนิดข้า ข้าคิดว่าท่านจำคนผิด”

“เจ้าคือธอร์กริน แห่งเชื้อสายแม็คคลอยด์ เป็นน้องชายคนเล็กในบรรดาพี่น้องสี่คน เป็นคนที่ไม่ถูกเลือก”

ธอร์เบิกตากว้าง เขาแทบไม่รู้ว่าควรจะคิดอย่างไร ที่คนระดับท่านอาร์กอนรู้ว่าเขาคือใคร เป็นเรื่องที่เกินกว่าที่ธอร์จะเข้าใจ เขาไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะมีใครนอกหมู่บ้านรู้จักเขา

“ท่าน...รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”

อาร์กอนยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบอะไร

ธอร์รู้สึกใคร่รู้ขึ้นมาทันที

“ท่าน...” ธอร์ตะกุกตะกักหาคำพูด “...ท่านรู้จักมารดาของข้าได้อย่างไร? ท่านเคยพบนางหรือ? นางเป็นใคร?”

อาร์กอนหันหลังแล้วเดินจากไป

“เก็บคำถามไว้โอกาสหน้า” เขาบอก

ธอร์มองเขาจากไปด้วยความสงสัย มันช่างเป็นการเผชิญหน้าที่น่าเวียนหัวและเป็นปริศนา และเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาตัดสินใจว่าจะไม่ปล่อยให้อาร์กอนเดินจากไป ธอร์รีบวิ่งตามเขาไป

“ท่านมาทำอะไรที่นี่?” ธอร์ถาม รีบวิ่งตามให้ทัน อาร์กอนซึ่งใช้ไม้เท้าสีงาช้างเก่าแก่ เดินเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ “ท่านคงจะไม่ได้มารอข้าอยู่ใช่ไหมขอรับ?”

“จะใครเสียอีกล่ะ?” อาร์กอนถาม

ธอร์วิ่งตามหลังเขาเข้าไปในป่า ทิ้งลานโล่งไว้เบื้องหลัง

“แต่ทำไมถึงเป็นข้า? ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมาที่นี่? ท่านต้องการอะไรขอรับ?”

“มากคำถามเหลือเกิน” อาร์กอนบอก “เจ้าพูดมากไป ควรจะหยุดฟังเสียบ้าง”ะ

ธอร์ยังตามไปจนเข้าไปถึงป่าทึบ เขาพยายามหุบปากเงียบ

“เจ้าเข้ามาหาแกะที่หลงทางมา” อาร์กอนบอก “เป็นความพยายามที่สูงส่ง แต่เจ้าเสียเวลาเปล่า เจ้าแกะนั่นไม่มีทางรอด”

ธอร์เบิกตาโต

“ท่านทราบได้อย่างไร?”

“ข้ารู้จักโลกที่เจ้าไม่รู้จัก เจ้าหนุ่ม อย่างน้อยก็ในเวลานี้”

ธอร์ประหลาดใจขณะปีนป่ายตามไป

“แต่เจ้าก็ยังไม่ฟัง มันเป็นธรรมชาติของเจ้า ดื้อดึงเหมือนกับมารดาของเจ้า เจ้าจะไปตามแกะ ตั้งใจที่จะช่วยชีวิตมัน”

ธอร์หน้าแดงเมื่ออาร์กอนอ่านใจเขาออก

“เจ้าเป็นเด็กคล่องแคล่ว มีความมุ่งมั่น ทะนงตัวเกินไป มันเป็นคุณสมบัติที่ดี แต่วันหนึ่งมันอาจจะเป็นหายนะของเจ้า”

อาร์กอนเริ่มปีนขึ้นไปถึงสันเขาที่ปกคลุมด้วยมอสส์ ขณะที่ธอร์ตามไป

“เจ้าอยากจะเข้าร่วมในกองทหารยุวชนของพระราชา” อาร์กอนพูด

“ใช่ขอรับ” ธอร์บอกอย่างตื่นเต้น “ข้าพอจะมีโอกาสไหม? ท่านช่วยได้หรือไม่?”

อาร์กอนหัวเราะเสียงต่ำก้องกังวานที่ทำให้ธอร์เย็นวาบไปตามแนวสันหลัง

“ข้าสามารถทำให้หลายสิ่งเกิดขึ้นได้ ชะตากรรมของเจ้าถูกกำหนดไว้แล้ว อยู่ที่เจ้าจะเลือกเดิน”

ธอร์ไม่เข้าใจ

เมื่อพวกเขาขึ้นไปถึงยอดเขา อาร์กอนหยุดและหันมาหาธอร์ เขายืนห่างไปไม่กี่ฟุต พลังของอาร์กอนแผดเผาธอร์

“ชะตากรรมของเจ้าสำคัญมาก” เขาบอก “จงอย่าละทิ้งมัน”

ธอร์เบิกตากว้าง ชะตากรรมของเขาอย่างนั้นหรือ? สำคัญอย่างนั้นหรือ? เขารู้สึกตัวพองด้วยความภาคภูมิ

“ข้าไม่เข้าใจ ท่านกล่าวเป็นปริศนา ได้โปรดบอกข้าอีกหน่อยเถอะ”

อาร์กอนอันตรธานหายไป

ธอร์อ้าปากค้าง เขามองหาไปทุกทาง ฟังเสียง และพิศวงสงสัย นี่เขาจินตนาการเรื่องทั้งหมดขึ้นมาหรือเปล่า? มันเป็นภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ?

ธอร์หันกลับไปมองป่าดาร์ควู้ด จากจุดนี้ สูงขึ้นมาบนยอดเขา เขามองเห็นได้กว้างไกลขึ้น เขาเพ่งมอง เห็นความเคลื่อนไหวอยู่ไกลออกไป เขาได้ยินเสียงและมั่นใจว่านั่นคือแกะของเขา

ธอร์ถลันลงไปตามแนวสันเขาที่ปกคลุมด้วยมอสส์ รีบไปตามทิศของเสียง กลับเข้าไปในป่า ระหว่างที่วิ่งไป เขาก็ยังไม่อาจสลัดภาพการเผชิญหน้ากับอาร์กอนออกไปได้ เขาไม่อยากเชื่อว่ามันได้เกิดขึ้นจริง นักบวชดรูอิดของพระราชามาทำอะไรที่นี่? ถ้าเขามารอธอร์ มันเพราะอะไร? แล้วเขาหมายถึงอะไรเรื่องชะตากรรมของธอร์?

ยิ่งธอร์พยายามหาคำตอบ เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ อาร์กอนเตือนไม่ให้เขาไปต่อ แต่ขณะเดียวกันก็กระตุ้นให้เขาทำ ขณะที่กำลังมุ่งหน้าไปนี้ ธอร์รู้สึกสังหรณ์แรงขึ้นว่าเหตุการณ์สำคัญกำลังจะเกิดขึ้น

เขาเลี้ยวและหยุดยืนตัวแข็งกับภาพที่เห็นตรงหน้า ฝันร้ายที่สุดทั้งหมดของเขาเกิดขึ้นพร้อมกันในเวลานี้ ธอร์ขนหัวลุกเมื่อตระหนักว่าเขาทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงที่เข้ามาในป่าดาร์ควู้ดลึกขนาดนี้

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา ห่างออกไปไม่ถึงสามสิบเก้าคือ ซีโบลด์ ลำตัวเทอะทะเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของมัน ยืนตรงอยู่บนขาทั้งสี่ ขนาดใกล้เคียงกับม้า มันเป็นสัตว์ที่น่ากลัวที่สุดในป่าดาร์ควู้ด หรืออาจจะในอาณาจักรด้วยซ้ำ

ธอร์ไม่เคยเห็นตัวจริงของมัน เคยได้ยินแต่ในตำนาน มันคล้ายสิงโตแต่ลำตัวใหญ่และหนากว่า หนังของมันเป็นสีแดงเข้ม มีดวงตาสีเหลืองแวววาว ตำนานบอกว่าสีแดงของมันเกิดขึ้นจากเลือดของเด็กไร้เดียงสา

ตลอดชีวิตของธอร์ เขาได้ยินว่ามีไม่กี่คนที่เคยพบเจ้าสัตว์ร้ายนี้ แต่ก็ยังเป็นที่กังขา อาจจะเป็นเพราะไม่เคยมีใครรอดชีวิตมาได้จริง ๆ บางคนก็บอกว่าซีโบลด์เป็นเทพแห่งป่า หรือภาพนิมิต แต่ภาพนิมิตอะไร ธอร์ก็ไม่เข้าใจ

เขาก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวัง

ปากของเจ้าซีโบลด์อ้าค้าง น้ำลายหยดมาตามเขี้ยว มันจ้องมองมาด้วยดวงตาสีเหลือง ในปากของมันมีแกะที่หลงมานอนหงายท้อง ร้องครวญครางอยู่ ลำตัวครึ่งหนึ่งถูกเขี้ยวฝัง ใกล้ตายเต็มที ซีโบลด์ดูจะเพลิดเพลินกับการฆ่า มันไม่รีบร้อน ดูพอใจที่ได้ทรมานเหยื่อของมัน

ธอร์ทนฟังเสียงร้องไม่ได้ เจ้าแกะดิ้นรนอย่างอับจนหนทาง เขารู้สึกว่าเป็นความผิดของเขา

ความคิดแรกของธอร์บอกให้เขาหันหลังแล้ววิ่งหนี แต่เขารู้ดีว่าคงไม่มีทางพ้น เจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้น่าจะวิ่งชนะทุกสิ่ง การวิ่งหนีคงแค่กระตุ้นมันเท่านั้น เขาไม่อาจปล่อยให้แกะของเขาตายแบบนั้น

เด็กหนุ่มยืนนิ่งด้วยความกลัว รู้ดีว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง

ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาเข้าควบคุม ธอร์ค่อย ๆ ล้วงลงไปในถุง หยิบลูกหินออกมา แล้วใส่เข้าที่ในหนังสติ๊ก เขาง้างมันด้วยมือสั่นเทา ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วยิงออกไป

ลูกหินพุ่งผ่านอากาศไปกระทบเป้าอย่างจัง แม่นราวจับวาง ยิงถูกดวงตาของเจ้าแกะทะลุผ่านเข้าไปในสมองของมัน

เจ้าแกะตัวอ่อนพับ ตายทันที ธอร์ช่วยให้มันพ้นจากความทรมาน

ซีโบลด์ถลึงตา เดือดดาลที่ธอร์สังหารของเล่นของมัน มันค่อย ๆ อ้าข้ากรรไกรมหึมาออก ทิ้งซากแกะให้หล่นตุ้บลงบนพื้นป่า จากนั้นจึงหันกลับมาหาธอร์

มันคำราม เสียงต่ำน่ากลัวดังออกมาจากท้องของมัน

เมื่อมันเริ่มย่างตรงมาหาเขา ธอร์ใจเต้นรัว เขาหยิบลูกหินอีกก้อนใส่หนังสติ๊ก เอนตัว เตรียมยิงอีกครั้ง

ซีโบลด์เริ่มวิ่งเต็มที่ มันเคลื่อนที่เร็วกว่าสิ่งใดที่ธอร์เคยเห็นมาในชีวิต เขาก้าวมาข้างหน้า แล้วยิงลูกหิน ภาวนาให้โดนเป้า เพราะเขารู้ดีว่าไม่มีเวลายิงได้อีกก่อนที่มันจะมาถึงตัว

ลูกหินกระแทกตาขวาของเจ้าสัตว์ร้ายหลุดกระเด็น เป็นการยิงที่ทรงพลัง หากเป็นสัตว์เล็กกว่านี้คงจะทรุดลงไปกองแล้ว

แต่ซีโบลด์ไม่ใช่สัตว์เล็กกว่านี้ มันไม่หยุด ส่งเสียงคำรามกับการบาดเจ็บ แต่ไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย แม้จะเหลือตาข้างเดียว และแม้จะมีก้อนหินฝังอยู่ในสมอง มันก็ยังคงพุ่งเข้าใส่ธอร์อย่างไม่สนใจ ไม่มีทางที่ธอร์จะทำอะไรได้เลย

ชั่วขณะต่อมา เจ้าสัตว์ยักษ์ก็อยู่บนตัวเขา มันเงื้อกรงเล็บมหึมาและตะปบลงบนไหล่ของเด็กหนุ่ม

ธอร์ร้องโหยหวน รู้สึกเหมือนถูกมีดสามเล่มเฉือนเนื้อ เลือดอุ่น ๆไหลทะลักออกมา

ซีโบลด์ตรึงเขาไว้กับพื้นด้วยขาทั้งสี่ของมัน น้ำหนักมหาศาลราวกับมีช้างเหยียบอยู่บนอก ธอร์รู้สึกว่าซี่โครงถูกบีบ

สัตว์ร้ายเงยหน้า อ้าปากกว้างจนเห็นเขี้ยว และค่อย ๆ ก้มต่ำลงหาลำคอของธอร์

ขณะนั้นธอร์ยื่นมือขึ้นไปจับคอมันไว้ มันเหมือนจับกล้ามเนื้อแข็ง ๆ เขาเกือบจะยันไม่ไหวอีกแล้ว แขนสองข้างเริ่มสั่น เมื่อเขี้ยวคมลดต่ำลงมา ธอร์รู้สึกถึงลมหายใจร้อนเป่ารดหน้า รู้สึกว่าน้ำลายของมันหยดลงมาที่คอของเขา เสียงคำรามลึกจากในอกของมัน สนั่นอยู่ข้างหู เขารู้ว่าเขาคงจะต้องตาย

ธอร์หลับตา

ได้โปรดเถิด พระเจ้า โปรดประทานพลังแก่ข้า ให้ข้าได้ต่อสู้กับเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้ โปรดเถิด ข้าขอวิงวอน ข้าจะทำทุกอย่างที่พระองค์ต้องการ จะถือเป็นหนี้บุญคุณอันใหญ่หลวงของข้า

ทันใดนั้นมีบางอย่างเกิดขึ้น ธอร์รู้สึกถึงความร้อนรุนแรงแผ่จากร่างกายของเขา แล่นไปตามเส้นเลือด เหมือนสนามพลังพุ่งทะลุผ่านเขา ธอร์ลืมตาและเห็นสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจ มีแสงสีเหลืองแผ่จากฝ่ามือของเขา เมื่อเขาผลักลำคอของซีโบลด์ ช่างน่าอัศจรรย์ที่เขาสามารถต้านแรงของมัน และยันมันให้หยุดนิ่งได้

ธอร์ออกแรงดันจนสามารถผลักมันถอยห่าง พละกำลังของเขาเพิ่มยิ่งขึ้น ตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกถึงลูกปืนพลังงานที่ผลักเจ้าสัตว์ยักษ์กระเด็นถอยหลังไป ธอร์ส่งมันลอยไปไกลถึงสิบฟุต ลงไปนอนหงายท้อง

เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืน ไม่เข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

ซีโบลด์ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แล้วพุ่งเข้าหาเขาด้วยโทสะ แต่ครั้งนี้ธอร์รู้สึกแตกต่างไป พลังงานบางอย่างไหลผ่านตัวเขา เขารู้สึกมีพลังยิ่งกว่าที่เคย

เมื่อสัตว์ร้ายกระโจนขึ้นสู่อากาศ ธอร์หมอบต่ำลง คว้าท้องของมันไว้ แล้วเหวี่ยง ใช้แรงของมันผลักตัวมันเองออกไป

ซีโบลด์ลอยเข้าไปในป่า กระแทกเข้ากับต้นไม้ แล้วหล่นลงบนพื้น

ธอร์จ้องเขม็ง ด้วยความประหลาดใจ นี่เขาเพิ่งเหวี่ยงซีโบลด์ลอยไปอย่างนั้นหรือ?

สัตว์ร้ายกระพริบตาสองครั้ง มองมาที่ธอร์ มันยืนขึ้นและพุ่งเข้าใส่อีก

ครั้งนี้ เมื่อมันกระโจน ธอร์คว้าคอมันไว้ แล้วล้มลงไปบนพื้นด้วยกัน ซีโบลด์ทับอยู่บนตัวเขา แต่ธอร์พลิกตัวขึ้นไปคร่อมมันไว้ เขาจับคอมันไว้แน่น บีบไว้ด้วยมือทั้งสอง ซีโบลด์พยายามจะยกหัวขึ้น แล้วใช้เขี้ยวงับแต่ไม่โดน ธอร์รู้สึกถึงพละกำลังใหม่ เขากดมือลงไปและยึดไว้แน่น ปล่อยให้พลังงานพุ่งผ่านตัวเขา ทันใดนั้นเอง เขารู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งว่าเจ้าสัตว์ร้ายอย่างน่าอัศจรรย์

ในที่สุดเขาบีบคอซีโบลด์จนตาย เจ้าสัตว์ยักษ์ตัวอ่อนพับไป

ธอร์ยังไม่ยอมปล่อยอยู่อีกนาทีเต็ม

เขายืนขึ้นช้า ๆ หอบหายใจ จ้องมองด้วยดวงตาเบิกโพลง พลางกุมแขนข้างที่บาดเจ็บไว้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? นี่เขา..ธอร์..เพิ่งสังหารซีโบลด์อย่างนั้นหรือ?

เขาคิดว่ามันคือสัญญาณ วันนี้ทั้งวัน เขารู้สึกมาตลอดว่าจะมีสิ่งสำคัญเกิดขึ้น เขาเพิ่งฆ่าสัตว์ที่น่ากลัวและเลื่องชื่อที่สุดในอาณาจักร ด้วยมือข้างเดียว ปราศจากอาวุธ มันดูเป็นไปไม่ได้เลย ไม่มีใครเชื่อเขาแน่ ๆ

ธอร์รู้สึกโลกหมุนขณะที่นึกสงสัยว่าพลังอะไรครอบงำเขา มันหมายถึงอะไรกัน และตัวตนที่แท้จริงของเขาคือใคร พวกที่จะมีพลังแบบนั้นได้มีแต่นักบวชดรูอิดเท่านั้น แต่บิดาและมารดาของเขาก็ไม่ใช่ดรูอิด ดังนั้นเขาเองก็ไม่มีทางเป็นได้

หรือว่าเขาเป็นดรูอิด?

ธอร์รู้สึกว่ามีบางคนอยู่ด้านหลัง เขาหมุนตัวไปพบอาร์กอนยืนอยู่ตรงนั้น กำลังจ้องมองไปที่สัตว์ร้าย

“ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?” ธอร์ถามอย่างประหลาดใจ

อาร์กอนไม่ใส่ใจ

“ท่านเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นหรือไม่?” ธอร์ถาม ยังคงไม่เชื่อ “ข้าไม่รู้ว่าข้าทำได้อย่างไร”

“แต่เจ้ารู้” อาร์กอนบอก “ลึกลงไปในตัวเจ้ารู้ดี เจ้าแตกต่างจากคนอื่น”

“มันเหมือนกับ...คลื่นพลัง” ธอร์บอก “เหมือนพละกำลังที่ข้าไม่เคยรู้ว่ามี”

“สนามพลัง” อาร์กอนพูด “วันหนึ่งเจ้าจะรู้จักมันอย่างดี และอาจจะเรียนรู้การควบคุมมัน”

ธอร์กุมไหล่ รู้สึกเจ็บปวดรุนแรง เขามองเห็นมืออาบไปด้วยเลือด รู้สึกวิงเวียนและกังวลว่าจะเป็นเช่นไรหากเขาไม่ได้รับการช่วยเหลือ

อาร์กอนก้าวมาข้างหน้าสามก้าว ยื่นมือมาจับมือข้างที่ว่างของธอร์ แล้ววางปิดลงบนแผล เขากดไว้อย่างนั้น เอนตัวแล้วหลับตา

ธอร์รู้สึกถึงความอุ่นที่แผ่ซ่านไปตามแขน ไม่กี่วินาที เลือดเหนียวบนมือเขาก็แห้ง และรู้สึกว่าความเจ็บปวดจางหายไป

เขามองดูแต่ไม่อาจเข้าใจ เขาหายจากการบาดเจ็บ ที่เหลืออยู่คือรอยแผลเป็นสามรอยจากกรงเล็บ บาดแผลปิดสนิทและดูเหมือนหายมาหลายวันแล้ว ไม่มีเลือดไหลอีก

ธอร์มองอาร์กอนอย่างประหลาดใจ

“ท่านทำได้อย่างไร?” เขาถาม

อาร์กอนยิ้ม

“ข้าเปล่า เจ้าต่างหาก ข้าเพียงแต่ชี้นำพลังของเจ้า”

“แต่ข้าไม่มีพลังรักษา” ธอร์บอกอย่างงุนงง

“ไม่อย่างนั้นหรือ?” อาร์กอนบอก

“ข้าไม่เข้าใจ เรื่องทั้งหมดนี้ไม่มีเหตุผลเลย” ธอร์กล่าว เริ่มหมดความอดทน “ได้โปรด บอกข้าทีเถิด”

อาร์กอนมองเมิน

“บางอย่างเจ้าต้องเรียนรู้เมื่อเวลาผ่านไป”

ธอร์คิดถึงบางอย่าง

“นี่หมายความว่าข้าสามารถเข้าร่วมกองทหารยุวชนของพระราชาได้ ใช่หรือไม่?” เขาถามอย่างตื่นเต้น “แน่นอนสิ ถ้าข้าสามารถฆ่าซีโบลด์ได้ ข้าก็สามารถเป็นที่ยอมรับเหมือนคนอื่น ๆ”

“แน่นอนเจ้าเข้าได้” เขาตอบ

“แต่พวกเขาเลือกพี่ชายของข้า...พวกเขาไม่ได้เลือกข้า”

“พี่ชายของเจ้าไม่สามารถสังหารสัตว์ตัวนี้ได้หรอก”

ธอร์มองกลับมา ครุ่นคิด

“แต่พวกเขาปฏิเสธข้าแล้ว ข้าจะเข้าร่วมได้อย่างไร?”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นักรบต้องการคำเชิญ?” อาร์กอนถาม

คำพูดของเขาซึมซาบเข้ามา ธอร์รู้สึกตัวอุ่นขึ้น

“ท่านหมายถึงว่า ข้าเพียงแค่ไปแสดงตัว? โดยไม่ต้องเชิญอย่างนั้นหรือ?”

อาร์กอนยิ้ม

“เจ้ากำหนดชะตากรรมของเจ้าเอง ผู้อื่นไม่สามารถทำได้”

ธอร์กระพริบตา แล้วทันใดนั้น อาร์กอนก็หายไปอีกครั้ง

ธอร์หมุนหาไปรอบ ๆ ทุกทิศทาง แต่ไม่พบร่องรอยของเขา

“ทางนี้” เสียงดังขึ้น

ธอร์หันไปและพบก้อนหินใหญ่อยู่ข้างหน้า เขาได้ยินเสียงดังมาจากด้านบน จึงปีนก้อนหินขึ้นไปทันที

เขาขึ้นไปถึงด้านบน แต่ก็ต้องประหลาดใจที่ไม่พบอาร์กอน

จากมุมนี้ เขาสามารถมองเห็นเหนือยอดไม้ในป่าดาร์ควู้ด เขาเห็นจุดที่สิ้นสุดแนวป่า เห็นอาทิตย์ดวงที่สองกำลังตกเป็นสีเขียวเข้ม และไกลกว่านั้นเขาเห็นถนนที่มุ่งไปสู่ปราสาทของพระราชา

“ถนนเส้นนั้นเป็นทางให้เจ้าเดินไป” เสียงดังขึ้นอีก “หากเจ้ากล้า”

ธอร์หันหลังแต่ไม่พบสิ่งใด มีเพียงเสียง สะท้อนก้อง แต่เขารู้ดีว่าอาร์กอนอยู่ที่นั่น ตรงไหนสักแห่ง กำลังกระตุ้นเขา ซึ่งลึกลงไปในใจธอร์รู้ดีว่าอาร์กอนพูดถูก

ธอร์ลงจากก้อนหินใหญ่อย่างไม่ลังเลอีกต่อไป แล้วมุ่งหน้าออกจากป่า ไปยังถนนที่อยู่ไกลออกไป

วิ่งเต็มฝีเท้าเพื่อโชคชะตาของเขา

บทที่ 3

ราชาแม็คกิล มีวรกายล่ำสัน อุระบึกบึน มีเคราหนาสีดอกเลาและเกศายาวสีเดียวกัน กับนลาฏกว้างที่มีร่องรอยผ่านการสู้รบมามากเกินไป พระองค์ประทับอยู่บนเชิงเทินด้านบนของปราสาท โดยมีราชินีประทับอยู่เคียงข้าง ทั้งสองกำลังดูการเตรียมงานเฉลิมฉลองของวันนี้ ในเขตราชสำนักที่ทอดตัวอยู่เบื้องล่างด้วยความรุ่งโรจน์ กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เมืองที่รุ่งเรืองนี้ล้อมรอบด้วยป้อมปราการหินโบราณ ปราสาทของพระราชา เชื่อมต่อกับถนนคดเคี้ยวหลายสาย มีอาคารสร้างด้วยหินหลายรูปทรงหลายขนาด ซึ่งใช้เป็นที่พักของบรรดานักรบ ผู้ดูแล คอกม้า กองรบเงิน กองทหารยุวชน ทหารรักษาการณ์ ค่ายทหาร คลังอาวุธ และชุดเกราะ และท่ามกลางบรรดาอาคารเหล่านี้ เป็นบ้านเรือนของราษฎรที่เลือกอาศัยอยู่ภายในกำแพงเมืองอีกหลายร้อยหลังคาเรือน ระหว่างถนนสายต่าง ๆ มีสนามหญ้ากว้างหลายเอเคอร์ อุทยานหลวง ลานหิน และบ่อน้ำพุ ตัวปราสาทได้รับการบูรณะมาหลายศตวรรษ โดยพระบิดาของราชาแม็คกิล และบรรพชนรุ่นก่อน โดยในขณะนี้เป็นช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มันเป็นป้อมปราการที่ปลอดภัยที่สุดในอาณาจักรตะวันตกของวงแหวน

พระราชาแม็คกิลมีนักรบที่จงรักภักดีและเก่งกาจที่สุดที่ราชาองค์ใดจะมีได้ และตลอดพระชนม์ชีพ ไม่มีผู้ใดกล้ารุกราน ทรงเป็นแม็คกิลองค์ที่เจ็ดที่ครองบัลลังก์ และทรงปกครองด้วยดีมาตลอดสามสิบสองปี พระองค์เป็นราชาที่ประเสริฐและปราดเปรื่อง อาณาจักรเจริญรุ่งเรืองอย่างมากในรัชสมัยของพระองค์ ทรงมีกำลังทหารเพิ่มขึ้นถึงสองเท่า อาณาจักรแผ่ไพศาลออกไป ทรงพระราชทานเงินช่วยเหลือแก่ราษฏร และไม่มีคำร้องทุกข์แม้แต่คำเดียวจากราษฎร พระองค์ทรงเป็นราชาที่มีเมตตา ไม่เคยมีช่วงเวลาที่บ้านเมืองสงบสุขและประชาชนอยู่ดีกินดีเช่นนี้ นับตั้งแต่พระองค์ขึ้นครองราชย์

ช่างน่าแปลกที่เรื่องนี้ทำให้พระองค์ไม่อาจบรรทมในยามราตรี ราชาแม็คกิลรู้ประวัติศาสตร์หลายยุคหลายสมัยดี ไม่เคยมีช่วงเวลาสงบสุขได้ยาวนาน โดยปราศจากสงคราม พระองค์จะไม่แปลกพระทัยเลย หากจะถูกโจมตี แต่จะเมื่อไร และจากใครกัน

แน่นอนว่าภัยที่น่ากลัวที่สุดนั้นมาจากภายนอกวงแหวน จากดินแดนป่าเถื่อนที่ปกครองโดยเผ่าคนเถื่อนที่อยู่ห่างไกล ซึ่งได้ปราบปรามเอาชนะผู้คนที่อาศัยอยู่ภายนอกวงแหวน ภายนอกเขตหุบเขาลึก สำหรับราชาแม็คกิลและบรรพกษัตริย์เจ็ดรัชสมัยก่อนพระองค์ พวกคนเถื่อนไม่เคยเป็นภัยคุกคามโดยตรง เนื่องจากทำเลที่ตั้งที่มีลักษณะเฉพาะของอาณาจักรของพระองค์ เป็นรูปวงกลม เหมือนวงแหวน แยกตัวจากโลกภายนอกโดยมีหุบเขาลึกกว้างหนึ่งไมล์คั่นไว้ และมีสนามพลังปกป้องมานับตั้งแต่รัชสมัยของราชาแม็คกิลพระองค์แรก จึงแทบจะไม่ต้องกังวลกับพวกคนเถื่อนเลย แม้พวกนั้นจะพยายามหลายต่อหลายครั้ง ที่จะบุกโจมตี ฝ่าสนามพลัง เพื่อข้ามหุบเขามา แต่ไม่เคยทำสำเร็จเลย ตราบเท่าที่พระองค์และราษฎรอยู่ภายในวงแหวน จะไม่มีภัยอันตรายใด ๆ จากภายนอก

ถึงกระนั้น ก็ไมได้หมายความว่าจะไม่มีภัยจากภายใน และนั่นคือสาเหตุที่ราชาแม็คกิลไม่อาจบรรทมหลับได้ในช่วงหลังนี้ อันที่จริงสาเหตุของการเฉลิมฉลองในวันนี้คือพิธีอภิเษกสมรสของธิดาองค์โต เป็นการอภิเษกที่จัดขึ้นเป็นพิเศษเพื่อระงับศึก เพื่อรักษาสันติภาพอันเปราะบางระหว่างอาณาจักรตะวันออกและตะวันตกของวงแหวน

วงแหวนมีรัศมีห้าร้อยไมล์แผ่กว้างไปทุกทิศทุกทาง ถูกแบ่งกลางด้วยแนวเทือกเขา เป็นเขตภูเขาสูง อีกด้านของเขตภูเขา เป็นที่ตั้งของอาณาจักรตะวันออก ซึ่งปกครองครึ่งหนึ่งของวงแหวน อาณาจักรตะวันออกปกครองโดยคู่ปรับของพวกเขา ราชวงศ์แม็คคลาวด์ ที่มักจะพยายามทำลายการสงบศึกอันเปราะบางกับราชวงศ์แม็คกิล แม็คคลาวด์ไม่พอใจและไม่ยินดีกับอาณาเขตของตัวเอง เชื่อว่าอาณาจักรฝั่งตนมีพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์น้อยกว่า พวกเขาพยายามแย่งชิงดินแดนเขตภูเขาด้วย โดยยืนยันว่าเขตภูเขาทั้งหมดเป็นของพวกเขา ทั้งที่อย่างน้อยครึ่งหนึ่งเป็นของแม็คกิล มีข้อพิพาทเรื่องพรมแดนไม่จบไม่สิ้น และเป็นภัยรุกรานที่เกิดขึ้นมาตลอด

เมื่อราชาแม็คกิลทรงคิดถึงเรื่องนี้ พระองค์รู้สึกรำคาญใจ แม็คคลาวด์ควรจะพอใจ พวกเขาปลอดภัยอยู่ภายในวงแหวน มีหุบเขาลึกคอยปกป้อง ได้อยู่บนดินแดนที่ดีและไม่มีสิ่งใดต้องเกรงกลัว ทำไมพวกเขาจึงไม่พอใจกับครึ่งหนึ่งของวงแหวน? เป็นเพราะราชาแม็คกิลทรงมีกองทัพที่แข็งแกร่งอย่างมากเป็นครั้งแรกในประวัติกาล แม็คคลาวด์จึงไม่กล้าบุกโจมตี แต่ราชาแม็คกิลทรงชาญฉลาด พระองค์รู้ว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ ทรงตระหนักว่าความสุขสงบนี้ไม่ยั่งยืน ดังนั้นจึงทรงจัดให้มีพิธีอภิเษกสมรสระหว่างธิดาองค์โตของพระองค์กับเจ้าชายองค์โตของราชวงศ์แม็คคลาวด์ และพิธีก็มาถึงในวันนี้แล้ว

ขณะที่ทอดพระเนตรมองเบื้องล่าง ทรงเห็นราษฎรนับพันคนแต่งกายด้วยเสื้อคลุมสีสันสดใส ทยอยกันมาจากทุกมุมของอาณาจักร จากทั้งสองฟากของเขตภูเขา ผู้คนจากเกือบทั้งอาณาจักรวงแหวน หลั่งไหลกันมาที่ป้อมปราการของพระองค์ บรรดาราษฎรต่างเตรียมงานกันแรมเดือน สั่งการให้ทุกอย่างดูมั่งคั่งและแข็งแกร่ง นี่ไม่ใช่เพียงแค่พิธีอภิเษกสมรสเท่านั้น แต่เป็นวันส่งข้อความถึงพวกแม็คคลาวด์

ราชาแม็คกิลทรงสำรวจทหารนับร้อยที่เข้าแถวประจำการอยู่บนเชิงเทิน บนถนน และตามกำแพง มีทหารมากกว่าที่พระองค์ต้องการเสียอีก แต่ก็ทรงพอพระทัย มันคือการแสดงแสนยานุภาพที่ทรงประสงค์ อย่างไรก็ตาม ทรงรู้สึกกังวลด้วย สถานการณ์นั้นตึงเครียด เสี่ยงต่อการปะทะ พระองค์หวังว่าจะไม่มีพวกใจร้อน เมาอาละวาดลุกฮือขึ้นมาจากทั้งสองฝั่ง

ราชาแม็คกิลทอดพระเนตรสนามประลอง สนามเด็กเล่น แล้วคิดถึงวันที่กำลังจะมาถึงนี้ จะเต็มไปด้วยการละเล่นและการประลอง รวมถึงการเฉลิมฉลองทุกรูปแบบ มันคงจะรุนแรง แม็คคลาวด์จะต้องมาพร้อมกับกองทัพเล็ก ๆ และทุกการประลอง มวยปล้ำ และการแข่งขันอื่น ๆ จะต้องถือเป็นสำคัญ หากมีการตุกติกขึ้นแม้เพียงครั้งเดียว นั่นอาจจะนำไปสู่สงคราม

“ราชาของข้า”

พระองค์รู้สึกถึงหัตถ์นุ่มบนพระกร เมื่อหันไปหาครีอา ราชินีของพระองค์ พระนางยังคงเป็นสตรีที่มีสิริโฉมงดงามที่สุดที่พระองค์เคยพบ ทรงครองรักร่วมกันอย่างมีความสุขมาตลอดรัชสมัย และได้ทรงให้กำเนิดโอรสและธิดาถึงห้าพระองค์ โดยไม่เคยปริปากบ่น ในจำนวนนี้ทรงมีพระโอรสถึงสามพระองค์ ยิ่งไปกว่านั้น พระนางยังเป็นที่ปรึกษาที่ไว้ใจได้มากที่สุด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ราชาแม็คกิลได้เรียนรู้ว่าพระนางทรงชาญฉลาดยิ่งกว่าใคร ที่จริงทรงฉลาดกว่าพระองค์เองเสียด้วยซ้ำ

“มันเป็นวันแห่งการเมือง” พระนางตรัส “แต่ก็เป็นวันแต่งงานของลูกสาวของเราด้วย พยายามมีความสุขหน่อยเถิด มันเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวเท่านั้น”

“ข้าคงจะกังวลน้อยกว่านี้ หากข้าไม่มีอะไรเลย” ราชาตรัสตอบ “แต่ตอนนี้เรามีทุกสิ่ง ทุกอย่างทำให้ข้าต้องกังวล เราปลอดภัยแต่ข้ากลับไม่รู้สึกปลอดภัยเลย”

พระนางทอดพระเนตรตอบด้วยดวงตาโตสีน้ำตาลเข้มอย่างเห็นใจ ดวงตาทั้งคู่ของพระนางดูราวกับเก็บปัญญาแห่งโลกเอาไว้ เปลือกตาหลุบต่ำเหมือนเช่นที่เคยเป็น ทำให้ดูคล้ายง่วงงุนเล็กน้อย พระพักตร์ล้อมกรอบด้วยเกศางามสีน้ำตาลแซมเทาเหยียดตรงที่ห้อยระอยู่สองข้างแก้ม พระนางทรงมีริ้วรอยเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่แทบจะไม่เปลี่ยนไปเลย

“นั่นเป็นเพราะพระองค์ไม่ได้ปลอดภัย” พระนางตรัสบอก “ไม่มีราชาองค์ใดปลอดภัย มีสายลับแฝงอยู่ในราชสำนักของเรามากกว่าที่พระองค์จะสนพระทัยอยากรู้เสียอีก แต่มันก็เป็นเช่นนั้น”

ราชินีเอนกายเข้าใกล้และจุมพิต ก่อนจะแย้มสรวล

“พยายามสนุกสนานบ้าง” พระนางบอก “อย่างไรเสียมันก็คืองานแต่งงาน”

แล้วจึงหันหลัง และเสด็จไปจากเชิงเทินปราสาท

ราชาแม็คกิลทอดเนตรมองพระนางจากไป แล้วจึงหันกลับไปมองราชสำนักของพระองค์ พระนางพูดถูก ถูกเสมอ พระองค์เองก็อยากจะสนุกสนาน ด้วยทรงรักธิดาองค์โต และนี่มันก็คืองานแต่งงาน เป็นวันที่สวยงามที่สุดในช่วงเวลาที่งดงามที่สุดของปี ฤดูใบไม้ผลิมาถึงจุดสูงสุดของมันแล้ว และฤดูร้อนกำลังจะเริ่มต้น ดวงอาทิตย์ทั้งสองเหมาะเจาะอยู่บนท้องฟ้า สายลมเย็นพัดโชยแผ่วเบา ทุกอย่างกำลังเบ่งบาน ต้นไม้ทุกต้น

ปกคลุมด้วยดอกไม้สีชมพู ม่วง ส้มและขาว ไม่มีสิ่งใดที่จะทรงปรารถนามากไปกว่าการได้ลงไปประทับอยู่กับพสกนิกร ได้ทอดพระเนตรเห็นธิดาอภิเษกสมรส ได้เสวยเหล้าเอลจนกระทั่งเสวยอีกไม่ไหว

แต่พระองค์ไม่อาจทำได้ ทรงมีราชกิจมากมายที่ต้องทำก่อน จึงจะสามารถออกไปจากปราสาทได้ นอกจากนี้วันพิธีอภิเษกสมรสของพระธิดานั้นเป็นพันธะสัญญาของราชา พระองค์ต้องพบกับคณะที่ปรึกษา โอรสธิดา และราษฎรที่มาต่อแถวยาว พวกเขามีสิทธิ์ที่จะได้เห็นราชาในวันนี้ ราชาแม็คกิลคงจะทรงโชคดีมาก หากได้ออกจากปราสาทไปทันพระราชพิธีช่วงอาทิตย์ตก

*

แม็คกิลทรงฉลองพระองค์ที่งดงามที่สุด ทรงสนับเพลาสีดำอมม่วง รัดพระองค์ทองคำ ฉลองพระองค์ยาวทำจากเส้นไหมชั้นเยี่ยมสีทองและม่วง ฉลองพระองค์ตัวนอกสีขาว ฉลองพระบาทหนังสูงถึงพระชงฆ์ และทรงมงกุฎทองคำที่มีทับทิมเม็ดเขื่องประดับอยู่ตรงกลาง พระองค์เสด็จผ่านโถงปราสาท ที่มีข้าราชบริพารเฝ้าอยู่สองข้าง ทรงดำเนินผ่านห้องแล้วห้องเล่า ลงบันไดจากเชิงเทิน ตัดผ่านท้องบรรทม และผ่านห้องโถงหลังคาโค้งสูงกับแนวหน้าต่างกระจกสี ในที่สุดพระองค์ก็เสด็จไปถึงบานประตูไม้โอ๊คโบราณ หนาเท่ากับไม้ทั้งต้น ซึ่งมหาดเล็กเปิดออกให้ก่อนที่จะถอยหลบไป ที่นี่คือท้องพระโรง

คณะที่ปรึกษาของพระองค์ยืนรอเฝ้าเมื่อเสด็จมาถึง แล้วประตูก็ปิดลงตามหลัง

“เชิญนั่งได้” แม็คกิลตรัสบอก น้ำเสียงห้วนกว่าปกติ ทรงเบื่อหน่ายพิธีรีตองการปกครองแผ่นดินที่ไม่จบไม่สิ้น โดยเฉพาะในวันนี้ และทรงอยากให้ผ่านไปโดยเร็ว

ราชาแม็คกิลเสด็จผ่านท้องพระโรงที่ทำให้พระองค์ประทับใจอยู่เสมอ หลังคาสูงห้าสิบฟุต ผนังด้านหนึ่งเป็นแผ่นกระจกสี พื้นและผนังด้านอื่น ๆ สร้างจากก้อนหินหนาหนึ่งฟุต ห้องนี้สามารถรองรับเจ้าขุนมูลนายได้กว่าหนึ่งร้อยคน แต่ในวันเช่นวันนี้ เมื่อคณะที่ปรึกษาขอเข้าเฝ้า มีเพียงพระองค์กับที่ปรึกษาจำนวนหยิบมือในห้องกว้างมืดทึม ในห้องมีโต๊ะรูปครึ่งวงกลมตัวมหึมาตั้งอยู่ คณะที่ปรึกษาของพระองค์ยืนอยู่หลังโต๊ะตัวนี้

ราชาแม็คกิลเสด็จผ่านทางที่ผ่าตรงกลางไปยังบัลลังก์ ก้าวขึ้นบันไดหิน ผ่านรูปสลักสิงโตสีทอง แล้วประทับนั่งบนบัลลังก์ทองคำ ที่หุ้มด้วยเบาะกำมะหยี่สีแดง พระบิดาของพระองค์เคยประทับบนบัลลังก์นี้ เช่นเดียวกับพระบิดาของพระองค์ และกษัตริย์แม็คกิลองค์อื่น ๆ เมื่อประทับบนบัลลังก์ทรงรู้สึกถึงภาระของบรรพบุรุษทุกรัชสมัย

ราชาทรงมองสำรวจคณะที่ปรึกษาที่มารอเฝ้า บรอมเป็นแม่ทัพที่เก่งที่สุดและเป็นที่ปรึกษาด้านการทหาร คอล์คเป็นแม่ทัพคุมกองทหารยุวชน อะเบอร์ธอลผู้ชราที่สุดเป็นนักปราชญ์และนักประวัติศาสตร์ เป็นที่ปรึกษาแก่ราชามาสามรัชกาลแล้ว เฟิร์ธที่ปรึกษาด้านกิจการภายในราชสำนัก เป็นชายร่างผอมมีผมสั้นสีเทากับดวงตาลึกหลุกหลิก เฟิร์ธเป็นคนที่แม็คกิลไม่เคยไว้ใจเลย และทรงไม่เข้าใจตำแหน่งของเขาด้วย แต่พระบิดาและเสด็จปู่ของพระองค์มีตำแหน่งที่ปรึกษากิจการราชสำนัก พระองค์จึงคงตำแหน่งนี้ไว้เพื่อถวายความเคารพต่อบุพการี ต่อมาคือโอเว็นเสนาบดีคลัง บราเดห์ที่ปรึกษากิจการภายนอก เออร์แนนผู้ดูแลการเก็บภาษี ดูเว็นที่ปรึกษาด้านราษฎร และเคลวินผู้แทนขุนนาง

แน่นอนว่าราชาทรงมีอำนาจเบ็ดเสร็จ แต่อาณาจักรของพระองค์เป็นดินแดนเสรี พระบิดาของแม็คกิลทรงภาคภูมิใจที่อนุญาตให้ขุนนางมีสิทธิมีเสียงในทุกเรื่อง ผ่านทางตัวแทนของพวกเขา เป็นการถ่วงดุลย์อำนาจระหว่างราชาและขุนนางที่ไม่ง่ายนักตามประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา ในขณะนี้อาจมีความกลมเกลียวกัน แต่ในช่วงเวลาอื่นอาจมีการลุกฮือขึ้นและช่วงชิงอำนาจกันระหว่างขุนนางและราชวงศ์ ซึ่งเป็นการถ่วงดุลย์อำนาจที่ดี

ขณะที่พระองค์สำรวจภายในห้อง ทรงสังเกตว่าที่ปรึกษาหายไปคนหนึ่ง คนที่ทรงอยากหารือด้วยมากที่สุด...อาร์กอน แต่ก็เป็นเรื่องปกติ อาร์กอนจะไปจะมาเมื่อใด ไม่อาจคาดเดาได้ แม้จะทำให้ทรงกริ้วเสมอ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับ วิถีของดรูอิดนั้นเป็นเรื่องลึกลับสำหรับพระองค์ เมื่อไม่มีอาร์กอน ราชาแม็คกิลยิ่งรู้สึกรีบเร่งมากขึ้น พระองค์อยากให้เสร็จเรื่องโดยเร็ว เพื่อจะได้ไปทำอีกร้อยพันสิ่งที่รออยู่ก่อนพิธีอภิเษก

คณะที่ปรึกษานั่งล้อมกันรอบโต๊ะครึ่งวงกลม หันเผชิญหน้ากับพระองค์ ห่างกันทุกสิบฟุต แต่ละคนนั่งบนเก้าอี้ไม้โอ๊คโบราณสลักลวดลายอย่างปราณีต

“ฝ่าบาท ข้าขอเป็นผู้เริ่ม” โอเว็นทูล

“เชิญ รวบรัดหน่อยนะ วันนี้เวลาข้ามีจำกัด”

“วันนี้เจ้าหญิงคงจะได้รับของขวัญมากมาย ซึ่งเราทั้งหลายหวังว่ามันจะเต็มพระคลังของพระนาง และราษฎรนับพันที่ต้องการถวายบรรณาการและของขวัญแด่พระองค์ ต่างเข้าพักในโรงแรมและร้านนางโลมจนเต็ม นั่นก็คงจะช่วยเติมทรัพย์สมบัติในท้องพระคลังหลวง แต่อย่างไรก็ตาม จากการเตรียมงานฉลองต่าง ๆ สำหรับวันนี้ทำให้ทรัพย์สมบัติในท้องพระคลังพร่องไปจำนวนมากพอดู ข้าขอแนะนำให้ขึ้นภาษีราษฎรและพวกขุนนาง เป็นการเก็บครั้งเดียวเพื่อช่วยบรรเทาภาระจากเหตุสำคัญนี้”

ราชาแม็คกิลทรงเห็นความกังวลบนใบหน้าของเสนาบดีคลัง และทรงใจหายเมื่อคิดถึงเรื่องสมบัติในท้องพระคลังที่พร่องหายไป แต่พระองค์จะไม่เก็บภาษีอีก

“คงจะดีกว่า หากมีทรัพย์สมบัติน้อยแต่มีผู้จงรักภักดี” ราชาแม็คกิลตรัส “ความร่ำรวยของเรามาจากความสุขของราษฎร เราจะไม่เก็บภาษีอีก”

“แต่ฝ่าบาท หากเราไม่...”

“ข้าตัดสินใจแล้ว มีเรื่องอะไรอีก?”

โอเว็นทรุดลงนั่ง หมดหวัง

“ข้าแต่พระองค์” บรอมทูลบอกเสียงต่ำ “ตามที่ทรงมีรับสั่งให้เพิ่มกำลังพลประจำการในพระราชพิธีวันนี้ เป็นการแสดงแสนยานุภาพที่น่าประทับใจ แต่การที่เรากระจายกำลังไปเช่นนี้ หากมีการโจมตีขึ้นในอาณาจักร เราจะอ่อนแอ”

ราชาแม็คกิลพยักหน้า คิดทบทวน

“ศัตรูของเราจะไม่โจมตีตอนที่เราเลี้ยงอาหารพวกเขาหรอก”

คนอื่น ๆ พากันหัวเราะ

“แล้วมีข่าวอะไรจากเขตภูเขาบ้าง?”

“ไม่มีรายงานความเคลื่อนไหวใด ๆ มาหลายสัปดาห์แล้ว ดูเหมือนกองทัพของพวกนั้นจะถูกดึงไปเตรียมงานพิธีอภิเษกสมรส บางทีพวกนั้นอาจจะพร้อมสงบศึกแล้ว”

ราชาไม่ทรงแน่ใจนัก

“มันอาจจะหมายความว่าการจัดให้มีการแต่งงานนี้ได้ผล หรือพวกมันอาจรอจังหวะโจมตีในโอกาสหน้า ท่านคิดว่าอย่างไร ผู้เฒ่า?” แม็คกิลทรงหันไปตรัสถามอะเบอร์ธอล

อะเบอร์ธอลกระแอม เสียงของเขาแหบพร่า “ฝ่าบาท เสด็จพ่อและเสด็จปู่ของพระองค์ ไม่เคยไว้ใจพวกแม็คคลาวด์ การที่พวกเขากำลังนอนหลับ ไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะไม่ตื่น”

แม็คกิลพยักหน้า เห็นด้วยกับความคิดนี้

“แล้วกองทหารยุวชน เป็นอย่างไรบ้าง?” พระองค์ตรัสถามคอล์ค

“วันนี้เราได้ทหารเกณฑ์มาใหม่” คอล์คทูลตอบ พร้อมพยักหน้าเร็ว

“ลูกชายข้าอยู่ด้วยไหม?” ราชาตรัสถาม

“เจ้าชายยืนอย่างภาคภูมิร่วมกับคนอื่น ๆ และทรงเป็นทหารที่ดี”

แม็คกิลพยักหน้า แล้วทรงหันไปหาบราเดห์

“มีข่าวอะไรจากภายนอกหุบเขาบ้าง?”

“ฝ่าบาท หน่วยลาดตระเวนของเราพบว่ามีการพยายามจะข้ามมาหลายครั้งในช่วงไม่นานนี้ อาจจะเป็นสัญญาณว่า พวกคนเถื่อนกำลังระดมกำลังเพื่อโจมตี”

“ถ้าหากมีการโจมตีเต็มกำลังล่ะ?” ราชาตรัสถาม

“ตราบเท่าที่เกราะยังทำงาน เราก็ไม่มีอะไรต้องกลัว พวกคนเถื่อนไม่เคยข้ามหุบเขาได้สำเร็จมาหลายศตวรรษแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะคิดเป็นอย่างอื่น”

ราชาแม็คกิลไม่มั่นใจนัก การโจมตีจากภายนอกนั้นล่วงเลยมานาน พระองค์อดสงสัยไม่ได้ว่ามันอาจจะเกิดขึ้นเมื่อไร

“ฝ่าบาท” เฟิร์ธทูลด้วยเสียงขึ้นจมูกของเขา “ข้าจำเป็นต้องทูลว่าวันนี้ราชสำนักจะเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติจากอาณาจักรแม็คคลาวด์ คงจะเป็นการดูหมิ่นหากพระองค์ไม่ทรงให้การต้อนรับพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นคู่ปรับหรือไม่ ข้าขอแนะนำว่าฝ่าบาทควรจะใช้เวลาบ่ายนี้เพื่อทักทายพวกเขา นอกจากนี้ยังมีคณะผู้ติดตามกลุ่มใหญ่ ของขวัญจำนวนมาก และตามข่าวว่ามีสายลับจำนวนมากด้วย”

“ใครจะบอกได้ว่าสายลับไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วหรอกหรือ?” แม็คกิลตรัสถาม พลางมองเฟิร์ธอย่างพิจารณา และสงสัยเหมือนเช่นเคยว่าสายลับอาจจะเป็นเขาเอง

เฟิร์ธอ้าปากจะตอบ แต่ราชาแม็คกิลถอนหายใจพลางยกหัตถ์ขึ้น จบการสนทนา “ถ้ามีเรื่องเพียงเท่านี้ งั้นข้าจะไปล่ะ ต้องไปร่วมงานแต่งงานลูกสาวข้า”

“ฝ่าบาท” เคลวินทูล กระแอมกระไอ “ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ตามจารีตประเพณี ในวันอภิเษกสมรสของบุตรองค์โตของพระองค์ กษัตริย์แม็คกิลทุกพระองค์จะต้องแต่งตั้งผู้สืบราชบัลลังก์ ราษฎรคงคาดหวังว่าพระองค์ก็จะทำเช่นเดียวกัน พวกเขาเริ่มซุบซิบกันแล้ว คงจะไม่เป็นการดีหากจะทำให้พวกเขาผิดหวัง โดยเฉพาะเมื่อดาบโชคชะตายังคงไม่ขยับ”

“เจ้าจะให้ข้าแต่งตั้งรัชทายาททั้งที่ข้ายังครองราชย์อยู่อย่างนั้นหรือ?” ราชาตรัสถาม

“ฝ่าบาท ข้ามิได้มีเจตนาจะทำให้ทรงขุ่นเคือง” เคลวินละล่ำละลัก เป็นกังวล

ราชายกหัตถ์ขึ้น “ข้ารู้ประเพณีดี และที่จริงวันนี้ข้าจะเลือกทายาทคนหนึ่ง”

“ทรงบอกพวกเราได้หรือไม่ว่าเป็นใคร?” เฟิร์ธทูลถาม

ราชาแม็คกิลทอดพระเนตรมองเขาอย่างรำคาญ เฟิร์ธเป็นพวกช่างนินทา และพระองค์ไม่ไว้ใจชายผู้นี้

“เจ้าจะรู้ข่าวเองเมื่อเวลาเหมาะสม”

พระราชาประทับยืนขึ้น ทุกคนลุกตาม พวกเขาโค้งคำนับ แล้วหันหลังรีบออกจากท้องพระโรงไป

ราชาแม็คกิลยังคงประทับนิ่ง ครุ่นคิดไม่รู้ว่านานเท่าไร ในวันเช่นวันนี้พระองค์นึกหวัง ไม่อยากเป็นพระราชา

*

พระราชาเสด็จลงจากบัลลังก์ ฉลองพระบาทดังสะท้อนในความเงียบ ขณะเสด็จไปตามท้องพระโรง ทรงเปิดประตูไม้โอ๊คโบราณด้วยพระองค์เอง ทรงดึงที่จับประตูทำจากเหล็ก แล้วเสด็จเข้าไปในห้องด้านข้าง

พระองค์ทรงสำราญกับความสงบและสันโดษของห้องแสนสบายนี้เหมือนเช่นเคย ผนังห้องกว้างด้านละไม่ถึงยี่สิบก้าว แต่มีเพดานโค้งสูง ทั้งห้องทำด้วยหิน มีหน้าต่างกลมประดับกระจกสีเล็ก ๆ หนึ่งบานบนผนังด้านหนึ่ง แสงส่องผ่านกระจกสีเหลืองและแดง ส่องต้องวัตถุเพียงสิ่งเดียวในห้องโล่ง ๆ นี้

ดาบโชคชะตา

มันถูกวางอยู่กลางห้อง ทอดตัวอยู่บนแท่นรอง ยั่วยวนเหมือนหญิงงาม ราชาแม็คกิลเสด็จเข้าไปใกล้ วนดู และสำรวจดาบเล่มนี้เหมือนที่เคยทำเมื่อทรงพระเยาว์ ดาบโชคชะตา เป็นดาบในตำนาน เป็นขุมพลังและอำนาจของทั้งอาณาจักร ตกทอดจากรุ่นหนึ่งไปสู่รุ่นหนึ่ง ใครก็ตามที่มีพละกำลังยกมันขึ้นได้จะเป็นผู้ที่ถูกเลือก ผู้ที่ถูกกำหนดให้ปกครองอาณาจักรไปตลอดชีวิต ช่วยปลดปล่อยอาณาจักรจากภยันตรายทั้งปวง ทั้งภายในและภายนอกวงแหวน แม็คกิลทรงเติบโตมากับตำนานอันงดงามนี้ และทันทีที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ จึงได้ทรงลองยกดาบนี้ เนื่องจากมีเพียงกษัตริย์ราชวงศ์แม็คกิลเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ลองยก พระราชาทุกพระองค์ก่อนหน้าทรงทำไม่สำเร็จ แม็คกิลมั่นใจว่าพระองค์จะแตกต่าง มั่นใจว่าพระองค์คือผู้ถูกเลือก

แต่ก็มิได้เป็นเช่นนั้น ความล้มเหลวของพระองค์เป็นรอยด่างในความเป็นกษัตริย์ของพระองค์นับตั้งแต่นั้น เช่นเดียวกับพระราชาทุกพระองค์ก่อนหน้านี้

ตอนนี้ราชาแม็คกิลกำลังทอดพระเนตรดาบโชคชะตา ทรงสำรวจคมดาบยาวที่สร้างขึ้นจากวัตถุที่เป็นปริศนา ซึ่งไม่เคยมีใครรู้จัก ต้นกำเนิดของดาบเล่มนี้ยิ่งคลุมเครือ มีข่าวลือว่ามันผุดขึ้นมาจากพื้นดินขณะเกิดแผ่นดินไหว

เมื่อมองดูมันอีก ก็ทรงรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากความล้มเหลวขึ้นอีกครั้ง แม้จะทรงเป็นราชาที่ดี แต่ไม่ใช่ผู้ที่ถูกเลือก ราษฎรรู้เรื่องนี้ดี ศัตรูของพระองค์ก็รู้ ถึงจะเป็นพระราชาที่ดี แต่ไม่ว่าจะทรงทำสิ่งใด พระองค์ก็ไม่มีทางเป็นผู้ที่ถูกเลือกได้

หากพระองค์สามารถยกดาบขึ้นได้ ทรงคิดว่าความไม่สงบในราชสำนัก การสมคบคิดกันคงจะมีน้อยลง ราษฎรก็จะเชื่อมั่นในพระองค์มากขึ้น ศัตรูก็จะไม่กล้าคิดรุกราน ส่วนหนึ่งของพระองค์อยากให้ดาบเล่มนี้หายไปพร้อมกับตำนานของมัน แต่ทรงรู้ดีว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น มันเป็นคำสาป และอำนาจของตำนาน แข็งแกร่งเสียยิ่งกว่ากองทัพ

ขณะที่ทรงทอดพระเนตรดูมันเป็นครั้งที่พัน ราชาแม็คกิลอดสงสัยขึ้นมาอีกไม่ได้ ว่าใครจะเป็นผู้ถูกเลือก สายเลือดของพระองค์คนใดถูกกำหนดให้ยกมันขึ้นได้? ขณะคิดถึงดาบที่วางอยู่ตรงหน้า และการเลือก

รัชทายาท ทรงสงสัยว่าจะบุตรคนใดจะถูกกำหนดให้ยกดาบขึ้นได้

“น้ำหนักของดาบนั้นมหาศาล” มีเสียงดังขึ้น

ราชาแม็คกิลหมุนตัว ทรงประหลาดใจที่มีคนอื่นอยู่ในห้องเล็กนี้ด้วย

พบอาร์กอนยืนอยู่ตรงช่องประตู แม็คกิลทรงจำเสียงของเขาได้ก่อนที่จะเห็นตัวเสียอีก ทั้งหงุดหงิดที่เขาไม่มาเฝ้าก่อนหน้านี้และทั้งยินดีที่เขามาในตอนนี้

“ท่านมาสาย” แม็คกิลตรัส

“การรับรู้เรื่องเวลาของพระองค์ใช้กับข้าไม่ได้” อาร์กอนทูลตอบ

ราชาแม็คกิลหันกลับไปที่ดาบ

“ท่านเคยคิดไหมว่าข้าจะสามารถยกมันขึ้นได้?” ตรัสถามอย่างครุ่นคิด “เมื่อวันที่ข้าขึ้นครองราชย์”

“ไม่” อาร์กอนทูลตอบเสียงเรียบ

แม็คกิลหันกลับมาทอดพระเนตรเขา

“ท่านรู้ว่าข้าจะทำไม่ได้ ท่านเห็นมันใช่ไหม?”

“ถูกแล้ว”

พระราชาทรงครุ่นคิด

“มันทำให้ข้ากลัวเวลาที่ท่านตอบตรง ๆ นี่ไม่เหมือนเป็นท่านเลย”

อาร์กอนนิ่งเงียบ จนในที่สุดราชาแม็คกิลจึงทรงตระหนักว่าเขาจะไม่กล่าวสิ่งใดอีก

“วันนี้ข้าจะเลือกรัชทายาท” พระราชาตรัส “มันรู้สึกไม่มีประโยชน์เลยที่จะเลือกรัชทายาทในวันนี้ เป็นเรื่องทำลายความสุขของราชาในงานแต่งงานของลูกสาว”

“บางทีความสำราญเช่นนั้นอาจจะต้องลดน้อยลง”

“แต่ข้ายังเหลือเวลาครองราชย์อีกหลายปี” แม็คกิลทรงอ้าง

“อาจจะไม่มากเท่าที่ท่านคิด” อาร์กอนทูลตอบ

ราชาแม็คกิลหรี่พระเนตร นึกสงสัย นี่เป็นข้อความอย่างนั้นหรือ?

แต่อาร์กอนก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพิ่มอีก

“ลูกหกคน ข้าควรจะเลือกใคร?” ราชาตรัสถาม

“ทำไมทรงถามข้า? ในเมื่อพระองค์ได้เลือกแล้ว”

แม็คกิลทอดเนตรมองเขา “ท่านเห็นสิ่งต่าง ๆ มากมาย ถูกต้อง ข้าได้เลือกแล้ว แต่ข้าอยากรู้ว่าท่านคิดอย่างไร”

“ข้าคิดว่าทรงเลือกได้ฉลาด” อาร์กอนทูล “แต่ทรงจำไว้ว่า ราชาไม่สามารถปกครองจากหลุมศพ ไม่ว่าท่านคิดจะเลือกใคร โชคชะตาก็มีทางเลือกของมันเอง”

“ข้าจะมีชีวิตอยู่ไหม อาร์กอน?” แม็คกิลตรัสถามจริงจัง ถามคำถามที่ทรงอยากรู้นับตั้งแต่ตื่นบรรทมจากฝันร้ายน่ากลัวเมื่อกลางดึกคืนก่อน

“เมื่อคืนข้าฝันถึงอีกา” ทรงเล่าเพิ่ม “มันเข้ามาขโมยมงกุฎของข้า แล้วกาอีกตัวก็พาข้าไป ข้ามองเห็นอาณาจักรอยู่เบื้องล่าง มันกลายเป็นสีดำเมื่อข้าผ่านไป กลายเป็นที่ดินแห้งแล้งและรกร้าง”

ทรงเงยหน้ามองอาร์กอน น้ำพระเนตรคลอ

“มันเป็นแค่ความฝัน หรือมีอะไรมากกว่านั้น?”

“ความฝันมักมีอะไรมากกว่านั้นเสมอ มิใช่หรือ?” อาร์กอนทูลถาม

ราชาแม็คกิลทรงห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที

“อันตรายอยู่ที่ไหน? บอกข้าอีกหน่อยเถอะ”

อาร์กอนก้าวเข้าไปใกล้ แล้วจ้องมองพระเนตรอย่างจริงจัง พระราชาแม็คกิลทรงรู้สึกราวกับกำลังมองเข้าไปยังอีกโลกหนึ่ง

อาร์กอนก้าวไปข้างหน้า แล้วกระซิบว่า

“มักจะอยู่ใกล้กว่าที่ทรงคิด”

บทที่ 4

ธอร์ซ่อนตัวอยู่ในกองฟางด้านหลังรถม้าที่แล่นกระแทกกระทั้นไปตามถนนชนบท เขาวิ่งมาถึงถนนเมื่อคืนก่อนและรอคอยอย่างอดทนจนกระทั่งรถม้าบรรทุกที่ผ่านมาใหญ่พอที่เขาจะแอบขึ้นไปโดยไม่เป็นที่สังเกต ตอนนั้นมืดแล้ว และรถม้าแล่นช้าพอที่เขาจะวิ่งไล่และกระโดดขึ้นไปด้านหลัง เขาหล่นลงบนกองฟางและมุดแอบอยู่ด้านใน โชคดีที่คนขับไม่เห็นเขา ธอร์ไม่แน่ใจว่ารถม้าคันนี้จะไปที่ปราสาทของพระราชาหรือไม่ แต่มันมุ่งหน้าไปทางนั้น และรถม้าใหญ่ขนาดนี้กับเครื่องหมายต่าง ๆ พวกนี้ คงจะไปอยู่ไม่กี่แห่ง

ระหว่างที่ธอร์เดินทางมาทั้งคืน เขาตื่นอยู่หลายชั่วโมง นอนคิดถึงการเผชิญหน้ากับสัตว์ร้าย การได้พบอาร์กอน และคิดถึงโชคชะตาของเขา บ้านหลังเก่าและมารดา เขารู้สึกว่าจักรวาลกำลังตอบรับเขา บอกว่าเขามีชะตากรรมอื่นอีก เขานอนประสานมือหนุนศีรษะ มองท้องฟ้ายามค่ำคืน ผ่านหลังคาผ้าใบรุ่งริ่ง ธอร์มองดูจักรวาลสุกสกาว กลุ่มดาวสีแดงช่างอยู่ห่างไกล เขารู้สึกเบิกบานใจ ครั้งหนึ่งในชีวิตที่เขาได้ออกเดินทาง เขาไม่รู้ว่าไปไหนแต่เขาก็จะไป ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไปให้ถึงปราสาทของพระราชา

เมื่อธอร์ลืมตาตื่นในตอนเช้า แสงสว่างจ้าพุ่งเข้ามา เขาจึงรู้ตัวว่าเผลอหลับไป เขารีบลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ ก่นด่าตัวเองที่หลับไป เขาควรจะระวังมากกว่านี้ เขาโชคดีแล้วที่ไม่โดนจับได้

รถม้ายังคงเคลื่อนที่ แต่ไม่กระเทือนมาก นั่นหมายถึงถนนดีขึ้นแล้ว พวกเขาคงจะอยู่ใกล้เมือง ธอร์มองลงไปและเห็นว่าถนนเรียบ ไม่มีก้อนหิน ไม่มีหลุมบ่อ วางแนวด้วยเปลือกหอยสีขาวสะอาด หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้น พวกเขากำลังจะถึงปราสาทของพระราชาแล้ว

ธอร์มองไปด้านหลังของรถม้าแล้วรู้สึกเต็มตื้น บนถนนเรียบสะอาดนี้ มีกิจกรรมมากมาย รถม้าหลายสิบคัน มีทุกแบบทุกขนาดบรรทุกของหลากหลายชนิด แล่นอยู่เต็มถนน คันหนึ่งบรรทุกขนสัตว์ อีกคันบรรทุกพรม มีอีกคันบรรทุกไก่ นอกจากนี้ยังมีพ่อค้าอีกหลายร้อยคนเดินเท้ามา บางคนจูงฝูงปศุสัตว์ บ้างก็เทินตะกร้าสินค้าบนศีรษะ ชายสี่คนถือมัดผ้าไหม ทรงตัวมาบนไม้ค้ำถ่อ ฝูงชนต่างมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน

ธอร์รู้สึกมีชีวิตชีวา เขาไม่เคยเห็นคนเยอะขนาดนี้ ไม่เคยเห็นสินค้ามากมาย เหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้น เขาเคยอยู่แต่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ มาตลอดชีวิต แล้วตอนนี้ได้มาอยู่ที่ศูนย์กลาง แวดล้อมด้วยผู้คน

เขาได้ยินเสียงดัง เสียงโซ่กระทบกัน เสียงไม้แผ่นใหญ่กระแทกแรงมากจนพื้นสะเทือน ครู่ต่อมามีเสียงอื่นดังขึ้น เป็นเสียงกีบเท้าม้ากระทบพื้นไม้ ธอร์มองลงไปจึงเห็นว่าพวกเขากำลังข้ามสะพาน เบื้องล่างคือคูน้ำกว้าง นี่คือสะพานยกนั่นเอง

ธอร์ชะโงกออกไปดู เห็นเสาหินขนาดใหญ่ มีประตูเหล็กแหลมอยู่ด้านบน พวกเขากำลังผ่านประตูกษัตริย์

มันเป็นประตูที่ใหญ่ที่สุดที่เขาเคยเห็น ธอร์เงยหน้ามองเหล็กแหลม นึกสงสัยว่าหากมันหล่นลงมา พวกเขาคงจะถูกผ่าเป็นสองซีก เขาสังเกตเห็นทหารกองรบเงินสี่นายเฝ้าที่ทางเข้า หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้น

พวกเขาผ่านอุโมงค์หินยาว ครู่ต่อมาท้องฟ้าจึงปรากฏอีกครั้ง พวกเขาอยู่ภายในเขตปราสาทของพระราชาแล้ว

ธอร์แทบไม่อยากเชื่อ ภายในนี้ยิ่งวุ่นวายมากกว่าเสียอีก ถ้าจะเป็นไปได้ ดูเหมือนมีผู้คนนับพัน หลั่งไหลมาจากทุกทิศทุกทาง มีสนามหญ้ากว้างเพิ่งตัดใหม่ ดอกไม้บานอยู่ทุกแห่ง ถนนกว้างขึ้น สองข้างทางเป็นซุ้ม แผงขายของ และตึกหิน มีทหารของพระราชาอยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ แต่งกายด้วยชุดเกราะ ธอร์ทำสำเร็จแล้ว

ด้วยความตื่นเต้น ธอร์ยืนขึ้นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เขาทำเช่นนั้น รถม้าก็หยุดลงทันที ทำให้เขาเซหงายหลัง ลงไปนอนบนกองฟาง ก่อนที่ธอร์จะทันลุกขึ้น เขาได้ยินเสียงไม้เปิดออก มองขึ้นไปเห็นชายชรา ศีรษะล้าน แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่า ๆ ทำหน้าบึ้งตึงโกรธเกรี้ยว คนขับรถม้ายื่นมือเข้ามา คว้าข้อเท้าธอร์ไว้ด้วยมือผอมมีแต่กระดูก แล้วลากเขาออกมา

ธอร์ลอยลงไปนอนกระแทกพื้นดิน เกิดฝุ่นฟุ้งตลบ เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบ ๆ ตัวเขา

“ถ้าคราวหน้าเจ้าแอบขึ้นรถข้าอีก เจ้าหนู เจ้าโดนล่ามแน่ ๆ โชคดีแล้วที่ข้าไม่เรียกกองรบเงินมาตอนนี้”

ชายแก่หันหลัง ถ่มน้ำลาย รีบกลับไปขึ้นรถแล้วเฆี่ยนม้าให้ออกวิ่งไป

ธอร์ค่อย ๆ เรียกสติแล้วลุกขึ้นยืนด้วยความอาย เขามองไปรอบ ๆ คนที่เดินผ่านไปผ่านมาคนหรือสองคนหัวเราะเบา ๆ ธอร์ยิ้มเยาะกลับไปจนพวกนั้นเมินหลบ เขาปัดฝุ่นออกแล้วถูแขนทั้งสองข้าง แม้ความภาคภูมิของเขาจะถูกทำร้าย แต่ไม่ใช่ร่างกายของเขา

กำลังใจของเขาคืนกลับมาขณะที่มองไปรอบ ๆ รู้สึกพิศวงและคิดว่าเขาควรจะมีความสุขที่อย่างน้อยเขาก็มาได้ไกลขนาดนี้แล้ว ตอนนี้เขาได้ออกจากรถม้าและมองดูรอบ ๆ ได้อย่างอิสระ เป็นทัศนียภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ สนามกว้างสุดลูกหูลูกตา ตรงกลางคือปราสาทหินงดงาม ล้อมรอบด้วยหอคอย กำแพงหินแข็งแรงที่มีเชิงเทินอยู่ด้านบน ทุกแห่งมีทหารของพระราชาเดินลาดตระเวน รอบตัวพวกเขาคือสนามหญ้าสีเขียวที่ได้รับการดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยม ลานหิน น้ำพุ สวนต้นไม้ นี่คือเมืองกรุง มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามา

ทุกแห่งเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย ทั้งพ่อค้า ทหาร คนชั้นสูงที่ต่างดูรีบเร่ง ธอร์ใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะเข้าใจว่ามีเหตุการณ์สำคัญกำลังเกิดขึ้น ระหว่างที่เขาเดินไปเรื่อย ๆ ได้เห็นว่ากำลังมีการเตรียมการ วางเก้าอี้และตั้งปะรำพิธี ดูเหมือนพวกเขากำลังเตรียมงานแต่งงาน

หัวใจธอร์เต้นสะดุด สิ่งที่เขาเห็นอยู่ไกล ๆ นั่นคือสนามประลองบนหลังม้าของอัศวิน ทางดินยาวที่มีเชือกกั้นแบ่ง ส่วนอีกสนามเขาเห็นทหารกำลังขว้างหอกใส่เป้าที่อยู่ไกลออกไป สนามอีกด้านมีนักธนูกำลังเล็งไปที่มัดฟาง ดูเหมือนทุกที่มีแต่การละเล่น การแข่งขัน นอกจากนี้ยังมีดนตรี พิณ ขลุ่ย และฉิ่งฉาบ คณะนักดนตรีเดินเตร่ไปทั่ว เหล้าองุ่นถังใหญ่ถูกกลิ้งออกมา มีการเตรียมจัดโต๊ะและอาหาร บริเวณงานเลี้ยงไกลสุดลูกหูลูกตา เหมือนกับธอร์เข้าไปอยู่ท่ามกลางการเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่

ระหว่างที่กำลังสงสัยกับสิ่งรอบตัว ธอร์นึกขึ้นได้ว่าต้องหากองทหารยุวชน เขามาช้าแล้ว และเขาต้องแนะนำตัวให้เป็นที่รู้จัก

ธอร์รีบไปหาคนแรกที่เขาเห็น เป็นชายแก่ที่ดูจากเสื้อคลุมเปื้อนคราบเลือด น่าจะเป็นคนขายเนื้อ กำลังรีบเดินไปตามถนน ทุกคนที่นี่ดูเร่งรีบ

“ขอโทษครับ ท่าน” ธอร์กล่าว คว้าแขนเขาไว้

ชายแก่ก้มมองดูมือของธอร์อย่างไม่พอใจ

“อะไรกัน เจ้าหนู?”

“ข้ากำลังหากองทหารยุวชนของพระราชา ท่านรู้ไหมว่าพวกเขาฝึกกันที่ไหน?”

“ข้าดูเหมือนแผนที่อย่างนั้นหรือ?” ชายแก่ทำเสียงไม่พอใจ แล้วผละจากไป

ธอร์ผงะกับความหยาบคายนั้น

เขาหันไปหาคนถัดไป เป็นผู้หญิงที่กำลังนวดแป้งอยู่บนโต๊ะยาว มีผู้หญิงหลายคนที่โต๊ะตัวนี้ กำลังทำงานกันคร่ำเคร่ง ธอร์คิดว่าพวกนางคนหนึ่งน่าจะรู้

“ขอโทษครับ แม่หญิง” เขาบอก “ท่านพอจะรู้ไหมว่ากองทหารยุวชนของพระราชาฝึกกันที่ไหน?”

พวกนางมองหน้ากันแล้วหัวเราะคิกคัก บางคนดูแก่กว่าเขาไม่กี่ปี

คนที่ดูอายุมากที่สุดหันมามองเขา

“เจ้ามาหาผิดที่แล้วล่ะ” นางบอก “ที่นี่พวกเรากำลังเตรียมงานฉลอง”

“แต่มีคนบอกข้าว่าพวกเขาฝึกกันในบริเวณปราสาทของพระราชา” ธอร์บอก รู้สึกงุนงง

กลุ่มผู้หญิงหัวเราะขึ้นอีกครั้ง คนที่โตสุดยกมือเท้าสะโพกแล้วส่ายศีรษะ

“เจ้าทำเหมือนว่านี่เป็นครั้งแรกที่เจ้ามาที่ปราสาท เจ้าไม่รู้รึไงว่ามันใหญ่โตแค่ไหน?”

ธอร์หน้าแดงเมื่อพวกผู้หญิงหัวเราะ จากนั้นจึงผละจากมา เขาไม่ชอบที่ถูกล้อเลียน

เด็กหนุ่มเห็นถนนหลายสิบสายอยู่ตรงหน้า คดโค้งไปมาทั่วเขตปราสาท ตลอดแนวกำแพงมีประตูทางเข้าอย่างน้อยสิบสองแห่ง ขนาดและขอบเขตของที่นี่ช่างไพศาล เขารู้สึกท้อแท้ ถึงหากันหลายวันก็อาจจะไม่เจอ

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ทหารต้องรู้แน่นอนว่าพวกนั้นฝึกกันที่ไหน เขารู้สึกกังวลที่จะต้องไปหาทหารของพระราชา แต่ก็รู้ว่าต้องทำ

ธอร์หันหลัง รีบไปที่กำแพงเมือง ที่มีทหารยืนเฝ้ายามตรงประตูที่อยู่ใกล้ที่สุด หวังว่าจะไม่ถูกโยนออกมา ทหารยามยืนตรง มองตรงไปข้างหน้า

“ข้ากำลังหากองทหารยุวชน” ธอร์บอก พยายามทำเสียงให้กล้าหาญที่สุด

ทหารยังคงมองตรงไปข้างหน้า ไม่สนใจเขา

“ข้าบอกว่าข้ากำลังหากองทหารยุวชน!” ธอร์ยืนกราน เสียงดังขึ้น ตั้งใจให้เขาสนใจ

หลังจากผ่านไปสองสามวินาที ทหารนายนั้นเหลือบมามอง ยิ้มเยาะ

“ท่านบอกข้าได้ไหมว่ามันอยู่ที่ไหน?” ธอร์เซ้าซี้

“แล้วเจ้ามีธุระอะไรกับพวกนั้น?”

“ธุระสำคัญมาก ๆ” ธอร์รีบบอก หวังว่าทหารนายนี้จะไม่ผลักไสเขา

ทหารหันกลับไปมองตรงไปด้านหน้า ไม่สนใจเขาอีกครั้ง ธอร์รู้สึกหมดหวัง กลัวว่าเขาคงจะไม่ได้คำตอบ

แต่หลังจากที่รู้สึกเหมือนนานมาก ทหารก็ตอบเขา “ไปทางประตูตะวันออก จากนั้นมุ่งหน้าไปทางเหนือให้ไกลเท่าที่เจ้าจะไปได้ แล้วใช้ประตูที่สามทางซ้ายมือ แล้วแยกไปทางขวา และขวาอีกที ผ่านประตูหินโค้งอันที่สอง พวกนั้นอยู่หลังประตูนั้นแหละ แต่ข้าขอบอกว่าเจ้าเสียเวลาเปล่า พวกเขาไม่ต้อนรับแขกหรอก”

นั่นคือทั้งหมดที่ธอร์ต้องการได้ยิน เขาหันหลังวิ่งข้ามสนาม ไปตามคำบอกโดยไม่รอช้า ทบทวนทิศทางอยู่ในใจ พยายามจดจำมัน เขาสังเกตว่าดวงอาทิตย์เคลื่อนสูงขึ้น ได้แต่ภาวนาว่าเมื่อเขาไปถึง มันจะยังไม่สายเกินไป

*

ธอร์รีบวิ่งไปตามถนนสะอาดที่วางเปลือกหอยเป็นแนว เลี้ยวไปมาไปตามทางในเขตปราสาท เขาพยายามอย่างที่สุดที่จะไปตามทางที่รู้มา และหวังว่าเขาจะไม่หลงทาง ที่อีกฟากของสนาม เขาเห็นประตูทั้งหมด แล้วเลือกบานที่สามทางซ้าย เขาวิ่งผ่านเข้าไปแล้วไปตามทางแยก วิ่งไปตามทางแล้วทางเล่า ธอร์วิ่งฝ่าฝูงชน ผู้คนนับพันหลั่งไหลเข้ามาในเมือง ฝูงชนหนาแน่นขึ้นทุกนาที ไหล่เขากระแทกกับนักเล่นพิณ นักมายากล ตัวตลก และผู้ให้ความบันเทิงทุกรูปแบบ ทุกคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสวยงาม

ธอร์ทนไม่ได้เมื่อคิดว่าการคัดเลือกเริ่มต้นไปแล้วโดยไม่มีเขา พยายามตั้งสมาธิขณะที่เลี้ยวไปตามทาง มองหาสัญลักษณ์ใด ๆ ของสนามฝึก เขาวิ่งผ่านประตูหินโค้ง เลี้ยวไปตามถนนอีกสาย และที่มองเห็นอยู่ไกล ๆ นั่นคือจุดหมายปลายทางของเขา อัฒจันทร์ขนาดเล็ก สร้างจากหินเป็นรูปวงกลมสมบูรณ์ มีทหารยืนเฝ้ายามที่ประตูขนาดใหญ่ตรงกลาง ธอร์ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีแว่วดังมาจากด้านหลังกำแพงแล้วใจเต้นรัว เขามาถูกที่แล้ว

ธอร์วิ่งเร็วจนหายใจไม่ทัน เมื่อเขาไปถึงประตู ทหารยามสองนายก้าวออกมาแล้วลดหอกของพวกเขาลงขวางทางไว้ ทหารยามคนที่สามก้าวมา ยกมือขึ้นห้าม

“หยุดอยู่ตรงนั้น” เขาสั่ง

ธอร์หยุดทันที หอบหายใจ แทบจะระงับความตื่นเต้นไม่ได้

“ท่าน...ไม่...เข้าใจ” เขาหอบ ตะกุกตะกักคำพูดออกมาระหว่างพยายามหายใจ “ข้าต้องเข้าไปข้างใน ข้ามาช้าแล้ว”

“ช้าสำหรับอะไร?”

“การคัดเลือก”

ทหารยามร่างเตี้ยล่ำมีผิวตะปุ่มตะป่ำ หันไปมองเพื่อน ที่มองกลับมาอย่างดูถูก เขาหันกลับมามองสำรวจธอร์ด้วยสีหน้าเหยียดหยาม

“พวกเกณฑ์ใหม่ถูกพาเข้าไปเป็นชั่วโมงแล้ว มากับรถม้าหลวง ถ้าเจ้าไม่ได้รับเชิญ ก็เข้าไปไม่ได้”

“แต่ท่านไม่เข้าใจ ข้าต้อง...”

ทหารยามยื่นมือมาคว้าเสื้อของธอร์

“เจ้าสิไม่เข้าใจ เจ้าเด็กอวดดี กล้าดียังไงถึงมาที่นี่และพยายามจะบุกเข้าไป? ไปได้แล้ว ก่อนที่ข้าจะจับล่าม”

เขาผลักธอร์ กระเด็นถอนหลังไปหลายฟุต

ธอร์เจ็บที่อกตรงที่ถูกทหารยามผลัก แต่ยิ่งกว่านั้นคือเจ็บที่ถูกปฏิเสธ เขารู้สึกโกรธ เขาไม่ได้มาไกลขนาดนี้เพื่อถูกปฏิเสธจากทหารยามโดยที่ยังไม่ได้เข้าไปแสดงตัว เขาตั้งใจที่จะเข้าไปข้างในให้ได้

ทหารยามนายนั้นหันกลับไปหาเพื่อน ธอร์เดินจากมาช้า ๆ เขาเดินตามเข็มนาฬิกาไปรอบอาคารรูปวงกลม เด็กหนุ่มมีแผนอยู่ในใจ เขาเดินไปจนพ้นสายตา จากนั้นจึงวิ่งเหยาะ ๆ เลาะไปตามกำแพง เขาหันไปดูให้แน่ใจว่าไม่มีทหารยามกำลังมอง แล้วจึงเร่งฝีเท้าขึ้นเต็มกำลัง เมื่อไปได้ครึ่งทางเขาสังเกตเห็นอีกช่องทางเข้าไปในสนาม สูงขึ้นไปมีช่องโค้งในกำแพงหิน มีลูกกรงเหล็กกั้นไว้ แต่มีช่องหนึ่งที่ลูกกรงเหล็กหายไป เขาได้ยินเสียงโห่ร้องดังขึ้นอีก ธอร์โหนตัวขึ้นไปแล้วมอง

หัวใจเขาเต้นรัวเร็ว ที่เห็นอยู่ภายในสนามฝึกขนาดใหญ่คือพลที่เกณฑ์มาใหม่หลายสิบคน รวมทั้งพวกพี่ชายของเขา กำลังเข้าแถว พวกนั้นยืนอยู่ต่อหน้าทหารกองรบเงินสิบสองนาย มีทหารเดินตรวจแถวเพื่อประเมิน

พวกที่เกณฑ์ใหม่อีกกลุ่มยืนอยู่อีกด้าน มีทหารนายหนึ่งเฝ้าดูอยู่ พวกนั้นกำลังขว้างหอกไปที่เป้าที่อยู่ห่างออกไป มีคนหนึ่งขว้างพลาด

เลือดของธอร์ร้อนผ่าวด้วยความขุ่นเคือง เขาสามารถขว้างโดนเป้าพวกนั้นได้ เขาก็เก่งไม่น้อยไปกว่าพวกนั้น เพียงแค่เขาเด็กกว่า ตัวเล็กกว่า มันไม่ยุติธรรมเลยที่เขาถูกกันออกมา

ทันใดนั้น ธอร์รู้สึกว่ามีมือบนหลังเขาและถูกดึงลอยลงมา กระแทกพื้นแข็งด้านล่างจนจุกแอ้ด

เขามองขึ้นมาเห็นทหารยามจากหน้าประตู กำลังยิ้มเยาะ

“ข้าบอกเจ้าว่าอย่างไรเจ้าหนู?”

ก่อนที่เขาจะทันมีปฏิกิริยาอย่างไร ทหารยามเอนตัวแล้วเตะธอร์อย่างแรง เขารู้สึกถึงแรงกระแทกที่ซี่โครง ขณะที่ทหารยามเตรียมจะเตะเขาอีกครั้ง

คราวนี้ ธอร์ยึดขาของทหารยามไว้ได้กลางอากาศ เขาผลัก ทำให้ทหารเสียการทรงตัวแล้วล้มลง

ธอร์รีบลุกขึ้นยืน ในขณะเดียวกัน ทหารยามก็ลุกขึ้นยืนด้วย ธอร์จ้องมองเขา ตกใจกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไป ทหารถลึงตาใส่เขา

“ข้าไม่เพียงแต่จะล่ามเจ้าเท่านั้น” ทหารยามขู่ “แต่ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้ ไม่มีใครแตะต้องทหารของพระราชาได้ ลืมไปเลยเรื่องการเข้าร่วมกองทหารยุวชนของเจ้า ตอนนี้เจ้าต้องถูกเฉดไปอยู่ในคุกใต้ดิน! เจ้าคงจะโชคดีถ้าได้ออกมาให้ใครพบเจออีก!”

ทหารยามดึงโซ่ตรวนของเขาออกมา แล้วก้าวเข้าหาธอร์ มีความเคียดแค้นบนใบหน้า

ธอร์รีบคิด เขายอมให้ตัวเองถูกตีตรวนไม่ได้ แต่เขาก็ไม่อยากจะทำร้ายทหารยาม เขาต้องคิดหาทางอื่น และต้องคิดให้เร็วด้วย

เด็กหนุ่มนึกถึงหนังสติ๊กของเขา สัญชาตญาณเข้าควบคุมเมื่อเขาคว้ามันขึ้นมา ใส่ลูกหิน เล็งแล้วยิง

ลูกหินแหวกอากาศไปกระแทกโซ่ตรวนหลุดจากมือทหารยามที่กำลังตกตะลึง มันยังกระแทกโดนนิ้วของเขาด้วย ทหารยามผงะและสะบัดมือ ตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวด ขณะที่โซ่ตรวนหล่นไปกองที่พื้น

ทหารมองธอร์อย่างหมายหัว เขาชักดาบออกมา เป็นดาบแบบพิเศษที่มีห่วงโลหะ

“นั่นเป็นความผิดพลาดอย่างสุดท้ายของเจ้า” เขาขู่อย่างน่ากลัวแล้วพุ่งเข้าใส่

ธอร์ไม่มีทางเลือก ทหารนายนี้คงไม่ปล่อยเขาแน่ เด็กหนุ่มใส่ลูกหินอีกลูกในหนังสติ๊กแล้วง้าง เขาเล็งอย่างตั้งใจ ไม่ต้องการสังหารทหารยาม แต่ก็ต้องหยุดเขาให้ได้ ดังนั้นแทนที่จะเล็งไปยังหัวใจ จมูก ตา หรือศีรษะ ธอร์จึงเล็งไปยังบริเวณที่เขารู้ว่าจะหยุดทหารนายนี้ได้โดยไม่ฆ่าเขา

ที่หว่างขาของทหารยามนั่นเอง

เด็กหนุ่มยิงลูกหินออกไป โดยออมกำลังไว้แต่ก็แรงพอที่จะล้มทหารได้

มันตรงเผงเข้าเป้า

ทหารยามทรุดลง ทิ้งดาบ กุมเป้าลงไปนอนงอก่องอขิงบนพื้น

“เจ้าจะต้องถูกแขวนคอ!” เขาคำรามออกมา ทั้งที่เจ็บปวด “ทหาร! ทหาร!”

ธอร์เงยหน้าขึ้น เห็นทหารยามอีกหลายนายกำลังวิ่งมาทางเขา

ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ก็คงจะหมดโอกาส

เขาไม่ยอมเสียเวลาอีก รีบวิ่งไปยังช่องเปิดบนกำแพง เด็กหนุ่มต้องกระโดดผ่านช่องนั้นเข้าไปภายในสนาม แล้วแนะนำตัวให้เป็นที่รู้จัก เขาจะสู้กับทุกคนที่ขวางทาง

บทที่ 5

ราชาแม็คกิลประทับอยู่ที่ท้องพระโรงด้านบนในปราสาท ในท้องพระโรงส่วนพระองค์ ห้องที่ทรงใช้เพื่อกิจการส่วนพระองค์ ประทับอยู่บนบัลลังก์ที่ทำจากไม้แกะสลัก ทอดเนตรมองโอรสธิดาทั้งสี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เคนดริค โอรสองค์โตสุด อายุยี่สิบห้าปี เป็นนักรบที่ดีและเป็นสุภาพบุรุษที่แท้จริง ในบรรดาลูกทุกคน เขาเหมือนราชาแม็คกิลมากที่สุด ซึ่งนั่นช่างน่าแปลก เพราะเคนดริคเป็นลูกนอกสมรสที่เกิดกับหญิงนางหนึ่ง ที่ทรงลืมไปนานแล้ว ราชาแม็คกิลทรงเลี้ยงเคนดริคร่วมกับโอรสธิดาองค์อื่น ๆ แม้ในตอนแรกราชินีจะคัดค้าน โดยทรงยื่นเงื่อนไขว่าพระราชาจะต้องไม่มอบบัลลังก์ให้เขา ในตอนนี้เงื่อนไขนั้นกลับทำให้พระองค์ทรงเจ็บปวด เนื่องจากเคนดริคเป็นชายหนุ่มที่ดีที่สุดที่ทรงรู้จัก เป็นลูกชายที่พ่อควรภาคภูมิใจ ไม่มีใครเหมาะสมจะเป็น

รัชทายาทมากไปกว่าเขา

คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขานั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง กาเร็ธ เป็นบุตรคนที่สองแต่เป็นบุตรคนแรกที่เกิดจากการสมรส เขาอายุยี่สิบสามปี ผอมบางมีแก้มตอบและดวงตาโตสีน้ำตาลลอกแลก บุคลิกของเขาแตกต่างจากพี่ชายคนโตของเขาเป็นอย่างมาก กาเร็ธไม่มีลักษณะใด ๆ เหมือนเคนดริคเลย พี่ชายเป็นคนตรงไปตรงมา ส่วนกาเร็ธจะซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงไว้ เคนดริคเป็นคนที่มีความภาคภูมิและทระนง แต่กาเร็ธเป็นคนไม่ซื่อสัตย์และไม่จริงใจ พระราชาแม็คกิลทรงเจ็บปวดที่รู้สึกไม่ชอบโอรสของตนเอง และทรงพยายามหลายต่อหลายครั้งที่จะแก้นิสัยของโอรส แต่หลังจากช่วงหนึ่งในสมัยวัยรุ่นของโอรส ทรงตัดสินพระทัยว่านิสัยของโอรสคนนี้ถูกชะตากำหนดมาแล้ว ทั้งเจ้าเล่ห์เพทุบาย หิวอำนาจและทะเยอทะยานในทุกทางที่ผิด นอกจากนี้พระองค์ยังทรงรู้ว่ากาเร็ธไม่มีความรักให้แก่สตรี และยังมีชายคู่รักมากมาย หากเป็นราชาองค์อื่นคงจะขับไล่โอรสเช่นนี้ไปแล้ว แต่ราชาแม็คกิลทรงใจกว้างกว่านั้น นี่ไม่ใช่เหตุผลที่จะไม่รักลูกชาย พระองค์ไม่ได้ตัดสินเขาจากเรื่องนี้ สิ่งที่พระองค์นำมาตัดสินคือความชั่วร้าย และเจ้าเล่ห์ของเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่พระองค์ทรงมองข้ามไปไม่ได้

บุตรคนที่ยืนต่อจากกาเร็ธคือธิดาคนที่สอง เกว็นโดลีน นางเพิ่งอายุครบสิบหกปี เป็นสตรีที่งดงามที่สุดที่พระองค์เคยทอดพระเนตร และลักษณะนิสัยของนางยิ่งโดดเด่นกว่ารูปโฉม นางจิตใจดี มีเมตตาและเอื้อเฟื้อ เป็นสตรีที่ดีที่สุดที่ทรงรู้จัก ในเรื่องนี้นางมีคุณสมบัติเทียบเท่าเคนดริค นางมองดูราชาแม็คกิลด้วยความรักที่บุตรีจะมีต่อบิดา และพระองค์ทรงรู้สึกได้ถึงความจงรักภักดีในแววตานั้น ทรงภาคภูมิใจในตัวธิดาคนนี้ยิ่งกว่าโอรสทั้งหลายเสียอีก

คนที่ยืนต่อจากเกว็นโดลินคือ รีส โอรสคนเล็กสุด เด็กหนุ่มอายุสิบสี่ปีที่มีความทระนงและมุ่งมั่น กำลังจะเติบโตเป็นชายหนุ่ม ราชาแม็คกิลทรงพอใจอย่างยิ่งที่โอรสได้เข้าร่วมในกองทหารยุวชน และทรงมองออกแล้วว่าเขาจะเติบโตเป็นผู้ชายแบบไหน พระองค์ไม่สงสัยเลยว่าวันหนึ่ง รีสจะเป็นโอรสที่ดีที่สุดของพระองค์ เป็นผู้ปกครองที่ดี แต่ยังไม่ถึงเวลานั้น เขายังเด็กเกินไป ยังมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้อีกมาก

พระราชาแม็คกิลทรงสับสนขณะที่สำรวจตรวจตราโอรสธิดาทั้งสี่ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทรงภาคภูมิใจระคนผิดหวัง ทั้งขุ่นเคืองและรำคาญ เนื่องจากมีบุตรอีกสองคนหายไป ลูอันดา ธิดาองค์โต ซึ่งแน่นอนว่าคงกำลังเตรียมตัวสำหรับงานอภิเษก และการที่นางกำลังจะแต่งงานออกเรือนไปอยู่อาณาจักรอื่น นางจึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการคัดเลือกรัชทายาท แต่ก็อดฟรีย์ โอรสคนกลางวัยสิบแปดปี ก็หายตัวไป ราชาแม็คกิลทรงหน้าแดงด้วยความกริ้ว

นับตั้งแต่ก็อดฟรีย์ยังเป็นเด็ก เขาก็แสดงความไม่สนใจในราชบัลลังก์ เป็นที่เห็นได้ชัดเจนมาตลอดว่าเขาไม่สนใจและไม่ต้องการ และที่ราชาแม็คกิลทรงเสียพระทัยอย่างยิ่งคือการที่ก็อดฟรีย์เลือกที่จะทิ้งชีวิตไปในโรงเหล้ากับเพื่อนเสเพล ทำให้ราชวงศ์ต้องอับอายและไร้เกียรติ เขาเป็นคนเกียจคร้าน นอนเกือบทั้งวัน เวลาที่เหลือก็หมดไปกับการดื่มเหล้า ใจหนึ่งทรงโล่งอกที่เขาไม่มาอยู่ที่นี่ด้วย แต่อีกใจทรงรู้สึกว่าเป็นการดูหมิ่น ที่จริงทรงคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว และได้ส่งทหารออกไปค้นหาตามโรงเหล้าแล้วนำตัวกลับมา พระราชาประทับอยู่เงียบ ๆ รอคอยจนกระทั่งพวกทหารกลับมาถึง

ประตูไม้โอ๊คบานหนาเปิดออก และพวกทหารเดินแถวเข้ามา ลากก็อดฟรีย์เข้ามาด้วย ทหารดันเขาออกมา ก็อดฟรีย์ถลาเข้ามาในห้องเมื่อทหารปิดประตูตามหลัง

พี่น้องคนอื่น ๆ หันไปมอง ก็อดฟรีย์สกปรก เหม็นกลิ่นเหล้าคลุ้ง ไม่โกนหนวดเคราและแต่งตัวไม่เรียบร้อย เขายิ้มกลับมา อวดดีเหมือนเช่นเคย

“สวัสดี พระบิดา” ก็อดฟรีย์ทูล “นี่ข้าพลาดความสนุกอะไรไปหรือเปล่า?”

“เจ้าจะต้องยืนอยู่กับพี่น้องของเจ้า แล้วรอให้ข้าพูด ถ้าหากเจ้าไม่ทำ พระเจ้าช่วยด้วยเถอะ ข้าจะล่ามเจ้าไว้ในคุกใต้ดินรวมกับนักโทษคนอื่น ๆ และเจ้าจะไม่ได้เห็นอาหาร...เหล้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง.. ไปอีกสามวัน

เต็ม ๆ”

ก็อดฟรีย์มองพระบิดาอย่างท้าทาย ในแววตานั้น ราชาแม็คกิลทรงเห็นขุมพลังล้ำลึก บางอย่างที่เหมือนกับพระองค์ ประกายบางอย่างที่วันหนึ่งจะมีประโยชน์กับก็อดฟรีย์เป็นอย่างดี หากเขาสามารถก้าวข้ามสิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ไปได้

ก็อดฟรีย์ยังดื้อดึงจนถึงที่สุด เขารออยู่ถึงสิบวินาทีก่อนจะยอมทำตามในที่สุด ค่อย ๆ เดินทอดน่องไปรวมกับคนอื่น

ราชาแม็คกิลทอดพระเนตรโอรสธิดาทั้งห้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า ลูกนอกสมรส คนเบี่ยงเบน ขี้เมา ธิดา และโอรสคนเล็ก เป็นส่วนผสมที่ประหลาด และพระองค์ไม่อยากเชื่อว่าพวกเขาทั้งหมดถือกำเนิดมาจากพระองค์ ตอนนี้ ในวันอภิเษกของธิดาคนโต เป็นภาระที่พระองค์ต้องเลือกรัชทายาทจากทั้งห้าคนนี้ จะเป็นไปได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตาม มันช่างเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์ พระองค์ยังทรงแข็งแรงและสามารถปกครองต่อไปได้อีกสามสิบปี รัชทายาทที่ทรงเลือกในวันนี้อาจจะไม่ได้ขึ้นครองราชย์อีกหลายทศวรรษ เป็นธรรมเนียมที่น่ารำคาญสำหรับพระองค์ มันอาจจะเหมาะสมดีในรัชสมัยของพระบิดาของพระองค์ แต่ตอนนี้ไม่เห็นประโยชน์

พระราชาทรงกระแอม

“พวกเรามารวมกันในวันนี้ตามจารีตที่สืบต่อกันมา พวกเจ้ารู้ดีว่าวันนี้เป็นวันอภิเษกของธิดาคนโตของข้า ภาระจึงตกแก่ข้าที่จะต้องแต่งตั้งรัชทายาท ผู้ที่จะสืบราชบัลลังก์แห่งอาณาจักรนี้ หากข้าตาย ไม่มีผู้ใดเหมาะสมจะปกครองมากไปกว่าพระมารดาของพวกเจ้า แต่กฎมณเฑียรบาลระบุว่าผู้ที่ได้รับแต่งตั้งจึงสามารถสืบทอดราชบัลลังก์ได้ ดังนั้นข้าจึงต้องเลือก”

ราชาแม็คกิลทรงหยุดคิด เกิดความเงียบครอบคลุมไปทั่ว พระองค์ทรงรู้สึกถึงการรอคอย ทรงทอดพระเนตรดวงตาของพวกเขา และเห็นการแสดงออกที่แตกต่างกันไป ลูกนอกสมรสดูโล่งอก เขารู้ดีว่าจะไม่ถูกเลือก เจ้าคนเบี่ยงเบนตาวาวด้วยความทะเยอทะยาน ราวกับคิดว่าจะถูกเลือกอย่างแน่นอน เจ้าขี้เมามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่สนใจอะไร ส่วนธิดามองมาด้วยความรัก รู้ดีว่านางไม่มีส่วนในเรื่องนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็รักในบิดา เช่นเดียวกับโอรสคนเล็ก

“เคนดริค ข้าคิดเสมอว่าเจ้าเป็นลูกชาย แต่กฎทำให้ข้าไม่อาจมอบบัลลังก์ให้แก่คนที่ไม่มีสิทธิ์สมบูรณ์ตามกฎหมาย”

เคนดริคโค้ง “พระบิดา ข้าไม่เคยคาดหวังให้ทรงทำเช่นนั้น ข้าพอใจกับสิ่งที่มีแล้ว ได้โปรดอย่าให้เรื่องนี้ทำให้ต้องลำบากพระทัย”

ราชาทรงเจ็บปวดกับการตอบรับของเขา ทรงรู้สึกว่าเขามีความดีอย่างแท้จริง และยิ่งต้องการจะแต่งตั้งให้เขาสืบทอดราชบัลลังก์

“ทีนี้ก็เหลือพวกเจ้าอีกสี่คน รีส เจ้าเป็นเด็กหนุ่มที่ดี ดีที่สุดที่ข้าเคยพบ แต่เจ้ายังเด็กเกินไปที่จะมีส่วนในเรื่องนี้”

“ข้าก็หวังเช่นนั้น พระบิดา” รีสทูลตอบ พร้อมคำนับเล็กน้อย

“ก็อดฟรีย์ เจ้าเป็นหนึ่งในโอรสสามคนที่ชอบด้วยกฎหมายของข้า แต่เจ้าเลือกที่จะทิ้งชีวิตไปใน

โรงเหล้า กับเรื่องโสมม เจ้าได้รับอภิสิทธิ์มากมายในชีวิต แต่เจ้ากลับปฏิเสธทุกสิ่ง หากข้าจะมีความผิดหวังอันยิ่งใหญ่ในชีวิต สิ่งนั้นก็คงเป็นเจ้า”

ก็อดฟรีย์หน้าบึ้งตึง ขยับตัวอย่างอึดอัด

“เอาล่ะ ถ้าเช่นนั้น ข้าก็คงจะหมดธุระตรงนี้แล้ว ข้ากลับไปที่โรงเหล้าได้แล้ว ใช่ไหม พระบิดา?”

เขารีบโค้งคำนับอย่างล้อเลียน แล้วหันหลังเดินข้ามห้องไป

“กลับมาที่นี่!” ราชาแม็คกิลตวาด “เดี๋ยวนี้!”

ก็อดฟรีย์ยังคงเดินต่อ ไม่สนใจพระองค์ เขาเดินไปดึงประตูเปิดออก ทหารสองนายยืนอยู่ตรงนั้น

ราชาทรงกริ้ว ขณะที่ทหารมองพระองค์อย่างลังเล

แต่ก็อดฟรีย์ไม่ได้รอ เขาพุ่งตัวผ่านพวกนั้นไปยังโถงด้านนอก

“จับเขาไว้!” พระราชาตะโกน “แล้วพาไปให้พ้น อย่าให้ราชินีเห็นเขา ข้าไม่อยากให้แม่ต้องทุกข์ใจที่เห็นสภาพเขาในวันแต่งงานของธิดา”

“พะยะค่ะ ฝ่าบาท” พวกทหารทูล ปิดประตูแล้วรีบวิ่งตามเขาไป

พระราชาแม็คกิลประทับนั่ง หอบหายใจ พักตร์แดง พยายามสงบอารมณ์ เป็นครั้งที่พันที่ทรงสงสัยว่าทรงทำสิ่งใดไปจึงได้มีลูกเช่นนี้

พระองค์หันกลับมายังโอรสธิดาที่เหลือ ทั้งสี่มองมาที่บิดา คอยอยู่เงียบ ๆ พระราชาทรงหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสมาธิ

“ตอนนี้ก็เหลือแค่สองคน” ทรงตรัสต่อ “และจากพวกเจ้าสองคนนี้ ข้าต้องเลือกหนึ่งคนเป็นรัชทายาท”

ราชาแม็คกิลหันไปหาธิดา

“เกว็นโดลิน นั่นคือเจ้า”

เกิดความเงียบไปทั่วห้อง ทุกคนดูตกตะลึง โดยเฉพาะเกว็นโดลิน

“ท่านตรัสถูกแล้วหรือ พระบิดา?” กาเร็ธทูลถาม “ท่านตรัสว่าเกว็นโดลินอย่างนั้นหรือ?”

“พระบิดา ข้ารู้สึกเป็นเกียรติ” เกว็นโดลินทูล “แต่ข้าไม่อาจรับได้ ข้าเป็นสตรี”

“ถูกแล้ว ไม่เคยมีสตรีขึ้นครองบัลลังก์ของแม็คกิล แต่ครั้งนี้ข้าได้ตัดสินใจที่จะเปลี่ยนธรรมเนียม

เกว็นโดลิน เจ้าเป็นสตรีที่มีจิตใจดีและมีน้ำใจที่สุดที่ข้าเคยพบ เจ้ายังอายุน้อย แต่ด้วยประสงค์ของพระเจ้า ข้าจะยังไม่ตายในเร็ว ๆ นี้ และเมื่อเวลานั้นมาถึง เจ้าจะชาญฉลาดพอที่จะปกครองแผ่นดิน อาณาจักรนี้เป็นของเจ้า”

“แต่พระบิดา!” กาเร็ธทูลเสียงดัง หน้าซีดเผือด “ข้าเป็นโอรสคนโตตามกฎหมาย! ตามประวัติศาสตร์ของราชวงศ์แม็คกิล บัลลังก์จะตกแก่โอรสคนโต!”

“ข้าคือราชา” ราชาแม็คกิลตรัสอย่างขุ่นเคือง “และข้าเป็นผู้กำหนดกฎ”

“แต่นี่มันไม่ยุติธรรม!” กาเร็ธโอดครวญ “ข้าควรจะได้เป็นราชา ไม่ใช่น้องสาวของข้า ไม่ใช่สตรี!”

“หุบปากของเจ้าได้แล้ว เจ้าหนุ่ม!” ราชาแม็คทรงตวาด สั่นเทิ้มด้วยความกริ้ว “เจ้ากังขาการตัดสินใจของข้าอย่างนั้นหรือ?”

“นี่ข้าถูกมองข้ามไปเพราะสตรีอย่างนั้นหรือ? นั่นคือสิ่งที่พระองค์คิดกับข้าอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าตัดสินใจแล้ว” ทรงตรัสตอบ “เจ้าจะต้องเคารพมัน แล้วทำตามอย่างเชื่อฟัง เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ในอาณาจักรของข้า ตอนนี้พวกเจ้าออกไปได้แล้ว”

ทุกคนโค้งคำนับอย่างรวดเร็วแล้วรีบออกไป

แต่กาเร็ธหยุดอยู่ที่ประตู ไม่อาจพาตัวเองออกไป

เขาหันกลับมา เผชิญหน้ากับพระบิดาเพียงลำพัง

ราชาแม็คกิลทรงเห็นความผิดหวังในสีหน้าของเขา แน่นอนว่าเขาคาดหวังว่าจะได้รับการแต่งตั้งเป็น

รัชทายาทในวันนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาต้องการที่จะรัชทายาทเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งไม่ได้ทำให้ราชาแม็คกิลประหลาดพระทัยเลย และนั่นคือเหตุผลสำคัญที่ไม่ทรงเลือกเขา

“ทำไมพระบิดาทรงเกลียดข้า?” เขาทูลถาม

“ข้าไม่ได้เกลียดเจ้า ข้าเพียงแต่เห็นว่าเจ้าไม่เหมาะที่จะปกครองอาณาจักร”

“เพราะอะไร?” กาเร็ธร้องถาม

“เพราะนั่นคือสิ่งที่เจ้าแสวงหา”

กาเร็ธหน้าแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าราชาแม็คกิลมองเขาทะลุถึงเนื้อแท้ที่สุดของเขา พระราชาทอดพระเนตรและเห็นความเกลียดชังแผดเผาอยู่ในดวงตาของโอรส อย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้

กาเร็ธผลุนผลันออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก แล้วกระแทกประตูตามหลัง

ราชาแม็คกิลทรงตัวสั่น ท่ามกลางเสียงสะท้อนก้อง พระองค์ยังจำแววตาของโอรสและรู้สึกถึงความเกลียดชังอย่างล้ำลึก ลึกยิ่งกว่าศัตรูของพระองค์เสียอีก ในช่วงขณะนั้น ทรงคิดถึงอาร์กอน คิดถึงคำพูดของเขาที่ว่าอันตรายนั้นอยู่ใกล้

เป็นไปได้ไหมว่ามันจะใกล้ถึงเพียงนี้?

บทที่ 6

ธอร์วิ่งจี๋ข้ามสนามกว้างภายในอัฒจันทร์ เขาวิ่งเร็วสุดชีวิต ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าของทหารยามวิ่งตามมาอย่างกระชั้นชิด พวกเขาวิ่งไล่ธอร์ข้ามสนามที่ทั้งร้อนและคลุ้งฝุ่น สบถด่าไปพลาง ตรงหน้าของเขามีสมาชิกกองทหารยุวชน และพวกเกณฑ์มาใหม่ยืนกระจายอยู่ เด็กหนุ่มหลายสิบคนเหมือนกันกับเขา เพียงแต่แก่กว่าและแข็งแรงกว่า พวกเขากำลังฝึกและถูกทดสอบหลาย ๆ อย่าง บางคนขว้างหอก บางคนพุ่งแหลน ส่วนหนึ่งกำลังฝึกจับทวน พวกเขาเล็งไปที่เป้าที่อยู่ห่างออกไป และแทบจะไม่พลาดเลย พวกนี้คือคู่แข่งของเขา ซึ่งดูน่าเกรงขาม

ท่ามกลางพวกเขามีอัศวินจริง ๆ อีกหลายสิบคน สมาชิกของกองรบเงินยืนล้อมเป็นครึ่งวงกลม กำลังดูการฝึก ประเมินและตัดสินว่าใครจะได้อยู่และใครจะถูกส่งกลับบ้าน

ธอร์รู้ว่าเขาจะต้องพิสูจน์ตัวเอง จะต้องทำให้คนพวกนี้ประทับใจ อีกไม่ช้าพวกทหารยามจะไล่เขาทัน หากมีโอกาสที่เขาจะสร้างความประทับใจได้ ก็ต้องเวลานี้ละ แต่อย่างไรกันเล่า? เขารีบคิดขณะที่วิ่งข้ามสนามไป ตั้งใจจะไม่ยอมถูกปฏิเสธ

ขณะที่ธอร์วิ่งตัดสนามไปนั้น เริ่มมีบางคนสังเกตเห็น พวกเกณฑ์มาบางคนหยุดแล้วหันมามองเขา เช่นเดียวกับพวกอัศวิน ในไม่ช้าธอร์รู้สึกว่าทุกคนหันมาสนใจเขา พวกเขาดูประหลาดใจ ธอร์รู้ว่าพวกเขาคงสงสัยว่าเขาเป็นใคร มาวิ่งอยู่ในสนาม โดยมีทหารยามสามนายวิ่งไล่กวด นี่ไม่ใช่วิธีสร้างความประทับใจที่ธอร์ต้องการ ตลอดทั้งชีวิต เขาฝันที่จะได้ร่วมกองทหารยุวชน แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาวาดภาพไว้ว่าจะเกิดขึ้น

ระหว่างที่ธอร์วิ่งไปพลางคิดใคร่ครวญหาวิธี ก็มีคนมาช่วยหาคำตอบให้ เด็กหนุ่มร่างใหญ่คนหนึ่ง พลเกณฑ์ใหม่ที่ตัดสินใจว่าจะใช้โอกาสนี้สร้างความประทับใจให้ตัวเองโดยการหยุดธอร์ ร่างกายสูงใหญ่ล่ำสันของเขาใหญ่กว่าธอร์เกือบสองเท่า เขายกดาบไม้ขึ้นขวางทางธอร์ ธอร์รู้ว่าเขาตั้งใจจะกระแทกธอร์ให้ล้ม เพื่อให้เป็นตัวตลกต่อหน้าคนอื่น ๆ และจะทำให้ตัวเองได้เปรียบพวกที่เกณฑ์มาใหม่คนอื่นมากขึ้น

นั่นทำให้ธอร์ไม่พอใจ แต่เขาไม่มีอะไรจะไปต่อกรกับเด็กหนุ่มคนนี้ได้ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ของเขา แต่ธอร์ก็ตัดสินใจจะสู้ เพื่อจะได้มีโอกาสเหมือนกับคนอื่น ๆ

เมื่อเข้าไปใกล้ ธอร์ยิ่งไม่อยากเชื่อในขนาดตัวของเด็กหนุ่มคนนี้ เขาสูงตระหง่านอยู่เหนือธอร์ หน้าตาถมึงทึง มีปอยผมสีดำหนาคลุมหน้าผาก มีใบหน้าเหลี่ยม ขากรรไกรบึกบีนที่สุดที่ธอร์เคยเห็น เขาไม่เห็นทางที่จะต่อกรกับเด็กหนุ่มคนนี้ได้เลย

เด็กหนุ่มพุ่งเข้าหาธอร์พร้อมกับดาบไม้ ธอร์รู้ดีว่าหากเขาไม่รีบทำอะไร จะต้องถูกคว่ำลงไปกอง

แล้วสัญชาตญาณของเขาก็เข้าสั่งการ ธอร์หยิบหนังสติ๊กขึ้นมา ง้างแล้วยิงลูกหินไปที่มือของเด็กหนุ่มคนนั้น กระแทกดาบหลุดจากมือตอนที่เขากำลังเหวี่ยงดาบลงมาพอดี ดาบกระเด็นหลุดไปขณะที่เด็กหนุ่มส่งเสียงร้อง พลางกุมมือ

ธอร์ไม่ยอมเสียเวลา เขาพุ่งเข้าไป อาศัยโอกาสนี้กระโจนขึ้นไปในอากาศ และถีบเด็กหนุ่มคนนั้น ธอร์ใช้สองเท้ายันเข้าที่อกกว้าง แต่เด็กหนุ่มคนนั้นล่ำสันมากจนเหมือนเขาถีบเข้ากับต้นโอ๊ค เด็กหนุ่มผงะถอยไปไม่กี่นิ้ว ขณะที่ธอร์หล่นลงไปกองอยู่แทบเท้าเขา

นี่ท่าจะไม่ดีแล้ว ธอร์คิด ขณะหล่นกระแทกพื้นดังตุ้บ แก้วหูลั่น

เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่เด็กหนุ่มก้าวเข้ามาหา ยื่นมือมาคว้าหลังธอร์แล้วเหวี่ยงเขาลอยไป หน้ากระแทกพื้น

พวกเด็กหนุ่มคนอื่นล้อมวงกันรอบตัวทั้งคู่และส่งเสียงโห่ร้อง ธอร์หน้าแดง รู้สึกอับอาย

เขาพลิกตัวจะลุกขึ้น แต่เด็กหนุ่มคนนั้นเร็วกว่า เข้ามาอยู่เหนือตัวเขาแล้วกดธอร์ลงกับพื้น ก่อนที่ธอร์จะรู้ตัว มันก็กลายเป็นการแข่งขันมวยปล้ำไปแล้ว น้ำหนักของเด็กหนุ่มคนนั้นช่างมหาศาล

ธอร์ได้ยินเสียงตะโกนดังแว่ว ๆ จากพวกที่ล้อมวงอยู่ โห่ร้องอย่างกระหายเลือด ใบหน้าถมึงทึงของเด็กหนุ่มที่มองลงมาขณะยื่นมือออกมา หมายจะเอานิ้วโป้งจิ้มตาธอร์ เขาไม่อยากเชื่อเลย ดูเหมือนเด็กหนุ่มคนนี้อยากจะทำร้ายเขาอย่างจริงจัง นี่เขาอยากได้เปรียบคนอื่นขนาดนี้เชียวหรือ?

ในวินาทีสุดท้ายนั้น ธอร์หันหน้าหลบ มือของเด็กหนุ่มจึงพลาด กระแทกไปที่พื้นดิน ธอร์อาศัยจังหวะนั้นกลิ้งหลบออกมา

เขาลุกขึ้นยืน และหันไปเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มที่ยืนขึ้นเช่นเดียวกัน เขาพุ่งเข้าหา เหวี่ยงหมัดใส่หน้าธอร์ แต่ธอร์หลบได้ในวินาทีสุดท้าย ลมผ่านหน้าเขาไป เขารู้ว่าถ้าหมัดของเด็กหนุ่มโดนหน้าเขา กรามเขาต้องหักแน่ ๆ ธอร์ยืดตัวชกไปที่ท้องของเด็กหนุ่ม แต่แทบจะไม่มีผลอะไร มันเหมือนกับชกโดนต้นไม้

ก่อนที่ธอร์จะทันทำอะไรต่อ เด็กหนุ่มก็ศอกเข้าที่หน้า

ธอร์ผงะถอยหลัง เซถลาเพราะแรงกระแทก แรงเหมือนโดนค้อนฟาดจนหูลั่น

ขณะที่ธอร์โซเซ หอบหายใจ เด็กหนุ่มก็พุ่งเข้ามาอีก เตะเขาแรงที่หน้าอก ธอร์กระเด็นลอยไปกระแทกพื้น เด็กคนอื่น ๆ ส่งเสียงโห่ร้องยินดี

ธอร์มึนงง ลุกขึ้นนั่ง แต่เด็กหนุ่มก็พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง เหวี่ยงหมัดชกเขาอีก กระแทกแรงเข้าที่หน้า คว่ำเขาลงไปนอนหงายหลังแน่นิ่งอีกครั้ง

ธอร์นอนอยู่อย่างนั้น ได้ยินเสียงโห่ร้องแว่วจากคนอื่น ๆ รู้สึกถึงรสเฝื่อนของเลือดที่ไหลจากจมูก และรอยแตกบนใบหน้า เขาครางด้วยความเจ็บปวด เมื่อลืมตาขึ้นมอง เขาเห็นเด็กหนุ่มหันหลังเดินกลับไปหา

เพื่อน ๆ ฉลองชัยชนะของเขา

ธอร์อยากจะยอมแพ้ เด็กหนุ่มคนนี้ตัวใหญ่มาก การพยายามจะต่อสู้ด้วยมันเปล่าประโยชน์ และเขาทนรับหมัดอีกไม่ไหวแล้ว แต่บางอย่างในตัวเขาผลักดัน ไม่ให้เขายอมแพ้ ไม่ใช่ต่อหน้าคนพวกนี้

อย่ายอมแพ้ ลุกขึ้น ลุกขึ้น

ธอร์รวบรวมกำลัง ครางออกมาขณะที่กลิ้งตัวแล้วยันตัวขึ้นบนมือและเข่า จากนั้นจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เขาเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่ม เลือดไหล ตาบวมปูดแทบมองไม่เห็น หอบหายใจแรง แล้วยกหมัดขึ้น

เด็กหนุ่มร่างยักษ์หันกลับมามองธอร์ เขาส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

“เจ้าควรจะนอนนิ่ง ๆ นะเจ้าหนู” เขาขู่ ขณะเริ่มเดินกลับมาหาธอร์

“พอได้แล้ว!” มีเสียงตะโกนขึ้น “เอลเด็น ถอยไป!”

อัศวินคนหนึ่งก้าวออกมายืนระหว่างพวกเขา ยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เอลเด็นเข้ามาใกล้ธอร์ ฝูงชนหุบปากเงียบ ขณะที่มองดูอัศวิน เห็นได้ชัดว่าอัศวินคนนี้เป็นคนที่ต้องเคารพ

ธอร์เงยหน้าขึ้นมอง เห็นความน่าเกรงขามของอัศวินคนนี้ เขาอายุประมาณยี่สิบปี ตัวสูงมีไหล่กว้าง คางบึกบึน และมีผมสีน้ำตาลที่ตัดเล็มอย่างดี ธอร์รู้สึกชอบเขาขึ้นมาทันที ชุดดเกราะชั้นเลิศกับเสื้อเกราะที่ทำจากเงินขัดเงาของเขามีตราราชวงศ์ สัญลักษณ์นกเหยี่ยวซึ่งเป็นตราประจำราชวงศ์แม็คกิล ธอร์คอแห้งผาก เขายืนอยู่ต่อหน้าเชื้อพระวงศ์ เขาแทบไม่อยากเชื่อ

“อธิบายมาสิ เจ้าหนู” เขาบอกธอร์ “ทำไมถึงบุกเข้ามาในสนามโดยไม่ได้รับเชิญ?”

ทันใดนั้นก่อนที่ธอร์จะทันตอบอะไร ทหารยามสามนายก็ฝ่าเข้ามาในวง คนที่นำหน้า หอบหายใจ ชี้นิ้วมาที่ธอร์

“มันขัดคำสั่งเรา!” ทหารยามตะโกน “ข้าจะล่ามมันแล้วพาไปไว้ที่คุกใต้ดิน!”

“ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด!” ธอร์ประท้วง

“ตอนนี้เจ้าทำไหม?” ทหารยามตะคอก “บุกเข้ามาในเขตราชฐานโดยไม่ได้รับอนุญาต ใช่ไหม?”

“ที่ข้าต้องการคือโอกาสเท่านั้น!” ธอร์ตะโกน หันไปอ้อนวอนอัศวินตรงหน้าเขา คนที่เป็นเชื้อพระวงศ์ด้วย “ข้าต้องการโอกาสได้เข้าร่วมกองทหารยุวชน!”

“สนามฝึกนี้สำหรับคนที่ได้รับเชิญเท่านั้น เจ้าหนู” มีเสียงแหบพร่าดังขึ้น

นักรบคนหนึ่งก้าวเข้ามาในวง อายุราวห้าสิบปี รูปร่างใหญ่และกำยำ ศีรษะล้านเลี่ยนมีเคราเล็มสั้น และมีแผลเป็นพาดบนสันจมูก ดูเหมือนเขาเป็นนักรบอาชีพมาตลอดชีวิต และจากเครื่องหมายบนชุดเกราะ กับเข็มกลัดทองบนหน้าอก เขาน่าจะเป็นผู้บังคับบัญชาของคนอื่น ๆ หัวใจของธอร์เต้นเร็วเมื่อเห็นเขา ท่านแม่ทัพ

“ใต้เท้า ข้าไม่ได้รับเชิญ” ธอร์บอก “ข้อนั้นถูกต้อง แต่มันเป็นความฝันของข้ามาตลอดชีวิตที่จะมาที่นี่ สิ่งที่ข้าต้องการคือโอกาสที่จะได้แสดงให้ท่านเห็นว่าข้าทำอะไรได้บ้าง ข้าก็เก่งไม่แพ้พลที่เกณฑ์มาใหม่พวกนี้ ขอเพียงให้โอกาสข้าได้พิสูจน์สักครั้ง ได้โปรด การเข้าร่วมกองทหารยุวชนคือสิ่งที่ข้าเฝ้าฝันมาตลอด”

“สนามรบไม่ใช่ที่สำหรับนักฝัน เจ้าหนู” เสียงแหบตอบกลับมา “มันเป็นที่สำหรับนักสู้ กฎของเราไม่มีข้อยกเว้น พลเกณฑ์ใหม่ได้ถูกเลือกแล้ว”

แม่ทัพพยักหน้า แล้วทหารยามก็ก้าวเข้าหาธอร์ ดึงโซ่ตรวนออกมา

แต่ทันใดนั้นเอง อัศวินคนที่เป็นเชื้อพระวงศ์ ก็ก้าวออกมาขวางไว้ พลางยกมือห้ามทหารยาม

“บางที โอกาสนี้อาจจะมีข้อยกเว้นได้” เขาบอก

ทหารยามมองเขาอย่างตกใจ เห็นได้ชัดว่าอยากจะพูดออกมา แต่ต้องยั้งปากไว้ด้วยความยำเกรง

“ข้าชื่นชมความมุ่งมั่นของเจ้า เจ้าหนู” อัศวินบอกต่อ “ก่อนที่เราจะไล่เจ้าไป ข้าอยากเห็นว่าเจ้าทำอะไรได้”

“แต่เจ้าชายเคนดริค เรามีกฎของเรา...” แม่ทัพทูล เห็นชัดว่าไม่พอใจ

“ราชวงศ์เป็นผู้กำหนดกฎ” เคนดริคตรัสบอกอย่างจริงจัง “และกองทหารยุวชนก็ขึ้นกับราชวงศ์”

“เราขึ้นกับพระราชา พระบิดาของท่าน ไม่ใช่ท่าน” แม่ทัพโต้ ดื้อดึงไม่แพ้กัน

บรรยากาศมึนตึง ความตึงเครียดแผ่ไปในอากาศ ธอร์แทบไม่เชื่อว่าเขาเป็นต้นเหตุ

“ข้ารู้จักพระบิดาดี รู้ว่าสิ่งใดที่ทรงต้องการ พระองค์จะทรงให้โอกาสเด็กหนุ่มคนนี้ และนั่นคือสิ่งที่เราจะทำ”

หลังจากครู่หนึ่งของช่วงเวลาแห่งความตึงเครียด แม่ทัพยอมถอยในที่สุด

เจ้าชายเคนดริคหันไปหาธอร์ พระเนตรสีน้ำตาลที่จ้องมองเขาเขม็ง อยู่บนใบหน้าของเจ้าชายแต่ก็เป็นนักรบด้วย

“ข้าจะให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้ง” ตรัสบอกธอร์ “ดูซิว่าเจ้าจะโดนเป้านั้นหรือไม่”

เจ้าชายทรงชี้ไปที่กองฟางที่อยู่อีกฟากของสนาม มีเครื่องหมายสีแดงเล็ก ๆ อยู่ตรงกลาง มีหอกหลายอันปักอยู่ในกองฟางนั้น แต่ไม่มีอันไหนเข้าเป้าสีแดง

“หากเจ้าสามารถทำสิ่งที่ไม่มีเด็กหนุ่มคนไหนทำได้ ถ้าเจ้าสามารถขว้างโดนเป้านั่นจากตรงนี้ได้ ...เจ้าถึงจะได้เข้าร่วมกับพวกเรา”

เจ้าชายอัศวินทรงเขยิบหลบไปด้านข้าง ธอร์รู้สึกว่าสายตาทุกคู่จับจ้องที่เขา

ธอร์เห็นราวพาดหอก และมองดูพวกมันอย่างตั้งใจ มันทำจากวัสดุคุณภาพดีกว่าที่เขาเคยเห็น ทำจากไม้โอ๊คแข็ง มัดด้วยหนังสัตว์อย่างดี ใจเขาเต้นระทึกเมื่อก้าวไปข้างหน้า ใช้หลังมือเช็ดเลือดจากจมูก รู้สึกกังวลกว่าที่เคยเป็นมาในชีวิต เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับมอบภารกิจที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แต่เขาจะพยายาม

ธอร์ยื่นมือออกไปหยิบหอกขึ้นมาอันหนึ่ง ไม่ยาวและไม่สั้นเกินไป เขาลองชั่งน้ำหนักมันในมือ มันได้น้ำหนักและแข็งแรง ไม่เหมือนอันที่เขาเคยใช้ที่บ้าน รู้สึกเหมาะมือ เขารู้สึกว่าอาจจะ..แค่อาจจะขว้างไปเข้าเป้า อย่างไรก็ตาม การขว้างหอกเป็นทักษะที่เขาทำได้ดีที่สุด รองจากการยิงหนังสติ๊ก และการเที่ยวตะลอนไปตามป่าทำให้เขาผ่านเป้ามามากมาย เขามักจะเล็งโดนเป้าที่แม้แต่พวกพี่ชายก็ทำไม่ได้

ธอร์หลับตาและสูดหายใจลึก ถ้าเขาพลาด ก็คงจะถูกทหารยามตะครุบตัวแล้วลากไปขังคุก และโอกาสได้เข้าร่วมกองทหารยุวชนก็คงจะสูญไปตลอดกาล ทุกสิ่งที่เขาฝันถึงขึ้นอยู่กับช่วงเวลานี้เท่านั้น

เขาวิงวอนต่อพระเจ้าด้วยทุกสิ่งที่มี

ธอร์ลืมตา ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวอย่างไม่ลังเล เงื้อมือไปด้านหลัง แล้วขว้างหอกพุ่งออกไป

เขากลั้นหายใจขณะที่มองมันพุ่งไป

ได้โปรด พระเจ้า ได้โปรด

หอกพุ่งตัดไปในความเงียบสนิท ธอร์รู้สึกถึงสายตานับร้อยจับจ้องอยู่ที่มัน

หลังจากเนิ่นนานราวชั่วกัลป์ ก็มีเสียงหนึ่ง เสียงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ของหอกที่พุ่งปักเข้าไปในฟาง ธอร์ไม่จำเป็นต้องมองด้วยซ้ำ เขารู้ เขาเพียงแค่รู้ว่ามันจะเข้าเป้าพอดีเผง มันเป็นความรู้สึกเมื่อหอกพ้นไปจากมือเขา องศาของข้อมือบอกเขาได้ว่าหอกจะเข้าเป้า

ธอร์กล้ามองและเห็นว่าเขาคิดถูก ด้วยความโล่งอก หอกปักอยู่กลางเครื่องหมายสีแดง มีหอกเพียงเล่มเดียวปักอยู่ เขาได้ทำในสิ่งที่ไม่มีพลเกณฑ์ใหม่คนไหนทำได้

ความเงียบอย่างตื่นตะลึงห้อมล้อมตัวเขา ขณะที่รู้สึกได้ว่าพลเกณฑ์ใหม่คนอื่น ๆ รวมทั้งบรรดาอัศวินต่างอ้าปากค้าง

ในที่สุด เจ้าชายเคนดริคก็ก้าวออกมาข้างหน้า ทรงตบบ่าธอร์แรง ๆ ด้วยความพอใจ และแย้มสรวลกว้าง

“ข้าคิดถูก” เจ้าชายตรัส “เจ้าจะได้อยู่!”

“อะไรกัน ฝ่าบาท!” ทหารยามร้องขึ้น “มันไม่ยุติธรรมเลย เจ้าเด็กนี่ไม่ได้รับเชิญมา!”

“เขาขว้างโดนเป้า นั่นเป็นการเชิญพอแล้วสำหรับข้า”

“เขายังเด็กและตัวเล็กกว่าคนอื่น ๆ มาก ที่นี่ไม่ใช่กองกำลังคนแคระ” แม่ทัพทูล

“ข้าขอเลือกทหารตัวเล็กที่สามารถขว้างโดนเป้า ดีกว่าเลือกพวกไม่เอาถ่านที่ทำไม่ได้” เจ้าชายอัศวินตรัสตอบ

“นั่นมันบังเอิญโชคดี!” เด็กหนุ่มตัวใหญ่ที่เพิ่งสู้กับธอร์ตะโกนขึ้น “ถ้าพวกเรามีโอกาสมากกว่านี้ เราก็ขว้างโดนเหมือนกัน!”

เจ้าชายอัศวินหันไปมองเด็กหนุ่มที่ตะโกนขึ้น

“อย่างนั้นหรือ?” ตรัสถาม “ถ้าอย่างนั้นข้าขอดูตอนนี้ได้ไหม? เรามาเดิมพันด้วยการอยู่ที่นี่ของเจ้าไหม?”

เด็กหนุ่มลังเล ก้มหน้าลงด้วยความละอาย เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการจะรับข้อเสนอนี้

“แต่เด็กคนนี้เป็นคนแปลกหน้า” แม่ทัพคัดค้านขึ้น “เราไม่รู้เลยว่าเขามาจากไหน”

“เขามาจากเขตที่ราบ” มีเสียงบอกดังขึ้น

คนอื่นหันไปมองหาผู้พูด แต่ธอร์ไม่จำเป็นต้องทำ เขาจำเสียงนี้ได้ เป็นเสียงที่ก่อกวนเขามาตลอดวัยเด็ก เป็นเสียงของเดรค พี่ชายคนโตของเขา

เดรคก้าวออกมาพร้อมกับน้องชายอีกสองคนของเขา มองมาที่ธอร์ด้วยสายตาไม่พอใจ

“ชื่อของเขาคือ ธอร์กริน แห่งเชื้อสายแม็คคลอยด์จากจังหวัดทางใต้ของอาณาจักรตะวันตก เขาเป็นน้องสุดท้องในบรรดาพี่น้องสี่คน เรามาจากบ้านหลังเดียวกัน เขาเลี้ยงแกะให้บิดาของพวกเรา!”

ทั้งกลุ่มเด็กหนุ่มและอัศวินระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

ธอร์หน้าแดงก่ำ เขาอยากจะตายเสียให้ได้ในตอนนี้ เขาไม่เคยอับอายเท่านี้มาก่อน สมกับที่เป็นพี่ชายของเขา ที่พรากเอาช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ของเขาไป โดยทำอะไรก็ได้ที่จะเหยียบย่ำเขาจมดิน

“เขาเลี้ยงแกะอย่างนั้นหรือ?” แม่ทัพทวนคำ

“งั้นศัตรูของเราควรต้องระวังเขาให้ดี!” เด็กหนุ่มอีกคนตะโกนขึ้น

มีเสียงหัวเราะประสานกันขึ้นอีก และธอร์ยิ่งอับอายมากขึ้น

“พอได้แล้ว!” เจ้าชายเคนดริคตรัสเสียงดัง อย่างจริงจัง

เสียงหัวเราะค่อย ๆ จางหายไป

“ไม่ว่าเมื่อไร ข้าก็ขอเลือกคนเลี้ยงแกะที่ขว้างเข้าเป้า ดีกว่าพวกเจ้าทั้งโขยง ที่ดีแต่หัวเราะ แต่ทำอย่างอื่นไม่เป็น” เจ้าชายเคนดริคตรัสต่อ

พอสิ้นเสียงนั้น ก็เกิดความเงียบในกลุ่มเด็กหนุ่ม ไม่มีใครหัวเราะออกมาอีก

ธอร์รู้สึกขอบคุณเจ้าชายเคนดริค เขาปฏิญาณว่าจะตอบแทนบุญคุณทุกทางที่ทำได้ สิ่งที่เกิดขึ้นกับธอร์ อย่างน้อยที่สุดชายผู้นี้ก็ช่วยกอบกู้เกียรติยศให้เขา

“เจ้าไม่รู้หรือ นี่ไม่ใช่วิถีของนักรบที่จะนินทาเพื่อน ยิ่งไปกว่านั้นคือครอบครัวของตัวเอง สายเลือดของตัวเอง?” เจ้าชายอัศวินถามเดรค

เดรคก้มหน้า ประหม่า เป็นเรื่องที่หาได้ยากที่ธอร์จะเห็นเขาไม่สบายใจ

แต่ดรอสส์ พี่ชายอีกคนของเขา ก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าวประท้วง “แต่ธอร์ไม่ได้ถูกเลือก พวกเราต่างหาก เขาแค่ตามพวกเรามาที่นี่”

“ข้าไม่ได้ตามเจ้ามา” ธอร์ยืนกราน เขาพูดขึ้นในที่สุด “ข้ามาเพื่อเข้ากองทหารยุวชน ไม่ใช่เพื่อพวกเจ้า”

“มันไม่สำคัญว่าเจ้ามาที่นี่ทำไม” แม่ทัพกล่าวอย่างรำคาญ ขณะก้าวมาข้างหน้า “เขาทำให้พวกเราเสียเวลา ถูกต้อง มันเป็นการขว้างหอกที่ดี แต่เขาก็ยังไม่สามารถเข้าร่วมได้ เขาไม่มีอัศวินสนับสนุน และไม่มีเด็กติดตามคนไหนเต็มใจจะจับคู่กับเขาด้วย”

“ข้าจะคู่กับเขาเอง” มีเสียงบอกขึ้น

ธอร์หมุนตัวไปพร้อมกับคนอื่น ๆ เขาประหลาดใจที่ได้เห็น เด็กหนุ่มอายุพอ ๆ กับเขา ยืนห่างออกไปไม่กี่ฟุต มีท่าทางคล้ายกันกับเขายกเว้นผมสีทองและดวงตาสีเขียว สวมชุดเกราะของราชวงศ์ที่สวยงามที่สุด เสื้อเกราะมีเครื่องหมายสีแดงและดำ เป็นเชื้อพระวงศ์อีกหนึ่งคน

“เป็นไปไม่ได้” แม่ทัพบอก “เชื้อพระวงศ์จะไม่จับคู่กับสามัญชน”

“ข้าจะทำสิ่งที่ข้าอยากทำ” เจ้าชายน้อยโต้กลับ “และข้าขอบอกว่าธอร์กรินจะเป็นคู่หูของข้า”

“ถึงแม้เราจะยินยอม” แม่ทัพทูล “มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร เขาไม่มีอัศวินสนับสนุน”

“ข้าจะสนับสนุนเขาเอง” มีเสียงดังขึ้น

ทุกคนหันไปทางทิศต้นเสียง มีเสียงม้าเหยาะย่างเข้ามา

ธอร์หันไปเห็นอัศวินคนหนึ่งนั่งอยู่บนหลังม้า แต่งชุดเกราะสวยงามเป็นประกาย มีอาวุธเหน็บที่เอว เขาดูเปล่งประกาย เหมือนกำลังมองดูดวงอาทิตย์ ธอร์สามารถบอกได้จากกิริยา ท่าทางของเขาและสัญลักษณ์บนหมวกเหล็ก ว่าเขาแตกต่างจากคนอื่น ๆ เขาคือแชมเปี้ยน

ธอร์จำอัศวินคนนี้ได้ เขาเคยเห็นภาพวาดของชายคนนี้ และเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับเขา เขาคือ อีเร็ค ธอร์ไม่อยากเชื่อเลย อีเร็คเป็นอัศวินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรวงแหวน

“แต่ใต้เท้า ท่านมีเด็กติดตามอยู่แล้ว” แม่ทัพค้าน

“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะมีสองคน” อีเร็คตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ มั่นใจ

เกิดความเงียบงันแผ่ไปทั่วกลุ่ม

“เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก” เจ้าชายเคนดริคตรัส “ธอร์กรินมีผู้สนับสนุนกับคู่หูแล้ว ปัญหาถูกจัดการหมดแล้ว ตอนนี้เขาได้เป็นสมาชิกของกองทหารยุวชนแล้ว”

“แต่ฝ่าบาททรงลืมข้า!” ทหารยามร้องขึ้น ขณะก้าวออกมา “ไม่มีข้อยกเว้นที่เด็กคนนั้นทำร้ายทหารของพระราชา และเขาจะต้องถูกลงโทษ จะต้องเกิดความยุติธรรม!”

“ความยุติธรรมต้องเกิดขึ้นแน่” เจ้าชายเคนดริคตรัสด้วยเสียงเฉียบขาด “แต่จะเป็นการตัดสินใจของข้า ไม่ใช่เจ้า”

“แต่ฝ่าบาท เขาต้องถูกขัง! ต้องทำให้เป็นเยี่ยงอย่าง”

“ถ้าเจ้ายังไม่หยุดพูด จะเป็นเจ้านั่นแหละที่จะต้องถูกขัง” เจ้าชายเคนดริคตรัสบอกทหารยาม ขณะจ้องมองเขาเขม็ง

ในที่สุดทหารยามก็ยอมแพ้ หันเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ หน้าแดง ถลึงตามองธอร์

“ถ้าอย่างนั้น” เจ้าชายเคนดริคตรัสด้วยเสียงดัง “ขอต้อนรับธอร์กรินเข้าสู่กองทหารยุวชนอย่างเป็นทางการ!”

กลุ่มอัศวินและเด็กหนุ่มต่างส่งเสียงโห่ร้อง แล้วหันหลังกลับไปฝึกซ้อมต่อ

ธอร์รู้สึกชาจากความตกใจ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าตอนนี้เขาได้เข้าร่วมในกองทหารยุวชน มันเหมือนเป็นความฝัน

ธอร์หันไปหาเจ้าชายเคนดริค รู้สึกซาบซึ้งเกินกว่าจะพูดออกมาได้ ไม่เคยมีใครในชีวิตเขาที่สนใจเขามาก่อน คนที่จะออกนอกเส้นทางเพื่อมาตามหาเขา เพื่อปกป้องเขา มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาด เขารู้สึกใกล้ชิดกับชายผู้นี้มากกว่าบิดาของตัวเองเสียอีก

“ข้าไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร” ธอร์ทูลบอก “ข้าเป็นหนี้พระองค์จริง ๆ”

เจ้าชายเคนดริคแย้มสรวล “ข้าชื่อเคนดริค เจ้าคงจะได้รู้จักดี ข้าเป็นโอรสคนโตของพระราชา และข้าชื่นชมความกล้าหาญของเจ้า เจ้าจะทำประโยชน์ให้แก่พวกเราเป็นอย่างมาก”

เจ้าชายเคนดริคหมุนตัวแล้วรีบเสด็จจากไป ขณะที่เอลเด็น เด็กหนุ่มร่างยักษ์ที่สู้กับธอร์ เดินผ่านมา

“ระวังหลังของเจ้าไว้” เด็กหนุ่มบอก “เจ้ารู้ไหม เรานอนในค่ายทหารด้วยกัน แล้วอย่าคิดว่าเจ้าจะมีเวลาที่ปลอดภัย”

เด็กหนุ่มหันหลัง กระแทกเท้าจากไปก่อนที่ธอร์จะทันตอบโต้ เขาได้สร้างศัตรูเสียแล้ว

ธอร์กำลังเริ่มสงสัยว่าที่นี่มีอะไรรอเขาอยู่อีก ขณะที่โอรสคนเล็กของพระราชารีบเข้ามาหาเขา

“อย่าไปสนใจเขาเลย” เจ้าชายน้อยตรัสบอก “เขาชอบหาเรื่องต่อสู้ ข้าชื่อรีส”

“ขอบพระทัย” ธอร์ทูลพลางยื่นมือออกไป “ที่ทรงเลือกข้าเป็นคู่หู ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรหากท่านไม่ช่วย”

“ข้ายินดีเลือกคนที่กล้าลุกขึ้นสู้เจ้าอันธพาลนั่น” เจ้าชายรีสตรัสอย่างยินดี “เป็นการต่อสู้ที่เยี่ยมมาก”

“ทรงล้อเล่นหรือเปล่า?” ธอร์ทูลถาม เช็ดคราบเลือดออกจากใบหน้า รู้สึกว่าแผลแตกบวมขึ้น “หมอนั่นจัดการข้าได้”

“แต่เจ้าก็ไม่ยอมแพ้” เจ้าชายรีสตรัส “ช่างน่าประทับใจ พวกเราคนอื่น ๆ คงจะนอนอยู่อย่างนั้น แล้วยังการขว้างหอกที่สุดยอดนั่นอีก เจ้าเรียนขว้างแบบนั้นมาจากไหน? เราต้องเป็นคู่หูกันไปตลอดชีวิต!” ทรงทอดเนตรมองธอร์อย่างจริงจัง พลางเขย่ามือเขา “เป็นเพื่อนด้วย ข้ารู้สึกได้”

ขณะที่ธอร์เขย่ามือ เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่าเขากำลังได้เพื่อนตลอดชีวิต

ทันใดนั้นเอง เขารู้สึกว่าถูกสะกิดด้านข้าง

เขาหันไปเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง แก่กว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น เขามีใบหน้าเสี้ยมยาวกับผิวหนังขรุขระ

“ข้าชื่อเฟธ์โกลด์ เป็นเด็กติดตามของท่านอีเร็ค ตอนนี้เจ้าเป็นเด็กติดตามคนที่สองของเขา นั่นหมายความว่าเจ้าจะต้องรายงานตัวกับข้า และเรากำลังจะมีการแข่งขันในไม่กี่นาทีนี้แล้ว เจ้าจะมัวยืนอยู่ตรงนี้ทั้งที่เจ้าได้เป็นเด็กติดตามอัศวินที่มีชื่อเสียงที่สุดในอาณาจักรอย่างนั้นหรือ? ตามข้ามา! เร็วเข้า!”

เจ้าชายรีสเสด็จจากไปแล้ว ธอร์รีบตามหลังเด็กติดตามที่วิ่งตัดสนามไป เขาไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่ไหน แต่ก็ไม่ได้สนใจ ภายในใจเขากำลังร้องเพลง

เขาทำสำเร็จแล้ว

บทที่ 7

เจ้าชายกาเร็ธรีบเสด็จผ่านบริเวณราชสำนัก ทรงฉลองพระองค์หรูหรา ดำเนินไปท่ามกลางฝูงชนที่หลั่งไหลกันมาร่วมงานอภิเษกพี่สาวของพระองค์ ด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน เจ้าชายยังมึนงงจากเผชิญหน้ากับพระบิดา มันเป็นไปได้อย่างไรกันที่ทรงถูกข้ามไป? พระบิดาไม่เลือกให้พระองค์เป็นราชา? มันไม่มีเหตุผลเสียเลย เจ้าชายเป็นโอรสที่ถูกต้องตามกฎหมายองค์แรก มันเป็นวิถีปฏิบัติเช่นนี้มาตลอด นับตั้งแต่เกิดเจ้าชายก็คิดเสมอว่าจะได้ครองราชย์ ไม่มีเหตุผลให้คิดเป็นอื่นเลย

มันช่างไม่มีเหตุผลที่ข้ามพระองค์ไปยังน้อง...น้องสาวเสียด้วย เมื่อเรื่องนี้แพร่ออกไป คงจะถูกหัวเราะเยาะจากทั้งอาณาจักร ขณะที่ทรงดำเนินไป เจ้าชายรู้สึกเหมือนลมหายใจถูกสูบออก และไม่รู้วิธีที่จะหายใจ

เจ้าชายกาเร็ธเดินโซเซไปพร้อมฝูงชนที่มุ่งหน้าไปยังพิธีอภิเษกพี่สาวองค์โต ทรงมองไปรอบ ๆ เห็นผู้คนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหลากสีสัน เดินเป็นสายยาวไม่สิ้นสุด ผู้คนหลากหลายมาจากหลายจังหวัด ทรงเกลียดการที่ต้องมาใกล้ชิดกับสามัญชนขนาดนี้ นี่คงเป็นโอกาสเดียวที่คนจนได้เข้ามาปะปนกับคนรวย และคงเป็นครั้งเดียวที่พวกป่าเถื่อนจากอาณาจักรตะวันออก จากอีกด้านของเขตภูเขา ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในเมืองด้วย เจ้าชายกาเร็ธยังทรงไม่อยากเชื่อว่าพี่สาวกำลังจะอภิเษกไปกับพวกป่าเถื่อนนี้ มันเป็นเพียงกลยุทธ์ทางการเมืองที่พระบิดาทรงจัดการ เป็นความพยายามที่น่าสมเพชที่จะสร้างสันติภาพระหว่างสองอาณาจักร

แต่แม้พวกนี้จะเป็นคนแปลกหน้า แต่พี่สาวของพระองค์ก็ดูจะชื่นชมยินดี ซึ่งเจ้าชายกาเร็ธแทบจะไม่เข้าใจเหตุผล แต่ด้วยรู้จักนางดี ไม่ใช่คนหรอกที่นางพึงใจ แต่เป็นตำแหน่งและโอกาสที่จะได้เป็นราชินีในดินแดนของตนเองต่างหาก นางคงจะได้ในสิ่งที่ทรงประสงค์ พวกนั้นล้วนเป็นคนเถื่อนที่อยู่อีกฟากของเขตภูเขา ซึ่งในความคิดของเจ้าชายกาเร็ธ พวกนี้ไม่มีอารยธรรม ไม่มีโรงกลั่น ไม่มีความเจริญ แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาของพระองค์ หากพระพี่นางมีความสุข ก็ให้นางอภิเษกออกเรือนไป ทำให้เหลือพี่น้องที่จะขวางทางระหว่างพระองค์และบัลลังก์ลดลงไปอีกหนึ่งคน ที่จริงยิ่งพระพี่นางไปไกลเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น

แต่เจ้าชายกาเร็ธก็ไม่ต้องกังวลกับเรื่องพวกนี้อีกต่อไป หลังจากวันนี้ไปพระองค์ไม่มีโอกาสได้เป็นราชาแล้ว ตอนนี้เหมือนทรงถูกลดตำแหน่งเป็นเพียงเจ้าชายไร้ชื่อในอาณาจักรของพระบิดา พระองค์ไม่มีทางได้อำนาจแล้ว และถูกกำหนดให้มีชีวิตของสามัญชน

พระบิดาทรงประเมินพระองค์ต่ำเกินไปเหมือนเช่นเคย ทรงมองว่าพระองค์เองมีความหลักแหลมทางการเมือง แต่เจ้าชายกาเร็ธนั้นหลักแหลมกว่ามากและเป็นมาตลอด ตัวอย่างเช่นการอภิเษกของลูอันดากับพวกแม็คคลาวด์นี้ พระบิดาทรงคิดว่าตัวเองเป็นนักการเมืองชั้นยอด แต่เจ้าชายกาเร็ธนั้นมองได้ทะลุปรุโปร่งกว่าพระองค์มองเห็นทางเลือกมากมาย และเห็นวิธีที่ล้ำไปอีกหนึ่งก้าว ทรงรู้ว่าเรื่องนี้จะนำไปสู่ที่ไหน การอภิเษกในวันนี้ไม่ได้ทำให้พวกแม็คคลาวด์สงบลง แต่กลับเป็นการกระตุ้นพวกมัน พวกนั้นป่าเถื่อน มันไม่มองว่าข้อเสนอสันติภาพนี้เป็นสัญญาณของความเข้มแข็ง แต่มองว่าเป็นความอ่อนแอต่างหาก พวกมันไม่สนใจความเกี่ยวดองกันระหว่างครอบครัวหรอก ทันทีที่พระพี่นางเสด็จจากไป เจ้าชายกาเร็ธมั่นใจเลยว่าพวกมันจะต้องเตรียมวางแผนโจมตี ทั้งหมดนี้เป็นเพียงอุบาย ซึ่งพระองค์ทรงพยายามบอกพระบิดาแล้ว แต่ไม่ทรงฟัง

แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่ต้องทรงกังวลอีกต่อไปแล้ว หลังจากนี้จะทรงเป็นเพียงเจ้าชายธรรมดา เป็นแค่ฟันเฟืองตัวหนึ่งของอาณาจักร เจ้าชายกาเร็ธร้อนรุ่มเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ และทรงชิงชังพระบิดาด้วยความเกลียดชังที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้ ขณะที่ทรงเบียดเสียด ไหล่ชนไหล่ไปกับสามัญชน ทรงคิดถึงวิธีที่จะแก้แค้น วิธีที่จะช่วงชิงบัลลังก์มา เจ้าชายไม่อาจทนนั่งเฉยอยู่ได้ พระองค์จะไม่ยอมให้บัลลังก์เป็นของขนิษฐาอย่างแน่นอน

“ทรงอยู่ที่นี่เอง” มีเสียงดังขึ้น

นั่นคือเฟิร์ธ เดินมาอยู่ข้าง ๆ พระองค์พร้อมรอยยิ้มร่าเริงอวดฟันสวย เขาอายุสิบแปดปี สูงและผอม มีเสียงสูง ผิวเรียบลื่นกับแก้มแดงระเรื่อ เฟิร์ธเป็นคู่รักของพระองค์ในตอนนี้ ปกติแล้วเจ้าชายกาเร็ธจะทรงยินดีที่ได้พบเขา แต่ตอนนี้ไม่ทรงอยู่ในอารมณ์เช่นนั้น

“ข้าคิดว่าวันนี้ทรงหลบหน้าข้าเสียอีก” เฟิร์ธทูล คล้องแขนกับเจ้าชายขณะที่เดินไป

เจ้าชายกาเร็ธสะบัดแขนทันที ทรงหันมองเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็น

“เจ้าเป็นบ้าหรือไง?” ทรงตำหนิ “อย่าได้มาคล้องแขนกับข้าในที่สาธารณะอีกเป็นอันขาด”

เฟิร์ธก้มหน้าแดงซ่าน “ข้าขอโทษ” เขาทูล “ข้าไม่ทันคิด”

“ถูก เจ้าไม่ได้คิด หากทำเช่นนั้นอีก ข้าจะไม่พบเจ้าอีกเลย” เจ้าชายกาเร็ธตรัส

เฟิร์ธยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม และดูว่าเสียใจจริง ๆ “ข้าขอโทษ” เขาทูลซ้ำ

เจ้าชายกาเร็ธทรงเหลียวมองรอบ ๆ อีกครั้ง รู้สึกมั่นใจว่าไม่มีใครเห็น จึงทรงผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

“พวกชาวบ้านลือว่าอะไรกันบ้าง?” ทรงถาม ต้องการเปลี่ยนเรื่องสนทนา เพื่อสลัดความขุ่นมัวในใจ

เฟิร์ธร่าเริงขึ้นทันที ยิ้มกว้างอีกครั้ง

“ทุกคนกำลังรอคอยด้วยความคาดหวัง พวกเขาต่างก็รอการประกาศแต่งตั้งพระองค์เป็นรัชทายาท”

เจ้าชายพระพักตร์สลดลง เฟิร์ธสังเกตเห็น

“พระองค์ไม่ได้เป็นหรือ?” เฟิร์ธทูลถาม ด้วยความสงสัย

เจ้าชายกาเร็ธพักตร์แดงขึ้น ขณะที่ดำเนินไป ไม่ยอมสบตาเฟิร์ธ

“ไม่”

เฟิร์ธอ้าปากค้าง

“พระบิดาข้ามข้าไป เจ้านึกออกไหม? ทรงแต่งตั้งน้องสาวของข้า”

ตอนนี้เฟิร์ธมีสีหน้าผิดหวัง เขามองอย่างสงสัย

“นั่นเป็นไปไม่ได้” เขาทูล “พระองค์ทรงเป็นโอรสคนแรก ส่วนพระนางเป็นสตรี มันเป็นไปไม่ได้” เขาพูดซ้ำ

เจ้าชายกาเร็ธทอดเนตรมองเขา แล้วตรัสอย่างเย็นชา “ข้าไมได้โกหก”

ทั้งสองเดินต่อไปเงียบ ๆ ผู้คนเริ่มหนาแน่นยิ่งขึ้น เจ้าชายกาเร็ธทอดเนตรมองรอบ ๆ เริ่มรู้ตัวว่าประทับอยู่ที่ไหน เขตพระราชฐานแน่นขนัดไปด้วยผู้คนนับพันที่แห่เข้ามาจากทุกช่องทาง ต่างมุ่งหน้าไปยังปะรำพิธีที่ตกแต่งไว้สวยงาม รอบ ๆ ปะรำพิธีมีเก้าอี้อย่างดีวางเรียงไว้อย่างน้อยหนึ่งพันตัว มีเบาะกำมะหยี่สีแดงและกรอบสีทอง กองทัพบริกรเดินไปมาตามทางเดิน ดูแลจัดคนนั่ง และนำเครื่องดื่มมาบริการ

ทั้งสองฝั่งของทางเดินในพิธีอภิเษกที่ยาวเหมือนจะไม่สิ้นสุด เต็มไปด้วยดอกไม้ เป็นที่นั่งของสองราชวงศ์ แม็คกิลและแม็คคลาวด์ แบ่งเขตกันชัดเจน แต่ละฝั่งมีแขกนั่งอยู่หลายร้อยคน ต่างแต่งกายด้วยชุดที่ดีที่สุด ฝั่งแม็คกิลอยู่ในชุดสีม่วงเข้มตามสีประจำราชวงศ์ ส่วนฝั่งแม็คคลาวด์อยู่ในชุดสีแสด แต่ในสายตาของเจ้าชายกาเร็ธทั้งสองฝั่งไม่ได้แตกต่างกัน ต่างแต่งตัวมาแสดงความมั่งคั่ง พระองค์ทรงรู้สึกว่าพวกแม็คคลาวด์แค่แต่งตัวมา แสร้งวางท่า ภายใต้เสื้อผ้าแล้วพวกนั้นเป็นเพียงคนเถื่อน ทรงมองเห็นจากสีหน้า วิธีเดิน ท่าทางการผลักไสกัน และวิธีหัวเราะที่เสียงดังเกินไป มีบางอย่างซ่อนอยู่ ซึ่งเสื้อผ้าหรูหราไม่อาจปกปิดได้ พระองค์ไม่พอพระทัยที่พวกนี้เข้ามาอยู่ในเมือง ไม่พอพระทัยงานอภิเษกทั้งหมดนี้ นี่เป็นการตัดสินพระทัยที่โง่เง่าอีกเรื่องของพระบิดา

หากเจ้าชายกาเร็ธเป็นพระราชา พระองค์จะจัดการอีกอย่าง จะทรงจัดให้มีการอภิเษกสมรส แต่จะรอจนถึงยามราตรี เมื่อพวกแม็คคลาวด์เมามาย จะปิดประตูห้องโถงแล้วเผาพวกนั้นทั้งหมดในกองไฟ โดยสามารถสังหารพวกมันทั้งหมดได้ในคราวเดียว

“ป่าเถื่อน” เฟิร์ธทูล เมื่อเขามองไปยังอีกฝั่งของทางเดินพิธี “ข้าไม่อยากคิดเลยว่าทำไมพระบิดาของพระองค์ถึงยอมให้พวกนี้เข้ามา”

“มันคงจะช่วยให้การแข่งขันหลังจากนี้น่าสนใจกระมัง” กาเร็ธตรัส “ทรงเชิญศัตรูเข้ามาในบ้าน จากนั้นก็จัดการแข่งขันฉลองพิธีอภิเษก นั่นไม่ใช่สูตรสำเร็จสำหรับการต่อสู้หรอกหรือ?”

“ทรงคิดเช่นนั้นหรือ?” เฟิร์ธทูลถาม “การต่อสู้? ที่นี่อย่างนั้นหรือ? ด้วยทหารพวกนี้? ในวันอภิเษกของเจ้าหญิงน่ะเหรอ?”

กาเร็ธทรงยักไหล่ พระองค์ไม่ใส่ใจพวกแม็คคลาวด์

“เกียรติแห่งวันอภิเษกคงไม่มีความหมายอะไรสำหรับพวกนั้น”

“แต่เรามีทหารตั้งหลายพันคน”

“พวกมันก็เช่นกัน”

กาเร็ธทอดพระเนตรมองแถวทหารยาวเหยียด ทั้งฝั่งแม็คกิลและแม็คคลาวด์ ยืนประจำการตลอดแนวกำแพงทั้งสองด้าน ทรงรู้ว่าพวกมันคงจะไม่นำทหารมามากมายขนาดนี้ หากไม่คิดจะก่อการสู้รบ ถึงจะเป็นวันอภิเษก ถึงพวกมันจะแต่งตัวมาสวยงาม ถึงแม้จะมีการเตรียมงานอย่างฟุ่มเฟือย มีงานเลี้ยงอาหารไม่จบไม่สิ้น เป็นวันครีษมายันที่ดอกไม้เบ่งบานเต็มที่ ถึงแม้จะมีทุกสิ่ง แต่ก็ยังมีความตึงเครียดหนักอึ้งอยู่ในอากาศ ทุกคนต่างระวังตัว ทรงเห็นจากวิธีที่ฝูงชนเบียดไหล่กัน แล้วกางศอกออก พวกนั้นไม่ไว้ใจกัน

เจ้าชายทรงคิดว่าบางทีพระองค์อาจจะโชคดี ถ้าพวกมันสักคนแทงเข้าที่หัวใจของพระบิดา แล้วพระองค์ก็จะได้เป็นราชาสมใจ

“ข้าเกรงว่าเราคงจะไม่ได้นั่งด้วยกัน” เฟิร์ธทูลอย่างผิดหวัง เมื่อเข้าไปใกล้บริเวณที่นั่ง

เจ้าชายกาเร็ธทรงมองอย่างเหยียดหยาม “เจ้าช่างโง่เสียจริง” ทรงตรัสอย่างขุ่นเคือง

เจ้าชายทรงเริ่มสงสัยอย่างจริงจังว่า พระองค์คิดถูกหรือไม่ที่เลือกเด็กเลี้ยงม้ามาเป็นคู่รัก ถ้าไม่ทรงไล่เขาไปให้พ้นโดยเร็ว เขาอาจจะทำเรื่องแตกได้

เฟิร์ธก้มหน้าอย่างละอาย

“ข้าจะไปพบเจ้าทีหลัง ที่คอกม้า ตอนนี้ไปได้แล้ว” ทรงรับสั่งแล้วผลักเบา ๆ เฟิร์ธหายไปในฝูงชน

ทันใดนั้นเจ้าชายกาเร็ธทรงรู้สึกถึงมือเย็นเฉียบบนพระพาหา ทรงใจหายวูบเมื่อสงสัยว่าถูกจับได้ แต่เมื่อรู้สึกถึงเล็บยาวและนิ้วบอบบางที่กดลงที่ผิว ทรงรู้ทันทีว่าเป็นเฮเลนา ชายาของพระองค์

“อย่าทำให้ข้าต้องอับอายในวันนี้” นางกระซิบบอก มีความชิงชังในน้ำเสียง

เจ้าชายหันมามอง นางดูสวย แต่งกายเรียบร้อยในชุดกระโปรงผ้าซาตินสีขาว เรือนผมเกล้าไว้สูง และสวมสร้อยคอเพชรน้ำงามที่สุด ใบหน้าของนางตกแต่งไว้งดงามด้วยเครื่องสำอาง เจ้าชายกาเร็ธเข้าใจวัตถุประสงค์ที่นางสวยงามมากวันนี้ สวยเท่ากับวันที่ทรงอภิเษกกับนาง แต่พระองค์ก็ไม่ได้รู้สึกติดตาต้องใจ เป็นพระประสงค์ของพระบิดาที่ทรงพยายามให้เขาแต่งงานเพื่อให้พ้นจากรสนิยมส่วนตัว แต่ทั้งหมดที่ทรงได้คือคู่ชีวิตที่หวานอมขมกลืน และกลับยิ่งทำให้ราชสำนักสงสัยในความเบี่ยงเบนของพระองค์มากขึ้น

“วันนี้เป็นวันอภิเษกของพระพี่นาง” นางเตือน “พระองค์ช่วยแสดงเหมือนเราเป็นคู่สามีภรรยาสักครั้งเถอะ”

นางคล้องแขนข้างหนึ่งกับเจ้าชายแล้วเดินไปยังบริเวณรับรองที่มีเชือกกำมะหยี่กั้นไว้ ทหารยามสองนายเปิดทางให้ผ่านเข้าไป และทั้งคู่จึงไปร่วมสังสรรค์กับราชนิกูลอื่น ๆ บริเวณปลายทางเดิน

เสียงแตรเป่าขึ้นช้า ๆ ฝูงชนเงียบเสียงลง จากนั้นจึงเป็นเสียงเปียโนบรรเลงเพลงไพเราะ ดอกไม้ถูกโปรยตลอดเส้นทางเดินในพิธี จากนั้นขบวนหลวงจึงเริ่มเดินมาตามทาง คู่สมรสเดินควงแขนกัน เฮเลนากระตุกเตือน เจ้าชายกาเร็ธจึงเริ่มเดินไปตามทางพร้อมนาง

เจ้าชายกาเร็ธรู้สึกโดดเด่นและยิ่งกระอักกระอ่วนมากกว่าที่เคย ทรงไม่รู้จะทำอย่างไรให้ชีวิตรักดูเหมือนจริง ทรงรู้สึกว่ามีสายตานับร้อยคู่กำลังมองที่พระองค์ และอดรู้สึกไม่ได้ว่ากำลังถูกประเมิน แม้จะทรงรู้ว่าพวกเขาไม่ได้ทำเช่นนั้น ทางเดินนี้ไม่สั้นเลย เจ้าชายแทบจะทนรอไม่ไหวที่จะไปให้ถึงปลายอีกด้าน เพื่อยืนใกล้กับพระพี่นางข้างแท่นพิธี แล้วจบเรื่องนี้โดยเร็ว และยังทรงอดคิดถึงการเผชิญหน้ากับพระบิดาไม่ได้ ทรงสงสัยว่าผู้คนพวกนี้จะรู้ข่าวแล้วหรือยัง

“ข้าได้ข่าวไม่ดีวันนี้” เจ้าชายกระซิบบอกเฮเลนา เมื่อเดินไปถึงปลายอีกด้าน และไม่มีสายตาคอยจับจ้อง

“ท่านไม่คิดหรือว่าข้าจะรู้เรื่องแล้ว?” นางกัดฟัน

เจ้าชายกาเร็ธทรงหันไปหานางอย่างประหลาดใจ

เฮเลนามองตอบอย่างท้าทาย “ข้าก็มีสายลับของข้า” นางทูล

เจ้าชายหรี่พระเนตร อยากจะทำร้ายนาง ทำไมนางถึงช่างไม่แยแส?

“ถ้าข้าไม่ได้เป็นราชา เจ้าก็ไม่ได้เป็นราชินี” เจ้าชายกาเร็ธตรัส

“ข้าไม่เคยหวังจะได้เป็นราชินี” นางทูลตอบ

นั่นยิ่งทำให้ทรงประหลาดใจมากขึ้น

“ข้าไม่เคยหวังให้พระองค์ทรงแต่งตั้งท่าน” นางทูลเสริม “ทำไมจะต้องทรงทำเช่นนั้น? ท่านไม่ใช่ผู้นำ ท่านเป็นนักรัก แต่ไม่ใช่นักรักของข้า”

เจ้าชายกาเร็ธรู้สึกพักตร์ร้อนผ่าว

“เจ้าก็ไม่ใช่ของข้าเช่นกัน” ทรงตรัสบอกนาง

ทำให้นางหน้าแดงบ้าง นางไม่ใช่คนเดียวที่มีชู้รักลับ ๆ เจ้าชายกาเร็ธเองก็ทรงมีสายลับที่คอยทูลให้ทราบเรื่องความสำราญของนาง เจ้าชายทรงปล่อยให้นางมี ตราบเท่าที่นางยังหุบปากเงียบ และไม่ยุ่งเกี่ยวกับพระองค์

“ท่านไม่ได้ให้ทางเลือกแก่ข้า” นางทูลตอบ “ท่านหวังจะให้ข้าครองพรหมจรรย์ไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ?”

“เจ้ารู้ว่าข้าเป็นอย่างไร” เจ้าชายกาเร็ธตรัส “แต่เจ้าก็เลือกที่จะแต่งงานกับข้า เจ้าเลือกอำนาจไม่ใช่ความรัก ไม่ต้องประหลาดใจไป”

“การแต่งงานของเราถูกจัดขึ้น” นางทูล “ข้าไม่ได้เลือกสิ่งใด”

“แต่เจ้าก็ไม่คัดค้าน” เจ้าชายตอบ

วันนี้เจ้าชายกาเร็ธไม่มีแรงจะเถียงกับนาง นางเป็นเมียหุ่นเชิด เป็นของประกอบฉากที่มีประโยชน์ ควรจะยอมนางไปก่อน นางยังมีประโยชน์อีกในโอกาสข้างหน้า ตราบเท่าที่นางไม่ทำให้ทรงขุ่นเคืองเกินไป

เจ้าชายกาเร็ธทอดพระเนตรด้วยความชิงชังอย่างที่สุด เมื่อทุกคนหันไปทางพระพี่นางที่กำลังเสด็จมาตามทางเดินพร้อมด้วยพระบิดา พระองค์ช่างกล้าที่แสร้งทำเป็นเศร้า กระทั่งเช็ดน้ำตาเมื่อเสด็จพานางเดินมา ทรงเป็นนักแสดงจนถึงที่สุด แต่ในสายตาของเจ้าชายกาเร็ธ ทรงเป็นเพียงตัวตลกเลอะเทอะเท่านั้น เจ้าชายทรงคิดไม่ออกเลยว่าพระบิดาจะรู้สึกเศร้าสร้อยจริง ๆ ที่ธิดาจะแต่งงานไป ธิดาซึ่งจริง ๆ แล้วทรงโยนเข้าไปให้พวกหมาป่าอย่างแม็คคลาวด์ กาเร็ธทรงรู้สึกรังเกียจลูอันดาไม่น้อยไปกว่ากัน นางดูยินดีกับเรื่องทั้งหมดนี้ ดูจะไม่ได้สนใจเลยว่าต้องแต่งงานไปกับพวกที่ต่ำต้อยกว่า นางก็เช่นกันที่ใฝ่หาอำนาจ เลือดเย็น และหวังผลประโยชน์ แต่ด้วยลักษณะเช่นนั้น พระพี่นางทรงเหมือนเขาที่สุดในบรรดาพี่น้อง ทั้งสองมีความเชื่อมโยงกันบางอย่าง แม้จะไม่เคยมีความรักความอบอุ่นให้แก่กันมากนัก

เจ้าชายกาเร็ธทรงขยับตัวอย่างหงุดหงิด รอให้พิธีจบลง

เจ้าชายกระสับกระส่ายตลอดการทำพิธี อาร์กอนให้พร สวดมนตร์และทำพิธี ทั้งหมดนี้ช่างวุ่นวายและทำให้พระองค์ทรงวิงเวียน มันก็แค่การมาอยู่ร่วมกันของสองครอบครัวด้วยเหตุผลทางการเมือง ทำไมไม่ทำแค่ประกาศการแต่งงานก็พอแล้ว?

ในไม่ช้าพิธีก็จบลง ต้องขอบคุณสวรรค์ ฝูงชนลุกขึ้นยืนโห่ร้องยินดีเมื่อทั้งสองจุมพิตกัน มีเสียงแตรบรรเลง ขั้นตอนพิธีที่เป็นระเบียบกลายเป็นโกลาหล เชื้อพระวงศ์ทุกคนต่างเดินไปตามทางเดินเพื่อไปยังบริเวณงานเลี้ยง

แม้แต่เจ้าชายกาเร็ธที่ช่างเยาะเย้ยถากถางก็ยังประทับใจกับภาพที่ทรงเห็น พระบิดาทรงทุ่มไม่อั้น ที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือโต๊ะมากมาย ทั้งโต๊ะอาหาร ถังไวน์ หมูย่าง แกะย่างและเนื้อลูกแกะ

ด้านหลังเป็นบริเวณที่เตรียมไว้สำหรับการแข่งขัน มีเป้าที่เตรียมไว้สำหรับการทุ่มลูกหิน ขว้างหอก ยิงธนู และตรงกลางเป็นลานประลองบนหลังม้า ซึ่งตอนนี้ฝูงชนห้อมล้อมอยู่รอบบริเวณ

ฝูงชนแยกออกเป็นสองฝั่ง สำหรับฝั่งแม็คกิล ที่เข้าสนามมาก่อน แน่นอนว่าเป็นเจ้าชายเคนดริค ทรงประทับบนหลังม้า แต่งองค์ด้วยชุดเกราะ ตามมาด้วยทหารกองรบเงินอีกหลายสิบนาย จนอีเร็คมาถึง เขาต่างจากคนอื่นตรงที่ขี่ม้าสีขาว ผู้ชมนิ่งเงียบด้วยความเกรงขาม เขาเป็นเหมือนแม่เหล็กดึงดูดความสนใจ แม้แต่เฮเลนาก็เอนตัวไปข้างหน้า เจ้าชายกาเร็ธสังเกตว่านางมีความปรารถนาต่ออีเร็คเช่นเดียวกับสตรีอื่น ๆ

“เขาใกล้จะถึงอายุแล้ว แต่ยังไม่ยอมแต่งงาน สตรีทุกนางในอาณาจักรอยากจะแต่งงานกับเขาทั้งนั้น ทำไมเขาไม่เลือกใครสักคน?”

“เจ้าจะสนใจอะไร?” เจ้าชายกาเร็ธตรัสถาม รู้สึกริษยา พระองค์เองก็ปรารถนาจะสวมชุดเกราะ อยู่บนหลังม้า ลงสนามประลองในนามของพระบิดา แต่พระองค์ไม่ใช่นักรบ และทุกคนก็รู้ดี

เฮเลนาไม่สนใจ พลางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ท่านไม่ใช่ผู้ชาย” นางทูลอย่างเย้ยหยัน “ท่านไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้หรอก”

เจ้าชายกาเร็ธทรงหน้าแดง อยากจะลงโทษนาง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะ พระองค์จึงทรงพานางไปนั่งบนอัฒจันทร์ร่วมกับคนอื่น ๆ เพื่อชมการเฉลิมฉลอง วันนี้มีแต่เรื่องแย่ลง ๆ เจ้าชายทรงรู้สึกวูบโหวงในพระนาภี มันคงจะเป็นวันที่ยาวนานมาก วันที่มีแต่เรื่องอัศวัน การเฉลิมฉลองใหญ่โต และการเสแสร้งไม่สิ้นสุด เป็นวันที่คนทำร้ายและเข่นฆ่ากันด้วย วันที่พระองค์ไม่อยากจะมีส่วนร่วมด้วย วันที่มีแต่สิ่งที่ไม่ทรงชอบใจ

ขณะที่ประทับนั่งอยู่นั้น ทรงครุ่นคิด หวังอยู่เงียบ ๆ ว่างานเฉลิมฉลองนี้จะปะทุขึ้นเป็นการสู้รบจริง ๆ มีการนองเลือดอยู่ตรงหน้า สิ่งสวยงามทั้งหมดในที่นี้จะถูกทำลายย่อยยับลง

สักวันหนึ่งจะเป็นอย่างที่ทรงปรารถนา วันที่ทรงได้เป็นราชา

สักวันหนึ่ง

บทที่ 8

ธอร์พยายามเต็มที่ที่จะตามเด็กติดตามของอีเร็คให้ทัน ขณะที่ลัดเลาะฝ่าฝูงชนไป มันช่างโกลาหลนับตั้งแต่เรื่องในสนามฝึก เขายังมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว ยังรู้สึกสั่นเทิ้มอยู่ภายใน และยังคงไม่อยากเชื่อว่าเขาได้เข้าร่วมในกองทหารยุวชน และได้รับเลือกเป็นเด็กติดตามคนที่สองของอีเร็ค

“ข้าบอกเจ้าแล้ว เจ้าหนู...รีบมา” เฟธ์โกลด์ ตะคอก

ธอร์ไม่ชอบใจที่ถูกเรียกว่า “เจ้าหนู” โดยเฉพาะจากเด็กติดตามที่แก่กว่าเขาไม่กี่ปี เฟธ์โกลด์วิ่งลัดเลาะฝ่าฝูงชน จนเหมือนกับพยายามจะหนีธอร์

“ที่นี่มีคนเยอะแยะแบบนี้เสมอหรือ?” ธอร์ตะโกนถาม พยายามวิ่งไล่ให้ทัน

“ไม่หรอก!” เฟธ์โกลด์ตะโกนตอบ “วันนี้ไม่เพียงแต่เป็นวันครีษมายัน ที่มีกลางวันยาวนานที่สุดของปีเท่านั้น แต่ยังเป็นวันที่พระราชาจัดงานอภิเษกให้แก่ธิดาองค์โต และยังเป็นวันเดียวในประวัติศาสตร์ที่เราเปิดประตูให้พวกแม็คคลาวด์เข้ามา ไม่เคยมีคนเยอะแบบนี้มาก่อน มันไม่เคยเกิดขึ้น ข้าคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้ ข้ากลัวว่าเราจะไปสาย!” เขาบอกอย่างรีบร้อน ขณะเร่งรีบวิ่งฝ่าไป

“เรากำลังจะไปไหนกัน?” ธอร์ถาม

“เราจะไปทำหน้าที่ที่เด็กติดตามที่ดีทำกัน ไปช่วยอัศวินเตรียมตัวไงล่ะ!”

“เตรียมตัวสำหรับอะไรกัน?” ธอร์ถามอีก แทบจะหายใจไม่ทัน มันเริ่มร้อนขึ้น ๆ ทุกนาที เขาต้องปาดเหงื่อออกจากหางคิ้ว

“การประลองบนหลังม้า!”

ในที่สุดพวกเขาก็ฝ่าผู้คนไปถึง และหยุดอยู่ตรงหน้าทหารยามผู้ซึ่งจำเฟธ์โกลด์ได้ เขาโบกมือให้คน

อื่น ๆ ปล่อยทั้งสองผ่านเข้าไป

ทั้งคู่มุดลอดเชือกแล้วก้าวเข้าไปในที่โล่ง พ้นจากฝูงชน ธอร์แทบไม่อยากเชื่อว่าสถานที่ที่ได้เห็นอย่างใกล้ชิดนี้คือสนามประลอง หลังเชือกกั้นเป็นกลุ่มผู้ชม และที่เดินไปมาอยู่บนลานดินนั่นคือม้าศึกตัวใหญ่ ใหญ่ที่สุดที่ธอร์เคยเห็น อัศวินในชุดเกราะหลากหลายแบบอยู่บนหลังม้า มีทั้งทหารจากกองรบเงิน และอัศวินจากทั่วทั้งสองอาณาจักร มาจากทุกจังหวัด บางคนแต่งชุดเกราะสีดำ บางคนสีขาว สวมหมวกเหล็ก ถืออาวุธหลากหลายแบบและขนาด ดูราวกับทั้งโลกมารวมกันอยู่ที่สนามประลองนี้

มีการแข่งขันเริ่มขึ้นแล้ว อัศวินจากที่ต่าง ๆ ที่ธอร์ไม่รู้จัก กำลังพุ่งเข้าหากัน เสียงทวนกระทบโล่ดังแคร้ง ตามด้วยเสียงโห่ร้องของคนดู เมื่อได้ดูอย่างใกล้ชิด ธอร์แทบไม่เชื่อในพละกำลังและความเร็วของม้า ทั้งเสียงอาวุธกระทบกัน มันเป็นศิลปะที่อันตรายจริง ๆ

“มันดูไม่เหมือนกีฬาเลย” ธอร์บอกเฟธ์โกลด์ ขณะที่ตามเขาไปบนทางเรียบสะอาด

“นั่นเพราะมันไม่ใช่กีฬาน่ะสิ” เฟธ์โกลด์ตะโกนบอก ท่ามกลางเสียงแคร้ง “มันเป็นเรื่องจริงจัง ในคราบของกีฬา มีคนตายที่นี่ทุกวัน มันคือการต่อสู้ คนที่โชคดีคือคนที่เดินออกไปโดยไม่บาดเจ็บ ซึ่งมีไม่เยอะนักหรอก”

ธอร์มองขึ้นไปยังอัศวินสองคนที่พุ่งเข้าหากัน ปะทะกันเต็มแรง มีเสียงโลหะกระทบกันดังน่ากลัว จากนั้นอัศวินคนหนึ่งก็หล่นจากหลังม้า ลงไปนอนหงายหลังห่างจากธอร์ไปไม่กี่ฟุต

ผู้ชมอ้าปากค้าง อัศวินคนนั้นนอนนิ่ง ธอร์มองเห็นเศษไม้แหลมปักอยู่ที่ซี่โครงของเขา แทงทะลุชุดเกราะ เขาร้องอย่างเจ็บปวดมีเลือดทะลักจากปาก เด็กติดตามหลายคนรีบวิ่งมาดู แล้วลากเขาออกจากสนาม อัศวินที่ชนะเดินช้า ๆ ชูทวนขึ้นรับเสียงโห่ร้องของคนดู

ธอร์ประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดว่ากีฬานี้จะอันตรายเช่นนี้

“สิ่งที่เด็กหนุ่มพวกนั้นเพิ่งทำ นั่นคือหน้าที่ของเจ้าล่ะ” เฟธ์โกลด์บอก “ตอนนี้เจ้าเป็นเด็กติดตาม หรือพูดให้ชัดก็คือเด็กติดตามคนที่สอง”

เขาหยุดแล้วเดินเข้ามาใกล้ ใกล้มากจนธอร์ได้กลิ่นลมหายใจบูดของเขา

“แล้วเจ้าอย่าลืมเสียล่ะ ข้ารับใช้อีเร็ค แล้วเจ้าก็รับคำสั่งจากข้า หน้าที่ของเจ้าคือช่วยข้า เข้าใจไหม?”

ธอร์พยักหน้า ยังคงพยายามเข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้ สิ่งที่เขาเคยคิดไว้แตกต่างจากนี้ และยังคงไม่เข้าใจว่ายังมีอะไรรอเขาอยู่ ธอร์รู้ว่าเฟธ์โกลด์รู้สึกถูกคุมคามที่มีเขามาอยู่ด้วย และรู้สึกเหมือนได้สร้างศัตรู

“ข้าไม่มีความตั้งใจที่จะมาแทรกแซงการเป็นเด็กติดตามให้อีเร็คของเจ้า” ธอร์บอก

เฟธ์โกลด์ หัวเราะหยันสั้น ๆ

“ถึงเจ้าพยายาม ก็มาแทรกแซงข้าไม่ได้หรอก เจ้าหนู แค่อย่าขวางทางแล้วคอยทำตามที่ข้าบอกแล้วกัน”

แล้วเฟธ์โกลด์ก็รีบเดินไปตามซอกซอยคดเคี้ยวด้านหลังเชือก ธอร์รีบตามไป และพบว่าตัวเองอยู่ในเขาวงกตของคอกม้า เขาเดินไปตามทางแคบ ๆ รอบตัวมีแต่ม้าศึกเดินเหยาะย่าง พวกเด็กติดตามกำลังดูแลม้าอย่างกังวล เฟธ์โกลด์เลี้ยวไปมาและหยุดลงตรงหน้าม้าตัวใหญ่สวยงามในที่สุด ธอร์หอบหายใจ เขาแทบไม่เชื่อว่าเจ้าสัตว์ตัวใหญ่และสวยงามนี้เป็นของจริง หากไม่นับที่มันถูกขังอยู่ในคอกแล้ว มันดูพร้อมแล้วสำหรับสู้ศึก

“วาร์คฟิน” เฟธ์โกลด์บอก “ม้าของอีเร็ค เป็นหนึ่งในม้าของเขา เป็นตัวที่เขาชอบใช้ในการประลองบนหลังม้า มันไม่เชื่องนักหรอก แต่อีเร็คก็จัดการได้ เปิดประตูสิ” เฟธ์โกลด์สั่ง

ธอร์มองเขาอย่างสงสัย แล้วจึงมองไปที่ประตู พยายามคิด เขาก้าวไปข้างหน้า ดึงหมุดที่ขัดบานประตูแต่มันไม่ขยับ เขาออกแรงดึงมากขึ้นจนมันขยับออก แล้วจึงค่อย ๆ เหวี่ยงประตูไม้เปิดออก

วินาทีนั้น วาร์คฟินร้องฮี้ แล้วโผนขึ้นเตะประตูไม้ หนีบปลายนิ้วของธอร์ เขาสะบัดมือด้วยความเจ็บปวด

เฟธ์โกลด์หัวเราะ

“เพราะอย่างนั้นข้าถึงให้เจ้าเปิด ครั้งหน้าต้องเร็วกว่านี้นะ วาร์คฟินไม่คอยใคร โดยเฉพาะเจ้า”

ธอร์หงุดหงิด เฟธ์โกลด์ชักจะกวนประสาทเขา แต่เขาก็ยังไม่เห็นทางว่าจะต่อกรด้วยได้

ธอร์รีบเปิดประตู คราวนี้อยู่ให้ห่างจากรัศมีดีดของขาม้า

“ให้ข้าพามันออกไปเลยไหม?” ธอร์ถามอย่างกลัว ๆ ไม่ได้อยากจะจับสายบังเหียนขณะที่วาร์คฟินกระทืบเท้าและส่ายไปมา

“ไม่ต้อง!” เฟธ์โกลด์บอก “นั่นเป็นหน้าที่ข้า หน้าที่เจ้าคือให้อาหารมัน เมื่อข้าบอกให้ทำ แล้วก็โกยขี้ของมันด้วย”

เฟธ์โกลด์คว้าสายบังเหียนของวาร์คฟินแล้วจูงมันไปตามคอกม้า ธอร์กลืนน้ำลาย พลางมองดู นี่ไม่ใช่การเริ่มต้นที่เขาคิดไว้ เขารู้ว่าต้องเริ่มที่ไหนสักแห่ง แต่นี่มันแย่กว่าที่คิด เขาคิดภาพสงคราม ความรุ่งโรจน์และการต่อสู้ การฝึกและการแข่งขันระหว่างเด็กหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เขาไม่เคยคิดภาพตัวเองเป็นคนรับใช้ ธอร์เริ่มสงสัยว่าเขาตัดสินใจถูกต้องหรือไม่

ในที่สุดพวกเขาก็ออกจากคอกม้ามืด ๆ สู่แสงสว่างของเวลากลางวัน และเดินกลับไปยังสนามประลอง ธอร์ต้องหรี่ตากับแสงที่เปลี่ยนไป และตื่นตะลึงอยู่ชั่วครู่กับเสียงโห่ร้องของผู้คนนับพันที่ให้กำลังใจอัศวินที่พุ่งเข้าหากัน เขาไม่เคยได้ยินเสียงโลหะกระทบกันแบบนี้ รวมทั้งพื้นดินที่สะเทือนเพราะฝีเท้าม้า

ที่อยู่รอบ ๆ นั้นคืออัศวินหลายสิบคนกับเด็กติดตามของพวกเขา กำลังเตรียมตัว พวกเด็กติดตามกำลังขัดเงาชุดเกราะ ลงน้ำมันอาวุธ ตรวจสอบอานม้าและสายรัด แล้วตรวจสอบอาวุธอีกครั้งเมื่ออัศวินขึ้นบนหลังม้าแล้วและรอคอยจนกว่าจะถูกเรียกชื่อ

“เอลมัลคิน” เสียงประกาศเรียก

อัศวินจากจังหวัดหนึ่งที่ธอร์ไม่รู้จัก รูปร่างบึกบึนสวมชุดเกราะสีแดง ควบม้าออกมาจากประตู ธอร์กระโดดหลบให้พ้นทางได้ทันเวลา อัศวินพุ่งตะบึงไปตามทางแคบ ๆ กระแทกทวนเข้ากับโล่ของคู่แข่ง เสียงดังแคร้ง ทวนของอัศวินอีกคนกระแทกมา เอลมัลคินลอยลงไปนอนหงายหลัง ผู้คนส่งเสียงโห่ร้อง

เอลมัลคินกระโดดลุกขึ้นยืนทันที หมุนไปรอบ ๆ ยื่นมือไปหาเด็กติดตามของเขา ซึ่งยืนอยู่ข้างธอร์

“กระบองของข้า!” อัศวินตะโกน

เด็กติดตามที่อยู่ข้างธอร์กระโดดไปคว้ากระบองออกมาจากราวอาวุธ แล้วรีบวิ่งไปกลางสนาม เขาวิ่งไปหาเอลมัลคิน แต่อัศวินอีกคนวนกลับมา แล้วพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง แต่ก่อนที่เด็กติดตามจะยื่นกระบองใส่มือเจ้านายของเขา อัศวินอีกคนก็ผ่าเข้าไประหว่างทั้งสอง เด็กติดตามไปถึงเอลมัลคินช้าไป อัศวินอีกคนทิ่มทวนของเขาลงมา ทำให้ทวนกระแทกเข้าที่ด้านข้างของศีรษะเด็กติดตาม เขาเซไปเพราะแรงกระแทก หมุนคว้างลงไปนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น

เขานอนนิ่งไม่ไหวติง ธอร์เห็นเลือดไหลซึมออกมาจากศีรษะของเขา แม้จากตรงที่ธอร์ยืนอยู่ก็มองเห็นมันไหลนองพื้น

ธอร์กลืนน้ำลาย

“ไม่ใช่ภาพที่น่าดูเลยใช่ไหม?”

ธอร์หันไปเห็นเฟธ์โกลด์ยืนอยู่ข้างเขา จ้องมองมา

“แข็งแกร่งไว้เจ้าหนู นี่คือการสู้รบ และเราก็อยู่ตรงกลางพอดี”

ผู้ชมเงียบเสียงลงทันที ที่ประตูสนามประลองหลักเปิดออก ธอร์รู้สึกได้ถึงการรอคอยที่กระจายอยู่ในอากาศ เมื่อการประลองสนามอื่นหยุดลงเพื่อรอดูสนามนี้ ด้านหนึ่งเจ้าชายเคนดริคทรงม้าออกมา ถือทวนอยู่ในพระหัตถ์

ที่อีกด้านของสนาม มีอัศวินในชุดเกราะของแม็คคลาวด์

“แม็คกิลปะทะแม็คคลาวด์” เฟธ์โกลด์กระซิบบอก “เราทำสงครามมาเป็นพันปี ข้าล่ะสงสัยว่าการต่อสู้ครั้งนี้อาจจะยุติมันได้”

อัศวินทั้งสองฝั่งลดกระบังหน้าลง เสียงแตรดังขึ้น ทั้งสองตะโกนแล้วโผนเข้าใส่กัน

ธอร์ประหลาดใจกับความเร็วที่ทะยานเข้าใส่กัน ก่อนที่ต่อมาจะมีเสียงปะทะดังแคร้ง ธอร์ยกมือปิดหู ผู้ชมอ้าปากค้างเมื่ออัศวินทั้งสองหล่นจากหลังม้า

พวกเขากระโดดลุกขึ้นทันที แล้วเหวี่ยงหมวกเหล็กออก ขณะที่เด็กติดตามวิ่งออกไปหา แล้วส่งดาบสั้นให้ อัศวินทั้งสองต่อสู้กันเต็มที่ ท่วงท่าการฟาดฟันของเจ้าชายเคนดริคทำให้ธอร์ตื่นตะลึง มันช่างงดงาม แต่ฝั่งแม็คคลาวด์ก็เป็นนักรบฝีมือดีเหมือนกัน ทั้งสองโต้กันไปมา ต่างฝ่ายต่างทำให้อีกฝ่ายหมดแรง แต่ไม่มีใครยอมแพ้

ในที่สุดจังหวะที่ดาบกระทบกันครั้งหนึ่ง ต่างกระแทกดาบของอีกฝ่ายหลุดจากมือ เด็กติดตามของพวกเขาวิ่งออกไป ถือกระบองไว้ในมือ แต่ขณะที่เคนดริคยื่นมือมารับกระบองของพระองค์ เด็กติดตามของแม็คคลาวด์วิ่งมาด้านหลัง แล้วกระแทกเข้าที่หลังของพระองค์ด้วยอาวุธของพระองค์เอง แรงกระแทกทำให้ทรงล้มไปบนพื้น ผู้ชมต่างพากันตกตะลึง

อัศวินของแม็คคลาวด์หยิบดาบขึ้นมาได้ ก้าวไปข้างหน้าแล้วจ่อปลายดาบที่พระศอของเจ้าชาย

เคนดริค ตรึงพระองค์ไว้กับพื้น เจ้าชายไม่มีทางเลือก

“ข้ายอมแพ้” ทรงตะโกน

มีเสียงโห่ร้องยินดีจากฝั่งแม็คคลาวด์ ในขณะที่ฝั่งแม็คกิลตะโกนโห่ด้วยความไม่พอใจ

“เขาโกง! เขาโกง!” เสียงประสานอย่างโกรธเกรี้ยวดังขึ้น

ฝูงชนเริ่มขุ่นเคืองมากขึ้น ๆ ในไม่ช้าเสียงประท้วงก็ดังไปทั่ว แล้วทั้งสองฝ่ายก็เริ่มเดินเข้าหากัน

“ท่าจะไม่ดีแล้ว” เฟธ์โกลด์บอกธอร์ ขณะทั้งคู่ยืนดูอยู่ด้านข้าง

ครู่ต่อมา ฝูงชนเริ่มขว้างปาใส่กัน จนกลายเป็นการวิวาทกันโกลาหล ผู้ชายเหวี่ยงหมัดใส่กันอย่างดุเดือด กระชากผมกัน ผลักอีกฝ่ายลงไปกับพื้น ฝูงชนเริ่มเพิ่มมากขึ้น การทะเลาะเริ่มขยายตัวเป็นสงคราม

เสียงแตรดังขึ้น ทหารยามจากทั้งสองฝั่งวิ่งเข้ามา จัดการแยกฝูงชนออกจากกัน เสียงแตรดังขึ้นอีกครั้ง และเกิดความเงียบขึ้นเมื่อราคาแม็คกิลประทับยืนขึ้น

“วันนี้จะไม่มีการต่อสู้กัน!” ทรงประกาศเสียงดังอย่างทรงอำนาจ “ไม่ใช่ในวันแห่งการเฉลิมฉลอง และไม่ใช่ในปราสาทของข้า!”

ฝูงชนเริ่มสงบลง

“หากพวกเจ้าต้องการการแข่งขันระหว่างสองราชวงศ์ มันจะต้องตัดสินด้วยนักรบคนหนึ่ง แชมเปี้ยนคนหนึ่ง จากแต่ละฝั่ง”

ราชาแม็คกิลทรงหันไปทางราชาแม็คคลาวด์ ผู้ประทับอยู่อีกฝั่ง แวดล้อมด้วยผู้ติดตาม

“ท่านเห็นด้วยไหม?” ราชาแม็คกิลทรงตะโกนถาม

ราชาแม็คคลาวด์ประทับยืนขึ้นอย่างเคร่งขรึม

“ข้าเห็นด้วย!” ทรงประกาศก้อง

ผู้คนจากทั้งสองฝั่งโห่ร้อง

“เลือกคนที่เก่งที่สุดของท่านมา” ราชาแม็คกิลตรัสบอก

“ข้ามีอยู่แล้ว” ราชาแม็คคลาวด์ตรัสตอบ

อัศวินผู้น่าเกรงขามจากฝั่งแม็คคลาวด์ก็ปรากฏกายขึ้น เป็นชายร่างใหญ่ที่สุดที่ธอร์เคยพบ นั่งอยู่บนหลังม้า เขาดูเหมือนก้อนหินใหญ่ ลำตัวหนามีเครายาว และมีใบหน้าบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลา

ธอร์รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวด้านข้างเขา อีเร็คก้าวออกมาตรงข้างเขา ขึ้นขี่วาร์คฟิน แล้วควบไปข้างหน้า ธอร์กลืนน้ำลาย เขาแทบไม่เชื่อในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นรอบ ๆ ตัว เขาตัวพองด้วยความภาคภูมิใจในตัว

อีเร็ค

แต่แล้วเขากลับกังวลแทน เมื่อระลึกได้ว่าต้องทำหน้าที่ อย่างก็ตามเขาเป็นเด็กติดตาม และอัศวินของเขากำลังจะต่อสู้

“เราต้องทำอะไรล่ะ?” ธอร์รีบถามเฟธ์โกลด์

“ถอยไปแล้วทำอย่างที่ข้าบอก” เขาตอบ

อีเร็คขี่ม้าไปจนถึงลานประลอง อัศวินทั้งสองเผชิญหน้ากันอยู่ตรงนั้น ม้าของพวกเขากระทืบเท้าไปมาระหว่างรอการปล่อยตัวที่ตึงเครียด ธอร์ใจเต้นรัวอยู่ในอกขณะที่รอคอยและเฝ้าดู

เสียงแตรดังขึ้น แล้วทั้งสองก็พุ่งเข้าหากัน

ธอร์แทบไม่เชื่อในความสง่างามของวาร์คฟิน เหมือนกำลังเฝ้าดูปลากระโจนขึ้นจากทะเล อัศวินอีกฝ่ายตัวใหญ่มาก แต่อีเร็คก็เป็นนักรบที่คล่องแคล่วและองอาจ เขาพุ่งผ่านอากาศไป โน้มศีรษะต่ำ ชุดเกราะสีเงินของเขาขยับไหว มันเป็นประกายที่สุดที่เขาเคยเห็น

เมื่อทั้งสองเข้าใกล้กัน อีเร็คยกทวนขึ้นเล็งแล้วเอนไปด้านข้าง เขากระแทกทวนเข้ากลางโล่ของอีกฝ่ายขณะที่ก้มหลบทวนที่ฟาดมา

ชายร่างใหญ่ยักษ์กระเด็นหงายหลังลงไปบนพื้น มองดูเหมือนก้อนหินใหญ่หล่นลงมา

ฝูงชนฝั่งแม็คกิลโห่ร้องยินดี เมื่ออีเร็คขี่ม้าผ่านไปแล้ววนกลับมา เขายกกระบังปิดหน้าขึ้น แล้วจ่อปลายทวนที่คอหอยของชายคนนั้น

“ยอมแพ้เสีย!” อีเร็คตะโกนบอก

อัศวินคนนั้นตะคอก

“ไม่มีทาง!”

อัศวินล้วงมือเข้าไปในถุงที่ซ่อนไว้ข้างเอว ควักดินออกมาเต็มกำมือ และก่อนที่อีเร็คจะทันตอบโต้ เขาก็ขว้างมันใส่หน้าของอีเร็ค

อีเร็คตะลึง ยกมือขึ้นปิดตา และทิ้งทวนลง ก่อนจะหล่นลงจากหลังม้า

ผู้ชมฝั่งแม็คกิลโห่ฮาและร้องตะโกนอย่างไม่พอใจเมื่ออีเร็คตกลงไป เอามือกุมตาไว้ อัศวินอีกฝ่ายไม่ยอมเสียเวลา รีบเข้ามาใช้เข่ากระแทกซี่โครงของเขา

อีเร็คกลิ้งตัวหลบ อัศวินคว้าก้อนหินใหญ่ ยกขึ้นสูงหมายจะกระแทกลงบนกะโหลกของอีเร็ค

“ไม่!” ธอร์ตะโกน ก้าวไปข้างหน้าอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

ธอร์มองดูด้วยความหวาดหวั่นขณะที่อัศวินเหวี่ยงก้อนหินลงมา และในวินาทีสุดท้ายนั้นอีเร็คกลิ้งหลบไปได้ ก้อนหินจมลึกลงไปในพื้นดิน ตรงที่ศีรษะของอีเร็คเคยอยู่

ธอร์รู้สึกทึ่งกับความคล่องแคล่วของอีเร็ค เขาลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับอัศวินขี้โกง

“ดาบสั้น!” เสียงราชาทั้งสองฝ่ายดังขึ้น

เฟธ์โกลด์หันมาจ้องธอร์ตาโต

“ส่งมาให้ข้า!” เขาตะโกน

ธอร์ใจเต้นด้วยความตื่นตะหนก เขาหมุนตัว ค้นหาไปตามราวอาวุธของอีเร็ค มองหาดาบอย่างสิ้นหวัง มีอาวุธหลายประเภทน่าเวียนหัวอยู่ตรงหน้าเขา เขาเอื้อมมือไป คว้ามันขึ้นมาแล้วยัดใส่มือของเฟธ์โกลด์

“เจ้าโง่! นี่มันดาบกลาง!” เฟธ์โกลด์ตะโกน

ธอร์คอแห้งผาก รู้สึกเหมือนทั้งอาณาจักรกำลังจ้องมองเขา เขาตาลายด้วยความกังวล ขณะที่หมุนไปหมุนมาอย่างตื่นตะหนก ไม่รู้ว่าจะเลือกดาบอันไหนดี เขาแทบตั้งสติไม่ได้

เฟธ์โกลด์ก้าวมา ผลักเขาไปให้พ้นทาง แล้วหยิบดาบสั้นด้วยตัวเอง จากนั้นจึงวิ่งออกไปในสนามประลอง

ธอร์มองเขาวิ่งไป รู้สึกไร้ค่าและหวาดหวั่น เขาลองนึกภาพว่าหากเป็นตัวเขาวิ่งออกไปที่นั่น ต่อหน้าผู้คนพวกนี้ เขาคงเข่าอ่อน

เด็กติดตามของอีกฝั่งวิ่งไปถึงอัศวินของเขาก่อน อีเร็คกระโดดหลบเมื่ออัศวินอีกฝ่ายเหวี่ยงดาบใส่ เกือบจะไม่พลาด ในที่สุดเฟธ์โกลด์ก็ไปถึงอีเร็ค แล้วส่งดาบสั้นให้เขาได้ ขณะนั้นเองอัศวินก็พุ่งเข้าใส่อีเร็ค แต่อีเร็คฉลาดกว่า เขารอจนกระทั่งจังหวะสุดท้ายจึงกระโดดหลบให้พ้นทาง

อัศวินคนนั้นโหมตะลุยเข้าใส่ และวิ่งชนเฟธ์โกลด์ที่โชคร้ายยืนอยู่ตรงที่อีเร็คอยู่เมื่อครู่ อัศวินโกรธเกรี้ยวที่พลาดจากอีเร็ค จึงคว้าผมของเฟธ์โกลด์ไว้ด้วยสองมือ แล้วโขกหน้าเขาเต็มแรง

มีเสียงกระดูกแตกขณะที่เลือดทะลักจากจมูกของเฟธ์โกลด์ ก่อนที่เขาจะลงไปนอนกองแน่นิ่ง

ธอร์ยืนอยู่ตรงนั้น อ้าปากค้างอย่างตกตะลึง เขาไม่อยากเชื่อ เหมือนกับผู้ชมอื่น ๆ ที่ส่งเสียงโห่ฮาป่า

อีเร็คเหวี่ยงดาบเข้าใส่ แต่พลาดเป้าไป ทั้งสองเผชิญหน้ากันอีกครั้ง

ทันใดนั้นธอร์ระลึกได้ว่าตอนนี้เขาเป็นเด็กติดตามเพียงคนเดียวของอีเร็ค เขากลืนน้ำลาย เขาควรจะทำอย่างไรต่อ? ธอร์ยังไม่เคยเตรียมพร้อมมาก่อน และทั้งอาณาจักรก็กำลังเฝ้ามอง

อัศวินทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือด เหวี่ยงดาบใส่กันครั้งแล้วครั้งเล่า เห็นได้ชัดว่าอัศวินของแม็คคลาวด์แข็งแรงกว่า แต่อีเร็คเป็นนักสู้ที่เก่งกว่า เขาคล่องแคล่วและรวดเร็วกว่า พวกเขาฟาดฟันและปัดป้อง ไม่มีใครได้เปรียบใคร

ในที่สุด ราชาแม็คกิลประทับยืนขึ้น

“หอกยาว!” ทรงร้องออกมา

ธอร์ใจเต้น เขารู้ว่ามันหมายถึงเขา เป็นหน้าที่ของเขา

ธอร์หมุนตัวกลับไปที่ราวอาวุธ หยิบอาวุธที่ดูเหมาะสมที่สุด ขณะที่เขาคว้าด้ามไม้พันด้วยหนังของมัน เขาภาวนาให้เลือกได้ถูกต้อง

เด็กหนุ่มวิ่งเข้าไปในลานและรู้สึกถึงสายตานับพันที่กำลังจับจ้องที่เขา เขาวิ่งและวิ่งอย่างเต็มที่ ต้องการไปให้ถึงอีเร็คให้เร็วที่สุด และในที่สุดก็ส่งหอกใส่มือของเขาได้ เขาภูมิใจที่มาถึงอีเร็คได้ก่อน

อีเร็คคว้าหอกแล้วหมุนตัวไป เตรียมเผชิญหน้ากับอัศวินอีกคน อีเร็คเป็นอัศวินที่มีเกียรติ เขารอจนอีกฝ่ายได้อาวุธจึงเข้าโจมตี ธอร์รีบหลบออกมาด้านข้าง ให้พ้นทาง ไม่ต้องการทำพลาดซ้ำรอยเฟธ์โกลด์ ขณะที่ออกมา เขาลากร่างอ่อนปวกเปียกของเฟธ์โกลด์ออกมาให้พ้นอันตรายด้วย

ระหว่างที่ธอร์เฝ้าดู เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ คู่ต่อสู้ของอีเร็คคว้าหอกแล้วยกชูขึ้น แล้วจึงเริ่มเหวี่ยงลงมาด้วยท่าทางแปลก ๆ ทันใดนั้นธอร์รู้สึกว่าโลกของเขาเปลี่ยนมุมอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาสังหรณ์ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ดวงตาเขาจับจ้องที่หัวหอกของอัศวินฝ่ายแม็คคลาวด์ เมื่อเขาดูอย่างพินิจ ก็สังเกตว่ามันหลวม อัศวินคนนั้นกำลังจะใช้ปลายหอกแทนมีดซัด

ขณะที่อัศวินกำลังเหวี่ยงหอกลงมา หัวหอกก็หลุดจากที่ แหวกอากาศ หมุนคว้างพุ่งตรงไปยังหัวใจของอีเร็ค ในอีกไม่กี่วินาที อีเร็คจะต้องตาย เขาไม่มีทางทำอะไรได้ทัน เมื่อดูจากคมมีดเป็นฟันปลาแล้ว แสดงว่ามันสามารถเจาะเกราะได้

ในช่วงขณะนั้น ธอร์รู้สึกว่าทั้งตัวเขาอุ่นขึ้น และรู้สึกวูบวาบ เป็นความรู้สึกเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นในป่าดาร์ควู้ด ตอนที่เขาต่อสู้กับซีโบลด์ โลกของเขาช้าลง เขาสามารถมองเห็นปลายหอกที่กำลังหมุน เคลื่อนที่ช้าลง และรู้สึกถึงพลังงานและความร้อนที่ปะทุขึ้นในตัวเขา พลังที่เขาไม่รู้ว่ามีอยู่

ธอร์ก้าวออกไป และรู้สึกมีอำนาจกว่าหัวหอกที่กำลังพุ่งมา ในใจเขาต้องการที่จะหยุดมัน เขาต้องการให้มันหยุด เขาไม่อยากเห็นอีเร็คบาดเจ็บ โดยเฉพาะด้วยสาเหตุนี้

“ไม่!” ธอร์ตะโกน

เขาก้าวไปอีกก้าว แล้วยื่นมือออกไป หมายที่หัวหอกนั้น

มันหยุดและค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนที่จะถึงหัวใจของอีเร็คพอดี

จากนั้นจึงหล่นลงบนพื้นอย่างไม่มีพิษสง

อัศวินทั้งสองคนหันมามองธอร์ เช่นเดียวกับพระราชาทั้งสอง และเช่นเดียวกับผู้ชมนับพันคน เขารู้สึกเหมือนทั้งโลกกำลังจ้องมองมาที่เขา เขารู้ตัวว่าทุกคนได้เห็นสิ่งที่เขาเพิ่งทำลงไป ทุกคนรู้ว่าเขาไม่ธรรมดา รู้ว่าเขามีพลังบางอย่าง รู้ว่าเขาเข้าไปแทรกแซงการแข่งขันและช่วยชีวิตอีเร็คไว้ และเปลี่ยนแปลงชะตาของอาณาจักร

ธอร์ยืนนิ่งอยู่กับที่ ประหลาดใจกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าเขาไม่เหมือนผู้คนเหล่านี้ เขาแตกต่าง

แต่เขาคือใครกันล่ะ?

บทที่ 9

ธอร์พบว่าตัวเองถูกเจ้าชายรีส โอรสองค์เล็กสุดของพระราชาและคู่หูที่เพิ่งจับคู่กันใหม่ของเขา พาเดินฝ่าฝูงชนไป นับตั้งแต่การประลอง ทุกอย่างดูพร่ามัวสำหรับเขา ไม่ว่าเขาจะทำอะไรลงไป ไม่ว่าเขาใช้อำนาจใดหยุดหัวหอกไม่ให้สังหารอีเร็ค มันดึงดูดความสนใจของทั้งอาณาจักร การแข่งขันหยุดลงหลังจากนั้น พระราชาของทั้งสองอาณาจักรประกาศยุติและพักการแข่งขัน อัศวินแต่ละคนกลับไปยังฝั่งของตน ฝูงชนลุกฮือขึ้นเป็นความปั่นป่วน และธอร์ก็ถูกเจ้าชายรีสจูงแขนพาเดินไป

เขาถูกพาเข้าไปในขบวนผู้ตามเสด็จ ตัดฝ่าฝูงชนออกไปด้านหลัง เจ้าชายรีสทรงดึงแขนเขาไว้ตลอดเวลา ธอร์ยังคงตัวสั่นจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาแทบไม่เข้าใจในสิ่งที่ได้ทำลงไป และมันมีผลอย่างไร เขาเพียงอยากเป็นคนนิรนาม เป็นคนหนึ่งในกองทหารยุวชน และไม่อยากเป็นจุดสนใจ

ที่แย่ไปกว่านั้น เขาไม่รู้ว่ากำลังถูกพาไปที่ใด ไม่รู้ว่าจะถูกลงโทษจากการเข้าไปขวางหรือไม่ แน่นอนว่าเขาช่วยชีวิตอีเร็คไว้ แต่ก็เข้าไปขวางการต่อสู่ของอัศวิน ซึ่งเป็นข้อห้ามสำหรับเด็กติดตาม เขาไม่รู้ว่าเขาจะได้รับรางวัลหรือถูกตำหนิ

“เจ้าทำได้อย่างไร?” เจ้าชายรีสตรัสถาม ขณะดึงเขาตามไป ธอร์เดินตามไปโดยไม่รู้เรื่อง พยายามที่จะรวบรวมสติ ขณะที่เขาตามเดินไป ชาวบ้านต่างจ้องมองดูเขา ราวกับเขาเป็นตัวประหลาด

“ข้าไม่รู้” ธอร์ทูลตอบอย่างสัตย์จริง “ข้าเพียงต้องการช่วยเขา แล้ว...มันก็เกิดขึ้น”

เจ้าชายรีสพยักพระพักตร์

“เจ้าช่วยชีวิตอีเร็คไว้ เจ้ารู้ตัวไหม? เขาเป็นอัศวินที่โด่งดังที่สุดของเรา และเจ้าช่วยเขาไว้”

ธอร์รู้สึกดีขณะที่ซึมซับคำพูดของเจ้าชายเข้าไปในหัว เขารู้สึกโล่งอก เขาชอบเจ้าชายรีสตั้งแต่ได้พบกัน ทรงมีความสามารถในการปลอบประโลม ทรงรู้ว่าจะต้องพูดอะไร ระหว่างที่ครุ่นคิดนั้น ธอร์ก็รู้ว่าเขาไม่ได้ถูกพาไปลงโทษ บางทีพวกเขาอาจจะมองว่าธอร์เป็นวีรบุรุษหรืออะไรทำนองนั้น

“ข้าไม่ได้พยายามทำสิ่งใด” ธอร์ทูล “ข้าเพียงต้องการให้เขามีชีวิต มันเหมือนเป็น...เรื่องธรรมดา ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่างนั้นหรือ?” เจ้าชายรีสทรงทวนคำ “ข้าคงทำไม่ได้ ไม่มีใครทำได้หรอก”

ทั้งสองเลี้ยวที่มุม และธอร์ก็เห็นปราสาทของพระราชาอยู่ตรงหน้า ทอดตัวแผ่กว้างและสูงเสียดฟ้า มองดูเหมือนเป็นอนุสาวรีย์ ทหารของพระราชายืนประจำการ เข้าแถวเรียงไปตามถนนโรยกรวดที่ทอดไปสู่สะพานยก กันฝูงชนไว้แค่นั้น พวกเขาขยับหลบให้เจ้าชายรีสและธอร์ผ่านเข้าไป

ทั้งคู่เดินไปตามทาง มีทหารยืนอยู่ทั้งสองฝั่ง และเดินไปถึงประตูโค้งบานมหึมา ที่มีสลักเหล็กปิดอยู่ ทหารสี่นายเปิดมันออกแล้วยืนหลบไปด้านข้าง เตรียมพร้อม ธอร์ไม่อยากเชื่อในการปฏิบัติที่เขาได้รับ เขารู้สึกราวกับเป็นเชื้อพระวงศ์

เมื่อพวกเขาเข้าไปในปราสาทแล้ว ประตูก็ปิดลงตามหลัง ธอร์ประหลาดใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า ภายในห้องช่างกว้างใหญ่ มีผนังหินหนาเป็นฟุต เขาเห็นคนในราชสำนักนับร้อยเดินไปมาด้วยความตื่นเต้น เขาได้ยินเสียงกระซิบกระซาบและรู้สึกถึงความตื่นเต้นในอากาศ ดวงตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาเมื่อเขาเข้ามา ธอร์ได้รับความสนใจอย่างท่วมท้น

พวกเขาจับกลุ่มกันเข้ามาใกล้ และจ้องมองขณะที่ธอร์เดินไปตามทางเดินในปราสาทพร้อมกับเจ้าชายรีส เขาไม่เคยเห็นคนมากมายแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหราเช่นนี้ เขาเห็นสตรีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาหลายสิบคน แต่งกายด้วยชุดสวยงาม คล้องแขนแล้วกระซิบใส่หูกัน พร้อมกับหัวเราะคิกคักตอนที่เขาผ่านไป ธอร์รู้สึกประหม่า เขาดูไม่ออกว่าพวกนางชอบเค้าหรือไม่ หรือพวกนางเพียงแค่ล้อเลียนเขา เด็กหนุ่มไม่คุ้นกับการเป็นเป้าความสนใจ โดยเฉพาะในราชสำนัก และแทบไม่รู้เลยว่าควรจัดการตัวเองอย่างไร

“ทำไมพวกนางถึงหัวเราะเยาะข้า?” เขาทูลถามเจ้าชายรีส

เจ้าชายทรงหันมาแล้วหัวเราะเบา ๆ “พวกนางไม่ได้หัวเราะเยาะเจ้า” เจ้าชายตรัส “พวกนางชอบเจ้าต่างหาก เจ้าดังแล้ว”

“ดังอย่างนั้นหรือ?” เขาทูลถาม อย่างตกตะลึง “ทรงหมายความว่าอย่างไร? ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่”

เจ้าชายรีสทรงพระสรวลและตบบ่าเขา ทรงขบขันธอร์อย่างเห็นได้ชัด

“ข่าวในราชสำนักแพร่ไปเร็วกว่าที่เจ้าคิด แล้วคนมาใหม่อย่างเจ้า...เอ่อ ไม่ได้มีมาทุกวัน”

“เรากำลังจะไปไหนกัน?” เขาถามอีก เมื่อรู้ว่ากำลังถูกพาไปที่ใดซักแห่ง

“พระบิดาของข้าทรงอยากพบเจ้า” เจ้าชายน้อยตรัสบอก ขณะที่เลี้ยวไปตามทางเดินใหม่

ธอร์กลืนน้ำลาย

“พระบิดาของพระองค์? ทรงหมายถึง....พระราชาอย่างนั้นหรือ?” จู่ ๆ เขาก็รู้สึกกังวลขึ้นมา “ทำไมจึงทรงอยากพบข้า? ทรงแน่ใจหรือ?”

เจ้าชายรีสทรงพระสรวล

“ข้าแน่ใจสิ ไม่ต้องกังวลไปหรอก แค่พระบิดาของข้าเท่านั้นเอง”

“พระบิดาของพระองค์เท่านั้น?” ธอร์ทูลอย่างไม่อยากเชื่อ “พระองค์เป็นพระราชา!”

“ไม่ได้ทรงเลวร้ายขนาดนั้นหรอก ข้ารู้สึกว่ามันจะเป็นการเข้าเฝ้าที่มีความสุข ยังไงเจ้าก็ช่วยชีวิตอีเร็คไว้”

ธอร์กลืนน้ำลาย เหงื่อซึมออกฝ่ามือ เมื่อประตูบานใหญ่อีกบานเปิดออก และพวกเขาได้เข้าไปในห้องโถงกว้าง เขาเงยหน้ามองดูเพดานโค้งอย่างตื่นตาตื่นใจ มันสูงตระหง่านและออกแบบไว้สวยงาม ที่ผนังมีหน้าต่างกระจกสีเรียงราย และหากเป็นไปได้ ในห้องนี้มีคนเบียดเสียดกันอยู่นับพัน แออัดอย่างไม่น่าเชื่อ โต๊ะอาหารถูกตั้งยาวสุดลูกหูลูกตา ผู้คนนั่งบนแถวม้ายาวเหมือนจะไม่สิ้นสุด กำลังรับประทานอาหารกัน ระหว่างโต๊ะอาหารคือทางเดินยาว ปูลาดด้วยพรมสีแดง ทอดยาวไปถึงพระแท่นที่ตั้งบัลลังก์ ผู้คนเปิดทางให้เจ้าชายรีสและธอร์เดินไปตามพรมแดง ไปหาพระราชา

“นั่นเจ้าคิดจะพาเขาไปที่ไหน?” มีเสียงขึ้นจมูกไม่เป็นมิตรดังขึ้น

ธอร์เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ อายุแก่กว่าเขาไม่มาก แต่งตัวด้วยชุดของราชวงศ์ เห็นได้ชัดว่าคือเจ้าชายอีกองค์ ยืนขวางอยู่ด้วยพักตร์บึ้งตึง

“เป็นรับสั่งของพระบิดา” เจ้าชายรีสทรงโต้กลับ “เปิดทางให้เราดีกว่า เว้นแต่ท่านอยากจะฝ่าฝืนรับสั่ง”

เจ้าชายองค์นั้นยังคงประทับนิ่ง พักตร์บูดบึ้งราวกับเสวยของเน่าเสียเข้าไป ขณะมองสำรวจธอร์ เด็กหนุ่มไม่ชอบเขาเลย มีบางอย่างที่เขาไม่ไว้ใจเกี่ยวกับเจ้าชายองค์นี้ ที่ทรงมีรูปร่างผอมและลักษณะไม่เป็นมิตรกับพระเนตรที่หลุกหลิกไปมา

“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับสามัญชน” เจ้าชายตรัสบอก “เจ้าควรจะให้พวกชั้นต่ำรออยู่ข้างนอก อยู่ในที่ของพวกมัน”

ธอร์รู้สึกแน่นอก เห็นได้ชัดว่าเจ้าชายองค์นี้ไม่ชอบเขา ซึ่งเขาไม่รู้เลยว่าทำไม

“จะให้ข้าบอกพระบิดาไหมว่าท่านกล่าวเช่นนั้น?” เจ้าชายรีสทรงตอบโต้ ไม่ยอมแพ้

เจ้าชายเข่นเขี้ยวก่อนจะกระแทกบาทเดินจากไป

“นั่นใครกัน?” ธอร์ทูลถาม ขณะที่เดินต่อไป

“อย่าไปสนใจเลย” รีสตรัส “เขาเป็นพี่ชายข้า...พี่ชายอีกคนหนึ่ง ชื่อกาเร็ธ เป็นคนโตสุด เอ่อ จริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่คนโตสุดหรอก แต่เขาเป็นคนโตตามกฎหมาย เคนดริค คนที่เจ้าพบที่สนามฝึกน่ะ เขาเป็นพี่ชายคนโตจริง ๆ”

“ทำไมเจ้าชายกาเร็ธถึงเกลียดข้า? ข้าไม่ได้รู้จักพระองค์เลย”

“อย่าห่วงไปเลย...เขาไม่ได้เกลียดเฉพาะเจ้าหรอก เขาเกลียดทุกคนน่ะแหละ รวมถึงทุกคนที่เข้ามาใกล้ราชวงศ์ เขามองว่าเป็นภัย อย่าไปสนใจเขาเลย เขาก็แค่คน ๆ หนึ่ง”

ขณะที่เดินต่อไป ธอร์ยิ่งรู้สึกซาบซึ้งในตัวเจ้าชายรีส ผู้ซึ่งเขารู้ว่าจะกลายเป็นเพื่อนแท้

“ทำไมท่านถึงทรงยืนหยัดเพื่อข้า?” ธอร์ถามอย่างใคร่รู้

เจ้าชายรีสทรงยักไหล่

“พระบิดามีรับสั่งให้ข้าพาเจ้ามา นอกจากนั้น เราเป็นคู่หูกัน และมันก็นานมาแล้วที่จะมีใครอายุรุ่นราวคราวเดียวกับข้ามาที่นี่ แล้วข้าเห็นว่าน่ายกย่อง”

“แต่อะไรทำให้ข้าน่ายกย่องกันล่ะ?” ธอร์ทูลถามต่อ

“ใจนักสู้ของเจ้า มันไม่อาจแสร้งทำได้”

ทั้งสองยังคงเดินต่อไปตามทางเดินที่มุ่งหน้าไปหาพระราชา ธอร์รู้สึกเหมือนรู้จักเจ้าชายรีสมาตลอด ช่างน่าแปลก แต่เขารู้สึกเหมือนเจ้าชายเป็นพี่น้อง เขาไม่เคยมีพี่น้อง...ไม่ได้หมายถึงพี่น้องจริง ๆ...และมันช่างรู้สึกดี

“พวกพี่ชายคนอื่น ๆ ของข้า ไม่เหมือนเขา อย่าห่วงไปเลย” เจ้าชายตรัสบอก ขณะที่ผู้คนจับกลุ่มกัน พยายามจะแอบมองธอร์ “เคนดริคพี่ชายข้า คนที่เจ้าได้พบแล้ว เขาดีที่สุด เขาเป็นพี่ชายร่วมบิดาแต่ข้าถือว่าเขาเป็นพี่ชายจริง ๆ เป็นยิ่งกว่ากาเร็ธเสียอีก เคนดริคเป็นเหมือนพ่อคนที่สองของข้า และเขาก็จะเป็นให้เจ้าด้วย ข้ามั่นใจ ไม่มีสิ่งใดที่เขาจะไม่ทำเพื่อข้า หรือเพื่อใคร ๆ เขาเป็นราชนิกูลที่ประชาชนรักมากที่สุด ช่างน่าเสียดายที่เขาไม่อาจเป็นราชา”

“ท่านบอกว่า ‘พวกพี่ชาย’ ท่านยังมีพี่ชายคนอื่นอีกอย่างนั้นหรือ?” ธอร์ทูลถาม

เจ้าชายรีสทรงหายใจเข้าลึก

“ใช่ ข้ามีพี่ชายอีกคน แต่เราไม่ค่อยสนิทกัน เขาชื่อก็อดฟรีย์ น่าเสียดายที่เขาทิ้งชีวิตไว้ในโรงเหล้า กับสามัญชน เขาไม่ใช่นักรบเหมือนพวกเรา แล้วเขาก็ไม่สนใจด้วย...จริง ๆ แล้วเขาไม่สนใจในอะไรเลย นอกจากเหล้าเอล และสตรี”

จู่ ๆ ก็มีสตรีนางหนึ่งมาขวางทางพวกเขาไว้ ธอร์ยืนนิ่งตะลึงงัน นางอาจจะแก่กว่าเขาสองสามปี มองจ้องมาด้วยดวงตาสีฟ้ายาวรี นางมีผิวสวยและผมสีแดง แต่งกายด้วยชุดผ้าซาตินสีขาวตกแต่งด้วยลูกไม้ ดวงตาของนางเป็นประกาย ระยิบระยับด้วยความยินดีและซุกซน นางสบตาเขาและพันธนาการเขาไว้ ธอร์ขยับตัวไม่ได้ นางเป็นสตรีที่งดงามที่สุดที่เขาเคยพบ

นางยิ้ม อวดฟันสวย และเหมือนกับเขายังตะลึงไม่พอ รอยยิ้มของนางตรึงเขาไว้กับที่ ปลุกหัวใจเขาด้วยรอยยิ้มเพียงครั้งเดียว ธอร์ไม่เคยรู้สึกมีชีวิตชีวาเท่านี้

เขายืนอยู่ตรงหน้านาง พูดไม่ออก หายใจไม่ทัน เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกแบบนี้

“เจ้าจะไม่แนะนำข้าหน่อยหรือ?” สตรีนางนั้นถามเจ้าชายรีส น้ำเสียงของนางที่ธอร์ได้ยิน ไพเราะยิ่งกว่าความงามของนางเสียอีก

เจ้าชายรีสถอนหายใจ

“แล้วนี่ก็พี่สาวของข้า” ตรัสบอกพลางแย้มสรวล “เกว็น นี่คือธอร์ ธอร์ นี่เกว็น”

เจ้าหญิงเกว็นถอนสายบัว

“สบายดีไหม?” นางถามพร้อมแย้มสรวล

ธอร์ยืนนิ่ง แข็งทื่อ จนในที่สุดเจ้าหญิงเกว็นก็หัวเราะคิกคัก

“ค่อย ๆ พูดเถอะ” นางตรัสกลั้วหัวเราะ

ธอร์รู้สึกว่าตัวเองหน้าแดง กระแอมกระไอ

“ข้า...ข้า...ขอโทษ” เขาทูล “ข้าชื่อธอร์”

เจ้าหญิงเกว็นหัวเราะ

“ข้ารู้แล้ว” นางตรัสบอก แล้วหันไปหาน้องชาย “รีสน้องข้า เพื่อนของเจ้าช่างพูดนะ”

“พระบิดาทรงอยากพบเขา” เขาบอกอย่างหมดความอดทน “เรากำลังจะไปสาย”

ธอร์อยากจะพูดกับนาง บอกว่านางสวยงามเพียงใด เขายินดีเพียงใดที่ได้พบนาง และเขาซาบซึ้งที่นางแวะมา แต่ลิ้นของเขามันตายสนิท เขาไม่เคยประหม่าขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ดังนั้นที่พูดออกมาได้จึงมีเพียง

“ขอบพระทัย”

เจ้าหญิงเกว็นทรงหัวเราะดังขึ้น

“ขอบคุณสำหรับอะไรกัน?” นางตรัสถาม พระเนตรเป็นประกาย ทรงสนุกกับเรื่องนี้

ธอร์รู้สึกหน้าแดงอีก

“เอ่อ...ข้าไม่รู้” เขาพึมพำ

เจ้าหญิงเกว็นหัวเราะหนักขึ้น และธอร์รู้สึกอาย เจ้าชายรีสทรงใช้ศอกกระทุ้งเขา กระตุ้นให้เดินต่อ เมื่อก้าวมาได้สองสามก้าว ธอร์หันกลับไปมอง เจ้าหญิงเกว็นยังประทับอยู่ตรงนั้น ทอดเนตรมาที่เขา

ธอร์ใจเต้น เขาอยากจะคุยกับนาง เรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับนาง เขาอายเหลือเกินที่พูดไม่ออก จริง ๆ แล้วเขาไม่เคยใกล้ชิดสตรีมาก่อน สมัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ และแน่นอนว่าไม่เคยใกล้ชิดสตรีที่งดงามเช่นนี้ ไม่เคยมีใครสอนว่าเขาจะต้องพูดอะไร ทำอย่างไร

“นางพูดมาก” เจ้าชายรีสตรัสบอก ระหว่างที่เดินต่อไป เข้าใกล้พระราชามากขึ้น “อย่าไปสนใจนางเลย”

“นางชื่ออะไรนะ?” ธอร์ทูลถาม

เจ้าชายรีสทอดเนตรมองเขาอย่างขบขัน “นางเพิ่งบอกเจ้าไปนะ!” ทรงตรัสกลั้วหัวเราะ

“ข้าขอโทษ...เอ่อ...ข้าลืม” ธอร์บอกอย่างอับอาย

“เกว็นโดลิน แต่ทุกคนเรียกนางว่า เกว็น”

เจ้าหญิงเกว็นโดลิน ธอร์ท่องชื่อนี้ในใจ เกว็นโดลิน เกว็น เขาไม่อยากจะลืม อยากให้ชื่อนี้ค้างอยู่ในใจ เขาสงสัยว่าจะมีโอกาสได้พบนางอีกหรือไม่ เขาเดาว่าคงเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาเป็นสามัญชน ความคิดนี้ทำให้เขาเจ็บปวด

ผู้คนเริ่มเงียบเสียงลง เมื่อธอร์เงยหน้าขึ้นและรู้ตัวว่าเข้ามาอยู่ใกล้พระราชาแล้ว ราชาแม็คกิลประทับอยู่บนบัลลังก์ ทรงฉลองพระองค์คลุมสีม่วง สวมมงกุฎและทรงสง่างาม

เจ้าหญิงรีสทรงคุกชานุลงต่อหน้าพระบิดา ฝูงชนเงียบเสียง ธอร์ทำตาม เกิดความเงียบไปทั่วห้อง

พระราชากระแอม เมื่อทรงตรัส พระสุรเสียงเปล่งดังไปทั่วห้อง

“ธอร์กรินแห่งที่ราบจากจังหวัดทางใต้ของอาณาจักรตะวันตก” พระราชาเริ่มตรัส “เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้เจ้าได้เข้าไปแทรกแซงการประลองหลวง?”

ธอร์รู้สึกคอแห้งผาก เขาไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร มันไม่มีวิธีดี ๆ เลย เขาสงสัยว่าจะถูกลงโทษหรือไม่

“ขอประทานอภัย ฝ่าบาท” เขาทูลไปในที่สุด “ข้าไม่ได้มีเจตนา”

ราชาแม็คกิลเอนวรกายไปข้างหน้า และทรงเลิกพระขนงข้างหนึ่งขึ้น

“เจ้าไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นหรือ? เจ้าจะบอกว่าเจ้าไม่ได้ตั้งใจช่วยชีวิตอีเร็คอย่างนั้นหรือ?”

ธอร์กระสับกระส่าย เขารู้ว่าเขาทำให้เรื่องแย่ลง

“หามิได้ ฝ่าบาท ข้าตั้งใจที่จะ....”

“เช่นนั้นเจ้าก็ยอมรับว่าได้เข้าไปแทรกแซงใช่หรือไม่?”

ธอร์รู้สึกหัวใจเต้นเร็ว เขาควรจะพูดอย่างไรดี?

“ขอประทานอภัย ฝ่าบาท ข้าคิดว่า ข้าเพียง...ต้องการช่วย”

“ต้องการช่วยอย่างนั้นหรือ?” ราชาแม็คกิลเอนหลังแล้วทรงพระสรวลเสียงดัง

“เจ้าอยากช่วย! อีเร็ค! อัศวินที่โด่งดังและยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา!”

ทั้งห้องหัวเราะขึ้นพร้อมกัน ธอร์หน้าร้อน หลายครั้งเกินไปแล้วในหนึ่งวัน เขาจะทำอย่างไรได้ตรงนี้?

“ยืนขึ้นแล้วเข้ามาใกล้ ๆ เจ้าหนู” ราชาทรงมีรับสั่ง

ธอร์เงยหน้ามองอย่างประหลาดใจที่เห็นพระราชาทรงแย้มสรวล และทรงทอดพระเนตรดูเขา ขณะที่เขายืนขึ้นและเดินเข้าไปใกล้

“ข้าเห็นลักษณะสง่างามบนใบหน้าเจ้า เจ้าไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดา ไม่ ไม่ธรรมดาเลย”

ราชาแม็คกิลทรงกระแอม

“อีเร็คเป็นอัศวินที่เรารักมากที่สุด สิ่งที่เจ้าทำในวันนี้ยิ่งใหญ่มาก และเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับเราทุกคน และเพื่อเป็นรางวัล นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าถือว่าเจ้าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว พึงได้รับความเคารพและเกียรติยศทั้งหลายเช่นเดียวกับโอรสของข้า”

พระราชาทรงเอนวรกาย และตรัสเสียงดัง “ประกาศให้รู้ทั่วกัน”

มีเสียงโห่ร้องยินดีและกระทืบเท้าดังไปทั่วห้อง

ธอร์มองไปรอบ ๆ อย่างประหม่า เขายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ มันเกินความฝันเพ้อเจ้อของเขาเสียอีก ที่เขาต้องการคือการยอมรับ และได้เข้าร่วมในกองทหารยุวชน แต่ในตอนนี้ เขาได้รับสิ่งนี้ มันช่างท่วมท้นไปด้วยความซาบซึ้งและยินดี เขาแทบจะไม่รู้ว่าต้องทำอะไร

ก่อนที่เขาจะทูลตอบอะไร ทันใดนั้นก็มีเสียงดนตรีบรรเลงขึ้น ทุกคนต่างเต้นรำและรับประทานอาหาร ผู้คนเฉลิมฉลองอยู่รอบตัวเขา มันช่างชุลมุน เขาเงยหน้ามองพระราชา มองเห็นความรักในพระเนตร รวมถึงความชื่นชมและการยอมรับ เขาไม่เคยรู้สึกถึงความรักของบิดามาก่อนในชีวิต แต่ตอนนี้เขารู้สึก เป็นความรักที่ไม่ได้มาจากคน ๆ หนึ่ง แต่จากพระราชา โลกของเขาเปลี่ยนไปในเวลาแค่หนึ่งวัน เขาได้แต่ภาวนาให้เรื่องทั้งหมดนี้เป็นความจริง

*

เจ้าหญิงเกว็นโดลินเสด็จฝ่าฝูงชนไป ทรงอยากเห็นเด็กหนุ่มก่อนที่เขาจะถูกพาออกไปจากเขตพระราชฐาน ธอร์ พระหทัยเต้นเร็วขึ้นเมื่อนึกถึงเขา ทรงอดไม่ได้ที่จะทวนชื่อของเขาซ้ำไปซ้ำมาในใจ พระนางไม่อาจหยุดคิดถึงเขานับตั้งแต่ตอนที่ได้พบกัน เขาเด็กกว่านางแต่ไม่น่าจะเกินหนึ่งหรือสองปี นอกจากนี้เขายังมีลักษณะบางอย่างที่ทำให้เขาดูแก่กว่า เป็นผู้ใหญ่กว่าคนอื่น ๆ และมีความลึกซึ้งกว่า นับตั้งแต่ได้พบกัน นางทรงรู้สึกเหมือนรู้จักเขา เจ้าหญิงทรงแย้มสรวลเมื่อคิดถึงตอนพบกัน เขาช่างดูประหม่า นางทรงเห็นในสายตาของเขา ว่าเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับนาง

แน่นอนว่าเจ้าหญิงไม่รู้จักเด็กหนุ่ม แต่ทรงได้เห็นสิ่งที่เขาทำในลานประลอง ได้เห็นอนุชาไปหาเขา ทรงเฝ้ามองเขานับตั้งแต่นั้น ด้วยรู้สึกว่ามีบางอย่างพิเศษเกี่ยวกับตัวเขา มันแตกต่างจากคนอื่น การได้พบกับเขายิ่งช่วยยืนยัน เขาแตกต่างจากพวกเชื้อพระวงศ์เหล่านี้ ต่างจากทุกคนที่เกิดและโตที่นี่ มีบางสิ่งที่จริงแท้เกี่ยวกับเขา เขาเป็นคนนอก เป็นสามัญชน แต่น่าแปลกที่เขามีลักษณะสูงศักดิ์ มันเหมือนกับเขาทระนงเกินไปกับตัวตนของเขา

เจ้าหญิงเกว็นเสด็จมาถึงริมระเบียงด้านบนแล้วทอดเนตรลงไป ที่ลานกว้างด้านล่าง ทรงเห็นธอร์แวบหนึ่งก่อนที่เขาจะถูกพาออกไป โดยมีเจ้าชายรีสอยู่เคียงข้าง พวกเขาต้องมุ่งหน้าไปยังค่ายทหารเป็นแน่ เพื่อกลับไปฝึกร่วมกับคนอื่น ๆ เจ้าหญิงทรงรู้สึกเศร้าเสียใจ ทรงคิดสงสัยและหาทางว่าทำอย่างไรจึงได้พบเขาอีก

เจ้าหญิงทรงอยากรู้จักเขามากขึ้น นางต้องหาวิธี สำหรับเรื่องนี้นางต้องคุยกับสตรีนางหนึ่งที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับทุกคนและทุกสิ่งในอาณาจักรนี้ นั่นคือพระมารดา

เจ้าหญิงเกว็นทรงหันหลังแล้ววิ่งฝ่าฝูงชนไปอีกครั้ง เลี้ยวไปตามทางเดินด้านหลังปราสาท ทางที่ทรงจำได้ขึ้นใจ เจ้าหญิงรู้สึกหัวหมุน วันนี้ช่างเป็นวันที่วุ่นวาย เริ่มจากการเข้าเฝ้าพระบิดาในตอนเช้า และได้รู้ข่าวน่าตกใจที่ทรงอยากให้พระองค์สืบทอดอาณาจักร เจ้าหญิงไม่ทันตั้งตัวและไม่ทรงคาดคิดว่าจะเกิดในพันปีนี้ จนถึงตอนนี้ก็ยังทรงไม่เชื่อ พระนางจะปกครองอาณาจักรได้อย่างไร? ทรงพยายามผลักเรื่องนี้ออกจากหัว หวังว่าวันนั้นจะไม่มาถึง ถึงอย่างไรพระบิดาทรงมีพระพลานามัยแข็งแรง และเหนืออื่นใด ทรงต้องการให้พระบิดาดำรงพระชนม์ชีพ ทรงอยู่กับพระองค์และทรงมีความสุข

เจ้าหญิงเกว็นไม่อาจลืมการเข้าเฝ้าเมื่อเช้า มีบางอย่างที่หยั่งรากรอเวลา ไม่ว่าเมื่อไรที่เวลานั้นมาถึง พระนางจะเป็นคนต่อไป เป็นผู้สืบทอด ไม่ใช่เชษฐาหรืออนุชา แต่เป็นพระนาง แม้เรื่องนี้จะทำให้หวั่นกลัว แต่ก็ทำให้ทรงรู้สึกสำคัญและมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็น พระบิดาทรงเห็นว่าพระนางเหมาะสมจะเป็นรัชทายาท เห็นว่า พระนาง ทรงชาญฉลาดที่สุด เจ้าหญิงทรงสงสัยว่าด้วยเหตุใดกัน

นอกจากนี้เรื่องนี้ยังทำให้ทรงกังวล ทรงรู้ว่าได้ทำให้เกิดความไม่พอใจและริษยาอย่างมาก ที่สตรีได้รับเลือก เจ้าหญิงทรงรู้สึกถึงความริษยาของเจ้าชายกาเร็ธ และนั่นทำให้หวาดหวั่น ด้วยทรงรู้ดีว่าเชษฐาองค์นี้เป็นคนชอบปั่นหัวและอาฆาต เขาจะไม่หยุดจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ ซึ่งเจ้าหญิงเกว็นไม่ชอบใจเลยที่ต้องตกเป็นเป้า พระนางพยายามคุยกับเชษฐาหลังการเข้าเฝ้า แต่เขาไม่ยอมมองมาด้วยซ้ำ

เจ้าหญิงวิ่งลงไปตามบันไดวน เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้อง ก่อนจะทรงเลี้ยวไปตามทางเดินอีกแห่ง วิ่งผ่านหอสวดมนต์ด้านหลัง ไปออกประตูอีกด้าน ผ่านทหารยามหลายนาย และเข้าไปในเขตราชฐานชั้นใน เจ้าหญิงต้องการพบพระมารดา ทรงรู้ว่าพระมารดาจะต้องพักผ่อนอยู่ที่นี่ ตอนนี้ทรงเหน็ดเหนื่อยกับงานสังคมที่ยาวนานพวกนี้ และมักจะทรงหลบมาที่ห้องประทับส่วนพระองค์ เพื่อพักผ่อนอยู่บ่อย ๆ

เจ้าหญิงเกว็นผ่านทหารยามอีกนาย เสด็จผ่านห้องโถงอีกห้อง แล้วในที่สุดก็มาถึงประตูห้องแต่งตัวของพระมารดา ทรงกำลังจะเปิดออก แต่ต้องชะงัก เมื่อทรงได้ยินเสียงแว่วมาจากด้านหลังประตู เสียงนั้นดังขึ้น ทรงรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งผิดปกติ เป็นเสียงของพระมารดากำลังโต้เถียง เจ้าหญิงเงี่ยหูฟัง ทรงได้ยินเสียงพระบิดา ทั้งสองพระองค์กำลังเถียงกัน แต่ทำไมกันล่ะ?

เจ้าหญิงทรงรู้ดีว่าไม่ควรแอบฟัง แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้ พระนางเอื้อมมือไปดันประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ ค่อย ๆ ผลักให้แง้มออกเล็กน้อย ยึดที่จับประตูเหล็กไว้ แล้วทรงฟัง

“เขาจะต้องไม่อยู่ในบ้านของข้า” พระมารดาเสียงดัง

“เจ้าด่วนสรุปไป ทั้งที่ยังไม่รู้เรื่องทั้งหมด”

“ข้ารู้” พระมารดาโต้กลับ “รู้ดีพอ”

เจ้าหญิงได้ยินความเกรี้ยวกราดในน้ำเสียงของพระมารดา ทรงรู้สึกประหลาดใจ พระนางแทบจะไม่เคยเห็นทั้งสองพระองค์ทะเลาะกัน น้อยครั้งมากในชีวิต และไม่เคยได้เห็นพระมารดาขุ่นเคืองถึงเพียงนี้ พระนางไม่เข้าใจเลยว่าเพราะเหตุใด

“เขาจะต้องอยู่ที่ค่ายทหารกับเด็กคนอื่น ๆ ข้าไม่ต้องการให้เขามาอยู่ภายใต้หลังคาของข้า ท่านเข้าใจไหม?” พระมารดาทรงย้ำ

“ปราสาทนี่ใหญ่โต” พระบิดาโต้กลับ “เจ้าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่นี่”

“ข้าไม่สนใจว่าจะรู้หรือไม่ ข้าไม่ต้องการให้เขาอยู่ที่นี่ เขาเป็นปัญหาของท่าน ท่านเป็นคนพาเขาเข้ามา”

“เจ้าก็มีส่วนเหมือนกัน” พระบิดาโต้

เจ้าหญิงได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นพระบิดาเสด็จออกที่ประตูอีกด้าน แล้วกระแทกปิดตามหลังอย่างแรงจนห้องสะเทือน พระมารดาประทับอยู่กลางห้อง แล้วเริ่มกรรแสง

เจ้าหญิงรู้สึกแย่ พระนางไม่รู้จะทำเช่นไร ใจหนึ่งทรงคิดว่าน่าจะเป็นการดีถ้าจะหลบออกไป แต่อีกใจก็ไม่อาจทนเห็นพระมารดากรรแสง ไม่อาจทิ้งพระนางไว้เช่นนั้น นอกจากนี้ยังทรงไม่เข้าใจว่าทำไมทั้งสองพระองค์ถึงโต้เถียงกัน ทรงพอเข้าใจว่าทั้งสองตรัสถึงธอร์ แต่ทำไมกันล่ะ? ทำไมพระมารดาจะต้องทรงสนพระทัยด้วย? มีคนตั้งมากมายอยู่ในปราสาทนี้

เจ้าหญิงเกว็นไม่อาจเดินจากไป ทั้งที่พระมารดากำลังเป็นเช่นนั้น พระนางอยากจะปลอบประโลมพระมารดา จึงเอื้อมมือไปผลักประตูเปิดออก

เสียงเอี้ยดของประตูทำให้พระมารดาหันมา ไม่ทันระวังตัว ทรงนิ่วหน้าใส่ธิดา

“นี่เจ้าไม่เคาะก่อนหรือ?” พระมารดาตะคอก เจ้าหญิงทรงเห็นว่าพระนางทรงอารมณ์ไม่ดีเพียงใดและรู้สึกไม่สบายใจ

“เกิดอะไรขึ้น พระมารดา?” เจ้าหญิงเกว็นตรัสถาม พลางเสด็จเข้าไปหาช้า ๆ “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะสอดรู้ แต่ข้าได้ยินท่านเถียงกับพระบิดา”

“ถูกแล้ว เจ้าไม่ควรสอดรู้” พระมารดาโต้กลับ

เจ้าหญิงประหลาดพระทัย แม้บางครั้งจะพระมารดาจะเกินทนแต่ก็แทบจะไม่เคยเป็นเช่นนี้ ความกริ้วกราดของพระมารดาทำให้ทรงหยุดยืนนิ่งห่างไปหลายฟุตอย่างไม่แน่ใจ

“เรื่องนี้เกี่ยวกับเด็กหนุ่มที่มาใหม่อย่างนั้นหรือ? ธอร์ใช่ไหม?” พระนางตรัสถาม

พระมารดาทรงเมินหนี เช็ดน้ำตา

“ข้าไม่เข้าใจ” เจ้าหญิงทูล “ทำไมท่านจะต้องสนใจด้วยว่าเขาอยู่ที่ไหน?”

“ธุระของข้าไม่ใช่เรื่องของเจ้า” พระมารดาตรัสอย่างเย็นชา เห็นได้ชัดว่าต้องการจบการสนทนา “เจ้าต้องการอะไร? มาที่นี่ทำไม?”

เจ้าหญิงเริ่มกังวล ทรงอยากให้พระมารดาเล่าทุกสิ่งเกี่ยวกับธอร์ให้ฟัง แต่ตอนนี้คงเป็นจังหวะที่ไม่เหมาะสมที่สุด ทรงกระแอมอย่างลังเล

“ข้า...จริง ๆ ข้าอยากมาถามเรื่องเขา พระมารดาทรงรู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้าง?”

ราชินีทรงหันมาหรี่ตามองธิดาอย่างสงสัย

“ทำไม?” พระนางตรัสถาม อย่างจริงจังที่สุด เจ้าหญิงทรงรู้สึกได้ว่ากำลังถูกมองอย่างพิจารณาทะลุปรุโปร่ง และคงจะทรงรู้ด้วยสัญชาตญาณบางอย่างว่าเจ้าหญิงเกว็นชอบเขา แม้เจ้าหญิงจะพยายามปิดบังไว้ แต่ก็ไม่มีประโยชน์

“ข้าเพียงแต่สงสัย” เจ้าหญิงทูลตอบ แต่ไม่น่าเชื่อถือ

ทันใดนั้นราชิขีทรงก้าวมาข้างหน้าสามก้าว คว้าแขนธิดาไว้อย่างแรง แล้วทรงจ้องเขม็ง

“ฟังข้าให้ดี” พระนางตรัสขู่ “ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียว อยู่ให้ห่างจากเด็กคนนั้น ได้ยินที่แม่พูดไหม? ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเข้าใกล้เขา ไม่ว่าในสถานการณ์ใด”

เจ้าหญิงทรงหวาดหวั่น

“ทำไมเพคะ? เขาเป็นวีรบุรุษ”

“เขาไม่ใช่พวกเรา” พระมารดาตรัส “ถึงแม้พระบิดาของเจ้าจะคิดว่าเขาเป็น ข้าอยากให้เจ้าอยู่ห่าง ๆ เขา ได้ยินที่ข้าพูดไหม? สาบานกับแม่ สาบานมาเดี๋ยวนี้”

“ข้าไม่สาบาน” เจ้าหญิงเกว็นทูล พยายามดึงแขนจากการเกาะกุมของพระมารดา

“เขาเป็นสามัญชน ส่วนเจ้าเป็นเจ้าหญิง” พระมารดาทรงตะโกน “เจ้าเป็นเจ้าหญิง เข้าใจไหม? หากเจ้าเข้าใกล้เขา ข้าจะเนรเทศเขาไปจากที่นี่ เข้าใจไหม?”

เจ้าหญิงเกว็นไม่รู้จะตอบอย่างไรดี พระนางไม่เคยเห็นพระมารดาเป็นเช่นนี้

“อย่าทรงสั่งว่าข้าต้องทำเช่นไร พระมารดา” เจ้าหญิงทูลในที่สุด

ทรงพยายามทำเสียงให้กล้าหาญที่สุด แต่ลึกไปภายในกำลังสั่นเทิ้ม พระนางมาที่นี่ด้วยอยากรู้ทุกสิ่ง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหวาดหวั่น และไม่เข้าพระทัยในสิ่งที่เกิดขึ้น

“ทำตามที่เจ้าต้องการแล้วกัน” พระมารดาตรัส “แต่ชะตาของเขาอยู่ในมือเจ้า อย่าลืมเสียล่ะ”

แล้วพระมารดาก็ทรงหันหลัง เสด็จออกไปจากห้อง กระแทกประตูปิดตามหลัง ทิ้งให้เจ้าหญิงเกว็นประทับอยู่คนเดียวในความเงียบ อารมณ์รื่นเริงถูกทำลายไปหมด อะไรกันที่ทำให้พระมารดาและพระบิดามีพระอาการรุนแรงเช่นนี้?

เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใครกัน?

บทที่ 10

พระราชาแม็คกิลประทับอยู่ในห้องเลี้ยงรับรอง กำลังทอดพระเนตรดูข้าราชบริพารของพระองค์ ทรงประทับอยู่ที่ด้านหนึ่งของโต๊ะ ส่วนราชาแม็คคลาวด์ประทับอยู่อีกด้าน มีผู้คนนับร้อยจากทั้งสองราชวงศ์คั่นอยู่ระหว่างทั้งสองพระองค์ การฉลองอภิเษกดำเนินมาเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วจนถึงตอนนี้ ในที่สุดความ

ตึงเครียดจากการประลองเมื่อกลางวันเริ่มคลี่คลายลง เป็นเช่นที่ราชาแม็คกิลคาดคิดไว้ พวกผู้ชายต่างต้องการอาหารและเหล้าองุ่น...และสตรี...เพื่อช่วยให้พวกเขาลืมความขัดแย้งที่เกิดขึ้น ตอนนี้พวกเขานั่งร่วมโต๊ะกัน เหมือนพี่น้อง ที่จริงเมื่อมองดูตอนนี้พระราชาทรงแยกไม่ออกว่าพวกเขามาจากสองเชื้อสาย

พระราชาทรงพอพระทัย แผนการสำคัญของพระองค์ได้ผล ตอนนี้ทั้งสองตระกูลดูเหมือนจะใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น พระองค์ได้ทรงทำในสิ่งที่กษัตริย์องค์ก่อน ๆ ไม่สามารถทำได้ นั่นคือการรวมทั้งสองฝั่งของวงแหวนเข้าด้วยกัน ทำให้พวกเขา แม้ไม่อาจเป็นเพื่อน แต่อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนบ้านที่อยู่กันอย่างสงบสุข ลูอันดา ธิดาองค์โตนั่งคล้องแขนกับสวามี เจ้าชายจากราชวงศ์แม็คคลาวด์ นางดูมีความสุข ซึ่งทำให้ความรู้สึกผิดของพระองค์ลดน้อยลง แม้พระองค์จะส่งนางไปไกล แต่อย่างน้อยก็ทรงมอบความเป็นราชินีให้แก่นาง

พระราชาทรงคิดย้อนไปถึงการวางแผนก่อนที่จะมาเป็นวันนี้ นึกถึงวันที่ทรงโต้เถียงกับเหล่าที่ปรึกษา พระองค์ทรงแย้งคำแนะนำของที่ปรึกษาและจัดการเรื่องนี้ขึ้น มันไม่ใช่สันติภาพที่จะได้มาง่ายดาย ในตอนนี้พวกแม็คคลาวด์คงจะอยู่ในฝั่งของตัวเอง ที่อีกด้านของเขตภูเขา แล้วการอภิเษกในวันนี้ก็คงจะถูกลืมเลือนไป แต่วันหนึ่งพวกนั้นก็คงจะลุกฮือขึ้น พระองค์ไม่ได้ไร้เดียงสา แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ได้มีการเกี่ยวดองกันระหว่างสายเลือดของสองราชวงศ์ โดยเฉพาะเมื่อมีเด็กเกิดขึ้น คงเป็นเรื่องที่เพิกเฉยไม่ได้ หากเด็กคนนั้นเติบโตขึ้น และวันหนึ่งได้ปกครอง เด็กที่เกิดจากสายเลือดของสองอาณาจักรในวงแหวน อาจจะมีวันหนึ่งที่วงแหวนได้รวมกันเป็นหนึ่งเดียว เขตภูเขาจะไม่ใช่เส้นแบ่งพรมแดนอีกต่อไป แล้วแผ่นดินจะรุ่งเรืองภายใต้การปกครองหนึ่งเดียว นั่นเป็นสิ่งที่พระองค์ทรงฝันไว้ ไม่ใช่เพื่อพระองค์เอง แต่เพื่อลูกหลาน อย่างไรเสีย วงแหวนต้องแข็งแกร่ง ต้องร่วมมือกันเพื่อปกป้องแนวหุบเขา เพื่อต่อสู้กับเผ่าพันธุ์จากโลกด้านหลังหุบเขา ตราบเท่าที่ทั้งสองอาณาจักรยังแบ่งแยกกัน พวกเขาก็อ่อนแอที่จะเผชิญหน้ากับโลกที่เหลือ

“ดื่มอวยพร” ราชาแม็คกิลทรงตะโกนและประทับยืนขึ้น

ทั้งโต๊ะเงียบเสียงลง เมื่อเหล่าชายหลายร้อยคนลุกขึ้นยืน ยกแก้วของตัวเองขึ้น

“แด่การอภิเษกของธิดาองค์โตของข้า! แด่การรวมกันของแม็คกิลและแม็คคลาวด์! แด่สันติภาพในอาณาจักรวงแหวน!”

“ไชโย!” มีเสียงตะโกนขึ้นพร้อมกัน ทุกคนดื่ม แล้วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการฉลองอีกครั้ง

ราชาแม็คกิลประทับนั่ง ทรงมองสำรวจไปทั่วห้อง ทรงมองหาโอรสธิดา แน่นอน ก็อดฟรีย์อยู่ที่นั่น กำลังดื่มด้วยสองมือ มีสตรีขนาบข้าง แวดล้อมด้วยเพื่อนไม่เอาไหนของเขา นี่อาจจะเป็นงานพระราชพิธีงานเดียวที่เขาเต็มใจมา ส่วนกาเร็ธกำลังนั่งอยู่ใกล้ เฟิร์ธ คู่รักของเขามากเกินไป กำลังกระซิบอยู่ข้างหูเขา พระราชาทรงบอกได้จากดวงตาหลุกหลิกของเขาว่าเขากำลังวางแผนบางอย่าง ความคิดเรื่องนี้ทำให้พระองค์รู้สึกปั่นป่วนในพระนาภี จึงทรงมองไปทางอื่น นั่น...ที่อีกด้านของห้อง รีส โอรสองค์เล็ก กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะของเด็กติดตาม พร้อมกับ ธอร์ เด็กที่มาใหม่ ทรงรู้สึกเหมือนธอร์เป็นโอรสอีกคน และทรงยินดีที่ได้เห็นโอรสองค์เล็กเป็นเพื่อนกับเขาอย่างรวดเร็ว

พระราชาทรงมองหาธิดา เจ้าหญิงเกว็นโดลิน และในที่สุดก็พบนางนั่งอยู่ที่ด้านข้าง แวดล้อมด้วยสาวใช้ของนาง กำลังหัวเราะคิกคัก ทรงมองตามสายตาของธิดา และสังเกตว่านางกำลังมองธอร์ พระราชาสำรวจธิดาอยู่นานและรู้ว่านางหลงรักธอร์ ไม่ได้ทรงคาดการณ์เรื่องนี้มาก่อน และไม่ทรงแน่ใจว่าควรทำเช่นไร แต่ทรงรู้สึกได้ถึงปัญหา โดยเฉพาะจากราชินีของพระองค์

“ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น” มีเสียงดังขึ้น

ราชาแม็คกิลหันไปเห็นอาร์กอนนั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังมองสองตระกูลร่วมรับประทานอาหาร

“ท่านเห็นว่าอย่างไร?” ราชาแม็คกิลตรัสถาม “จะมีสันติสุขระหว่างสองอาณาจักรหรือไม่?”

“สันติสุขไม่เคยอยู่นิ่ง” อาร์กอนทูล “มันขึ้นและลงเหมือนกระแสน้ำ สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าพระองค์คือสันติสุขจอมปลอม ทรงเห็นด้านหนึ่งของมัน และพยายามที่จะบังคับให้เกิดสันติสุขบนความขัดแย้งที่มีมานาน มีการนองเลือดมาหลายร้อยปี วิญญาณมากมายร่ำร้องการแก้แค้น และนั่นไม่สามารถจบลงได้ด้วยการแต่งงานเพียงครั้งเดียว”

“ท่านเห็นว่าอย่างไร?” ราชาแม็คกิลตรัสถาม ทรงยกแก้วเหล้าองุ่นขึ้นจิบ รู้สึกกังวลเช่นที่มักจะทรงเป็นเมื่ออยู่ใกล้อาร์กอน

อาร์กอนหันมาจ้องพระเนตรด้วยความเคร่งเครียดจริงจัง จนทำให้ทรงตื่นตะหนก

“จะมีสงคราม พวกแม็คคลาวด์จะโจมตี จงเตรียมพร้อมไว้ แขกทุกคนที่อยู่ตรงหน้าพระองค์ ในไม่ช้าจะกลายเป็นฆาตกรเข่นฆ่าครอบครัวของพระองค์”

ราชาแม็คกิลทรงกลืนน้ำลาย

“ข้าตัดสินใจผิดหรือ ที่ให้นางแต่งงานกับพวกนั้น?”

อาร์กอนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทูลตอบออกมา “ไม่มีความจำเป็น”

อาร์กอนหันไปทางอื่น ซึ่งราชาแม็คกิลรู้ว่าเขาได้จบหัวข้อนี้ลงแล้ว มีอีกล้านคำถามที่พระองค์ต้องการคำตอบ แต่ทรงรู้ว่านักบวชของพระองค์จะไม่ตอบจนกว่าจะพร้อม ดังนั้นพระองค์จึงมองตามสายตาของอาร์กอนไป แล้วจึงพบเกว็นโดลิน และธอร์

“ท่านเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันไหม?” ราชาตรัสถาม ทรงอยากรู้ขึ้นมาทันใด

“อาจจะ” อาร์กอนทูล “ยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องตัดสิน”

“ท่านพูดเป็นปริศนา”

อาร์กอนยักไหล่ แล้วมองเมินไป ซึ่งราชาแม็คกิลทรงรู้ว่าเขาจะไม่บอกอะไรเพิ่มอีก

“ท่านเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นที่สนามประลองวันนี้ไหม?” ราชาแม็คกิลตรัส “กับเด็กหนุ่มคนนั้น?”

“ข้าเห็นก่อนที่มันจะเกิดขึ้นเสียอีก” อาร์กอนทูล

“แล้วท่านคิดว่าอย่างไร? เด็กคนนั้นมีพลังอะไร? เขาเป็นเหมือนท่านไหม?”

อาร์กอนหันมาสบพระเนตรอีกครั้ง ด้วยความมุ่งมั่นรุนแรงจนแทบจะเบือนหลบ

“เขาทรงพลังกว่าข้ามากมายนัก”

ราชาแม็คกิลจ้องตอบอย่างตื่นตะลึง พระองค์ไม่เคยได้ยินอาร์กอนพูดเช่นนี้

“ทรงพลังกว่า? มากกว่าเจ้าน่ะหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร? เจ้าเป็นผู้วิเศษของพระราชา ไม่มีใครทรงพลังไปกว่าเจ้าอีกแล้วในแผ่นดินนี้”

อาร์กอนยักไหล่

“พลังไม่ได้มาในรูปแบบเดียว” เขาทูล “เด็กคนนั้นมีพลังเหนือกว่าที่พระองค์จะจินตนาการได้ พลังที่ยิ่งใหญ่กว่าที่ทรงรู้จัก เขาไม่รู้ตัวหรอกว่าเขาเป็นใคร หรือว่าเขากำเนิดมาจากไหน”

อาร์กอนหันมาจ้องพระราชา

“แต่พระองค์ทรงรู้” เขาทูลเพิ่ม

ราชาแม็คกิลมองตอบด้วยความสงสัย

“ข้ารู้อย่างนั้นหรือ?” ราชาตรัสถาม “บอกมา ข้าต้องการรู้”

อาร์กอนส่ายหน้า

“ลองสำรวจความรู้สึกของพระองค์ดู มันคือความจริง”

“เขาจะเป็นอย่างไร?” ราชาแม็คกิลตรัสถาม

“เขาจะเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ เป็นนักรบที่เก่งฉกาจ เขาจะปกครองอาณาจักรด้วยสิทธิ์อันชอบธรรม มีอาณาจักรยิ่งใหญ่กว่าพระองค์มากนัก และเขาจะเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่กว่าพระองค์ นั่นคือชะตาของเขา”

ชั่วแวบหนึ่งราชาแม็คกิลรุ่มร้อนด้วยความริษยา ทรงหันไปมองเด็กหนุ่ม ที่กำลังหัวเราะกับเจ้าชายรีส

อย่างไม่มีพิษมีภัย อยู่ที่โต๊ะของเด็กติดตาม เป็นสามัญชน เป็นคนนอกที่อ่อนแอ เป็นลูกชายคนเล็ก พระราชาไม่ทรงคิดว่าจะเป็นไปได้ เมื่อมองดูเขาในตอนนี้ เขาแทบจะดูไม่มีคุณสมบัติเข้าร่วมในกองทหารยุวชนด้วยซ้ำ ทรงสงสัยอยู่ชั่วครู่ว่าอาร์กอนอาจจะผิด

แต่อาร์กอนไม่เคยผิด และไม่เคยประกาศเช่นนั้นโดยไม่มีเหตุผล

“ทำไมท่านถึงบอกเรื่องนี้กับข้า?” ราชาตรัสถาม

“เพราะนี่เป็นเวลาของพระองค์ที่ต้องเตรียมพร้อม เด็กหนุ่มคนนั้นต้องการการฝึกฝน เขาต้องการสิ่งที่ดีที่สุด นั่นคือความรับผิดชอบของพระองค์”

“ของข้าอย่างนั้นหรือ? แล้วบิดาของเขาล่ะ?”

“บิดาเขาทำไมหรือ?” อาร์กอนทูลถาม

บทที่ 11

ธอร์พยายามลืมตา ยังงุนงง และสงสัยว่าเขาอยู่ที่ไหน เขานอนอยู่บนพื้น อยู่บนกองฟาง หน้าหันตะแคงไปด้านข้าง แขนก่ายอยู่บนศีรษะ เขายกหัวขึ้นแล้วเช็ดน้ำลายจากมุมปาก ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงอาการเจ็บร้าวไปทั้งศีรษะ เป็นการปวดหัวที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต เขาจำได้ว่าเมื่อคืนก่อน มีงานเลี้ยงของพระราชา มีการดื่มเหล้า เป็นครั้งแรกที่เขาดื่มเหล้าเอล ทั้งห้องหมุนติ้ว ลำคอเขาแห้งผาก และตอนนี้เองที่เขาสาบานว่าจะไม่ดื่มอีกเป็นอันขาด

ธอร์มองไปรอบ ๆ พยายามหาทิศทางในห้องมืด ๆ นี้ มีคนนอนอยู่เกลื่อนกลาดบนกองฟาง มีเสียงกรนดังระงม เขาหันไปอีกทางและเห็นเจ้าชายรีส อยู่ห่างไปไม่กี่ฟุต นอนสลบไสลด้วยเหมือนกัน ตอนนั้นเขาถึงนึกออกว่ากำลังอยู่ในค่ายทหาร ค่ายของกองทหารยุวชน รอบ ๆ ตัวเขาคือเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันประมาณห้าสิบคน

ธอร์จำได้ลาง ๆ ว่าเจ้าชายรีสพาเขามาที่นี่เมื่อตอนใกล้สว่าง แล้วลงไปนอนกองอยู่บนกองฟาง แสงอรุณยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ ธอร์เพิ่งรู้ตัวว่าเขาเป็นคนเดียวที่ตื่น เขามองลงไปเห็นว่าตัวเองนอนหลับไปทั้งชุด เอื้อมมือขึ้นเสยผมมันเยิ้ม เขาอยากจะอาบน้ำเป็นที่สุด แต่ไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหน และตอนนี้เขาอยากจะได้น้ำสักแก้ว อาหารด้วย ท้องเขาร้องโครกคราก

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องใหม่สำหรับเขา เขาแทบจะไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แล้วชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป กิจวัตรในค่ายทหารจะเป็นอย่างไร แต่เขาก็มีความสุข เมื่อคืนนี้ช่างน่าพิศวง เป็นคืนที่ดีที่สุดคืนหนึ่งในชีวิตเขา เขาได้เป็นเพื่อนสนิทกับเจ้าชายรีส และได้เห็นว่าเจ้าหญิงเกว็นโดลินแอบมองเขาครั้งหรือสองครั้ง เขาพยายามจะพูดกับนาง แต่ก็ถอดใจไปทุกครั้ง เขารู้สึกเสียใจเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ตอนนั้นมีคนอยู่มากเกินไป หากอยู่กับเพียงลำพัง เขาน่าจะมีความกล้า แต่มันจะมีครั้งหน้าหรือ?

ก่อนที่ธอร์จะคิดอะไรต่อไป ประตูไม้ในค่ายทหารถูกกระแทกเปิดออกโครมคราม แล้วพวกเขาก็บุกเข้ามา พร้อมแสงสว่างจ้า

“ลุกขึ้น เด็กติดตาม” มีเสียงตะโกน

ทหารกองรบเงินหลายสิบนายเดินเข้ามา เสียงเสื้อเกราะกระทบกัน เสียงทุบผนังไม้ด้วยคทาเหล็ก มีเสียงอึกทึกครึกโครมอยู่รอบตัวธอร์ เด็กหนุ่มคนอื่นๆ กระโดดลุกขึ้นยืน

ทหารที่นำกลุ่มมานั้นมีใบหน้าถมึงทึง ที่ธอร์จดจำได้จากในสนามฝึกเมื่อวันก่อน ทหารร่างใหญ่ ศีรษะล้าน กับแผลเป็นบนจมูก คนที่เจ้าชายรีสบอกว่าชื่อ คอล์ค

ดูเหมือนเขาจะบึ้งตึงกับธอร์โดยเฉพาะ ขณะที่ยกนิ้วชี้มาที่เขา

“เจ้าคนนั้น!” ข้าตะโกน “ข้าบอกให้ยืนขึ้น!”

ธอร์สับสน เพราะเขายืนอยู่แล้ว

“แต่ข้ายืนอยู่แล้ว ใต้เท้า” ธอร์บอก

คอล์คก้าวมาข้างหน้า ใช้หลังมือตบหน้าธอร์ เด็กหนุ่มเจ็บแปลบกับความเดือดดาลนั้น ขณะที่สายตาทุกคู่จ้องมาที่เขา

“อย่าพูดกับผู้บังคับบัญชาของเจ้าอีกเด็ดขาด!” คอล์คตำหนิ

ก่อนที่ธอร์จะตอบโต้อะไรอีก พวกทหารก็เดินไปทั่วห้อง ดึงเด็กหนุ่มคนอื่น ๆ ให้ยืนขึ้น เตะบางคนที่ลุกช้าเข้าที่ซี่โครง

“ไม่ต้องห่วง” มีเสียงให้ความมั่นใจดังขึ้น

เขาหันไปเห็นเจ้าชายรีส ประทับยืนอยู่

“มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวหรอก เป็นวิธีของพวกเขาเท่านั้น วิธีที่พวกเขาจะจัดการเราให้ราบคาบ”

“แต่พวกเขาไม่ได้ทำอะไรท่าน” ธอร์ทูล

“แน่นอน พวกเขาไม่แตะต้องข้า เพราะพระบิดา แต่พวกเขาก็จะไม่สุภาพนักหรอก พวกเขาอยากให้เราเข้ารูปเข้ารอยเท่านั้นเอง พวกเขาคิดว่านี่จะทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น ไม่ต้องไปสนใจนักหรอก”

บรรดาเด็กหนุ่มเดินแถวออกจากค่าย โดยมีธอร์และเจ้าชายรีสตามมาด้วย ขณะที่พวกเขาก้าวออกมาด้านนอก แสงจ้าของดวงอาทิตย์สาดเข้าใส่ธอร์ จนเขาต้องหรี่ตาแล้วยกมือขึ้นป้องไว้ ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา เขาหันไปโก่งคออาเจียน

เขาได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเด็กหนุ่มรอบตัว ทหารยามผลักเขา ธอร์ถลำไปข้างหน้า เดินกลับเข้าแถวรวมกับคนอื่น พลางเช็ดปาก เขาไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้

เจ้าชายรีสยืนยิ้มอยู่ด้านข้าง

“หนักสินะเมื่อคืน?” ทรงตรัสถาม พลางแย้มสรวลกว้าง ถองเข้าที่ซี่โครงของธอร์ “ข้าบอกแล้วให้เจ้าหยุดหลังจากแก้วที่สอง”

ธอร์รู้สึกคลื่นเหียนเมื่อโดนแสงส่องตา มันไม่เคยสว่างจ้าขนาดนี้เลย อากาศเริ่มร้อนแล้ว เขารู้สึกถึงหยดเหงื่อภายใต้เสื้อหนังของเขา

ธอร์พยายามคิดถึงคำเตือนของเจ้าชายรีสเมื่อคืน แต่จำไม่ได้เลย

“ข้าจำไม่ได้ว่ามีคำแนะนำแบบนั้นด้วย” ธอร์ทูลกลับ

เจ้าชายรีสแย้มสรวลกว้างขึ้น “ถูกแล้ว นั่นเพราะเจ้าไม่ได้ฟังเลย” ทรงหัวเราะ “มัวแต่งุ่มง่ามพยายามจะคุยกับพี่สาวข้า” เจ้าชายตรัสต่อ “น่าสมเพชจริง ๆ ข้าไม่คิดว่าเคยเห็นใครกลัวสตรีเหมือนเจ้ามาก่อน”

ธอร์หน้าแดงขณะพยายามนึก แต่เขาก็นึกไม่ออก มันพร่ามัวไปหมด

“ข้าไม่มีเจตนาจะลบหลู่” ธอร์ทูล “เรื่องพี่สาวของพระองค์”

“เจ้าลบหลู่ข้าไม่ได้หรอก ถ้านางเลือกเจ้า ข้าคงจะยินดี”

ทั้งสองเดินเร็วขึ้น เมื่อทั้งกลุ่มไปถึงเนินเขา ดวงอาทิตย์ดูจะร้อนแรงขึ้นทุกย่างก้าว

“แต่ข้าต้องเตือนเจ้าไว้ก่อน ทุกคนในเมืองนี้ต่างก็ไขว่คว้าหานาง โอกาสที่นางจะเลือกเจ้า....เอ่อ เอาเป็นว่าอยู่ไกลมาก ๆ”

ขณะที่เดินเร็วขึ้นข้ามเนินเขียวขจีในเขตปราสาท ธอร์รู้สึกมั่นใจว่าเขาได้รับการยอมรับจากเจ้าชายรีส มันช่างน่าอัศจรรย์ เขายังรู้สึกว่าเจ้าชายเป็นเหมือนพี่น้องกับเขามากกว่าที่เขาเคยมีเสียอีก ระหว่างที่เดินไป ธอร์เห็นพี่ชายแท้ ๆ ทั้งสามคนของเขาเดินเข้ามาใกล้ คนหนึ่งหันมาทำหน้าถมึงทึงใส่เขา แล้วสะกิดพี่ชายอีกคนที่มองมาที่ธอร์พร้อมรอยยิ้มหยัน พวกเขาส่ายหน้าแล้วเมินไป ไม่มีคำพูดดี ๆ สักคำให้ธอร์ แต่เขาก็ไม่เคยคาดหวังอยู่แล้ว

“เข้าแถว ทหาร! เดี๋ยวนี้!”

ธอร์เงยหน้ามองเห็นทหารกองรบเงินหลายนายล้อมรอบพวกเขา ผลักเด็กหนุ่มห้าสิบคนให้เดินเป็นสองแถว ทหารนายหนึ่งเดินมาด้านหลังแล้วฟาดหัวเด็กหนุ่มตรงหน้าธอร์ด้วยไม้ไผ่ท่อนใหญ่ เด็กหนุ่มคนนั้นร้องออกมา เบียดชิดแถวมากขึ้น ในไม่ช้าพวกเขาก็เดินเป็นระเบียบในสองแถว เดินเป็นแถวสม่ำเสมอไปตามสนาม

“เวลาที่พวกเจ้าเดินในสนามรบ พวกเจ้าต้องเดินเป็นหนึ่งเดียวกัน!” คอล์คตะโกนบอก เดินไปเดินมาด้านข้าง “ที่นี่ไม่ใช่สนามบ้านของแม่เจ้า พวกเจ้ากำลังเดินไปสู่สงคราม!”

ธอร์เดินและเดินไปข้างเจ้าชายรีส เหงื่อไหลเพราะความร้อน นึกสงสัยว่ากำลังถูกพาไปที่ไหน ท้องไส้เขายังปั่นป่วนเพราะเหล้าเอล ธอร์สงสัยว่าเมื่อไรเขาจึงจะได้กินอาหารเช้า หรือได้ดื่มน้ำ เขาก่นด่าตัวเองอีกครั้งที่ดื่มเหล้าเข้าไปเมื่อคืนก่อน

ขณะที่เดินขึ้นลงไปตามเนิน ผ่านประตูหินโค้ง ในที่สุดพวกเขาก็ไปถึงสนามกว้าง พวกเขาผ่านประตูหินโค้งอีกแห่งแล้วเข้าไปในอัฒจรรย์ ที่เป็นสนามฝึกของกองทหารยุวชน

ตรงหน้าพวกเขาคือเป้าหลายแบบ ทั้งเป้าสำหรับขว้างหอก ยิงธนู และหนังสติ๊ก รวมทั้งกองฟางสำหรับฝึกดาบ ธอร์ใจเต้นเร็วเมื่อได้เห็น เขาอยากเข้าไปที่นั่น อยากใช้อาวุธและฝึกฝน

แต่เมื่อธอร์เดินไปถึงบริเวณฝึกซ้อม จู่ ๆ ก็มีศอกกระทุ้งเข้าที่ซี่โครงของเขาจากด้านหลัง เป็นกลุ่มเด็กหนุ่มหกคน ซึ่งส่วนใหญ่ยังอายุน้อยเหมือนธอร์ พวกเขาถูกต้อนแยกออกจากแถว ธอร์พบว่าถูกแยกจากเจ้าชายรีส แล้วพาไปที่อีกด้านของสนาม

“คิดว่าพวกเจ้าจะได้ฝึกหรือ?” คอล์คถามอย่างล้อเลียน ขณะที่พวกเขาเดินแยกจากคนอื่น เดินห่างเป้าพวกนั้นออกมา “ม้าเป็นของพวกเจ้าในวันนี้”

ธอร์เงยหน้าและเห็นที่ ๆ เขากำลังมุ่งหน้าไป ที่อีกฟากของสนามมีม้าหลายตัวเหยาะย่างอยู่ คอล์ค

มองลงมาที่เขาแล้วยิ้มชั่วร้าย

“ระหว่างที่คนอื่น ๆ ขว้างหอกและฟันดาบ วันนี้พวกเจ้าจะได้ดูแลม้าและเก็บกวาดขี้ม้า คนเราต้องเริ่มต้นจากที่ไหนสักแห่ง ขอต้อนรับสู่กองทหารยุวชน”

ธอร์ห่อเหี่ยว นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไว้เลย

“เจ้าคิดว่าเจ้าพิเศษใช่ไหมเจ้าหนู?” คอล์คถาม เดินอยู่ข้างเขา ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ธอร์รู้ว่าเขาพยายามจะกำราบธอร์ “แค่เพราะพระราชากับโอรสชอบเจ้า ไม่ได้มีความหมายอะไรกับข้า ตอนนี้เจ้าอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของข้า เจ้าเข้าใจไหม? ข้าไม่สนใจว่าเจ้าใช้เล่ห์กลอะไรที่สนามประลอง เจ้าก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง เข้าใจที่ข้าบอกไหม?”

ธอร์กลืนน้ำลาย เขาต้องเจอการฝึกที่หนักหนาและยาวนานแน่

แล้วเรื่องก็แย่ลงอีก ทันทีที่คอล์คถอยห่างไปทรมานเด็กคนอื่น เด็กหนุ่มที่อยู่หน้าธอร์ ตัวอ้วนเตี้ยมีจมูกแบน หันมายิ้มเยาะเขา

“เจ้าไม่เหมาะกับที่นี่” เขาบอก “เจ้าใช้วิธีโกงเข้ามา เจ้าไม่ได้ถูกเลือก เจ้าไม่ใช่พวกเรา ไม่ใช่เลย ไม่มีใครชอบเจ้าหรอก”

เด็กคนที่อยู่ข้างเขาก็หันมายิ้มเยาะธอร์เช่นกัน

“เราจะทำทุกอย่างให้เจ้ากระเด็นออกไป” เขาบอก “การเข้ามาน่ะมันง่ายรองจากการได้อยู่ต่อ “

ธอร์ขยาดความเกลียดชังของพวกเขา เด็กหนุ่มไม่อยากเชื่อว่าได้สร้างศัตรูเสียแล้ว และไม่เข้าใจว่าเขาได้ทำอะไรลงไป เขาเพียงแต่ต้องการเข้าร่วมกองทหารยุวชนเท่านั้น

“ทำไมเจ้าไม่สนใจแต่เรื่องของตัวเองล่ะ” มีเสียงดังขึ้น

ธอร์มองไป เห็นเด็กหนุ่มผมแดงร่างสูงผอม มีกระบนใบหน้าและดวงตาสีเขียว ลุกขึ้นมาช่วยเขา “เจ้าสองคนก็ติดแหงกอยู่ที่นี่ ต้องกวาดขี้ม้าเหมือนกับคนอื่น” เขาบอก พวกเจ้าก็ไม่ได้พิเศษเหมือนกันน่ะแหละ ไปแกล้งคนอื่นเถอะ”

“เจ้าก็สนใจเรื่องตัวเองเถอะ เจ้าขี้ข้า” เด็กคนหนึ่งโต้กลับมา “ไม่อย่างนั้นเราจะจัดการเจ้าด้วย”

“ก็ลองสิ” เด็กหนุ่มผมแดงตะคอก

“พวกเจ้าจะได้พูด ถ้าข้าบอกให้พูด” คอล์คตะโกนใส่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง แล้วตบศีรษะเขาอย่างแรง ต้องขอบคุณที่ทำให้เด็กหนุ่มสองคนหน้าธอร์หันกลับไป

ธอร์ไม่รู้จะพูดอย่างไร เขาเดินไปข้างหนุ่มผมแดง รู้สึกขอบคุณเขา

“ขอบใจนะ” ธอร์บอก

เด็กหนุ่มผมแดงหันมายิ้มให้

“ข้าชื่อโอคอนเนอร์ ข้าอยากจะจับมือกับเจ้านะ แต่คงจะโดนพวกนั้นฟาดเอาถ้าทำ ถือว่าเราจับมือกันแบบล่องหนแล้วกัน”

เขายิ้มกว้างขึ้น และธอร์รู้สึกชอบเขาขึ้นมาทันที

“อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย” เขาบอก “พวกเขาก็แค่กลัว เหมือนคนอื่น ๆ น่ะแหละ ไม่มีใครรู้ว่าสมัครเข้ามาเจออะไร”

ในไม่ช้ากลุ่มของพวกเขาก็มาถึงปลายสนาม ธอร์นับม้าได้หกตัวที่กำลังเหยาะย่างไปมา

“จับบังเหียนไว้!” คอล์คสั่ง “ยึดไว้ให้มั่น แล้วจูงพวกมันเดินรอบสนาม จนกว่ามันจะเหนื่อย ปฏิบัติเดี๋ยวนี้!”

ธอร์ก้าวไปข้างหน้าคว้าสายบังเหียนของม้าตัวหนึ่ง ขณะที่เขาทำเช่นนั้น ม้าถอยหลังแล้วเผ่นโผนยกขาหน้าขึ้น เกือบจะเตะโดนธอร์ เขาตกใจ ผงะถอยหลัง คนอื่น ๆ พากันหัวเราะ คอล์คตบเขาแรงที่ด้านหลังศีรษะ เขารู้สึกอยากจะหันไปตอบโต้

“ตอนนี้เจ้าเป็นสมาชิกของกองทหารยุวชน เจ้าจะไม่ถอยหนีใคร ไม่ว่าคนหรือสัตว์ จับสายบังเหียนไว้!”

ธอร์ทำตัวให้เข้มแข็ง ก้าวไปข้างหน้า คว้าสายบังเหียนจากม้าที่กำลังเผ่นโผน เขายึดสายไว้แน่นขณะที่ม้ากระชากและดึง แล้วเริ่มนำมันเดินไปรอบสนามดินกว้าง เรียงแถวไปพร้อมคนอื่น ๆ ม้าของเขาฝืนและขืนตัว แต่ธอร์ก็ดึงกลับ ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ

“มันจะดีขึ้น ข้าได้ยินมา”

ธอร์หันไปเห็นโอคอนเนอร์ขึ้นมาเดินข้าง ๆ ยิ้มให้ “พวกเขาต้องการกำราบพวกเรา เจ้ารู้ไหม?”

จู่ ๆ ม้าของธอร์ก็หยุดเดิน ไม่ว่าจะดึงเท่าไร มันก็ไม่ยอมขยับ แล้วธอร์ก็ได้กลิ่นเหม็นบางอย่าง มันถ่ายออกมามากกว่าที่เขาคิดว่าจะเป็นไปได้ และดูเหมือนจะยังไม่เสร็จ

ธอร์รู้สึกว่าพลั่วเล็ก ๆ ถูกยัดใส่มือ เมื่อเงยหน้ามองก็เห็นคอล์คยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มให้

“เก็บกวาดเสีย!” เขาตะคอก

บทที่ 12

เจ้าชายกาเร็ธประทับอยู่ในตลาดที่เบียดเสียด ทรงฉลองพระองค์คลุมตัวยาวทั้งที่เป็นเวลาเที่ยงวัน พระเสโทไหลอยู่ภายใต้เสื้อคลุม ทรงพยายามทำตัวกลมกลืน ปกติแล้วจะทรงพยายามหลีกเลี่ยงบริเวณนี้ของปราสาท และตรอกซอกซอยแออัดพวกนี้ ซึ่งคลุ้งไปด้วยกลิ่นคนธรรมดาสามัญ รอบ ๆ คือผู้คนที่กำลังต่อรองราคา ทำการค้า และพยายามเอาเปรียบกัน เจ้าชายประทับอยู่ที่แผงตรงหัวมุม แสร้งทำเป็นสนใจผลไม้ ทรงก้มเศียรลงต่ำ เฟิร์ธยืนห่างออกไปไม่กี่ฟุต อยู่ที่ท้ายซอยมืด ๆ กำลังทำสิ่งที่พวกเขาต้องมาทำที่นี่

เจ้าชายกาเร็ธประทับอยู่ในระยะที่ได้ยินการสนทนา หันหลังให้เพื่อที่จะได้ไม่ถูกสังเกตเห็น เฟิร์ธเล่าให้พระองค์ฟังเกี่ยวกับทหารรับจ้างคนหนึ่ง คนที่จะขายยาพิษให้ เจ้าชายทรงต้องการยาที่มีฤทธิ์แรง ยาที่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีโอกาสให้เสี่ยง เพราะชีวิตของพระองค์แขวนอยู่บนเส้นด้าย

ของพวกนี้หาไม่ได้จากร้านปรุงยาทั่วไป พระองค์จึงส่งเฟิร์ธมาทำงานนี้ เขากลับมารายงานหลังจากที่ลองมาที่ตลาดมืดแห่งนี้ หลังจากที่สอบถามมาหลายคน เฟิร์ธจึงได้มาพบกับชายสกปรกคนนี้ คนที่เขากำลังเจรจาลับ ๆ ล่อ ๆ ด้วยอยู่ที่ท้ายตรอก เจ้าชายกาเร็ธยืนกรานที่จะเสด็จมาด้วยในการส่งมอบครั้งสุดท้าย เพื่อให้มั่นใจว่าทุกอย่างจะราบรื่นดี และเพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่ถูกหลอกให้ยาปลอมมา นอกจากนี้พระองค์ยังไม่มั่นใจในความสามารถของเฟิร์ธ บางเรื่องก็ต้องทรงจัดการด้วยพระองค์เอง

ทั้งสองรอชายคนนี้มาครึ่งชั่วโมงแล้ว เจ้าชายทรงเบียดเสียดอยู่ในตลาดที่วุ่นวาย ภาวนาไม่ให้มีคนจำได้ แต่ถึงจะถูกจำได้ พระองค์ทรงคิดว่า ตราบเท่าที่ทรงหันหลังให้ตรอกนั้น หากมีใครจำได้ พระองค์ก็เพียงแค่เดินจากไป ไม่มีใครคิดปะติดปะต่อได้

“ขวดยาอยู่ที่ไหน?” เฟิร์ธถามชายร่างแคระ เขาอยู่ห่างไปไม่กี่ฟุต

เจ้าชายกาเร็ธเหลียวไปนิดเดียว ระวังไม่ให้เห็นพระพักตร์ แล้วแอบมองจากขอบเสื้อคลุม ชายที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับเฟิร์ธ มีลักษณะชั่วร้าย สกปรก รูปร่างผอมแห้ง มีแก้มตอบและดวงตาโตสีดำ มองดูคล้ายหนู ชายคนนั้นจ้องมองเฟิร์ธตาไม่กระพริบ

“แล้วไหนล่ะเงิน?” เขาตอบ

เจ้าชายหวังว่าเฟิร์ธจะจัดการได้เรียบร้อย เขามักจะทำเสียเรื่องอยู่บ่อย ๆ

“ข้าจะให้เงิน ก็ต่อเมื่อเจ้าให้ขวดยาแก่ข้า” เฟิร์ธยืนกราน

ดีมาก เจ้าชายกาเร็ธทรงคิด รู้สึกประทับใจ

จากนั้นเกิดความเงียบอย่างน่าอึดอัดขึ้นครู่หนึ่ง

“จ่ายมาครึ่งหนึ่งก่อน แล้วข้าจะบอกว่ายาอยู่ที่ไหน”

“มันอยู่ที่ไหนล่ะ?” เฟิร์ธเสียงดังขึ้นอย่างประหลาดใจ “เจ้าบอกว่าข้าจะได้มัน”

“ถูกแล้ว ข้าบอกว่าท่านจะได้มัน แต่ข้าไม่ได้บอกว่าข้าจะนำมันมาด้วย ท่านคิดว่าข้าโง่อย่างนั้นหรือ? สายลับมีอยู่ทุกที่ ข้าไม่รู้ว่าท่านมีเจตนาอะไร แต่รู้ว่ามันต้องไม่ธรรมดา นอกจากนั้นทำไมถึงต้องอยากซื้อยาพิษด้วย?”

เฟิร์ธเงียบ เจ้าชายรู้ว่าเขาไม่ได้ระวังตัว

ในที่สุด เจ้าชายกาเร็ธก็ได้ยินเสียงเหรียญกระทบกัน ทรงแอบมองและเห็นเหรียญทองหล่นจากถุงเงินของเฟิร์ธลงไปบนฝ่ามือของชายคนนั้น

เจ้าชายทรงรอ เป็นวินาทีที่แสนนาน ทำให้ทรงกังวลมากยิ่งขึ้น

“ท่านไปที่ป่าแบล็ควู้ด” ชายคนนั้นตอบในที่สุด “เมื่อไปได้สามไมล์ ให้เลี้ยวไปตามทางแยกที่ขึ้นไปบนเนิน เมื่อถึงยอดเนินให้เลี้ยวอีกครั้ง คราวนี้ไปทางซ้าย ท่านจะผ่านเข้าไปในป่าที่มืดที่สุดที่เคยเจอ แล้วจะพบที่โล่งเล็ก ๆ มีกระท่อมแม่มดอยู่นั่น นางคอยท่านอยู่ พร้อมกับขวดยาที่ท่านต้องการ”

เจ้าชายทรงแอบมองจากผ้าคลุม เห็นเฟิร์ธกำลังจะจากมา แต่ชายคนนั้นเอื้อมมือมาคว้าเสื้อเขาไว้แน่น

“เงินล่ะ” เขาคำราม “นี่มันไม่พอ”

เจ้าชายทรงเห็นความกลัวบนใบหน้าเฟิร์ธ และเสียใจที่ส่งเขามาทำงานนี้ ชายสกปรกคงรู้ว่าเขากลัว และกำลังพยายามเอาเปรียบ เฟิร์ธไม่อาจตัดบทจบเรื่องนี้ได้

“แต่ข้าให้เงินเจ้าตามจำนวนที่เจ้าเรียกแล้วนี่” เฟิร์ธค้าน ขึ้นเสียงสูง คล้ายเสียงผู้หญิง และดูเหมือนจะทำให้ชายคนนี้ได้ใจ

มันยิ้มให้อย่างน่ากลัว

“แต่ตอนนี้ข้าอยากได้เพิ่ม”

เฟิร์ธเบิกตากว้างด้วยความกลัวและไม่แน่ใจ ทันใดนั้นเขาก็หันมาทางที่เจ้าชายยืนอยู่

เจ้าชายกาเร็ธทรงหันหลบ หวังว่าจะไม่สายเกินไป หวังว่าจะไม่ถูกสังเกตเห็น ทำไมเฟิร์ธถึงโง่อย่างนี้? ทรงภาวนาว่าเขาไม่ได้เปิดเผยตัวตนของพระองค์

เจ้าชายทรงรอคอยด้วยพระหทัยเต้นรัว ทรงหยิบผลไม้อย่างกังวล แสร้งทำเป็นสนใจ เกิดความเงียบที่ยาวนานด้านหลังพระองค์ ขณะที่ทรงคิดว่าเรื่องทั้งหมดอาจจะผิดพลาด

ได้โปรด อย่าให้เขามาทางนี้ เจ้าชายภาวนากับตัวเอง ได้โปรด ข้าจะทำทุกอย่าง ข้าจะล้มเลิกแผนการ

มีฝ่ามือหยาบกร้านตบลงที่หลังของเจ้าชาย ทรงหันไปมอง

ดวงตาดำโตของชายร่างเตี้ยจ้องมองมา

“เจ้าไม่ได้บอกข้า ว่าเจ้ามีคู่หู” เขาตะคอก “หรือว่าเจ้าเป็นสายลับ?”

ชายคนนั้นยื่นมือออกมา ก่อนที่เจ้าชายจะทันทำสิ่งใด เขาก็กระตุกผ้าคลุมพระเศียรลง ได้เห็นพระพักตร์เต็มตา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

“เจ้าชาย” เขาพึมพำออกมา “ท่านมาทำอะไรที่นี่?”

วินาทีต่อมา เขาหรี่ตาอย่างนึกออก แล้วเขาก็ได้คำตอบให้ตัวเอง ยิ้มออกมาน้อย ๆ อย่างพอใจ เขาเข้าใจแผนการนี้อย่างทะลุปรุโปร่งในทันที ชายคนนี้ฉลาดกว่าที่เจ้าชายกาเร็ธหวังไว้มาก

“ข้าเข้าใจล่ะ” ชายคนนี้บอก “ยาพิษนั่น สำหรับท่านใช่ไหม? ท่านต้องการจะวางยาใครบางคนใช่หรือไม่? แต่ใครกันล่ะ? ใช่แล้ว นั่นคือคำถาม...”

เจ้าชายหน้าแดงด้วยความกังวล ชายคนนี้หัวไวเกินไป มันสายไปเสียแล้ว โลกของพระองค์ทะลายลงรอบตัว เฟิร์ธทำให้เสียเรื่อง หากชายคนนี้นำเรื่องไปเปิดเผย เขาจะต้องถูกประหารชีวิต

“หรืออาจจะเป็นพระบิดาของพระองค์?” เขาถาม ตาเป็นประกายอย่างนึกออก “ใช่แล้ว ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ใช่หรือไม่? พระองค์ถูกข้ามไป พระบิดา พระองค์ต้องการสังหารพระบิดา”

เจ้าชายกาเร็ธทรงฟังพอแล้ว พระองค์ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล ชักมีดสั้นออกมาจากภายใต้เสื้อคลุม แล้วจ้วงแทงเข้าที่อกของชายคนนั้น เขาอ้าปากค้าง

เจ้าชายไม่ต้องการให้คนที่ผ่านไปมาเห็นเหตุการณ์ จึงทรงคว้าเสื้อคลุมของมันไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้ ใกล้มากจนใบหน้าแทบจะสัมผัสกัน ใกล้จนทรงได้กลิ่นลมหายใจเหม็นเน่าของมัน ทรงใช้หัตถ์ข้างที่ว่าง ปิดปากมันไว้ก่อนที่จะส่งเสียงออกมา เจ้าชายรู้สึกว่าเลือดอุ่น ๆ ของมัน ไหลผ่านพระหัตถ์ไปตามปลายนิ้ว

เฟิร์ธเดินมาข้าง ๆ แล้วร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

เจ้าชายจับชายคนนั้นไว้นานถึงนาทีเต็ม ๆ จนในที่สุดทรงรู้สึกว่ามันอ่อนพับอยู่ในอ้อมแขน จึงปล่อยให้มันล้มลงไปกองปวกเปียกอยู่บนพื้น

เจ้าชายกาเร็ธทรงหันไปดูว่ามีใครเห็นหรือไม่ โชคดีไม่มีใครในตลาดที่วุ่นวายนี้หันหน้ามาทางตรอก

มืด ๆ แห่งนี้ ทรงถอดเสื้อคลุมยาวโยนลงไปคลุมร่างที่ไร้ชีวิต

“ข้าขอโทษจริง ๆ ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ” เฟิร์ธพร่ำบอก เหมือนเด็กสาว ร้องไห้ฟูมฟายตัวสั่นเทา เมื่อเข้ามาใกล้เจ้าชาย “ท่านเป็นอะไรไหม? เป็นอะไรหรือเปล่า?”

เจ้าชายใช้หลังมือตบหน้าเขา

“หุบปาก แล้วรีบไปจากที่นี่” ทรงตะคอก

เฟิร์ธหันหลังและรีบจากไป

เจ้าชายกาเร็ธเตรียมที่จะผละจากไป แต่แล้วก็ทรงหยุด หันกลับไปอีกครั้ง มีเรื่องที่ต้องทรงทำอีกอย่าง ทรงคว้าถุงเงินของคนตาย ยัดเข้าในแถบคาดเอว

ชายคนนี้ไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว

บทที่ 13

เจ้าชายกาเร็ธเสด็จไปตามเส้นทางผ่านป่าอย่างรวดเร็ว โดยมีเฟิร์ธเดินไปเคียงข้าง ทรงดึงผ้าขึ้นคลุมพระเศียรไว้ แม้อากาศจะร้อน พระองค์แทบไม่ทรงเชื่อว่าได้พาตัวเองมาอยู่ในสถานการณ์ที่ทรงต้องการจะหลีกเลี่ยง ตอนนี้มีศพและร่องรอย ใครจะรู้ว่าชายคนนั้นไปพูดคุยกับใครบ้าง เฟิร์ธควรจะรอบคอบกว่านี้ในการติดต่อกับชายคนนั้น ร่องรอยอาจจะสาวกลับมาถึงพระองค์ก็เป็นได้

“ข้าขอโทษ” เฟิร์ธบอก เมื่อรีบตามมาเดินด้านข้าง

เจ้าชายกาเร็ธไม่ใส่ใจเขา รีบเร่งฝีเท้า ด้วยยังทรงกริ้ว

“สิ่งที่เจ้าทำไปมันช่างโง่เง่าและอ่อนแอ” เจ้าชายกาเร็ธตรัส “เจ้าไม่น่าจะหันมาทางข้า”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรตอนที่เขาขอเงินเพิ่ม”

เฟิร์ธพูดถูก มันเป็นสถานการณ์ที่ยาก ชายคนนั้นเป็นคนเห็นแก่ตัวและละโมบ เขาเปลี่ยนข้อตกลง จึงสมควรตายแล้ว เจ้าชายไม่ทรงเสียน้ำตาให้เขาหรอก ทรงหวังเพียงไม่มีใครเห็นการฆาตกรรม สิ่งสุดท้ายที่ทรงต้องการคือร่องรอย คงจะมีการตรวจสอบอย่างละเอียดหากมีข่าวการลอบสังหารพระบิดา ซึ่งเจ้าชายกาเร็ธไม่สามารถยอมให้มีร่องรอยแม้เพียงเล็กน้อยให้สาวมาถึงได้

อย่างน้อยที่สุดตอนนี้พวกเขาก็มาถึงป่าแบล็ควู้ดแล้ว แม้จะมีดวงอาทิตย์ในฤดูร้อน แต่ที่นี่เกือบจะมืดสนิท ต้นยูคาลิปตัสสูงตระหง่านบดบังแสงสว่างไว้เกือบหมด มันช่างเข้ากับพระอารมณ์ในขณะนี้ เจ้าชายเกลียดสถานที่นี้ ทรงดำเนินไปตามทางคดเคี้ยว ตามคำบอกของคนตาย ทรงหวังว่าเขาจะบอกถูกและไม่นำให้พวกเขาหลงไปที่อื่น ทั้งหมดอาจจะเป็นคำโกหก หรืออาจจะนำไปสู่กับดัก ที่สหายของชายคนนั้นรอดักปล้นทั้งสองอยู่

เจ้าชายกาเร็ธบ่นตัวเอง ที่ทรงวางใจในตัวเฟิร์ธมากเกินไป พระองค์ควรจะจัดการเรื่องนี้ด้วยพระองค์เอง เช่นที่ทรงเคยทำเสมอ

“เจ้าควรจะหวังให้เส้นทางนี้นำเราไปสู่นางแม่มด” ทรงเยาะหยัน “และขอให้นางมียาพิษ”

ทั้งสองเดินต่อไปตามทางจนไปถึงทางแยก เหมือนที่ชายคนนั้นบอก มันเป็นไปด้วยดีและพระองค์ทรงโล่งใจขึ้นเล็กน้อย พวกเขาไปตามทางด้านขวา ปีนขึ้นเนินไปจนเจอทางแยกอีกครั้ง คำบอกของชายคนนั้นถูกต้อง ตรงหน้าของทั้งสองคือป่าที่มืดทึบที่สุดที่เจ้าชายเคยทอดพระเนตร ต้นไม้เบียดแน่นอย่างไม่น่าเป็นไปไดh

เจ้าชายเสด็จเข้าไปในป่า และทรงรู้สึกเย็นวาบไปตามแนวสันหลังทันที ทรงรู้สึกเหมือนมีความชั่วร้ายล่องลอยอยู่ในอากาศ แทบไม่ทรงเชื่อว่านี่ยังเป็นเวลากลางวัน

ขณะที่เริ่มหวั่นกลัว คิดจะหันหลังกลับ เส้นทางตรงหน้าสิ้นสุดลงบริเวณที่โล่งเล็ก ๆ มีลำแสงส่องลอดแนวต้นไม้ลงมาเพียงลำเดียว ตรงกลางนั่นคือกระท่อมหินหลังเล็ก กระท่อมของแม่มด

เจ้าชายกาเร็ธหทัยเต้นเร็ว ทรงเดินเข้าไปยังที่โล่งนั้น มองสำรวจโดยรอบให้มั่นใจว่าไม่มีใครตามมา และเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ใช่กับดัก

“ท่านเห็นไหม ชายคนนั้นพูดความจริง” เฟิร์ธทูลอย่างตื่นเต้น

“มันไม่มีความหมายอะไรหรอก” ทรงเยาะหยัน “คอยอยู่ข้างนอกนี่ แล้วเฝ้าให้ดี เคาะบอกข้าถ้ามีใครเข้ามา แล้วก็หุบปากด้วย”

เจ้าชายไม่เสียเวลาเคาะประตูไม้บานเล็กตรงหน้า ทรงจับห่วงเหล็กแล้วดันประตูหนาสองนิ้วนี้เข้าไป ต้องทรงก้มขณะที่เข้าไปภายใน แล้วปิดประตูตามหลัง

ภายในกระท่อมนั้นมืด มีเพียงแสงเทียนให้ความสว่าง มันเป็นกระท่อมห้องเดียว ไม่มีหน้าต่าง ห้อมล้อมด้วยพลังงานหนักอึ้ง ทรงยืนอยู่ตรงนั้น อึดอัดกับความเงียบสนิท เตรียมพระองค์สำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ทรงรู้สึกถึงความชั่วร้ายในกระท่อมนี้ และมันทำให้ทรงขนลุก

เจ้าชายเห็นความเคลื่อนไหวจากเงา แล้วจึงมีเสียง

หญิงแก่ เหี่ยวย่นและหลังค่อมคนหนึ่งเดินโขยกเขยกเข้ามา นางถือเทียนไขมาด้วย ซึ่งแสงจากเทียนส่องใบหน้าที่เต็มไปด้วยหูดและริ้วรอย นางดูเก่าแก่ยิ่งกว่าต้นไม้หงิกงอที่แผ่ปกคลุมกระท่อมของนางเสียอีก

“ท่านคลุมศีรษะทั้งที่อยู่ในความมืด” นางเอ่ย พลางยิ้มน่ากลัว เสียงของนางเหมือนเสียงแตกของไม้ “ภารกิจของท่านไม่บริสุทธิ์”

“ข้ามารับขวดยา” เจ้าชายทรงบอกเร็ว พยายามทำเสียงให้กล้าหาญและมั่นใจ แต่ก็ยังฟังดูสั่น ๆ “ที่ทำจากรากเชลเดรค มีคนบอกข้าว่าท่านมีอยู่”

เกิดความเงียบที่ยาวนาน ตามด้วยเสียงหัวเราะแหลมน่าสะพรึงกลัว ดังสะท้อนในห้องเล็ก ๆ

“ข้ามีหรือไม่ ไม่ใช่คำถาม แต่คำถามคือ ท่านต้องการมันไปทำไม?”

เจ้าชายกาเร็ธพระทัยเต้นขณะพยายามคิดหาคำตอบ

“เจ้าจะสนใจไปทำไม” ทรงถามออกไปในที่สุด

“มันทำให้ข้ารื่นเริงหากได้รู้ว่าท่านกำลังจะฆ่าใคร” นางบอก

“ไม่ใช่ธุระของเจ้า ข้าเอาเงินมาให้ด้วย”

เจ้าชายล้วงหยิบถุงทองออกมา เพิ่มอีกหนึ่งถุงจากที่ได้ให้ชายที่ตายไป แล้วโยนทั้งสองถุงลงบนโต๊ะไม้เล็ก ๆ ของนาง เสียงเหรียญโลหะกระทบกันดังขึ้น

พระองค์ภาวนาให้มันปิดปากนางได้ และนางจะให้สิ่งที่ทรงต้องการ แล้วจะได้รีบไปจากที่นี่เสียที

นางแม่มดยื่นนิ้วที่มีเล็บยาวออกมาเพียงนิ้วเดียว เกี่ยวถุงเงินหนึ่งถุงขึ้นไปพิจารณา เจ้าชายกาเร็ธทรงกลั้นหายใจ หวังว่านางจะไม่ถามอะไรอีก

“นี่คงเพียงพอแล้วที่จะซื้อความเงียบของข้า” นางบอก

หันหลังแล้วเดินโขยกเขยกหายไปในความมืด มีเสียงฟู่ และตรงข้าง ๆ เทียนไข เจ้าชายทอดพระเนตรเห็นนางกำลังผสมของเหลวใส่ขวดแก้วเล็ก ๆ มีฟองผุดขึ้นมา แล้วนางก็ปิดฝา เวลาดูจะผ่านไปอย่างเชื่องช้าขณะที่ทรงรอคอย และยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น ความกังวลนับล้านวิ่งวุ่นอยู่ในหัว หากทรงถูกจับได้ล่ะ? ตอนนี้ เดี๋ยวนี้เลย? ถ้านางให้ยาผิดล่ะ? ถ้านางเล่าให้ใครฟังเรื่องพระองค์ล่ะ? นางจำพระองค์ได้ไหม? เจ้าชายไม่อาจตอบได้

เจ้าชายกาเร็ธยิ่งเพิ่มพูนความสงสัยเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้ ทรงไม่เคยรู้ว่าการสังหารใครสักคนมันลำบากถึงเพียงนี้

หลังจากความเงียบอันยาวนาน นางแม่มดก็หันกลับมา นางส่งขวดยาที่เล็กจนแทบจะหายไปในฝ่าพระหัตถ์ให้เจ้าชาย ก่อนจะถอยออกห่าง

“ขวดเล็กแค่นี้น่ะหรือ?” ตรัสถาม “แล้วมันจะได้ผลไหม?”

นางยิ้ม

“ท่านจะต้องประหลาดใจว่าแค่เพียงเล็กน้อยก็สามารถฆ่าคนได้”

เจ้าชายกาเร็ธหันหลังมุ่งหน้าไปยังประตู แต่จู่ ๆ ก็ทรงรู้สึกถึงนิ้วมือเย็นเฉียบบนพระอังสา ทรงไม่รู้เลยว่านางข้ามห้องมารวดเร็วเช่นนี้ได้อย่างไร ทำให้ทรงตื่นตระหนก เจ้าชายประทับยืนตัวแข็งไม่กล้าหันไปมอง

นางหมุนเจ้าชายให้หันไป แล้วเอนเข้ามาใกล้ กลิ่นน่าสะอิดสะเอียนคลุ้งออกมา ทันใดนั้นนางใช้สองมือจับพระปรางทั้งสองข้างและจุมพิตเจ้าชาย บดริมฝีปากเหี่ยวย่นลงบนพระโอษฐ์อย่างแรง

เจ้าชายกาเร็ธทรงรังเกียจ เป็นสิ่งน่าขยะแขยงที่สุดที่เคยเกิดกับพระองค์ ริมฝีปากนางเหมือนกับปากของสัตว์เลื้อยคลาน ลิ้นของนางที่กดลงมาเหมือนกับลิ้นของงู เจ้าชายพยายามผลักออก แต่นางยึดพระพักตร์ไว้แน่น ดึงเข้าหาแรงขึ้น

ในที่สุดก็ทรงสะบัดหลุด ใช้หลังกรเช็ดพระโอษฐ์ ขณะที่นางถอยหลังกลับแล้วหัวเราะ

“ครั้งแรกที่ท่านฆ่าคนมันจะยากที่สุด” นางกล่าว “แต่ท่านจะพบว่าครั้งต่อไปมันจะง่ายขึ้นมาก”

*

เจ้าชายกาเร็ธผลุนผลันออกจากกระท่อม กลับมายังที่โล่ง พบเฟิร์ธยืนคอยอยู่

“มีเรื่องอะไร? เกิดอะไรขึ้น?” เฟิร์ธทูลถามอย่างกังวล “ทรงทำท่าเหมือนกับถูกแทงมา นางทำร้ายพระองค์หรือเปล่า?”

เจ้าชายทรงหยุด หอบหายใจหนักหน่วง พลางเช็ดปากซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

“ไปจากที่นี่กันเถอะ” เจ้าชายตรัส “เดี๋ยวนี้เลย!”

ขณะที่มุ่งหน้าออกจากที่โล่งไปสู่ป่ามืด จู่ ๆ เมฆก็บดบังดวงอาทิตย์ ทำให้วันที่สวยงามเยียบเย็นและมืดลง เจ้าชายไม่เคยเจอเรื่องเช่นนี้ เมฆดำรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ทรงรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เรื่องธรรมชาติ เจ้าชายกาเร็ธทรงกังวลว่าพลังของนางแม่มดจะลึกล้ำสักเพียงใด ขณะที่สายลมหนาวที่เกิดขึ้นในฤดูร้อนโลมไล้ด้านหลังพระศอ ทรงอดคิดไม่ได้ว่านางแม่มดได้ครอบงำพระองค์ด้วยจุมพิตนั้น หรือร่ายคำสาปบางอย่างใส่พระองค์

“เกิดอะไรขึ้นในนั้น?” เฟิร์ธทูลถาม

“ข้าไม่อยากพูดถึง” กาเร็ธตรัส “ข้าไม่อยากคิดถึงวันนี้อีกตลอดไป”

ทั้งสองรีบเดินกลับมาตามทาง และเดินลงเนินมา ในไม่ช้าก็กลับไปยังเส้นทางหลักในป่าที่มุ่งหน้าไปยังปราสาท ตอนนั้นเองที่เจ้าชายทรงผ่อนคลายขึ้น เตรียมจะเก็บเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นไว้ในส่วนลึกของสมองจู่ ๆ เจ้าชายทรงได้ยินเสียงรองเท้าบู้ทหลายคู่ เมื่อหันไปก็พบชายกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมา เจ้าชายกาเร็ธแทบไม่อยากจะเชื่อ

เจ้าชายก็อดฟรีย์ อนุชาของพระองค์ เจ้าขี้เมา กำลังเดินมาทางนั้นพลางหัวเราะ แวดล้อมด้วย แฮรี่ เพื่อนเสเพล กับตัวปัญหาอีกสองคน ทำไมถึงต้องมาเจอพวกนี้ที่นี่ และในเวลานี้ด้วย ในป่าห่างไกลขนาดนี้

แท้ ๆ เจ้าชายกาเร็ธรู้สึกเหมือนแผนการของพระองค์ถูกสาป

เจ้าชายหันหนี ดึงผ้าขึ้นคลุมพระเศียร แล้วรีบเดินเร็วขึ้นเป็นสองเท่า ภาวนาไม่ให้ถูกพบ

“กาเร็ธ?” มีเสียงเรียกดังขึ้น

เจ้าชายไม่มีทางเลือก ทรงหยุดเดิน ดึงผ้าคลุมลง และหันไปมองน้องชายที่เดินอย่างรื่นเริงเข้ามาหา

“ท่านมาทำอะไรที่นี่” เจ้าชายก็อดฟรีย์ถาม

เจ้าชายกาเร็ธอ้าปาก แล้วหุบลง กระสับกระส่ายอย่างจนคำพูด

“เรากำลังไปเดินป่า” เฟิร์ธอาสาช่วยพระองค์ไว้

“เดินป่า เจ้าเนี่ยนะ?” เพื่อนคนหนึ่งของก็อดฟรีย์ล้อเลียนเฟิร์ธ ทำเสียงสูงแบบผู้หญิง เพื่อน ๆ เขาพากันหัวเราะ เจ้าชายกาเร็ธรู้ว่าน้องชายและเพื่อน ๆ ของเขา ตัดสินพระองค์เรื่องความเบี่ยงเบน แต่ตอนนี้ไม่ได้ทรงใส่ใจเลย ต้องการเพียงเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา พระองค์ไม่อยากให้พวกเขาสงสัยว่าทรงมาทำอะไรที่นี่

“แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่ล่ะ?” เจ้าชายกาเร็ธถามกลับ

“มีร้านเหล้าเปิดใหม่ที่เซาธ์วู้ด” เจ้าชายก็อดฟรีย์ตรัสบอก “พวกเราเพิ่งไปลองมา มีเหล้าเอลที่ดีที่สุดในอาณาจักรเลย” อยากลองไหม?” ทรงถาม พร้อมกับยื่นถังเหล้าให้

เจ้าชายกาเร็ธสั่นพระพักตร์เร็ว ๆ ทรงรู้ว่าต้องทำให้อนุชาไขว้เขว ทางที่ดีที่สุดคือการเปลี่ยนเรื่องสนทนา เป็นการบ่นว่าเขา

“พระบิดาจะทรงกริ้วหากทรงรู้ว่าเจ้าดื่มเหล้าแต่หัววัน” เจ้าชายกาเร็ธตรัส “ข้าว่าเจ้าน่าจะวางถังเหล้าลง แล้วกลับไปที่ปราสาท”

มันได้ผล เจ้าชายก็อดฟรีย์ไม่พอใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คิดถึงเรื่องเจ้าชายกาเร็ธอีก แต่คิดถึงพระบิดาและตัวเองแทน

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ท่านสนใจความต้องการของพระบิดา?” เขาตะคอก

เจ้าชายกาเร็ธฟังพอแล้ว พระองค์ไม่อยากเสียเวลากับคนขี้เมา ทรงทำสำเร็จที่สามารถเบี่ยงเบนความคิดของน้องชายได้ และตอนนี้ทรงหวังว่าเขาจะไม่ใส่ใจมากนักเรื่องที่เดินมาเจอกันที่นี่

เจ้าชายทรงหันหลังแล้วเร่งเดินไปตามทาง ได้ยินเสียงหัวเราะล้อเลียนดังอยู่ด้านหลัง พระองค์ไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว ในไม่ช้าพระองค์จะเป็นคนที่หัวเราะทีหลัง

บทที่ 14

ธอร์นั่งอยู่บนโต๊ะไม้ ง่วนอยู่กับคันธนูและลูกศรที่วางเป็นชิ้น ๆ อยู่ตรงหน้า เจ้าชายรีสประทับอยู่ข้างเขา พร้อมกับอีกหลายคนจากกองทหารยุวชน พวกเขากำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับอาวุธ คร่ำเคร่งเหลาคันธนู และผูกสาย

“นักรบต้องรู้วิธีมัดสายธนูของตัวเอง” คอล์คตะโกน ขณะที่เดินไปตามแถวเด็กหนุ่ม ก้มลง ตรวจดูผลงานของแต่ละคน “ความตึงจะต้องพอดี หากหย่อนไปลูกศรก็จะไปไม่ถึงเป้าหมาย แต่หากตึงไป ก็จะเล็งได้ไม่ตรง หากอาวุธเสียหายจากการสู้รบและจากการเดินทาง พวกเจ้าต้องรู้วิธีซ่อมแซม นักรบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดยังต้องเป็นช่างตีเหล็ก ช่างไม้ ช่างซ่อมรองเท้า และช่างซ่อมแซมทุกสิ่งที่เสียหาย พวกเจ้าจะไม่รู้จักอาวุธของตัวเองอย่างแท้จริง จนกว่าจะได้ซ่อมมันด้วยตัวเอง”

คอล์คหยุดที่ด้านหลังธอร์ โน้มอยู่เหนือไหล่เขา ก่อนจะดึงคันธนูไปจากมือธอร์ สายธนูดีดมือธอร์ ตอนที่เขาดึงมันไป

“สายยังตึงไม่พอ” เขาตำหนิ “มันเบี้ยวด้วย ใช้อาวุธแบบนี้ในสนามรบ เจ้าต้องตายแน่ ๆ แล้วคู่หูก็จะพลอยตายไปด้วย”

คอล์คขว้างคันธนูคืนลงบนโต๊ะ แล้วเดินต่อไป เด็กหนุ่มคนอื่นหัวเราะ ธอร์หน้าแดงแล้วหยิบสายธนูขึ้นมาอีกครั้ง ดึงให้ตึงเท่าที่เขาจะทำได้ แล้วพันมันเข้าตรงรอยบากที่คันธนู เขาพยายามทำมาหลายชั่วโมงแล้ว เป็นวันที่เหน็ดเหนื่อยกับการทำงานใช้แรงงานและต้อยต่ำ

คนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ได้ฝึกฝน ฝึกต่อสู้และฟันดาบ ธอร์มองไป เห็นพี่ชายสามคนอยู่ไกล ๆ พวกเขากำลังหัวเราะขณะที่ฟันดาบไม้เหมือนเช่นเคย ธอร์รู้สึกเหมือนพวกเขามีฝีมือเหนือกว่า ขณะที่เขาถูกทิ้งให้อยู่ใต้เงาของพวกนั้น มันไม่ยุติธรรมเลย เขารู้สึกมากยิ่งขึ้นว่าไม่เป็นที่ต้องการที่นี่ ราวกับเขาไม่ได้เป็นสมาชิกที่แท้จริงของกองทหารยุวชน

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก เดี๋ยวเจ้าก็ชินไปเอง” โอคอนเนอร์บอกอยู่ข้าง ๆ

ฝ่ามือของธอร์ถลอกจากการพยายาม เขาดึงสายธนูอีกครั้ง ครั้งนี้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี แล้วในที่สุดมันก็เข้าที่อย่างน่าประหลาดใจ สายธนูรัดอยู่ในรอยบากอย่างเรียบร้อยพอดิบพอดี ธอร์ลองดึงสุดแรง จนเหงื่อตก เขารู้สึกพอใจอย่างมากที่คันธนูของเขาแข็งแรงอย่างที่มันควรจะเป็น

เงาทอดยาวออกไปเรื่อย ๆ ขณะที่ธอร์ใช้หลังมือเช็ดหน้าผาก และสงสัยว่าจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไร เขาใคร่ครวญถึงความหมายของการเป็นนักรบ แต่ในหัวของเขา เห็นสิ่งที่แตกต่างไป เขาคิดถึงแต่การฝึกฝนตลอดเวลา แต่เขาก็คิดว่านี่คงเป็นการฝึกฝนอีกรูปแบบ

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าสมัครมาทำเหมือนกัน” โอคอนเนอร์บอก ราวกับอ่านใจเขาได้

ธอร์หันไป มั่นใจว่าจะได้เห็นรอยยิ้มจริงใจของเพื่อน

“ข้ามาจากจังหวัดทางเหนือ” เขาบอกต่อ “ข้าเองก็ฝันถึงการเข้าร่วมกองทหารยุวชนมาตลอดชีวิต ข้าเดาว่าข้าฝันถึงการจับคู่ซ้อมและการต่อสู้ ไม่ใช่งานรับใช้พวกนี้ แต่มันจะต้องดีขึ้น เป็นเพราะพวกเรายังใหม่ มันเป็นรูปแบบของการเริ่มต้น ดูเหมือนจะมีลำดับขั้นตอนที่นี่ พวกเรายังเด็กที่สุดด้วย ข้าไม่เห็นพวกอายุสิบเก้าปีทำเรื่องพวกนี้ มันคงไม่เป็นเช่นนี้ไปตลอดหรอก นอกจากนี้ มันก็เป็นทักษะที่มีประโยชน์ควรรู้ไว้”

เสียงแตรดังขึ้น ธอร์มองออกไป เห็นคนอื่นรวมตัวกันอยู่ข้างกำแพงหินใหญ่ตรงกลางสนาม มีเชือกหลายเส้นพาดอยู่ เว้นระยะห่างกันทุกสิบฟุต กำแพงน่าจะสูงสามสิบฟุต ด้านล่างมีกองฟองกองอยู่

“พวกเจ้ารออะไรกันอยู่?” คอล์คตะโกน “มานี่!”

ทหารกองรบเงินปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบพวกเขา ส่งเสียงตะโกน และก่อนที่ธอร์จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร เขากับคนอื่น ๆ ก็กระโดดลุกจากม้านั่ง วิ่งข้ามสนามไปยังกำแพง

ในไม่ช้าพวกเขาก็รวมตัวกันอยู่ที่นั่น ยืนอยู่ตรงหน้าเชือก มีเสียงพึมพำด้วยความตื่นเต้น เมื่อสมาชิกทุกคนมารวมตัวกัน ธอร์รู้สึกดีใจอย่างยิ่งที่ในที่สุดก็ได้ฝึกร่วมกับคนอื่น ๆ ธอร์พบว่าตัวเองหันไปหาเจ้าชายรีส ที่ยืนอยู่กับเพื่อนอีกคน โดยมีโอคอนเนอร์มาร่วมด้วย

“พวกเจ้าจะพบว่าในการสู้รบ เมืองส่วนใหญ่จะสร้างป้อมปราการ” คอล์คตะโกน มองหน้าเด็กหนุ่มแต่ละคน “การทะลายป้อมเป็นหน้าที่ของทหาร ในการบุกยึดโดยทั่วไปจะใช้เชือกและตะขอ เหมือนกับที่เราโยนขึ้นไปบนกำแพงนี้ และการปีนขึ้นไปบนกำแพง เป็นงานอันตรายที่สุดที่พวกเจ้าจะพบในสนามรบ ในบางกรณี พวกเจ้าจะไม่มีที่กำบัง และถูกโจมตีได้ง่าย ศัตรูอาจจะเทตะกั่วหลอมลงมาใส่ ยิงลูกธนูลงมา หรือขว้างก้อนหินใส่ เจ้าจะไม่ปีนขึ้นไปบนกำแพงจนกว่าจะถึงจังหวะเหมาะ และเมื่อปีนขึ้นไป เจ้าจะต้องปีนเพื่อชีวิตของเจ้า ไม่ก็เสี่ยงกับความตาย”

คอล์คสูดหายใจเข้า ก่อนจะตะโกนออกมา “เริ่มได้!”

รอบ ๆ ตัวเขา เด็กหนุ่มต่างกรูกันเข้าไป แย่งชิงเชือกกัน ธอร์วิ่งเข้าไปหาเชือกเส้นหนึ่ง และเกือบจะคว้าไว้ได้ ตอนที่เด็กที่โตกว่าเอื้อมไปถึงก่อนแล้วกระแทกเขาออกมาให้พ้นทาง ธอร์ตะเกียกตะกายและคว้าเชือกที่อยู่ใกล้มือที่สุดไว้ได้ เชือกเส้นหนา มัดไว้เป็นปม ธอร์ใจเต้นแรงเมื่อเริ่มปีนขึ้นไปบนกำแพง

วันนี้มีหมอกลง และเท้าของธอร์เหยียบลื่นไปบนกำแพงหิน แต่เขาก็ยังทำเวลาได้ดี ขณะที่อดสังเกตไม่ได้ว่าเขาไปได้เร็วกว่าคนอื่นอีกหลายคน และเกือบจะได้ขึ้นนำขณะที่ตะกายปีนขึ้นไป เป็นครั้งแรกของวันที่เขาเริ่มจะรู้สึกดี เริ่มรู้สึกภาคภูมิ

ทันใดนั้นเอง มีของหนักหล่นลงมาโดนไหล่เขา ธอร์เงยหน้ามอง และเห็นทหารกองรบเงินอยู่บนกำแพง กำลังขว้างหินก้อนเล็ก ๆ กิ่งไม้ และเศษซากอื่น ๆ ลงมา เด็กหนุ่มที่ปีนอยู่ข้างธอร์ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นบังหน้า ทำให้เชือกหลุดจากมือและหล่นลงไปที่พื้น เขาตกจากความสูงยี่สิบฟุต ลงไปนอนอยู่บนกองฟางด้านล่าง

ธอร์ก็ทำเชือกหลุดมือเหมือนกัน แต่ยังคว้าไว้ได้ ท่อนไม้หล่นลงมากระแทกหลังเขา แต่เขาก็ยังปีนต่อไป เขาทำเวลาได้ดีและเริ่มคิดว่าอาจจะเป็นคนแรกที่ขึ้นไปถึงด้านบน แต่แล้วก็รู้สึกว่าโดนเตะแรงที่ซี่โครง เขาไม่รู้ว่ามาจากไหน จนหันไปมองและเห็นเด็กคนหนึ่งด้านข้างเขา เหวี่ยงตัวมาด้านข้าง และก่อนที่ธอร์จะทันทำอะไร เด็กคนนั้นก็เตะเขาอีก

คราวนี้ธอร์ทำเชือกหลุดมือและหงายหลัง ร่วงผ่านอากาศลงไป โดยทำอะไรไม่ได้ เขาหล่นลงไปนอนหงายหลังอยู่บนกองฟางด้านล่าง ตกใจแต่ก็ไม่บาดเจ็บ

ธอร์ตะเกียกตะกายลุกขึ้นคลานสี่ขา หอบหายใจ เมื่อมองไปรอบ ๆ ตัวเขา ก็เห็นเด็กหนุ่มคนอื่น ๆ พากันร่วงจากเชือกเหมือนแมลงวัน หล่นลงมานอนบนกองฟาง เพราะถูกเตะหรือผลักกันเอง ไม่เช่นนั้นก็โดนทหารกองรบเงินด้านบนเตะเอา คนที่ไม่โดนเตะ ก็โดนตัดเชือก จึงร่วงลงมาเหมือนกัน ไม่มีใครขึ้นไปถึงด้านบนสักคนเดียว

“ยืนขึ้น!” คอล์คตะโกน ธอร์กระโดดลุกขึ้นยืนเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ

“ดาบ!”

ทุกคนกรูกันไปที่ราวดาบไม้ขนาดใหญ่ ธอร์ตามไปด้วย แล้วหยิบดาบขึ้นมาเล่มหนึ่ง เขาต้องตกใจกับน้ำหนักของมัน มันหนักเป็นสองเท่าของอาวุธอื่น ๆ ที่เขาเคยยก เขาแทบจะถือไม่ไหว

“ดาบหนัก เริ่มได้!” มีเสียงตะโกน

ธอร์เงยหน้าขึ้นเห็นเจ้ายักษ์เอลเด็น คนที่สู้กับเขาตอนมาถึงกองทหารยุวชน ธอร์จำเขาได้ดี เพราะยังเจ็บจากรอยฟกช้ำบนใบหน้าที่เอลเด็นเป็นคนมอบให้ เขายืนค้ำธอร์ ยกดาบขึ้นสูง ใบหน้าดูโกรธเกรี้ยว

ธอร์ยกดาบขึ้นรับได้ทันและสามารถหยุดการฟันของเอลเด็นได้ แต่ดาบไม้มันหนักมากจนเขาแทบยกไม่ขึ้น เอลเด็นซึ่งตัวใหญ่กว่าและแข็งแรงกว่า หมุนตัวมาและเตะธอร์เข้าที่ซี่โครงอย่างแรง

ธอร์ทรุดลงไปคุกเข่าด้วยความเจ็บปวด เอลเด็นเหวี่ยงดาบอีกครั้งหวังจะฟาดให้โดนหน้า แต่ธอร์ก็สามารถยกดาบขึ้นกันไว้ได้ทันท่วงที อย่างไรก็ตามเอลเด็นรวดเร็วและแข็งแรงเกินไป เขาเหวี่ยงดาบมา ฟันโดนธอร์เข้าที่ขา หวดเขาลงไปนอนตะแคงบนพื้น

เด็กหนุ่มกลุ่มเล็ก ๆ ล้อมวงอยู่รอบพวกเขา ส่งเสียงให้กำลังใจและร้องตะโกน เมื่อการต่อสู้ของทั้งคู่กลายเป็นเป้าความสนใจ มันเหมือนกับทุกคนถือหางข้างเอลเด็น

เอลเด็นเหวี่ยงดาบลงมาอีกครั้ง ฟาดมาอย่างแรง แต่ธอร์กลิ้งหลบไปพ้นทาง แรงเหวี่ยงเกือบจะโดนหลังเขา ธอร์เห็นโอกาสและคว้ามันไว้ เขาเหวี่ยงดาบไปและฟาดโดนที่ข้อพับซึ่งเป็นจุดอ่อน นั่นมากพอที่จะล้มเขาลงไปนอนหงายท้องได้

ธอร์ใช้จังหวะนั้นตะกายลุกขึ้นยืน เอลเด็นก็ลุกขึ้น หน้าแดงด้วยความโกรธยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้ทั้งคู่กำลังเผชิญหน้ากัน

ธอร์รู้ว่าเขาจะยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ เขาพุ่งเข้าไปและเหวี่ยงดาบ แต่ดาบฝึกนี้ทำจากไม้ประหลาดและหนักมากเกินไป การเคลื่อนไหวของเขาคาดเดาได้ และเอลเด็นก็กันไว้ได้โดยง่าย แล้วต่อยซี่โครงเขาอย่างแรง

มันโดนจุดอ่อน ธอร์ถึงกับทรุดลงไป ปล่อยดาบหลุดจากมือ หายใจไม่ออก

เด็กคนอื่นโห่ร้องยินดี ธอร์คุกเข่าอยู่ตรงนั้น ไม่มีอาวุธ เขารู้สึกว่าปลายดาบของเอลเด็นจ่อเข้าที่คอหอย

“ยอมแพ้เสีย!” เอลเด็นสั่ง

ธอร์เหลือบตาขึ้นมอง รู้สึกถึงรสเฝื่อนของเลือดที่ริมฝีปาก

“ไม่มีทาง” เขาบอกอย่างแข็งขืน

เอลเด็นไม่พอใจ เขายกดาบขึ้นเตรียมจะเหวี่ยงมันลงมา ธอร์ไม่มีทางทำอะไรได้ เขากำลังจะโดนฟาดอย่างแรง

ขณะที่ดาบกำลังลงมานั้น ธอร์หลับตาลงและตั้งสมาธิ เขารู้สึกว่าโลกหมุนช้าลง รู้สึกว่าตัวเองหลุดไปอยู่อีกอาณาจักร จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงแรงเหวี่ยงของดาบในอากาศและการเคลื่อนไหวของมัน และเขาปรารถนาให้จักรวาลหยุดมัน

เขารู้สึกว่าร่างกายอุ่นขึ้น และซาบซ่าน ขณะที่ตั้งสมาธิ เขารู้สึกว่าบางอย่างได้เกิดขึ้น รู้สึกว่าตัวเองสามารถควบคุมมันได้

ทันใดนั้นดาบก็หยุดค้างอยู่กลางอากาศ ธอร์หยุดมันโดยใช้พลังของเขา

เอลเด็นที่ถือดาบอยู่ รู้สึกสับสน ธอร์ใช้อำนาจจิตของเขาจับและบีบข้อมือของเอลเด็น เขาบีบแรงขึ้น ๆ ในใจ และในขณะนั้นเอลเด็นก็ร้องออกมา ทิ้งดาบหลุดจากมือ

คนอื่น ๆ เงียบกริบ ยื่นนิ่งแข็งทื่อ มองไปที่ธอร์ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและกลัว

“เขาเป็นปิศาจ” คนหนึ่งร้องตะโกนขึ้น

“พ่อมด!” อีกคนตะโกนขึ้น

ธอร์ชนะ เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เพิ่งทำลงไป แต่เขารู้ว่ามันไม่ธรรมดา เขาทั้งภูมิใจและอับอาย ทั้งกล้าหาญและทั้งกลัว

คอล์คก้าวเข้ามาในวง ยืนอยู่ระหว่างธอร์และเอลเด็น

“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับใช้เวทมนต์ เจ้าหนู” เขาตำหนิธอร์ “เป็นที่สำหรับการต่อสู้ เจ้าฝ่าฝืนกฎแห่งการต่อสู้ของเรา เจ้าต้องคิดถึงสิ่งที่ทำลงไป ข้าจะส่งเจ้าไปยังที่ ๆ มีอันตรายจริง ๆ แล้วเรามาดูกันว่าเวทมนต์จะช่วยเจ้าได้ไหมที่นั่น จงไปรายงานตัวกับพลลาดตระเวนที่หุบเขา”

ทุกคนในกองทหารยุวชนตกใจ และเงียบกริบ ธอร์ไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร แต่เขารู้ว่าท่าทางจะไม่ค่อยดี

“ท่านส่งเขาไปที่หุบเขาไม่ได้!” เจ้าชายรีสประท้วง “เขายังใหม่เกินไป เขาอาจจะได้รับบาดเจ็บ”

“ข้าจะทำในสิ่งที่ข้าเลือก เจ้าหนู” คอล์คหน้าบึ้งใส่เจ้าชายน้อย “พระบิดาของพระองค์ไม่ได้อยู่ที่นี่คอยปกป้องพระองค์ หรือปกป้องเขา และข้าเป็นผู้ดูแลกองทหารยุวชน ทางที่ดีพระองค์น่าจะสงบปากไว้ การที่ทรงเป็นเชื้อพระวงศ์ ไม่ได้หมายความว่าจะพูดจาล้ำเส้นได้อีก”

“ดี” เจ้าชายน้อยตรัส “ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปกับเขา!”

“ข้าด้วย” โอคอนเนอร์แทรกขึ้นมา แล้วก้าวมาข้างหน้า

คอล์คมองดูพวกเขา แล้วส่ายหน้าช้า ๆ

“พวกโง่ มันเป็นการตัดสินใจของพวกเจ้า อยากจะไปกับเขาก็ตามใจ”

คอล์คหันไปมองเอลเด็น “อย่าคิดว่าเจ้าจะรอดตัวไปได้ง่าย ๆ“ เขาบอก “เจ้าเป็นคนเริ่มการต่อสู้ เจ้าต้องชดใช้ด้วย เจ้าจะต้องไปลาดตระเวนกับพวกเขาคืนนี้”

“แต่ใต้เท้า ท่านส่งข้าไปที่นั่นไม่ได้!” เอลเด็นค้าน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความกลัว เป็นครั้งแรกที่ธอร์เห็นเขากลัวอะไร

คอล์คเดินต่อ เข้าไปใกล้เอลเด็น ยกมือขึ้นเท้าสะโพก “ข้าทำไม่ได้อย่างนั้นหรือ?” เขาบอก “ไม่เพียงแต่ข้าจะส่งเจ้าไปที่นั่น แต่ข้ายังสามารถส่งเจ้าไปจากที่นี่ได้ตลอดกาล ไปจากกองทหารยุวชน รวมถึงไปยังที่ที่ไกลจากอาณาจักรของเรามากที่สุด ถ้าเจ้ายังขืนต่อปากต่อคำกับข้า”

เอลเด็นมองไปทางอื่น กังวลเกินกว่าจะพูดอะไร

“มีใครอยากจะไปกับพวกเขาอีกไหม?” คอล์คตะโกนถาม

เด็กหนุ่มคนอื่น ๆ ที่ตัวใหญ่กว่า แก่กว่าและแข็งแรงกว่าเขา ต่างหลบตาด้วยความกลัว ธอร์กลืนน้ำลายขณะที่มองดูใบหน้ากังวลที่อยู่รอบ ๆ และสงสัยว่าที่หุบเขาจะเลวร้ายสักขนาดไหนกัน

บทที่ 15

ธอร์เดินไปตามถนนดินที่ผ่านการเหยียบย่ำมานาน ขนาบด้วยเจ้าชายรีส โอคอนเนอร์ และเอลเด็น พวกเขาทั้งสี่คนแทบจะไม่ได้พูดกันเลยนับตั้งแต่ออกมา ต่างยังคงตกใจ ธอร์มองไปที่เจ้าชายรีสและโอคอนเนอร์ ด้วยความซาบซึ้งอย่างที่ไม่เคยรู้มาก่อน เขาไม่อยากเชื่อว่าทั้งสองจะพาตัวเองมาลำบากกับเขาด้วยเช่นนี้ ธอร์คิดว่าเขาได้พบเพื่อนแท้ ที่เป็นเหมือนพี่น้อง เขาไม่รู้เลยว่ามีอะไรรออยู่ที่หุบเขา แต่ไม่ว่าจะพบอะไร เขาก็ดีใจที่มีเพื่อนอยู่เคียงข้าง

ธอร์พยายามไม่หันไปมองเอลเด็น อาจจะเห็นเขาเตะก้อนหิน กระฟัดกระเฟียดด้วยความโกรธ อาจจะเห็นเขาหงุดหงิดรำคาญใจที่ต้องมาอยู่ที่นี่ มาเดินลาดตระเวนกับพวกเขา แต่ธอร์ก็ไม่มีความเห็นใจให้ ตอนที่คอล์คบอกว่า เอลเด็นเป็นคนเริ่มต้นทุกอย่างนั้น มันสมควรแล้วที่เขาโดนแบบนี้

พวกเขาทั้งสี่ เป็นกลุ่มคนธรรมดาที่กำลังเดินไปตามทาง ตามทิศทาง ทั้งหมดเดินมานานหลายชั่วโมง จนบ่ายมากแล้ว ขาของธอร์เริ่มอ่อนแรงและเขายังหิวอีกด้วย เขาได้รับประทานเพียงข้าวบาร์เลย์ตุ๋นชามเล็ก ๆ เป็นอาหารกลางวัน และหวังว่าอาจจะมีอาหารรออยู่ ไม่ว่าที่ไหนก็ตามที่เขากำลังมุ่งหน้าไป

แต่ธอร์ก็มีเรื่องต้องกังวลมากกว่านั้น เขาก้มลงมองชุดเกราะใหม่ และรู้ว่าพวกนั้นคงจะไม่มอบชุดนี้ให้หากไม่มีสาเหตุสำคัญ ก่อนจะถูกส่งออกมา ทั้งสี่ได้รับชุดเกราะสำหรับเด็กติดตามชุดใหม่ เป็นชุดหนังแต่งด้วยเกราะห่วงโซ่ ได้รับดาบสั้นที่ทำจากโลหะเนื้อหยาบ เพราะโลหะเนื้อดีจะถูกตีเป็นดาบของอัศวิน แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย เขารู้สึกดีที่มีอาวุธจริง ๆ อยู่ข้างเอว นอกจากนั้นเขายังมีหนังสติ๊กที่ยังพกติดตัว ธอร์รู้ว่าหากคืนนี้ต้องเผชิญกับปัญหาจริง ๆ แล้ว อาวุธและเกราะพวกนี้อาจจะไม่เพียงพอ เขาอยากได้อาวุธและเกราะชั้นดีที่เพื่อนคนอื่น ๆ ในกองทหารยุวชนใช้ ดาบกลางและยาวที่ทำจากเหล็กเนื้อดี หอกสั้น กระบอง มีดสั้น หรือง้าว แต่ของพวกนี้จะเป็นของเด็กหนุ่มที่มีชื่อเสียงหรือเกียรติยศ มาจากครอบครัวที่โด่งดัง ที่สามารถจ่ายเงินซื้อของพวกนี้ได้ ซึ่งไม่ใช่ธอร์ บุตรชายคนเลี้ยงแกะธรรมดา

ขณะที่เดินไปตามทางที่เหมือนไม่จบสิ้นสู่อาทิตย์ดวงที่สอง ห่างไกลจากประตูที่เปิดต้อนรับที่ปราสาทของพระราชา มุ่งหน้าไปสู่หุบเขาที่ห่างไกล ธอร์อดรู้สึกไม่ได้ว่าทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเขา ด้วยเหตุผลบางอย่าง สมาชิกบางคนในกองทหารยุวชนไม่ชอบเขา เหมือนพวกเขาขุ่นเคืองที่มีธอร์อยู่ ซึ่งไม่มีเหตุผลเอาเลย และทำให้เขาหดหู่ ตลอดชีวิตของเขาไม่เคยต้องการสิ่งใดมากไปกว่าการได้เข้าร่วม ตอนนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนเขาได้เข้าไปเพราะการโกง นี่เขาจะได้รับการยอมรับจริง ๆ จากเพื่อนคนอื่นหรือไม่?

ตอนนี้เหนือสิ่งอื่นใด เขาถูกเลือกให้เดินออกมาทำหน้าที่ที่หุบเขา มันไม่ยุติธรรมเลย เขาไม่ได้เป็นคนเริ่มต้นการต่อสู้ และเมื่อเขาใช้พลัง ไม่ว่ามันจะคืออะไร มันก็ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจ เขายังไม่เข้าใจมันด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เขาใช้มันได้อย่างไร หรือจะปิดมันได้อย่างไร เขาไม่ควรจะถูกลงโทษเพราะเรื่องนี้

ธอร์ไม่รู้เลยว่าหน้าที่ที่หุบเขาคืออะไร แต่จากสีหน้าของทุกคน เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่สิ่งที่น่าปรารถนา เขาสงสัยว่าเขาจะถูกส่งออกมาเพื่อถูกฆ่าหรือไม่ หรือว่านี่จะเป็นวิธีที่พวกนั้นบังคับให้เขาออกจากกองยุวชน แต่เขาตั้งใจที่จะไม่ยอมแพ้

“หุบเขาอยู่อีกไกลแค่ไหน?” โอคอนเนอร์ถามขึ้น ทำลายความเงียบ

“ไม่ไกลพอหรอก” เอลเด็นตอบ “เราคงไม่ต้องมาลำบากแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะธอร์”

“เจ้าเป็นคนเริ่มการต่อสู้นะ จำได้หรือเปล่า?” เจ้าชายรีสทรงขัดขึ้น

“แต่ข้าสู้อย่างใสสะอาด แต่เขาไม่” เอลเด็นประท้วง “นอกจากนี้เขาสมควรโดนแล้ว”

“ทำไม?” ธอร์ถามขึ้น อยากรู้คำตอบที่แผดเผาอยู่ภายในมานาน “ทำไมข้าถึงสมควรโดน?”

“เพราะเจ้าไม่เหมาะกับที่นี่ กับพวกเรา เจ้าขโมยที่ในกองยุวชน คนอื่น ๆ ล้วนถูกเลือกมา แต่เจ้าใช้กำลังบุกเข้ามา”

“แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่กองยุวชนเป็นหรอกหรือ? การต่อสู้?” เจ้าชายรีสตรัสถาม “ข้าคงจะเถียงว่าธอร์สมควรได้อยู่มากกว่าพวกเราคนใด เราแค่ถูกเลือก แต่เขาต้องดิ้นรนและฝ่าฟันเพื่อให้ได้มา”

เอลเด็นยักไหล่ ไม่ประทับใจ

“กฎก็คือกฎ เขาไม่ได้ถูกเลือก เขาไม่ควรจะอยู่ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าสู้กับเขา”

“แต่เจ้าทำให้ข้าจากไปไม่ได้หรอก” ธอร์ตอบ เสียงสั่น ตั้งใจว่าจะต้องได้รับการยอมรับ

“เรามาคอยดูกัน” เอลเด็นพึมพำเสียงเข้ม

“นั่นเจ้าหมายความว่าอย่างไร?” โอคอนเนอร์ถาม

เอลเด็นไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินต่อไปเงียบ ๆ กระเพาะของธอร์บิดเขม็ง เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่าได้สร้างศัตรูไว้เยอะเกินไป แม้เขาจะไม่เข้าใจสาเหตุเลยก็ตาม เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้

“อย่าไปสนใจเขาเลย” เจ้าชายน้อยตรัส เสียงดังพอให้คนอื่นได้ยิน “เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด พวกเขาส่งเจ้ามาทำหน้าที่ที่หุบเขา เพราะพวกเขาอยากเห็นศักยภาพของเจ้า พวกนั้นต้องการให้เจ้าแกร่งขึ้น ไม่เช่นนั้นคงจะไม่เสียเวลาหรอก เจ้าอยู่ในสายตาของพวกเขา เพราะพระบิดาของข้าทรงเลือกเจ้า เท่านั้นแหละ”

“แต่หน้าที่ที่หุบเขาคืออะไร?” เขาทูลถาม

เจ้าชายรีสกระแอม ดูกังวล

“ข้าไม่เคยมาเอง แต่ได้ยินเรื่องเล่า จากเด็กที่โตกว่าบ้าง จากพี่ชายของข้าบ้าง มันเป็นการลาดตระเวน แต่ที่อีกด้านของหุบเขา”

“อีกด้านหรือ?” โอคอนเนอร์ถาม มีความหวาดกลัวในน้ำเสียง

“ท่านหมายความว่าอย่างไร ‘อีกด้าน’? ธอร์ถามขึ้น อย่างไม่เข้าใจ

เจ้าชายรีสมองดูเขา

“เจ้าไม่เคยไปที่หุบเขาหรือ?”

ธอร์รู้สึกว่าทุกคนมองมาที่เขา เขาพยักหน้าอย่างประหม่า

“เจ้าล้อเล่นหรือเปล่า?” เอลเด็นถามเสียงดัง

“จริงหรือ?” โอคอนเนอร์ย้ำ “ไม่เคยเลยสักครั้งในชีวิตหรือ?”

ธอร์พยักหน้า หน้าแดง “บิดาไม่เคยพาเราไปไหน ข้าเคยแต่ได้ยิน”

“เจ้าคงไม่เคยออกจากหมู่บ้านเลยสิ เจ้าหนู” เอลเด็นถาม “ใช่ไหม?”

ธอร์ยักไหล่ ไม่ตอบอะไร มันเห็นได้ชัดขนาดนั้นเลยหรือ?

“เขาไม่เคย” เอลเด็นพูดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ “ไม่น่าเชื่อ”

“หุบปากน่า” เจ้าชายตรัส “อย่าไปยุ่งกับเขา นั่นไม่ได้ทำให้เจ้าดีไปกว่าเขาหรอก”

เอลเด็นยิ้มหยันไปที่เจ้าชาย ยกมือขึ้นแตะฝักดาบของเขา แต่แล้วก็ปล่อยลง เห็นได้ชัดว่า แม้จะตัวใหญ่กว่า แต่เขาก็ไม่อยากจะทำให้เจ้าชายโกรธ

“หุบเขาเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปกป้องอาณาจักรวงแหวนให้ปลอดภัย” เจ้าชายรีสอธิบาย “ไม่มีอย่างอื่นขวางกั้นระหว่างเรากับเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ของโลก ถ้าพวกคนเถื่อนจากแดนเถื่อนฝ่าข้ามมาได้ เราทั้งหมดก็คงจะถูกจัดการ ทั้งอาณาจักรวงแหวนฝากความหวังไว้ที่เรา ที่ทหารของพระราชา ที่จะปกป้องพวกเขา เรามีพลลาดตระเวนตลอดเวลา ส่วนใหญ่จะเป็นฝั่งนี้ แต่บางโอกาสก็ไปที่อีกด้าน มีสะพานอยู่เพียงแห่งเดียวเท่านั้น เป็นทางเข้าออกแห่งเดียวด้วย จะมีทหารที่เก่งที่สุดของกองรบเงินเฝ้าอยู่ที่นั่นตลอดเวลา”

ธอร์ได้ยินเกี่ยวกับหุบเขามาตลอดชีวิต เคยได้ฟังเรื่องราวน่ากลัวเกี่ยวกับสิ่งชั่วร้ายที่หลบซ่อนอยู่อีกด้าน เล่าถึงดินแดนแห่งความชั่วร้ายที่โอบล้อมวงแหวนไว้ และพวกเราอยู่ใกล้ความน่ากลัวเพียงใด นั่นเป็นสาเหตุหนึ่งที่เขาต้องการเข้าร่วมในกองยุวชน เพื่อช่วยปกป้องครอบครัวและอาณาจักร เขาไม่ชอบความคิดที่ว่ามีคนอื่น ๆ อยู่ข้างนอกนั่นคอยปกป้องพวกเขา ขณะที่เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายภายในอาณาจักร เขาอยากจะทำหน้าที่และช่วยต่อสู้ขับไล่พวกชั่วร้าย เขานึกไม่ออกเลยว่าจะมีใครกล้าหาญไปกว่าทหารที่เฝ้าอยู่ที่ทางผ่านหุบเขา

“หุบเขากว้างหนึ่งไมล์ โอบล้อมทั้งอาณาจักรวงแหวน” เจ้าชายอธิบาย “มันไม่ง่ายหรอกที่จะฝ่าเข้ามา แต่ไม่ใช่แค่ทหารของเราหรอกที่หยุดพวกป่าเถื่อนไม่ให้ข้ามมา มีสิ่งมีชีวิตอีกนับล้านข้างนอกนั่น และถ้าพวกมันอยากจะยึดหุบเขาด้วยกำลังพลมหาศาล ก็สามารถทำได้ทันที ทหารของเราเพียงแต่ช่วยสนับสนุนเกราะพลังงานที่หุบเขา พลังที่แท้จริงที่หยุดพวกมันไว้คือพลังจากดาบ”

ธอร์หันมา “ดาบหรือ?”

เจ้าชายรีสทอดเนตรมองเขา

“ดาบแห่งโชคชะตา เจ้ารู้เรื่องตำนานใช่ไหม?”

“เจ้าบ้านนอกนี่คงจะไม่เคยได้ยินหรอก” เอลเด็นแทรกขึ้น

“ข้ารู้แน่นอน” ธอร์โต้กลับอย่างเอาเรื่อง เขาไม่เพียงแต่รู้ แต่ยังใช้เวลาหลายวันในชีวิตหมกมุ่นอยู่กับตำนานนี้มาตลอดชีวิต เขาอยากจะเห็นมันมาตลอด ดาบแห่งโชคชะตาในตำนาน ดาบวิเศษที่มีพลังปกป้องอาณาจักรวงแหวน ปกคลุมหุบเขาไว้ด้วยอำนาจพิเศษที่ช่วยคุ้มครองอาณาจักรวงแหวนจากผู้รุกราน

“ดาบอยู่ที่ปราสาทของพระราชาใช่ไหม?” ธอร์ทูลถาม

เจ้าชายรีสผงกเศียรรับ

“มันอยู่กับราชวงศ์มาหลายรัชสมัยแล้ว หากไม่มีมัน อาณาจักรก็คงไม่เหลืออะไร วงแหวนก็คงจะล่มสลาย”

“ถ้าเราได้รับการปกป้องแล้ว แล้วทำไมยังจะต้องลาดตระเวนหุบเขาอีกล่ะ?” ธอร์ถาม

“ดาบเพียงแต่ช่วยป้องกันภัยสำคัญ” เจ้าชายทรงอธิบาย “พวกสัตว์ร้ายกลุ่มเล็ก ๆ สามารถแอบเข้ามาได้ ถึงจำเป็นต้องมีทหารของเรา สิ่งชั่วร้ายตัวเดียวสามารถข้ามหุบเขามาได้ หรือแม้แต่กลุ่มเล็ก ๆ พวกมันต้องอาจหาญมากที่จะข้ามสะพานมา หรือพวกมันอาจจะแฝงตัว ปีนลงไปตามหน้าผาด้านหนึ่ง แล้วปีนกลับขึ้นมาที่อีกด้าน เป็นหน้าที่ของเราที่จะจัดการพวกมัน สิ่งชั่วร้ายเพียงตัวเดียวก็สามารถทำให้เกิดความเสียหายมหาศาลได้ หลายปีก่อน มีตัวหนึ่งหลุดเข้ามา และฆ่าเด็กตายไปครึ่งหมู่บ้านก่อนที่เราจะจัดการมันได้ แม้ดาบจะจัดการปัญหาส่วนใหญ่ แต่เราก็เป็นส่วนที่ขาดไม่ได้”

ธอร์จดจำทุกสิ่งไว้และสงสัย หุบเขาดูใหญ่โต หน้าที่ของพวกเขานั้นสำคัญมาก เขาไม่อยากเชื่อว่าจะได้เป็นส่วนหนึ่งของการกระทำที่ยิ่งใหญ่นี้

“แต่แม้จะมีสิ่งเหล่านี้ ข้ายังอธิบายไม่กระจ่าง” เจ้าชายรีสตรัส “ยังมีเรื่องเกี่ยวกับหุบเขามากกว่าเพียงแค่นั้น” แล้วก็ทรงเงียบไป

ธอร์มองเจ้าชายและเห็นบางอย่างเหมือนความกลัวหรือความสงสัยในสายตาเขา

“ข้าจะอธิบายอย่างไรดี?” ทรงตรัสขึ้น พยายามคิดหาคำที่เหมาะ ก่อนจะทรงกระแอม “หุบเขานั้นมหึมากว่าพวกเราทุกคน หุบเขานั้นเป็น...”

“หุบเขาเป็นที่สำหรับผู้ใหญ่” มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

ทุกคนหันไปมองที่มาของเสียง มีเสียงกระทืบเท้าของม้า

ธอร์ตาโต ผู้ที่ขี่ม้าเหยาะย่างอยู่ข้างเขา สวมเสื้อเกราะเต็มยศ มีอาวุธยาวเป็นประกายห้อยอยู่ด้านข้างของม้าที่น่าทึ่ง คืออีเร็ค เขายิ้มให้ทุกคน สายตาจับจ้องที่ธอร์

ธอร์เงยหน้ามองอย่างตกใจ

“มันเป็นสถานที่ที่จะทำให้เจ้าเป็นผู้ใหญ่” อีเร็คกล่าวต่อ “หากเจ้ายังไม่เป็น”

ธอร์ไม่ได้พบอีเร็คนับตั้งแต่การประลองวันนั้น และรู้สึกโล่งอกที่ได้เห็นเขา ได้มีอัศวินจริง ๆ มาอยู่ด้วยขณะที่มุ่งหน้าไปยังหุบเขา ยิ่งเป็นอีเร็คด้วยแล้ว ธอร์รู้สึกคงกระพันขึ้นมา และภาวนาให้อีเร็คไปกับพวกเขา

“ท่านมาทำอะไรที่นี่?” ธอร์ถาม “ท่านมาเป็นเพื่อนเราอย่างนั้นหรือ?” เขาถามอีก หวังว่าจะไม่ดูกระตือรือร้นเกินไป

อีเร็คเอนตัว พลางหัวเราะ

“ไม่ต้องห่วง เจ้าหนู” เขาบอก “ข้าจะไปกับเจ้า”

“จริงหรือ?” เจ้าชายตรัสถาม

“มันเป็นธรรมเนียมที่ทหารกองรบเงินจะต้องไปกับทหารยุวชนในภารกิจลาดตระเวนครั้งแรกของพวกเขา และข้าอาสามา”

อีเร็คหันมามองธอร์

“นอกจากนี้ เจ้ายังช่วยข้าไว้เมื่อวานนี้”

ธอร์รู้สึกใจพองโต ตัวลอยที่อีเร็คมาที่นี่ เขายังรู้สึกดีขึ้นในสายตาของเพื่อน ๆ นี่เขามีอัศวินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอาณาจักรมาเป็นเพื่อน ขณะที่มุ่งหน้าไปยังหุบเขา ความกลัวส่วนใหญ่จางหายไป

“แน่นอนว่าข้าจะไม่ไปลาดตระเวนกับพวกเจ้า” อีเร็คบอก “แต่ข้าจะพาเจ้าข้ามสะพาน ไปยังค่ายพักแรมของพวกเจ้า มันเป็นหน้าที่ของเจ้าที่จะต้องเดินลาดตระเวนตามลำพังนับจากตรงนั้น”

“เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ใต้เท้า” เจ้าชายตรัส

“ขอบคุณท่านมาก” โอคอนเนอร์และเอลเด็นบอกพร้อมกัน

อีเร็คมองที่ธอร์แล้วยิ้ม

“นอกจากนี้ ถ้าเจ้าจะเป็นเด็กติดตามอันดับหนึ่งของข้า ข้ายังปล่อยให้เจ้าตายไม่ได้”

“อันดับหนึ่ง?” ธอร์ถาม ใจเต้นสะดุด

“เฟธ์โกลด์ขาหักที่การประลองเมื่อวานนี้ เขาต้องพักแปดอาทิตย์เป็นอย่างน้อย ตอนนี้เจ้าเป็นเด็กติดตามอันดับหนึ่งแล้ว และการฝึกของเจ้าอาจจะเริ่มต้นด้วยใช่ไหม?”

“แน่นอน ใต้เท้า” ธอร์ตอบรับ

เขารู้สึกลิงโลด เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าโชคดีได้หันมาหาเขาแล้ว ตอนนี้เขาได้เป็นเด็กติดตามอันดับหนึ่งของอัศวินที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เขารู้สึกเหมือนล้ำหน้าเพื่อน ๆ ไป

ทั้งห้าคนยังคงเดินทางต่อไป มุ่งหน้าไปทางตะวันตกสู่ดวงอาทิตย์ที่กำลังตก อีเร็คขี่ม้าตามไปช้า ๆ

“ข้าเชื่อว่าท่านเคยไปที่หุบเขาแล้วใช่ไหม ใต้เท้า?” ธอร์ถาม

“หลายครั้ง” อีเร็คตอบ “จริง ๆ แล้วตอนลาดตระเวนครั้งแรก ข้าอายุประมาณเจ้า”

“แล้วมันเป็นอย่างไรบ้าง?” เจ้าชายตรัสถาม

เด็กหนุ่มทั้งสี่หันมามองอีเร็ค รออย่างตั้งใจ อีเร็คขี่ม้าไปเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง มองตรงไปข้างหน้า

“ครั้งแรกจะเป็นประสบการณ์ที่พวกเจ้าไม่มีวันลืม มันยากที่จะอธิบาย มันเป็นสถานที่แปลกประหลาด ลึกลับและสวยงาม ที่อีกฝั่งมีอันตรายที่ยากจะจินตนาการถึง สะพานที่ข้ามไปนั้นยาวและชัน มีพวกเรามากมายกำลังลาดตระเวน แต่เจ้าก็จะรู้สึกโดดเดี่ยวเสมอ เป็นธรรมชาติของมัน มันจะกดเจ้าไว้ภายใต้เงา ทหารของเราลาดตระเวนที่นั่นมาหลายร้อยปี เป็นพิธีที่ต้องผ่านไป เจ้าจะไม่เข้าใจอันตรายอย่างแท้จริงหากไม่เคยมาที่นี่ และเจ้าไม่อาจจะเป็นอัศวินได้หากไม่เคยผ่านไป”

เขาเงียบลงอีกครั้ง ทั้งสี่มองหน้ากันรู้สึกอึดอัด

“เราควรจะคาดหวังการต่อสู้ที่อีกฝั่งนั่นไหม?” ธอร์ถาม

อีเร็คยักไหล่

“อะไรก็เกิดขึ้นได้ เมื่อเจ้าไปถึงแดนเถื่อน ไม่แน่ แต่ก็เป็นไปได้”

อีเร็คมองลงมาที่ธอร์

“เจ้าอยากเป็นเด็กติดตามที่ยอดเยี่ยม และวันหนึ่งได้เป็นอัศวินที่ยิ่งใหญ่ไหม?” เขาถาม มองตรงมาที่ธอร์

ธอร์ใจเต้นเร็ว

“แน่นอน ใต้เท้า ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด”

“ถ้าเช่นนั้นมีหลายสิ่งที่เจ้าต้องเรียนรู้” อีเร็คบอก “แค่พละกำลังยังไม่เพียงพอ ความคล่องแคล่วก็ยังไม่พอ การเป็นนักรบที่เก่งกาจก็ยังไม่พอ ยังมีสิ่งอื่นอีก สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าปัจจัยพวกนั้น”

อีเร็คเงียบลงอีก และธอร์ทนรอไม่ไหว

“มันคืออะไร?” ธอร์ถาม “อะไรที่สำคัญที่สุด?”

“เจ้าต้องมีจิตใจที่เข้มแข็ง” อีเร็คตอบ “อย่ากลัว เจ้าต้องเข้าไปในป่าที่มืดที่สุด สนามรบที่อันตรายที่สุด ด้วยใจที่มั่นคงที่สุด เจ้าต้องนำใจที่มั่นคงนี้ไปด้วยเสมอ ไม่ว่าที่ไหนและเมื่อไหร่ อย่ากลัว เตรียมพร้อมอยู่เสมอ อย่าพัก ต้องหมั่นเพียรเสมอ เจ้าจะต้องไม่คิดฝันสวยหรูให้คนอื่นคอยปกป้อง เจ้าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา ตอนนี้เจ้าเป็นทหารของพระราชา คุณสมบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนักรบคือความกล้าหาญและจิตใจที่มั่นคง จงอย่ากลัวอันตราย จงคาดหวังมัน แต่อย่าค้นหามัน”

“วงแหวนที่เราอาศัยอยู่นี้” อีเร็คกล่าวต่อ “อาณาจักรของเรา มันดูเหมือนว่าเราและทหารทุกคนปกป้องอาณาจักรนี้ไว้จากเผ่าพันธุ์ภายนอก แต่ไม่ใช่ เราถูกปกป้องต่างหาก ด้วยหุบเขาและเวทมนตร์ภายในนั้น เราอยู่ภายในวงแหวนของผู้วิเศษ อย่าลืมเรื่องนี้ เรามีชีวิตอยู่และตายด้วยเวทมนตร์ ไม่มีความปลอดภัยที่นี่ เจ้าหนู ไม่ว่าที่ด้านใดของหุบเขา หากไม่มีเวทมนตร์และพลังพิเศษ เราก็ไม่เหลืออะไร”

พวกเขาเดินไปเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ขณะที่ธอร์คิดทบทวนคำพูดของอีเร็คอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้สึกเหมือนอีเร็คได้บอกข้อความลับแก่เขา เหมือนกับเขากำลังบอกว่า ไม่ว่าพลังอะไรที่ธอร์มีอยู่ ไม่ว่าจะเป็น

เวทมนตร์ใดที่เขามีอยู่ มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องละอาย แท้จริงแล้วมันเป็นสิ่งที่ควรภูมิใจ เป็นขุมแห่งพลังในอาณาจักร ธอร์รู้สึกดีขึ้น เขาเคยคิดว่าถูกส่งไปยังหุบเขาเพื่อเป็นการลงโทษที่ใช้เวทมนตร์ และรู้สึกผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าพลังของเขา ไม่ว่ามันจะคืออะไร มันอาจจะกลายเป็นสิ่งที่น่าภูมิใจ

ขณะที่คนอื่น ๆ เดินล่วงหน้าไปก่อน เหลือธอร์และอีเร็ครั้งท้าย อีเร็คมองลงมาที่เขา

“เจ้าได้สร้างศัตรูตัวฉกาจไว้หลายคนที่ปราสาท” เขาบอก พลางยิ้มขบขัน “ดูเหมือนจะมีศัตรูมากเท่ากับที่เจ้าได้เพื่อน”

ธอร์หน้าแดงอย่างละอาย

“ข้าไม่รู้ว่าเพราะอะไร ใต้เท้า ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

“ศัตรูไม่ได้เกิดขึ้นจากความตั้งใจ แต่มันเกิดจากความริษยา ซึ่งเจ้าได้ทำให้เกิดขึ้น นี่ไม่ใช่เรื่องไม่ดีเสียทีเดียว เจ้ากลายเป็นจุดสนใจในการพิจารณา”

ธอร์เกาศีรษะ พยายามที่จะเข้าใจ

“แต่ข้าไม่เข้าใจว่าทำไม”

อีเร็คยังดูขบขัน

“แม้แต่ราชินีเองก็เป็นปฏิปักษ์สำคัญของเจ้า ไม่รู้ว่าเจ้าไปทำให้ทรงไม่พอพระทัยอย่างไร”

“พระมารดาของข้าน่ะหรือ?” เจ้าชายรีสตรัสถาม ขณะที่หันมา “ทำไมกัน?”

“นั่นเป็นคำถามที่ข้าเองก็สงสัย” อีเร็คตอบ

ธอร์รู้สึกไม่ดี ราชินีหรือ? เป็นศัตรู? เขาไปทำอะไรให้พระนาง? เขาคิดไม่ออก เขาจะสำคัญขนาดที่

พระนางทรงสนพระทัยได้อย่างไร? ธอร์แทบไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

จู่ ๆ เขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้

“พระนางเป็นต้นเหตุที่ข้าถูกส่งมาที่นี่หรือเปล่า? มาที่หุบเขานี่?” เขาถาม

อีเร็คหันมาแล้วมองไปข้างหน้า ใบหน้าเขาเคร่งเครียดขึ้น

“พระนางอาจจะมีส่วน” เขาตอบพลางครุ่นคิด “อาจจะทรงเกี่ยวข้อง”

ธอร์สงสัยว่าเขาได้สร้างศัตรูไว้เพียงใด เขาโผล่เข้าไปในราชสำนักที่เขาไม่รู้จักอะไร เขาแค่อยากจะเข้าร่วม เขาเพียงแค่ทำตามความปรารถนาและความฝัน และทำทุกสิ่งเพื่อให้ได้มันมา เขาไม่คิดว่าการทำเช่นนั้น อาจทำให้เกิดความอิจฉาและริษยาขึ้น ธอร์คิดทบทวนไปมาเหมือนเป็นปริศนา แต่ก็ไม่อาจจะหาคำตอบได้

ขณะที่ธอร์ครุ่นคิด พวกเขาก็เดินมาถึงยอดเนิน และภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าพวกเขา ทำให้สิ่งที่คิดอยู่จางหายไป ธอร์หายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะสายลมที่พัดแรงนี้

ที่เห็นอยู่ตรงหน้าและกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา คือหุบเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ธอร์ได้เห็นมัน ภาพที่เห็นทำให้เขาตะลึงจนยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่อาจขยับตัวได้ มันยิ่งใหญ่อลังการที่สุดที่เขาเคยเห็น เป็นช่องว่างขนาดมหึมาในพื้นดินที่เหยียดยาวไปเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด มีเพียงสะพานแคบ ๆ อันเดียวพาดข้าม มีทหารยืนอยู่เป็นแนว เหมือนสะพานนี้ทอดยาวไปสุดอีกด้านของโลก

หุบเขาอาบไล้ด้วยแสงสีเขียวและฟ้าขณะที่อาทิตย์ดวงที่สองกำลังตกดิน รัศมีสะท้อนหน้าผาเป็นประกาย เมื่อธอร์รู้สึกตัวอีกครั้ง เขาก็เริ่มเดินไปพร้อมคนอื่น เข้าไปใกล้สะพานมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขาสามารถมองลงไปในความลึกของช่องหุบเขา พวกเขาดูเหมือนจะตกลงไปในก้นบึ้งของโลก ธอร์มองไม่เห็นก้นเหวด้วยซ้ำ และไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันไม่มีก้น หรือเพราะมีหมอกปกคลุมอยู่ หินที่เรียงตัวเป็นหน้าผาดูมีอายุเป็นล้านปี เป็นรูปแบบการก่อตัวที่น่าจะเกิดจากพายุเมื่อหลายร้อยปีก่อน เป็นสถานที่เก่าแก่ที่สุดที่เขาเคยเห็น เขาไม่เคยรู้เลยว่าโลกนี้ช่างกว้างใหญ่ เจิดจ้าและมีชีวิตชีวา

มันเหมือนกับเขาได้มาสู่การเริ่มต้นของสรรพสิ่ง

ธอร์ได้ยินเสียงคนอื่นครางออกมาก

ความคิดว่าพวกเขาทั้งสี่คนจะต้องลาดตระเวนที่หุบเขานี้มันช่างน่าหัวเราะ พวกเขากลายเป็นคนแคระไปเลย เมื่อเทียบกับขนาดที่เห็น

ขณะที่เดินมุ่งหน้าไปยังสะพาน นายทหารที่อยู่ทั้งสองข้างลุกขึ้นระวังตรง เปิดทางให้พลลาดตระเวนใหม่ ธอร์รู้สึกใจเต้นแรงขึ้น

“ข้าไม่เห็นทางเลยว่าเราสี่คนจะลาดตระเวนที่นี่ได้อย่างไร” โอคอนเนอร์บอก

เอลเด็นหัวเราะ “มีพลลาดตระเวนคนอื่น ๆ นอกจากเรา พวกเราเป็นแค่เฟืองตัวหนึ่งในเครื่องจักร”

ขณะเดินข้ามสะพาน ได้ยินเพียงเสียงลมพัดแรงกับเสียงรองเท้าบู้ท และเสียงฝีเท้าม้าของอีเร็คที่เดินมาด้วย เสียงกีบเท้าม้าทำให้เกิดเสียงกลวง ๆ ดังขึ้นให้ความมั่นใจ เป็นความจริงเพียงสิ่งเดียวที่ธอร์ยึดไว้ในสถานที่ที่เหนือจริงแห่งนี้

ทหารที่ลุกขึ้นยืนทำความเคารพอีเร็ค ไม่มีใครพูดอะไรระหว่างที่ยืนเฝ้ายาม พวกเขาคงจะเคยทำมาเป็นร้อยครั้งแล้ว

ธอร์อดสังเกตไม่ได้ที่ทั้งสองด้านของพวกเขา มีไม้แหลมเสียบหัวประจานปักอยู่ทุกสองสามฟุต เป็นหัวของผู้บุกรุกที่ป่าเถื่อน บางอันยังดูใหม่ ยังมีเลือดไหลหยด

ธอร์เมินหนี มันทำให้ทั้งหมดนี้จริงเกินไป เขาไม่รู้ว่าตัวเองพร้อมรับหรือไม่ เขาพยายามไม่จินตนาการถึงการต่อสู้ที่ทำให้เกิดหัวเสียบไม้พวกนี้ ชีวิตที่ต้องสูญสิ้นไป และสิ่งที่รอคอยเขาอยู่ที่อีกด้าน ธอร์สงสัยว่าพวกเขาจะได้กลับมาหรือไม่ นั่นคือจุดประสงค์ของการมาครั้งนี้หรือไม่? เพื่อสังหารเขาเสีย?

เขาชะโงกมองที่ชายขอบ มองหน้าผาที่ทอดลงไปอย่างไม่สิ้นสุด ได้ยินเสียงร้องของนกดังอยู่ไกล ๆ เป็นเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาสงสัยว่าเป็นนกชนิดไหน และจะมีสัตว์แปลกใหม่อะไรซุ่มรออยู่ที่อีกฝั่ง

แต่ไม่ใช่สัตว์หรือหัวพวกนั้นหรอกที่กวนใจเขา เหนืออื่นใด มันคือความรู้สึกเกี่ยวกับที่นี่ต่างหาก เขาบอกไม่ถูกว่าเป็นหมอก หรือเสียงลมพัด หรือความกว้างใหญ่ของท้องฟ้าเปิดโล่ง หรือแสงจากดวงอาทิตย์ที่กำลังตก แต่บางสิ่งที่นี่มันช่างเหนือจริง มันห้อมล้อมเขาไว้ ธอร์รู้สึกถึงพลังแห่งเวทมนตร์หนักหน่วงแฝงอยู่ในทุกสิ่ง เขาสงสัยว่ามันคือพลังปกป้องของดาบ หรือพลังบางอย่างที่เก่าแก่ เขารู้สึกว่าไม่เพียงแต่กำลังเดินข้ามดินแดนกว้างใหญ่ แต่กำลังข้ามไปยังอีกอาณาจักรแห่งชีวิต

เมื่อไม่กี่วันก่อน เขายังเลี้ยงแกะอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่น่าเชื่อที่ตอนนี้เขากำลังจะได้ใช้เวลายามค่ำคืน ไร้ซึ่งการปกป้องที่อีกด้านของหุบเขาเป็นครั้งแรกในชีวิต

บทที่ 16

เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มลับไปจากท้องฟ้า เกิดแสงสีแดงเข้มผสมกับสีฟ้า ซึ่งดูจะโอบล้อมจักรวาลไว้ ธอร์พร้อมด้วยเจ้าชายรีส โอคอนเนอร์ และเอลเด็น เดินต่อไปตามทางที่ทอดนำไปสู่ป่าในแดนเถื่อน ธอร์ไม่เคยหวาดหวั่นขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ตอนนี้มีเพียงพวกเขาสี่คน อีเร็ครออยู่ที่ค่ายพัก แม้พวกเขาจะขัดแย้งกัน แต่ตอนนี้ธอร์คิดว่าพวกเขาต่างต้องการกันและกันยิ่งกว่าเคย พวกเขาต้องร่วมใจกัน เมื่อไม่มีอีเร็ค ก่อนที่จะออกเดินทางมา อีเร็คบอกพวกเขาไม่ให้กังวล เขาจะรออยู่ที่ฐานและจะได้ยินเสียงเรียกของพวกเขา และจะมาช่วยหากพวกเขาต้องการ

ตอนนี้ธอร์กลับรู้สึกมั่นใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อแนวป่าแคบลง ธอร์มองไปรอบ ๆ ในสถานที่แปลกใหม่นี้ พื้นป่าเต็มไปด้วยหนามและผลไม้ประหลาด กิ่งก้านของต้นไม้มากมายเป็นตะปุ่มตะป่ำและโบราณอยู่ใกล้จนแทบจะสัมผัสกัน ใกล้มากจนธอร์ต้องก้มหลบอยู่บ่อย ๆ ต้นไม้มีหนามแทนที่จะเป็นใบไม้ พวกมันยื่นออกมาจากทุกที่ มีเถาวัลย์สีเหลืองห้อยระลงมาและธอร์ก็ทำพลาดที่ยื่นมือขึ้นไปผลักมันให้พ้นหน้า เพียงเพื่อจะพบว่ามันคืองู เขาตะโกนออกมา แล้วกระโดดหลบทันเวลา

เขาคิดว่าคนอื่นจะหัวเราะ แต่ทุกคนกลับสงบเสงี่ยมด้วยความกลัว รอบตัวพวกเขามีเสียงประหลาดของสัตว์ที่ไม่เคยพบ บางเสียงเป็นเสียงต่ำ ๆ ในลำคอ บ้างก็เป็นเสียงสูงและแหลม บางเสียงสะท้อนก้องอยู่ไกล ๆ บางเสียงก็อยู่ใกล้อย่างไม่น่าเชื่อ ยามราตรีมาถึงอย่างรวดเร็วขณะที่ทุกคนมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า ธอร์รู้สึกมั่นใจว่าสักช่วงขณะหนึ่งพวกเขาจะต้องถูกลอบโจมตี เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลง มันก็ยิ่งยากที่จะมองแม้แต่ใบหน้าของเพื่อนร่วมคณะ เขาจับดาบไว้มั่นจนข้อนิ้วขาว ขณะที่อีกมือกำหนังสติ๊กไว้ คนอื่น ๆ ก็จับอาวุธของตัวเองไว้เหมือนกัน

ธอร์ปลุกใจตัวเองให้เข้มแข็ง มั่นใจและกล้าหาญเหมือนเช่นอัศวินที่ดีควรเป็น เหมือนที่อีเร็คสอนเขา มันดีกว่าที่จะเผชิญหน้ากับความตายในตอนนี้ แล้วต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความกลัว เขาพยายามเชิดหน้าและเดินอย่างกล้าหาญไปข้างหน้า และพยายามเร่งฝีเท้าขึ้น นำคนอื่นไปสองสามฟุต หัวใจเขาเต้นรัว แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญกับความกลัวของตัวเอง

“เราลาดตระเวนเพื่ออะไรกันแน่?” ธอร์ถาม

ทันทีที่พูดออกมา เขารู้สึกว่ามันอาจจะเป็นคำถามที่โง่เง่า และคิดว่าเอลเด็นจะต้องหัวเราะเยาะ

แต่เขาต้องประหลาดใจที่มีแต่ความงียบ ธอร์หันไปมองและเห็นตาขาวของเอลเด็น จึงรู้ว่าเขากลัวยิ่งกว่า อย่างน้อยนี่ก็ทำให้ธอร์รู้สึกมั่นใจขึ้น เขาเด็กกว่าและตัวเล็กกว่า แต่เขาจะไม่ยอมแพ้ความกลัว

“ข้าว่าน่าจะเป็นศัตรู” เจ้าชายรีสตรัสตอบในที่สุด

“แล้วมันคือใครกันล่ะ?” ธอร์ทูลถาม “หน้าตาเป็นยังไง?”

“มีศัตรูมากมายหลายประเภทที่นี่” เจ้าชายตรัส “เราอยู่ในแดนเถื่อนแล้วตอนนี้ มีพวกคนเถื่อนหลายชนชาติ แล้วยังมีสัตว์ร้ายอีกหลายเผ่าหลายพันธุ์”

“แต่เป้าหมายการลาดตระเวนของเราคืออะไร?” โอคอนเนอร์ถามขึ้น “เราจะสร้างความแตกต่างอะไรได้กับการมาลาดตระเวน? ถึงแม้เราจะฆ่าได้คนหรือสองคน มันจะช่วยหยุดอีกเป็นล้านข้างหลังได้หรือ?”

“เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างความประทับใจ” เจ้าชายรีสตรัส “เรามาเพื่อแสดงตัว ในฐานะตัวแทนของพระราชา เพื่อให้พวกมันรู้ว่าอย่าเข้ามาใกล้หุบเขาเกินไป”

“ข้าว่ามันน่าจะดีกว่าถ้าเราจะรอให้พวกมันข้ามสะพานไป แล้วจึงค่อยจัดการกับพวกมัน” โอคอนเนอร์ทูล

“ไม่” เจ้าชายตรัส “มันดีกว่าที่จะขัดขวางไม่ให้เข้าไปใกล้ นั่นคือสาเหตุของการลาดตระเวน อย่างน้อย นั่นก็คือสิ่งที่เชษฐาของข้าบอก”

ธอร์ใจเต้นเมื่อเดินลึกเข้าไปอีก

“เราต้องไปไกลแค่ไหนกัน?” เอลเด็นถามขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงเขาสั่น

“เจ้าจำที่คอล์คบอกไม่ได้หรือ? เราต้องไปเอาธงแดงมาให้ได้ แล้วนำกลับไป” เจ้าชายตรัส “เพื่อเป็นข้อพิสูจน์ว่าเรามาลาดตระเวนไกลพอ”

“ข้าไม่เห็นธงที่ไหนเลย” โอคอนเนอร์บอก “ที่จริงข้าแทบจะไม่เห็นอะไรเลย แล้วเราจะกลับไปได้อย่างไร?”

ไม่มีใครตอบ ธอร์กำลังคิดอย่างเดียวกัน พวกเขาจะหาธงเจอในความมืดของราตรีได้อย่างไรกัน? เขาเริ่มคิดว่านี่อาจจะเป็นอุบาย เป็นบททดสอบ เป็นการทดสอบทางจิตวิทยาที่กองทหารยุวชนใช้กับพวกเด็กหนุ่ม เขาคิดถึงคำพูดของอีเร็คขึ้นมาอีก เกี่ยวกับศัตรูมากมายในราชสำนัก เขารู้สึกห่อเหี่ยวกับการลาดตระเวนนี้ พวกเขาถูกจัดฉากหรือไม่?

ทันใดนั้นมีเสียงกรีดร้องน่ากลัวดังขึ้น ตามด้วยความเคลื่อนไหวในหมู่ไม้ มีบางอย่างใหญ่โตกำลังวิ่งมาทางพวกเขา ธอร์ชักดาบออกมา เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ เสียงดาบออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบโลหะ ดังอยู่ในอากาศเมื่อพวกเขายืนประจำที่ ถือดาบไว้ด้านหน้า มองไปรอบตัวอย่างกังวล

“นั่นอะไรน่ะ?” เอลเด็นร้องออกมา เสียงเขาพร่าด้วยความกลัว

เจ้าสัตว์ร้ายวิ่งผ่านไปอีกครั้ง โผนจากด้านหนึ่งไปยังอีกด้านของป่า คราวนี้พวกเขามองเห็นมันได้ชัด

ธอร์ผ่อนคลายลงเมื่อเห็นมัน

“แค่กวางน่ะ” เขาบอกอย่างโล่งอก “เป็นกวางที่ดูประหลาดที่สุดที่ข้าเคยเห็น แต่มันก็กวางน่ะแหละ”

เจ้าชายน้อยทรงพระสรวล ฟังดูมั่นใจ เสียงหัวเราะฟังเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุจริง เมื่อธอร์ได้ยิน เขารู้ว่านั่นเป็นเสียงหัวเราะของราชาในอนาคต เขารู้สึกดีที่มีเพื่อนอยู่เคียงข้าง จึงหัวเราะออกมาด้วย ความกลัวเมื่อกี้ช่างเปล่าประโยชน์

“ข้าไม่เคยรู้ว่าเสียงเจ้าแหบเวลาที่กลัว” เจ้าชายรีสทรงล้อเลียนเอลเด็น แล้วหัวเราะออกมาอีก

“ถ้าข้ามองเห็นท่าน ข้าจะชกท่าน” เอลเด็นบอก

“ข้าเห็นเจ้าชัดดีนะ” เจ้าชายรีสตรัส “ลองเข้ามาสิ”

เอลเด็นมองกลับไป แต่ไม่กล้าทำอะไร เขาสอดดาบกลับเข้าฝักแทน เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ธอร์พอใจที่เจ้าชายทรงทำให้เอลเด็นจนแต้ม ปกติเขาเป็นคนที่ล้อเลียนคนอื่น สมควรแล้วที่เขาจะโดนบ้าง ธอร์ชื่นชมความกล้าหาญของเจ้าชายที่ทรงทำเช่นนั้น เพราะถึงอย่างไรเอลเด็นก็ตัวใหญ่กว่าถึงสองเท่า

ธอร์รู้สึกคลายความตึงเครียดในที่สุด พวกเขาได้พบการเผชิญหน้าครั้งแรกแล้ว น้ำแข็งได้ละลายไปแล้ว และพวกเขายังมีชีวิตอยู่ ธอร์เอนตัวแล้วหัวเราะออกมาด้วยอย่างมีความสุขที่ยังมีชีวิต

“หัวเราะไปเถอะ เจ้าเด็กประหลาด” เอลเด็นบอก “เราจะได้เห็นกันว่าใครจะเป็นคนหัวเราะทีหลัง”

ข้าไม่ได้หัวเราะเยาะเจ้า เหมือนที่เจ้าชายรีสทรงทำ ธอร์คิด ข้าเพียงโล่งใจที่ยังมีชีวิตอยู่

แต่เขาไม่อยากจะพูดออกมา เขารู้ว่าไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงความเกลียดชังที่เอลเด็นมีต่อเขาได้

“ดูนั่น!” โอคอนเนอร์ตะโกน “ตรงนั้น!”

ธอร์หรี่ตาแต่แทบจะไม่เห็นสิ่งที่โอคอนเนอร์ชี้ให้ดูในความมืดมิด แต่แล้วเขาก็เห็นมัน ธงของกองทหารยุวชน แขวนอยู่ที่กิ่งไม้กิ่งหนึ่ง

พวกเขารีบวิ่งไปหามัน

เอลเด็นวิ่งนำคนอื่น ผลักคนอื่นให้พ้นทางอย่างรุนแรง

“ธงนั่นเป็นของข้า” เขาตะโกน

“ข้าเห็นมันก่อน” โอคอนเนอร์ตะโกนตอบ

“แต่ข้าจะไปเอามันก่อน แล้วเป็นคนนำมันกลับไป!” เอลเด็นตะโกนอีก

ธอร์โกรธ เขาไม่อยากเชื่อว่าเอลเด็นจะทำเช่นนี้ เขานึกถึงที่คอล์คบอก ว่าใครก็ตามที่นำธงกลับไปจะได้รับรางวัล และรู้ว่าทำไมเอลเด็นจึงรีบวิ่งไป แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้าง พวกเขาควรจะเป็นกลุ่มเดียวกัน เป็นคณะเดียวกัน ไม่ใช่แยกตัวคนเดียว เอลเด็นเผยตัวตนของเขาออกมา ไม่มีใครวิ่งเข้าไปแย่ง แต่เขาพยายามที่จะเหนือคนอื่น นั่นทำให้ธอร์ยิ่งเกลียดเอลเด็นมากขึ้น

เอลเด็นพุ่งไปข้างหน้าหลังจากที่ตีศอกใส่โอคอนเนอร์ และก่อนที่ใครจะทันทำอะไร เขาก็นำหน้าคนอื่นไปหลายฟุต และดึงธงมาได้

ขณะที่เขาดึงธง มีตาข่ายขนาดใหญ่โผล่จากพื้น กระเด้งลอยขึ้นไปในอากาศ ขังเอลเด็นไว้และแขวนเขาไว้ด้านบน เขาเหวี่ยงตัวไปมาอยู่ตรงหน้าพวกเขา ห่างไปไม่กี่ฟุต เหมือนสัตว์ที่ติดกับ

“ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!” เขากรีดร้องอย่างหวาดกลัว

พวกเขาผ่อนฝีเท้าลงเป็นเดินเข้าไปใกล้ เจ้าชายทรงพระสรวล

“เอ่อ ใครเป็นไอ้ขี้ขลาดกันล่ะตอนนี้?” เจ้าชายรีสทรงตะโกนออกมาอย่างขบขัน

“ไอ้ตัวเปี๊ยก!” เขาตะโกน “ถ้าข้าลงไปได้ข้าจะฆ่าเจ้า!”

“โอ้ จริงหรือ?” เจ้าชายโต้ “แล้วจะเมื่อไหร่กันล่ะ?”

“ปล่อยข้าลงไป!” เอลเด็นตะโกน ดิ้นรนอยู่ในตาข่าย “ข้าขอสั่งเจ้า!”

“โอ้ เจ้าสั่งเราอย่างนั้นหรือ?” เจ้าชายตรัส ก่อนจะสรวลเสียงดัง

ทรงหันไปมองธอร์

“เจ้าคิดว่ายังไง?” ตรัสถาม

“ข้าคิดว่าเขาติดค้างคำขอโทษพวกเราทุกคน” โอคอนเนอร์บอก “โดยเฉพาะธอร์”

“ข้าเห็นด้วย” เจ้าชายรีสตรัส “ข้าจะบอกอะไรให้นะ” ทรงหันไปตรัสกับเอลเด็น “ขอโทษ อย่างจริงใจด้วยนะ แล้วข้าจะพิจารณาปล่อยเจ้าลงมา”

“ขอโทษอย่างนั้นหรือ?” เอลเด็นตะโกนอย่างหวาดกลัว “อีกหนึ่งล้านดวงอาทิตย์ก็ไม่มีวัน”

เจ้าชายหันไปหาธอร์

“บางทีเราน่าจะปล่อยเจ้าทึ่มนี่ไว้อย่างนั้นสักคืน คงจะเป็นอาหารอย่างดีให้พวกสัตว์แถวนี้ เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

ธอร์ยิ้มกว้าง

“ข้าว่าเป็นความคิดที่ดี” โอคอนเนอร์บอก

“เดี๋ยว!” เอลเด็นร้องเสียงหลง

โอคอนเนอร์ยื่นมือไปดึงธงจากมือของเอลเด็น

“รู้สึกว่าเจ้าจะไม่ได้เอาชนะเราเรื่องธงนั่นเลย” โอคอนเนอร์บอก

ทั้งสามคนหันหลัง แล้วจะเดินจากไป

“ไม่ เดี๋ยวก่อน!” เอลเด็นร้อง “เจ้าทิ้งข้าไว้ที่นี่ไม่ได้! เจ้าทำไม่ได้!”

ทั้งสามคนยังเดินต่อไป

“ข้าขอโทษ!” เอลเด็นเริ่มสะอื้น “ได้โปรด ข้าขอโทษ!”

ธอร์หยุด แต่เจ้าชายรีสกับโอคอนเนอร์ยังเดินต่อไป ในที่สุดเจ้าชายก็ทรงหันกลับมา

“เจ้าจะทำอะไร?” ตรัสถามธอร์

“เราทิ้งเขาไว้แบบนั้นไม่ได้” ธอร์ทูล แม้จะเกลียดเอลเด็นแค่ไหน แต่ธอร์ก็คิดว่าไม่ถูกต้องที่จะทิ้งเขาไว้อย่างนั้น

“ทำไมจะไม่ได้?” เจ้าชายตรัสถาม “เขาหาเรื่องเอง”

“ถ้าหากเป็นเจ้าที่อยู่บนนั้น” โอคอนเนอร์บอก “เจ้าก็รู้ว่าเขาคงยินดีทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ เจ้าจะสนใจทำไม?”

“ข้าเข้าใจ” ธอร์บอก “แต่มันไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องทำเหมือนเขา”

เจ้าชายรีสยกหัตถ์ขึ้นเท้าสะโพก แล้วถอนหายใจแรง ขณะที่เอนองค์ลงมากระซิบบอกธอร์

“ข้าไม่ได้จะทิ้งเขาไว้ทั้งคืนหรอก อาจจะแค่ครึ่งคืน แต่เจ้าก็พูดถูก ถ้าไม่ปล่อยเขาลงมา เขาอาจจะฉี่รดตัวเอง หรือหัวใจวายตาย เจ้ามันใจดีเกินไป นั่นละปัญหา” เจ้าชายตรัสบอก พลางวางหัตถ์ลงบนบ่าของธอร์ “แต่เพราะอย่างนั้นแหละ ข้าถึงเลือกเจ้าเป็นเพื่อน”

“ข้าด้วย” โอคอนเนอร์บอก วางมือลงบนบ่าอีกข้างของธอร์

ธอร์หันหลัง เดินกลับไปที่ตาข่าย แล้วเอื้อมมือขึ้นไปตัดมัน

เอลเด็นหล่นลงมาดังตุ้บ เขาตะกายลุกขึ้นยืน สะบัดตาข่ายออกจากตัว แล้วค้นหาไปบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง

“ดาบของข้า!” เขาตะโกน “มันอยู่ที่ไหน?”

ธอร์มองบนพื้น แต่มันมืดเกินไปที่จะเห็นอะไร

“มันคงกระเด็นตกไปในพุ่มไม้ ตอนที่เจ้าถูกดึงขึ้นไป” ธอร์บอก

“ไม่ว่ามันจะอยู่ที่ไหน ตอนนี้มันก็หายไปแล้ว” เจ้าชายรีสตรัส “เจ้าไม่มีวันหาเจอ”

“เจ้าไม่เข้าใจ” เอลเด็นโอดครวญ “กองทหารยุวชน มีกฎข้อหนึ่ง ห้ามทำอาวุธหาย ข้ากลับไปไม่ได้ ถ้าไม่มีมัน ข้าต้องถูกไล่ออก”

ธอร์หันไปหาตามพื้นอีกครั้ง หาดูตามต้นไม้ หาทุกที่ แต่ก็ไม่พบดาบของเอลเด็น รีสและโอคอนเนอร์ยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ช่วยหา

“ข้าเสียใจ” ธอร์บอก “ข้าไม่เห็นมันเลย”

เอลเด็นหาไปทุกที่ จนยอมแพ้ในที่สุด

“เป็นความผิดเจ้า” เขาบอกพลางชี้ที่ธอร์ “เจ้าพาเรามาสู่เรื่องวุ่นวายนี่!”

“ไม่ ข้าไม่ได้ทำ” ธอร์ตอบ “เจ้าต่างหาก! เจ้าวิ่งไปหาธง เจ้าผลักเราออกไปพ้นทาง เจ้าโทษใครไม่ได้หรอก นอกจากตัวเอง”

“ข้าเกลียดเจ้า!” เอลเด็นตะโกน

เขาพุ่งเข้าใส่ธอร์ คว้าเสื้อเขาไว้แล้วเหวี่ยงลงบนพื้น น้ำหนักของเขาทำให้ธอร์ต้านไม่ไหว ธอร์พยายามบิดตัวแต่เอลเด็นก็หมุนอีก แล้วกดเขาไว้กับพื้น เอลเด็นตัวใหญ่และแข็งแรงเกินไป มันยากเกินไปที่จะต้านทานเขาได้

จู่ ๆ เอลเด็นก็ปล่อยมือและกลิ้งออกไป ธอร์ได้ยินเสียงดาบถูกดึงออกจากฝัก มองขึ้นไปเห็นเจ้าชายรีสประทับยืนอยู่เหนือเอลเด็น จ่อปลายดาบเข้าที่คอของเขา

โอคอนเนอร์เอื้อมมือมาช่วยดึงธอร์ลุกขึ้นยืนทันที ธอร์ยืนอยู่ข้างเพื่อนทั้งสอง มองลงไปที่เอลเด็น ที่ยังคงนอนอยู่บนพื้น ดาบของเจ้าชายยังจ่ออยู่ที่คอ

“ถ้าเจ้าแตะต้องเพื่อนข้าอีก” เจ้าชายบอกเอลเด้นช้า ๆ อย่างอำมหิต “ข้ารับรอง ข้าจะฆ่าเจ้า”

บทที่ 17

ธอร์ เจ้าชายรีส โอคอนเนอร์ เอลเด็น และอีเร็ค นั่งอยู่บนพื้น ล้อมวงกันอยู่รอบกองไฟที่กำลังลุก ทั้งห้าคนนั่งกันอยู่เงียบ ๆ อย่างหดหู่ ธอร์แปลกใจที่มันหนาวได้ถึงขนาดนี้ในคืนกลางฤดูร้อน มีบางอย่างเกี่ยวกับ

หุบเขาแห่งนี้ สายลมประหลาดหนาวเย็นที่พัดวนอยู่รอบ ๆ ผ่านหลังเขาไป ผสมรวมกับหมอกที่ไม่เคยจางหายไป ทำให้เขาชื้นไปถึงกระดูก เขาเอนตัวไปข้างหน้า ถูฝ่ามือเข้าหากัน อังความร้อนจากเปลวไฟ แต่ก็ไม่ทำให้มันอุ่นขึ้น

ธอร์เคี้ยวเนื้อตากแห้งที่คนอื่นส่งต่อมาให้ มันเหนียวและเค็ม แต่ก็ช่วยบำรุงกำลังให้เขาได้ อีเร็คเอื้อมมือมา ส่งบางอย่างให้เขา ธอร์รู้สึกถึงความนุ่มของถุงหนังใส่เหล้าองุ่นกดลงที่มือ มีของเหลวกระฉอกอยู่ในนั้น มันหนักอย่างน่าประหลาดเมื่อเขายกขึ้นจรดริมฝีปาก แล้วกรอกมันลงไปในลำคออยู่นาน เขารู้สึกอุ่นเป็นครั้งแรกของคืนนี้

ทุกคนนั่งกันเงียบ ตามองเปลวไฟ ธอร์ยังคงระวังตัว การอยู่ที่ฝั่งนี้ของหุบเขา ในเขตแดนของศัตรู เขายังรู้สึกว่าควรจะเตรียมพร้อมทุกเวลา นอกจากนั้นยังรู้สึกประหลาดใจกับความเยือกเย็นของอีเร็ค ราวกับเขากำลังนั่งอยู่ในสนามหลังบ้านตัวเอง ธอร์โล่งใจที่อย่างน้อย เขาก็ออกมาจากแดนเถื่อนแล้ว ได้กลับมาอยู่กับ

อีเร็ค นั่งล้อมวงกันอยู่รอบกองไฟที่ให้ความมั่นใจ อีเร็คมองดูแนวป่า ระวังระไวกับทุกเสียง แต่ก็มั่นใจและผ่อนคลาย ธอร์รู้ว่าหากมีอันตรายใดเกิดขึ้น อีเร็คจะปกป้องเขาได้

ธอร์พอใจที่ได้อยู่ใกล้เปลวไฟ เขามองไปรอบ ๆ ก็เห็นคนอื่นดูจะพอใจเหมือนกัน แน่นอนว่ายกเว้น

เอลเด็น ที่ดูหดหู่นับตั้งแต่กลับมาจากป่า เขาไม่วางโตอย่างมั่นใจเหมือนก่อนหน้านี้ นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างบูดบึ้งและไร้ดาบ ผู้บังคับบัญชาไม่มีทางยกโทษให้กับความผิดพลาดเช่นนี้ เอลเด็นจะต้องถูกเตะออกจากกองทหารยุวชนเมื่อพวกเขากลับไป ธอร์สงสัยว่าเอลเด็นจะทำอย่างไร เขามีความรู้สึกว่าเอลเด็นจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เขาจะต้องมีกลเม็ดบางอย่าง หรือมีแผนสำรองซ่อนไว้ ธอร์คิดว่าไม่ว่ามันจะเป็นอะไร มันจะต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

ธอร์หันมองตามสายตาของอีเร็คไปยังขอบฟ้าไกล ทางทิศใต้ มีแสงสว่างจาง ๆ เป็นสายยาวสุดลูกหูลูกตา ทำให้ยามค่ำคืนสว่างไสว ธอร์สงสัย

“นั่นคืออะไร?” เขาถามอีเร็คในที่สุด “แสงสว่างนั่น? ที่ท่านจ้องมองอยู่?”

อีเร็คเงียบไปนาน มีเพียงเสียงสะบัดของสายลม ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้น โดยไม่หันมา “พวกโกรัล”

ธอร์สบตากับคนอื่น ๆ ซึ่งมองกลับมาอย่างหวาดกลัว ธอร์รู้สึกว่าท้องบิดเขม็งเมื่อคิดถึงมัน พวกโกรัล อยู่ใกล้มาก ไม่มีอะไรขวางกั้นพวกมันไว้ นอกจากป่าธรรมดากับที่ราบกว้าง ไม่มีหุบเขามหึมาที่ช่วยขวางไว้ และทำให้พวกเขาปลอดภัย ตลอดชีวิตของเขา ได้ยินเรื่องราวของพวกป่าเถื่อนรุนแรงจากแดนเถื่อนพวกนี้ พวกมันไม่มีเป้าหมายอื่น นอกจากการโจมตีอาณาจักรวงแหวน แล้วตอนนี้ไม่มีอะไรมาขวางพวกมัน เขาไม่อยากเชื่อว่าพวกมันมีมากเพียงใด เป็นกองทัพมหึมาที่กำลังรอคอย

“ท่านไม่กลัวหรือ?” ธอร์ถามอีเร็ค

อีเร็คส่ายหน้า

“พวกโกรัลเคลื่อนไหวเป็นหนึ่งเดียว พวกมันตั้งค่ายอยู่ตรงนั้นทุกคืน มาหลายปีแล้ว พวกมันคงจะโจมตีหุบเขาถ้าเคลื่อนทัพทั้งหมดแล้วโจมตีพร้อมกัน แต่พวกมันไม่กล้าลองหรอก พลังของดาบทำหน้าที่เหมือนเป็นโล่ พวกมันรู้ว่าไม่อาจฝ่าเข้ามาได้”

“ถ้าอย่างนั้นพวกมันตั้งค่ายอยู่ตรงนั้นทำไมกัน?” ธอร์ถาม

“เป็นวิธีข่มขวัญของพวกมัน และเตรียมพร้อม ในอดีตสมัยบิดาของพวกเรา พวกมันเคยโจมตีและพยายามบุกข้ามหุบเขามาหลายครั้ง แต่ไม่เคยเกิดขึ้นในสมัยของข้า”

ธอร์เงยหน้ามองท้องฟ้ามืดสนิท ดวงดาวสีเหลือง ฟ้า และส้มระยิบระยับอยู่เบื้องบน พลางสงสัย ที่ฝั่งนี้ของหุบเขาเป็นสถานที่ของฝันร้าย และเป็นเช่นนี้มาตั้งเขาหัดเดิน แค่คิดถึงมันเขาก็รู้สึกกลัวแล้ว แต่ก็พยายามผลักมันออกไป ตอนนี้เขาเป็นสมาชิกกองทหารยุวชน ต้องทำตัวให้สมกับที่เป็นด้วย

“อย่ากังวลไปเลย” อีเร็คบอก ราวกับอ่านใจเขาออก “พวกมันจะไม่โจมตีระหว่างที่เรามีดาบแห่งโชคชะตาอยู่”

“ท่านเคยถือมันไหม?” ธอร์ถามอีเร็ค นึกสงสัยขึ้นมา “ดาบน่ะ?”

“ไม่เคยหรอก” อีเร็คตอบทันที “ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้จับ ยกเว้นผู้สืบทอดจากกษัตริย์”

ธอร์มองเขาอย่างสับสน

“ข้าไม่เข้าใจ ทำไมล่ะ?”

เจ้าชายรีสกระแอม

“ข้าขออธิบายนะ?” ทรงตรัสแทรกขึ้น

อีเร็คพยักหน้า

“มีตำนานเกี่ยวกับดาบ จริง ๆ แล้วไม่เคยมีใครยกมันขึ้นได้ ตำนานบอกว่าจะมีชายคนหนึ่ง ผู้ที่ถูกเลือก จึงจะเป็นคนที่สามารถยกมันขึ้นมาได้ มีเพียงพระราชาที่ได้รับอนุญาตให้ลองยก หรือคนที่ได้รับแต่งตั้งให้สืบทอดราชบัลลังก์ เป็นรัชทายาท ดังนั้นมันก็เลยถูกวางนิ่งอยู่อย่างนั้น โดยไม่มีใครแตะต้อง”

“แล้วพระราชาองค์ปัจจุบันล่ะ? พระบิดาของท่านน่ะ?” ธอร์ทูลถาม “ท่านไม่ได้ทรงลองหรือ?”

เจ้าชายหลุบพระเนตร

“ทรงเคยลองครั้งหนึ่ง ตอนที่ขึ้นครองราชย์ ทรงเล่าให้พวกเราฟังว่า พระองค์ไม่สามารถยกมันขึ้นได้ ดาบก็เลยถูกทิ้งไว้อย่างนั้นเป็นของแสลงใจพระบิดา ทรงเกลียดมัน มันเป็นภาระของพระองค์เหมือนสิ่งมีชีวิต”

“เมื่อผู้ถูกเลือกมาถึง” เจ้าชายตรัสต่อ “เขาจะปลดปล่อยอาณาจักรวงแหวนจากศัตรูทั้งมวล แล้วนำเราไปสู่โชคชะตาที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เราเคยรู้จัก สงครามทั้งหมดจะยุติ”

“เทพนิยายไร้สาระ!” เอลเด็นแทรกขึ้น “ไม่มีใครยกดาบนั่นได้หรอก มันหนักเกินไป มันเป็นไปไม่ได้ แล้วก็ไม่มีผู้ถูกเลือกด้วย มันแค่เรื่องหลอกเด็ก ตำนานนี้สร้างขึ้นมาเพื่อกดหัวคนธรรมดาไว้ หลอกให้เรารอ

‘ผู้ถูกเลือก’ ที่สมมุติขึ้น เพื่อปลุกใจสายเลือดแม็คกิล มันเป็นตำนานที่มีประโยชน์มากสำหรับพวกเขา”

“หุบปากของเขาเสีย เจ้าหนู” อีเร็คตะคอก “เจ้าจะต้องพูดถึงราชาของเจ้าด้วยความเคารพเสมอ”

เอลเด็นก้มหน้าลง อย่างเจียมตัว

ธอร์คิดถึงทุกสิ่ง พยายามเข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้ แต่มันมากมายไปที่จะทำความเข้าใจพร้อม ๆ กัน ตลอดชีวิตของเขา เฝ้าฝันที่จะได้เห็นดาบแห่งโชคชะตา เขาได้ยินเรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับความสมส่วนของมัน มีข่าวลือว่ามันถูกตีขึ้นจากวัสดุที่ไม่มีใครรู้จัก น่าจะเป็นดาบวิเศษ มันทำให้ธอร์รู้สึกสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากพวกเขาไม่มีดาบคอยปกป้อง กองทัพของพระราชาจะถูกพิชิตโดยจักรวรรดิหรือไม่? ธอร์มองออกไปที่แสงเรืองรองตรงขอบฟ้า มันดูเหมือนจะทอดยาวไปไม่สิ้นสุด

“ท่านเคยออกไปที่นั่นไหม?” ธอร์ถามอีเร็ค “ออกไปไกลข้างนอกนั่น? เลยแนวป่าไป? เข้าไปในแดนเถื่อน?”

คนอื่น ๆ ต่างหันมามองอีเร็ค ขณะที่ธอร์รอคอยคำตอบของเขาอย่างกระวนกระวาย ในความเงียบสนิทนั้น อีเร็คจ้องมองเปลวไฟอยู่นาน นานจนธอร์เกือบจะคิดว่าเขาจะตอบออกมาไหม เด็กหนุ่มหวังว่าเขาจะไม่ได้สอดรู้เกินไป เขาสำนึกในบุญคุณและรู้สึกติดค้างอีเร็ค และแน่นอนว่าไม่อยากจะทำให้เขาอารมณ์เสีย ธอร์เองก็ไม่แน่ใจว่าเขาอยากรู้คำตอบหรือไม่

เมื่อธอร์เริ่มคิดว่าไม่น่าถามออกมา อีเร็คก็พูดขึ้น

“เคย” เขาบอกอย่างเคร่งขรึม

คำพูดคำเดียวนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศเนิ่นนาน และในคำพูดนี้ ธอร์สัมผัสถึงแรงดึงดูดที่บอกทุกอย่างที่เขาอยากรู้

“มันเป็นอย่างไรข้างนอกนั่น?” โอคอนเนอร์ถามขึ้น

ธอร์โล่งอกที่เขาไม่ใช่คนเดียวที่ถามคำถาม

“มันถูกปกครองโดยจักรวรรดิที่ไร้ความปราณี” อีเร็คบอก “แต่มีดินแดนที่กว้างใหญ่และหลากหลาย มีดินแดนคนเถื่อน ดินแดนทาส และดินแดนของอสูรกาย เป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่เหมือนที่เจ้าเคยจินตนาการ แล้วก็มีทะเลทราย ภูเขาและเนินเขาไกลสุดลูกหูลูกตา มีหนองน้ำ บึง และมหาสมุทรใหญ่ มีดินแดนของดรูอิด และดินแดนของมังกร”

ธอร์ตาโต

“มังกรหรือ?” เขาถามอย่างประหลาดใจ “ข้าคิดว่ามันไม่มีอยู่จริง”

อีเร็คมองเขา พลางบอกอย่างจริงจัง

“ข้ารับรองว่ามันมีอยู่จริง มันเป็นที่ที่เจ้าจะไม่อยากไป ที่ที่แม้แต่โกรัลยังกลัว”

ธอร์หมกหมุ่นอยู่กับความคิด เขาแทบนึกภาพการออกไปเสี่ยงอันตรายในโลกข้างนอกนั่นไม่ออก เขาสงสัยว่าอีเร็ครอดกลับมาได้อย่างไร ธอร์เตือนตัวเองให้ถามเขาในโอกาสหน้า

มีคำถามมากมายเหลือเกินที่ธอร์อยากจะถาม ทั้งเรื่องจักรวรรดิอำมหิต และคนที่ปกครองมัน ทำไมพวกนั้นถึงอยากจะโจมตี อีเร็คออกไปผจญภัยเมื่อไรและกลับมาเมื่อไร แต่เมื่อธอร์จ้องมองที่เปลวไฟ มันเหมือนเหน็บหนาวมากขึ้นและมืดมิดลง ขณะที่คำถามต่าง ๆ หมุนวนอยู่ในหัวเขา ธอร์ก็รู้สึกว่าหนังตาเขาหนักขึ้น ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ควรจะถาม

เขาปล่อยให้นิทราพาเขาล่องลอยไป ธอร์เอนศีรษะลงบนพื้น ก่อนที่หลับตาลง เขามองไปที่พื้นดินแปลกตาและสงสัยว่าเมื่อไรเขาจะได้กลับบ้าน หรือเขาจะได้กลับไปหรือไม่

*

ธอร์ลืมตาขึ้น รู้สึกสับสนและสงสัยว่าเขาอยู่ที่ไหน และเขามาที่นี่ได้อย่างไร เขามองลงไปและเห็นหมอกหนาสูงถึงเอว หนาจนเขามองไม่เห็นเท้าตัวเอง เขาหันไปเห็นดวงอาทิตย์โผล่อยู่เหนือหุบเขาตรงหน้า ไกลออกไปอีกด้านเป็นบ้านเกิดของธอร์ เขายังคงอยู่ที่ฝั่งนี้ อยู่ผิดด้านของหุบเขา ใจเขาเต้นเร็วขึ้น

ธอร์มองไปที่สะพานแต่ช่างน่าแปลก ที่ตอนนี้ไม่มีทหารอยู่เลย ที่นั่นดูเหมือนถูกทิ้งร้าง เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ขณะกำลังมองดูสะพาน แผ่นไม้กระดานก็หลุดร่วงลงไปทีละแผ่นเหมือนโดมิโน ไม่ช้าสะพานก็ถล่มลงไปในหน้าผา ก้นผาอยู่ลึกลงไปมาก เขาไม่ได้ยินเสียงไม้กระดานหล่นกระทบพื้นด้วยซ้ำ

เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายแล้วหันกลับมามองหาคนอื่น ๆ แต่ไม่เห็นใครเลย เขาไม่รู้จะทำอย่างไร ตอนนี้เขาติดอยู่ที่นี่ เพียงลำพัง ที่อีกด้านของหุบเขา โดยที่ไม่มีทางกลับไปได้เลย เขาไม่เข้าใจว่าคนอื่น ๆ หายไปไหน

ธอร์ได้ยินบางอย่าง เขาหันไปมองดูในป่า เห็นการเคลื่อนไหว จึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปทางเสียงนั้น เท้าของเขาจมลงไปในดินตอนที่เดินไป เมื่อเข้าไปใกล้ เขาแอบเห็นตาข่ายแขวนลงมาจากกิ่งไม้เตี้ย ๆ มีเอลเด็นอยู่ในนั้น กำลังหมุนไปรอบ ๆ เป็นวงกลม กิ่งไม้ส่งเสียงเอี้ยดอ้าดเวลาที่เขาขยับตัว

เหยี่ยวตัวหนึ่งเกาะอยู่เหนือศีรษะเขา ช่างเป็นสัตว์ที่สวยงามโด่ดเด่น ลำตัวเป็นมันเงาด้วยขนสีเงินและมีแถบสีดำพาดอยู่กลางหน้าผากระหว่างดวงตา มันก้มลงมาจิกดวงตาเอลเด็นแล้วคาบไว้ มันหันมาหาธอร์ โดยมีดวงตาคาอยู่ที่จงอยปาก

ธอร์อยากจะหันหน้าหนี แต่ก็ทำไมได้ ขณะที่เขาคิดได้ว่าเอลเด็นตายแล้ว จู่ ๆ ทั้งป่าก็กลับมีชีวิตขึ้น มีกองทัพพวกโกรัลพุ่งออกมาจากป่า จากทุกทิศทุกทาง พวกมันตัวใหญ่ สวมเพียงผ้าเตี่ยวกับแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามบึกบึน มีจมูกสามอันอยู่บนใบหน้ารูปสามเหลี่ยมของพวกมัน และมีเขี้ยวยาวโง้งสองข้าง พวกมันส่งเสียงขู่และคำราม วิ่งอย่างเร็วเข้าใส่ธอร์ เป็นเสียงที่ทำให้ขนหัวลุกและไม่มีทางที่เขาจะหนีไปไหนได้ เขายื่นมือลงไปจะคว้าดาบ แต่พบว่ามันหายไป

ธอร์กรีดร้อง

เขาตื่นและลุกพรวดขึ้นนั่ง หายใจหอบ มองไปทุกทิศอย่างตื่นตะหนก รอบ ๆ ตัวเขามีแต่ความเงียบ เป็นความเงียบจริง ๆ ที่มีชีวิตชีวา ไม่เหมือนความเงียบในความฝันของเขา

ท่ามกลางแสงแรกแห่งรุ่งอรุณ เจ้าชายรีส โอคอนเนอร์และอีเร็คนอนเหยียดยาวอยู่ข้าง ๆ และมีกองไฟใกล้มอดอยู่ข้างพวกเขา บนพื้นมีเหยี่ยวกระโดดไปมา มันหันมาหาธอร์พลางผงกหัว เป็นเหยี่ยวตัวใหญ่สีเงินดูสง่า และมีแถบสีดำพาดลงมากลางหน้าผาก มันจ้องมาที่เขา มองตบสากันแล้วกรีดเสียงร้องแหลม เสียงของมันทำให้เขาตัวสั่น มันเป็นเหยี่ยวตัวเดียวกับที่เขาเห็นในความฝัน

ตอนนั้นเองที่เขารู้สึกว่านกคือสารบอกข่าว บอกว่าความฝันของเขาเป็นมากกว่าความฝัน มีบางอย่างผิดปกติ เขารู้สึกถึงแรงสั่นเบา ๆ ที่หลังแล้วแล่นไปตามแขนทั้งสองข้าง

ธอร์ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และมองไปรอบ ๆ นึกสงสัยว่ามันคืออะไรกัน ทุกอย่างดูปกติ สะพานยังอยู่ดี พวกทหารก็ยังอยู่ประจำที่

มันคืออะไรกัน? เขาสงสัย

แล้วเขาก็คิดออก มีบางคนหายไป เอลเด็น

ตอนแรกธอร์สงสัยว่าเอลเด็นอาจจะทิ้งพวกเขาไปก่อน มุ่งหน้าข้ามสะพานกลับไปที่อีกฝั่งของหุบเขา เขาอาจจะอับอายที่ทำดาบหาย เลยออกจากกองทหารยุวชนเสียเอง

แต่เมื่อธอร์มองเข้าไปในป่า เขาเห็นร่องรอยบนมอสส์ เป็นรอยเท้ามุ่งหน้าไปยังเส้นทางในป่าที่มีน้ำค้างยามเช้า ไม่ต้องสงสัยเลยว่ารอยเท้าพวกนั้นเป็นของเอลเด็น เขายังไม่ได้หนีไป เขากลับเข้าไปในป่า เพียงลำพัง อาจจะเข้าไปปลดทุกข์ หรืออาจจะเข้าไปตามหาดาบของเขา ธอร์คิดขึ้นมาอย่างตกใจ

มันเป็นเรื่องโง่เง่ามากที่ไปตามลำพังแบบนั้น มันพิสูจน์ให้เห็นว่าเอลเด็นสิ้นหวังเพียงใด ธอร์รู้สึกได้ทันทีว่าจะต้องมีอันตรายใหญ่หลวง ชีวิตของเอลเด็นกำลังอยู่ในอันตราย

เหยี่ยวร้องเสียงแหลมขึ้นตอนนั้น ราวกับจะช่วยยืนยันความคิดของธอร์ มันเตะเท้าแล้วบินขึ้น ก่อนจะดิ่งลงมาใส่หน้าธอร์ เขาก้มหัวหลบ กรงเล็บของมันเฉี่ยวไปขณะที่มันทะยานขึ้นไปในอากาศ บินหายไป

ธอร์กระโจนออกไปโดยไม่คิด ไม่ได้หยุดพิจารณาสิ่งที่กำลังจะทำเลย เขาวิ่งเร็วเข้าไปในป่า ตามรอยเท้าพวกนั้นไป

เขาไม่ได้หยุดคิดกลัวเลยขณะที่วิ่งเข้าไปเพียงลำพัง ลึกเข้าไปในแดนเถื่อน หากเขาหยุดคิดว่ามันบ้าเพียงใด เขาอาจจะกลัวจนตัวแข็ง และคงจะรู้สึกตื่นตะหนก แต่เขาแค่ทำไปตามสัญชาตญาณ รู้สึกว่าต้องช่วยเอลเด็น เขาวิ่งและวิ่งไปเพียงลำพัง ลึกเข้าไปในป่าในแสงอรุณ

“เอลเด็น!” เขาร้องตะโกน

ธอร์อธิบายไม่ถูก แต่เขารู้สึกได้ว่าเอลเด็นกำลังจะตาย บางทีเขาไม่ควรจะสนใจ เพราะสิ่งที่เอลเด็นปฏิบัติต่อเขา แต่ธอร์ก็ห้ามตัวเองไม่ได้ เขาต้องทำ หากเป็นเขาที่อยู่ในสถานการณ์นี้ เอลเด็นไม่มีทางมาช่วยแน่นอน มันช่างบ้ามากที่เอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยง เพื่อคนที่ไม่ได้ใส่ใจเขาเลย หรือที่จริงแล้วอาจจะยินดีที่ได้เห็นเขาตาย แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้ ธอร์ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน การรับรู้ของเขากรีดร้องให้เขาตอบสนอง โดยเฉพาะบางอย่างที่เขาไม่อาจเข้าใจ ธอร์รู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไปแต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร มันเหมือนร่างกายของเขาถูกควบคุมโดยพลังลึกลับแปลกใหม่ และมันทำให้เขารู้สึกอึดอัด ควบคุมไม่ได้ นี่เขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า? หรือเขาตื่นตูมเกินไป? ทั้งหมดนี่มันคือความฝันของเขาหรือเปล่า? บางทีเขาควรจะหันหลังกลับ

แต่ธอร์ก็ไม่ได้ทำ เขาปล่อยให้เท้าของเขาพาเขาไป และไม่ยอมแพ้ต่อความกลัวและความสงสัย เขาวิ่งและวิ่งจนปอดแทบระเบิด

ธอร์เลี้ยวไปทางหนึ่ง และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ เขายืนอยู่ตรงนั้นพยายามหายใจ พยายามยอมรับภาพที่เห็นตรงหน้า ซึ่งไม่มีเหตุผลเลย นั่นมากพอที่จะทำให้นักรบผู้แข็งแกร่งต้องหวาดกลัว

เอลเด็นยืนอยู่ตรงนั้น กำลังถือดาบสั้นของเขาและเงยหน้ามองสิ่งมีชีวิตที่ไม่เหมือนอะไรที่ธอร์เคยเห็น มันช่างน่าสะพรึงกลัว ตระหง่านง้ำพวกเขาทั้งสอง สูงอย่างน้อยเก้าฟุต และใหญ่เท่ากับคนสี่คน มันยกแขนสีแดงเต็มไปด้วยมัดกล้าม มีนิ้วยาวสามนิ้ว ที่ดูคล้ายเล็บ อยู่ที่ปลายแขนแต่ละข้าง และหัวเหมือนปิศาจมีสี่เขา ขากรรไกรยาว หน้าผากกว้าง มันมีดวงตาสีเหลืองดวงใหญ่ มีเขี้ยวโค้งเหมือนงา มันเอนตัวไปข้างหลัง กรีดเสียงร้องแหลม

ต้นไม้ใหญ่อายุหลายร้อยปีข้าง ๆ เขา แยกออกเป็นสองซีกเพราะพลังเสียง

เอลเด็นยืนตัวแข็งด้วยความกลัว เขาทิ้งดาบลง แล้วพื้นตรงที่เขายืนก็เปียกแฉะ

เจ้าตัวประหลาดน้ำลายไหลยืด ส่งเสียงคำราม แล้วเดินเข้าหาเอลเด็น

ธอร์เองก็กลัว แต่ต่างจากเอลเด็นตรงที่มันไม่ได้ทำให้เขาตัวแข็ง ด้วยเหตุผลบางอย่าง ความกลัวได้ไปกระตุ้นการรับรู้ของเขา ทำให้เขารู้สึกตื่นตัว ทำให้เขามีอุโมงค์ทัศนวิสัย เพ่งความสนใจไปที่สัตว์ประหลาดตรงหน้าอย่างเต็มที่ ขณะที่มันเดินเข้าหาเอลเด็น เพ่งไปที่ความใหญ่ ความกว้าง พละกำลังและความเร็ว และทุกการเคลื่อนไหวของมัน และมันยังทำให้เขารู้สึกชัดเจนเกี่ยวกับท่าทางร่างกายของตัวเอง และอาวุธของเขา

ธอร์ตอบสนอง เขาพุ่งไปข้างหน้า ระหว่างเอลเด็นและสัตว์ร้าย เจ้าสัตว์ประหลาดคำราม ลมหายใจของมันร้อน จนธอร์รู้สึกได้แม้จะอยู่ห่าง เสียงคำรามทำให้ขนบนหลังคอของเขาลุกซู่ และทำให้เขาอยากหันหลัง แต่เสียงของอีเร็คดังก้องในหู บอกให้เขาแข็งแกร่ง อย่ากลัว จงมีสติ และเขาบังคับตัวเองให้ยืนหยัด

ธอร์ยกดาบขึ้นสูงแล้วพุ่งเข้าใส่ แทงเข้าไปในซี่โครงของมัน เล็งที่หัวใจ

สัตว์ร้ายร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลทะลักมาตามมือขณะที่ธอร์แทงลึกเข้าไปจนมิดถึงด้ามดาบ

แต่มันกลับไม่ตาย ซึ่งทำให้ธอร์ประหลาดใจ เจ้าสัตว์นี้ฆ่าไม่ตาย

มันไม่รอช้า มันเหวี่ยงแขนลงมาฟาดธอร์อย่างแรงจนเขารู้สึกเหมือนซี่โครงร้าว ธอร์กระเด็นลอยข้ามที่โล่ง ไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ ก่อนจะหล่นลงมาสู่พื้น เขารู้สึกปวดหัวอย่างมากขณะที่นอนอยู่ที่พื้น

ธอร์เงยหน้ามอง รู้สึกงุนงงและสับสน โลกหมุนไปหมด เจ้าสัตว์ประหลาดดึงดาบออกจากท้องของมัน ดาบดูเล็กจิ๋วเมื่ออยู่ในมือมัน เหมือนเป็นไม้จิ้มฟัน และมันก็เหวี่ยงดาบกระเด็นลอยเข้าไปในป่า กระแทกกิ่งไม้หักและหายเข้าไปในดงไม้

มันหันมาสนใจธอร์อย่างเต็มที่และเริ่มจัดการเขา

เอลเด็นยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความกลัว แต่เมื่อสัตว์ร้ายพุ่งเข้าใส่ธอร์ จู่ ๆ เอลเด็นก็มีปฏิกิริยา เขาโจมตีมันจากด้านหลัง กระโดดขึ้นหลังมัน ซึ่งนั่นช่วยทำให้มันช้าลง พอที่ธอร์จะลุกขึ้นนั่ง สัตว์ประหลาดโกรธเกรี้ยว มันเหวี่ยงแขนไปด้านหลังแล้วโยนเอลเด็นกระเด็นไป เขาลอยข้ามที่โล่ง กระแทกเข้ากับต้นไม้ แล้วหล่นกระแทกพื้น

สัตว์ประหลาดยังมีเลือดไหล หอบหายใจอย่างหนัก มันหันกลับมาหาธอร์ คำรามและแยกเขี้ยวขณะเดินเข้าใกล้ธอร์

ธอร์ไม่มีทางเลือก ดาบเขาหายไปแล้ว ไม่มีอะไรจะมาขวางระหว่างเขากับเจ้าสัตว์ร้ายได้อีกมันพุ่งเข้าหาธอร์ แต่ในวินาทีสุดท้ายนั้น ธอร์สามารถกลิ้งหลบมาได้ เจ้าตัวประหลาดชนเข้ากับต้นไม้ ตรงที่ธอร์เคยอยู่อย่างแรงจนถอนราก

สัตว์ประหลาดยกเท้าขึ้นจะหยิบศีรษะธอร์ เขาสามารถกลิ้งหลบไปได้อีกครั้ง มันจึงทิ้งรอยเท้าไว้บนพื้นดินที่ธอร์เพิ่งหลบพ้น

ธอร์กระโจนขึ้นยืน หยิบก้อนหินใส่ในหนังสติ๊กแล้วยิง

เขายิงถูกระหว่างตาของมัน รุนแรงที่สุดที่เคยยิง มันเซไป ธอร์มั่นใจว่าเขาฆ่ามันได้

แต่แล้วก็ต้องประหลาดใจ สัตว์ร้ายไม่หยุด

ธอร์พยายามที่สุดที่จะรวบรวมพละกำลัง ไม่ว่าจะเป็นพลังอะไรที่เขามี เขาพุ่งเข้าหามัน กระโจนไปข้างหน้าชนมันอย่างแรง หวังว่าจะล้มมันลงนอนกับพื้นด้วยพลังเหนือมนุษย์

แต่ธอร์ต้องตกใจ เพราะครั้งนี้ไม่มีพลังใดเกิดขึ้น เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มธรรมดา ตัวผอมบาง เมื่อเทียบกับขนาดมหึมาของมัน

สัตว์ประหลาดเอื้อมมือมาคว้าเอวของธอร์ แล้วยกเขาขึ้นเหนือหัว ธอร์ดิ้นรนอย่างหมดหนทางอยู่ในอากาศ แล้วมันก็เหวี่ยงเขาลอยไปเหมือนก้อนหินข้ามที่โล่งไปกระแทกกับต้นไม้

ธอร์นอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ตะลึงงัน หัวแตก ซี่โครงร้าว สัตว์ร้ายวิ่งตรงมาหาเขา ธอร์รู้ว่าครั้งนี้เขาคงถูกมันจัดการ มันยกเท้าสีแดงของมัน เตรียมจะกระทืบลงบนหัวธอร์ และเขาเตรียมตัวที่จะตาย

แต่แล้วก็เกิดบางอย่าง เจ้าสัตว์ประหลาดแข็งทื่ออยู่กลางอากาศ ธอร์กระพริบตา พยายามหาเหตุผล

สัตว์ประหลาดยกมือขึ้นกุมลำคอ ธอร์เพิ่งสังเกตเห็นหัวลูกศรโผล่ออกมาจากลำคอของมัน ครู่ต่อมา มันก็ทรุดลงและตายในที่สุด

อีเร็ควิ่งมาตรงหน้า ตามด้วยเจ้าชายรีสและโอคอนเนอร์ ธอร์เห็นอีเร็คมองลงมาที่เขา ถามว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง เขาอยากจะตอบยิ่งกว่าอื่นใดทั้งหมด แต่คำพูดไม่ยอมหลุดออกมา ครู่ต่อมาเปลือกตาของเขาก็ปิดลง แล้วโลกของเขากลับมืดมิดลง

บทที่ 18

ธอร์ลืมตาช้า ๆ รู้สึกเวียนหัวในตอนแรก พยายามคิดว่าเขาอยู่ที่ไหน และพบว่าเขากำลังนอนอยู่บนกองฟาง นึกสงสัยอยู่ครู่หนึ่งว่าเขากลับมาที่ค่ายทหารแล้วหรือไม่ เขายันตัวเองลุกขึ้นด้วยศอกข้างหนึ่ง ระแวดระวังมองดูไปรอบ ๆ

เขาอยู่ที่อื่น จากที่เห็นนี่ เขาอยู่ในห้องผนังหินที่สร้างอย่างประณีต ดูราวกับเขากำลังอยู่ในปราสาท ปราสาทของพระราชา

ก่อนที่เขาจะคิดออก ประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ก็เปิดออก เจ้าชายรีสเสด็จเข้ามา ธอร์ได้ยินฝูงชนดังแว่วมาจากไกล ๆ

“ในที่สุด เจ้าก็ฟื้น” เจ้าชายรีสตรัสพร้อมแย้มสรวล แล้วรีบเสด็จมาใกล้ ดึงมือธอร์ให้ลุกขึ้นยืน

ธอร์ยกมือกุมศีรษะ พยายามบรรเทาอาการปวดหัวจากการลุกขึ้นเร็วเกินไป

“มาเร็ว ไปกันเถอะ ทุกคนกำลังรอเจ้าอยู่” ทรงเร่งเร้าแล้วดึงธอร์

“รอเดี๋ยวก่อน ได้โปรดเถอะ” ธอร์ทูล พยายามรวบรวมตัวเอง “ข้าอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?”

“เรากลับมาที่ปราสาทของพระบิดา และเจ้ากำลังจะไปฉลองการเป็นวีรษุรุษของวันนี้!” เจ้าชายรีสตรัสอย่างร่าเริง เมื่อพวกเขากำลังเดินออกประตูไป

“วีรบุรุษหรือ? ท่านหมายถึงอะไร? และ...ข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” เขาทูลถาม พยายามนึก

“สัตว์ร้ายจัดการเจ้าจนสลบไป เจ้าสลบไปนานพอดู เราต้องแบกเจ้าข้ามสะพานกลับมา มันเหลือเชื่อทีเดียว นี่ไม่ใช่วิธีที่เราคิดไว้ว่าเจ้าจะใช้ข้ามกลับมาอีกฝั่ง” ทรงตรัสพลางสรวล

ทั้งสองเดินไปตามทางเดินของปราสาท และขณะที่เดินไป ธอร์เห็นผู้คนมากมายหลากหลาย ทั้งบุรุษและสตรี เด็กติดตาม ทหารยาม อัศวิน กำลังจ้องมองที่เขา ราวกับกำลังรอให้เขาฟื้นขึ้นมา เขายังได้เห็นบางอย่างแปลกใหม่ในดวงตาของคนพวกนั้น ดูเหมือนความเคารพ เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นมัน ก่อนหน้านี้ คนส่วนใหญ่มองเขาอย่างเหยียดหยาม แต่ตอนนี้มองเขาเหมือนเขาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ธอร์เค้นสมอง พยายามนึก

“เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยหรือ?” เจ้าชายตรัสถาม

ธอร์พยายามคิด

“ข้าจำได้ว่าวิ่งเข้าไปในป่า ต่อสู้กับสัตว์ประหลาด แล้วจากนั้น....” เขาเริ่มคิดไม่ออก

“เจ้าช่วยชีวิตเอลเด็นไว้” เจ้าชายรีสตรัส “เจ้าวิ่งอย่างไม่เกรงกลัวเข้าไปในป่าด้วยตัวคนเดียว ข้าไม่รู้ว่าทำไมเจ้าถึงยอมเสียพลังงานไปช่วยชีวิตเจ้านักเลงโตนั่น แต่เจ้าก็ทำ พระราชาทรงพอพระทัยอย่างยิ่งในสิ่งที่เจ้าทำ ไม่ใช่ว่าทรงห่วงใยเอลเด็น แต่เพราะทรงให้ความสำคัญกับความกล้าหาญเป็นอย่างยิ่ง และทรงชอบการฉลอง มันมีความสำคัญต่อพระองค์มากที่จะต้องฉลองให้กับเรื่องราวทำนองนี้ เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้แก่คนอื่น ๆ ซึ่งสะท้อนให้เห็นเป็นอย่างดีจากพระองค์เอง และในกองทหารยุวชน จึงทรงต้องการเฉลิมฉลอง เจ้ามาอยู่ที่นี่เพราะพระองค์จะพระราชทานรางวัลให้”

“พระราชทานรางวัลให้ข้าน่ะหรือ?” ธอร์ทูลถามอย่างโง่เง่า “แต่ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย!”

“เจ้าช่วยชีวิตเอลเด็น”

“ข้าเพียงแต่ทำไป ทำไปตามธรรมชาติ”

“นั่นแหละคือสาเหตุที่พระราชาทางอยากจะพระราชทานรางวัลให้”

ธอร์รู้สึกอาย เขาไม่คิดว่าการกระทำของเขาควรจะได้รับรางวัล นอกจากนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะอีเร็ค ธอร์ก็คงจะตายไปแล้ว เขาคิดทบทวนดูแล้วพบว่า ใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งที่มีต่ออีเร็ค เขาหวังว่าวันหนึ่งเขาจะได้ตอบแทนบ้าง

“แล้วหน้าที่ลาดตระเวนของพวกเราล่ะ?” ธอร์ทูลถาม “เราทำไม่สำเร็จ”

เจ้าชายรีสวางพระหัตถ์บนไหล่ธอร์ให้ความมั่นใจ

“เพื่อนยาก เจ้าช่วยชีวิตเด็กหนุ่มคนหนึ่งไว้ คนที่เป็นทหารในกองทหารยุวชน นั่นมันสำคัญกว่าหน้าที่ลาดตระเวน” เจ้าชายทรงหัวเราะ “สำคัญกว่าการลาดตระเวนครั้งแรกธรรมดา ๆ นั่นมากมาย” ทรงตรัสเสริม

ตรงปลายทางเดินอีกแห่งมีทหารยามสองนายเปิดประตูให้ ธอร์กระพริบตาและพบว่าตัวเองอยู่ในท้องพระโรง มีอัศวันนับร้อยคนยืนอยู่ในนั้น ภายในท้องพระโรงหลังคาโค้งสูง มีหน้าต่างกระจกสี อาวุธและชุดเกราะแขวนอยู่ตามผนัง เหมือนเป็นถ้วยรางวัล เหมือนเป็นหอยุทโธปกรณ์ เป็นสถานที่ที่เหล่านักรบผู้ยิ่งใหญ่ ทหารทุกนายจากกองรบเงินมาพบกัน ธอร์ใจเต้นเร็ว ขณะมองสำรวจผนังทุกด้าน มีอาวุธที่มีชื่อเสียง เกราะของวีรบุรุษและอัศวินในตำนาน เขาได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับที่นี่มาตลอดชีวิต มันเป็นความฝันของเขาที่อยากจะเห็นที่นี่สักวันหนึ่ง ปกติแล้วไม่มีเด็กติดตามคนใดได้รับอนุญาตให้เข้ามา และไม่ว่าใครก็ตาม เว้นแต่กองรบเงิน

เขายิ่งประหลาดใจมากขึ้นเมื่อเดินเข้าไป อัศวินทั้งหลายหันมามองที่เขา... เขา...มองมาจากทุกด้าน ด้วยสายตาชื่นชม ธอร์ไม่เคยเห็นอัศวินมากมายขนาดนี้ในห้องเดียวกัน และไม่เคยรู้สึกได้รับการยอมรับแบบนี้ เหมือนกำลังเดินเข้าไปในความฝัน โดยเฉพาะเมื่อสักครู่ก่อนหน้านี้ที่เขาเพิ่งสลบไป

เจ้าชายรีสคงจะสังเกตเห็นสีหน้าตะลึงงันของธอร์

“นักรบที่เก่งที่สุดของกองรบเงินมารวมกันที่นี่เพื่อให้เกียรติแก่เจ้า”

ธอร์รู้สึกภาคภูมิใจและไม่อยากเชื่อ “ให้เกียรติข้าอย่างนั้นหรือ? แต่ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย”

“ผิดแล้ว” มีเสียงเอ่ยขึ้น

ธอร์หันมาและรู้สึกถึงฝ่ามือหนัก ๆ บนบ่า เห็นอีเร็คมองลงมา พลางยิ้มให้

“เจ้าแสดงความองอาจ กล้าหาญ และเกียรติยศ เกินกว่าที่ใครคิดว่าเจ้ามี เจ้าเกือบสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยหนึ่งในพี่น้องของเจ้า นั่นเป็นสิ่งที่เรามองหาในกองทหารยุวชน และนั่นเป็นสิ่งที่เราต้องการในกองรบเงิน”

“ท่านต่างหากที่ช่วยชีวิตข้า” ธอร์บอกอีเร็ค “หากไม่มีท่าน เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นคงฆ่าข้าแล้ว ข้าไม่รู้จะขอบคุณท่านอย่างไรดี”

อีเร็คยิ้มให้

“เจ้าได้ทำแล้ว” เขาตอบ “จำที่การประลองไม่ได้หรือ? ข้าว่าเราเสมอกันแล้วนะ”

ธอร์เดินไปตามทาง มุ่งไปยังบัลลังก์ของพระราชา ที่อยู่อีกด้านของท้องพระโรง โดยมีเจ้าชายรีสและอีเร็คขนาบข้าง เขารู้สึกว่ามีดวงตานับร้อยคู่จ้องมอง มันช่างเหมือนความฝัน

คณะที่ปรึกษาหลายสิบคนยืนเฝ้าอยู่รอบพระราชา พร้อมด้วยโอรสองค์โต เจ้าชายเคนดริค เมื่อธอร์ก้าวเข้าไปใกล้ หัวใจเขาพองโตด้วยความภาคภูมิใจ เขาแทบไม่เชื่อว่าพระราชาจะทรงอนุญาตให้เขาเข้าเฝ้าอีกครั้ง และยังมีบุคคลสำคัญมากมายมาร่วมเป็นสักขีพยาน

พวกเขาเดินมาถึงหน้าบัลลังก์ ราชาแม็คกิลทรงประทับยืนขึ้น เสียงในห้องเงียบลง พระพักตร์เรียบเฉยของพระราชากลายเป็นแย้มสรวลกว้าง ทรงก้าวเข้ามาสามก้าว และทรงทำให้ธอร์ประหลาดใจ เมื่อทรงสวมกอดเขา

มีเสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นทั่วท้องพระโรง

พระราชาทรงถอยห่าง และจับบ่าธอร์ไว้แน่น พลางแย้มสรวล

“เจ้ารับใช้กองทหารยุวชนได้ดีมาก” ทรงตรัส

มหาดเล็กเชิญแก้วมาถวายให้ ซึ่งพระราชาทรงยกขึ้น และตรัสขึ้นด้วยสุรเสียงอันดังว่า

“แด่ความกล้าหาญ!”

“แด่ความกล้าหาญ!” หลายร้อยคนในท้องพระโรงตะโกนขึ้นพร้อมกัน แล้วตามด้วยเสียงพึมพำอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเงียบลงอีกครั้ง

“เพื่อเป็นเกียรติแก่วีรกรรมอันกล้าหาญของเจ้าในวันนี้” พระราชาทรงประกาศก้อง “ข้าขอมอบของกำนัลอันสูงค่าให้เจ้า”

พระราชาทรงโบกพระหัตถ์ ชายคนหนึ่งสวมถุงมือยาวสีดำ ที่มีเหยี่ยวสวยสง่าตัวหนึ่งเกาะอยู่ ก้าวมาข้างหน้า มันหันมามองธอร์ ราวกับรู้จักเขา

นั่นทำให้ธอร์ใจหายวาบ มันเป็นเหยี่ยวตัวเดียวกับที่เขาเห็นในความฝัน มีลำตัวสีเงินและแถบสีดำพาดลงมากลางหน้าผาก

“เหยี่ยวเป็นสัญลักษณ์ของอาณาจักรเรา และเป็นตราประจำราชวงศ์” ราชาแม็คกิลตรัส “มันเป็นนกล่าเหยื่อ เป็นนกแห่งความภาคภูมิและเกียรติยศ และมันยังเป็นนกที่มีความฉลาดหลักแหลม จงรักภักดีและดุร้าย มันทะยานอยู่เหนือสัตว์อื่นทั้งปวง และยังเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ มีคำกล่าวว่าผู้ที่ได้ครอบครองเหยี่ยว ก็ถูกมันครอบครองเช่นกัน มันจะนำทางเจ้าในทุก ๆ เรื่อง แม้มันจะจากเจ้าไป แต่มันจะกลับมาหาเสมอ และตอนนี้มันเป็นของเจ้าแล้ว”

คนฝึกเหยี่ยวก้าวมา ใส่ถุงมือห่วงโซ่ลงที่มือและข้อมือของธอร์ จากนั้นจึงวางนกลงบนนั้น ธอร์รู้สึก

ขนลุกเมื่อมีมันเกาะอยู่บนแขน เขาแทบไม่ขยับตัว รู้สึกตกใจกับน้ำหนักของมัน เขาต้องพยายามฝืนให้นิ่ง เมื่อเหยี่ยวขยับไปมาอยู่บนข้อมือ เขารู้สึกว่ากรงเล็บของมันจิกลงไป โชคดีที่เขารู้สึกเพียงแรงกดเพราะมีถุงมือป้องกันไว้ เหยี่ยวหันมามองเขาอีกครั้งแล้วร้องเสียงแหลม ธอร์รู้สึกเหมือนมันจ้องเข้ามาในดวงตาของเขา ซึ่งเขารู้สึกเชื่อมโยงกับเจ้าสัตว์ตัวนี้อย่างประหลาด เขารู้ว่ามันจะอยู่กับเขาไปตลอดอายุของเขา

“เจ้าจะตั้งชื่อมันว่าอะไร?” พระราชาตรัสถาม ในความเงียบสนิท

ธอร์เค้นสมองที่ดูเหมือนจะแข็งชาไม่ทำงาน

เขาพยายามคิดอย่างเร็ว พยายามนึกชื่อนักรบที่มีชื่อเสียงของอาณาจักรอยู่ในใจ เขาหันไปสำรวจบนผนัง เห็นแผ่นฝ้ายสลักชื่อการรบ และสถานที่ทุกแห่งทั่วอาณาจักร ดวงตาของเขาหยุดอยู่ที่สถานที่พิเศษแห่งหนึ่ง เป็นสถานที่ในอาณาจักรวงแหวนที่เขาไม่เคยไป แต่ได้ยินเรื่องราวความลึกลับ ทรงพลังของสถานที่นี้มาเสมอ มันดูเป็นชื่อที่เหมาะสมสำหรับเขา

“ข้าของเรียกมันว่า เอสโตฟีลีส” ธอร์ประกาศ

“เอสโตฟีลีส!” มวลชนกล่าวตามด้วยความความยินดี

เหยี่ยวร้องเสียงแหลมราวกับตอบรับ

ทันใดนั้น เอสโตฟีลีสก็กางปีกออกแล้วบินสูงขึ้นไปยังโดมหลังคาสูงเบื้องบน แล้วออกหน้าต่างไป ธอร์มองมันบินจากไป

“ไม่ต้องห่วง” คนฝึกเหยี่ยวบอก “มันจะกลับมาหาเจ้าเสมอ”

ธอร์หันกลับไปหาพระราชา เขาไม่เคยได้รับรางวัลใดมาก่อนในชีวิต ยิ่งของสูงค่าเช่นนี้ด้วยแล้ว เขาพูดไม่ออก ไม่รู้จะแสดงความซาบซึ้งใจได้อย่างไร เขารู้สึกเต็มตื้นไปหมด

“ฝ่าบาท” เขาทูลพลางก้มศีรษะลงต่ำ “ข้าไม่รู้จะตอบแทนพระกรุณาอย่างไรดี”

“เจ้าได้ทำแล้ว” ราชาแม็คกิลตรัส

ฝูงชนส่งเสียงโห่ร้องยินดี ความตึงเครียดในท้องพระโรงสลายไป เหล่าอัศวินพูดคุยกันเรื่องจิตใจที่กล้าหาญ มีหลายคนเข้ามาหาธอร์ จนเขาไม่รู้จะหันไปทางไหนก่อนดี

“นี่ท่านอัลก็อด แห่งจังหวัดตะวันออก” เจ้าชายรีสตรัสแนะนำเขากับอัศวันคนหนึ่ง

“แล้วนี่ท่านคาเมรา จากดินแดนลุ่มต่ำ ด้านนี้ท่านบาสิโกลด์ จากป้อมปราการด้านเหนือ...”

ในไม่ช้า ชื่อต่าง ๆ ก็เริ่มเลือนราง ธอร์จำไม่ไหว เขาไม่อยากเชื่อว่าอัศวินเหล่านี้อยากจะพบเขา ธอร์ไม่เคยรู้สึกได้รับการยอมรับหรือได้รับเกียรติมาก่อนในชีวิต และรู้สึกว่าวันเช่นวันนี้คงจะไม่มาถึงอีก เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองมีค่า

เขาหยุดคิดถึงเอสโตฟีลีสไม่ได้

ขณะที่ธอร์หมุนไปรอบ ๆ เพื่อทักทายผู้คนกับชื่อต่าง ๆ ที่ไหลหลั่งเข้ามาจนเขาจำไม่ไหว มีคนนำสารรีบเข้ามาหา เขาแทรกผ่านบรรดาอัศวิน แล้วยื่นม้วนกระดาษเล็ก ๆ ใส่ฝ่ามือของธอร์

ธอร์คลี่ออก อ่านลายมือสวยงาม เป็นระเบียบ

พบข้าที่อุทยานด้านหลัง ข้างหลังประตู

ธอร์ได้กลิ่นหอมของน้ำหอมฟุ้งจากม้วนกระดาษสีชมพูนี้ และประหลาดใจว่าใครเป็นคนส่งมันมาให้เขา เพราะไม่ได้ลงชื่อผู้ส่งไว้

เจ้าชายรีสชะโงกมาดู อ่านข้อความข้ามไหล่เขาแล้วทรงพระสรวล

“ดูเหมือนพี่สาวของข้าจะพึงใจในตัวเจ้า” ตรัสพลางแย้มสรวล “ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าจะไปนะ นางไม่ชอบถูกทิ้งให้รอ”

ธอร์รู้สึกหน้าร้อน

“อุทยานด้านหลังอยู่หลังประตูพวกนั้น รีบไปสิ นางมีชื่อเสียงเรื่องเปลี่ยนใจเร็วนะ” เจ้าชายรีสแย้มสรวลขณะทรงมองมาที่เขา “และข้ายินดีที่จะมีเจ้าอยู่ในครอบครัว”

บทที่ 19

ธอร์พยายามไปตามทางที่เจ้าชายรีสตรัสบอก โดยฝ่าฝูงชนที่แน่นขนัดในปราสาทไป ซึ่งไม่ง่ายเลย ปราสาทนี้มีทางเลี้ยวทางแยกมากมายเกินไป มีประตูลับมากเกินไป และทางเดินยาวมากเกินไป ซึ่งดูเหมือนจะนำไปสู่ทางเดินยาวด้านอื่น ๆ อีก

เขานึกถึงเส้นทางที่เจ้าชายบอก ขณะลงบันไดเล็ก ๆ อีกแห่ง แล้วเลี้ยวไปตามทางเดินอีกด้าน และในที่สุดก็หยุดลงตรงหน้าประตูโค้งเล็ก ๆ ซึ่งมีที่จับประตูสีแดงตามที่เจ้าชายรีสตรัสบอกไว้ แล้วผลักมันเปิดออก

ธอร์รีบออกไปด้านนอก พบกับแสงแดดแรงจ้าของฤดูร้อน มันช่างรู้สึกดีที่ได้ออกมาข้างนอกนี่ ออกมาจากความแออัดด้านในปราสาท ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ มีแสงแดดโลมไล้ใบหน้า เขาหรี่ตาเพื่อปรับแสงและมองภาพตรงหน้า เห็นอุทยานหลวงกว้างสุดลูกหูลูกตา พุ่มไม้ตัดเล็มสวยงามเป็นรูปทรงต่าง ๆ เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ มีสายลมเย็นพัดผ่าน มีน้ำพุ ต้นไม้แปลกตา สวนผลไม้ที่สุกในช่วงต้นฤดูร้อน และทุ่งดอกไม้หลายขนาดหลายแบบและสีสัน ภาพที่เห็นทำให้เขาลืมหายใจ เหมือนกำลังเดินไปในภาพวาด

ธอร์มองหาเจ้าหญิงเกว็นโดลิน ใจเขาเต้นรัวเร็ว อุทยานด้านหลังนี้ว่างเปล่าคงจะสงวนไว้เฉพาะราชวงศ์ ถูกบดบังจากภายนอกด้วยกำแพงหินสูง เขามองหาไปทุกที่ แต่ก็ไม่พบเจ้าหญิง

เขาสงสัยว่าข้อความนั้นอาจจะเป็นเรื่องหลอกลวง นางอาจจะต้องการล้อหนุ่มบ้านนอกอย่างเขาเล่น อาจจะหาเรื่องสนุกจากความอับอายของเขา เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์เช่นนางจะมาสนใจคนอย่างเขาจริง ๆ ได้อย่างไร?

ธอร์ก้มลงอ่านข้อความอีกครั้ง แล้วม้วนเก็บด้วยความอาย เขาคงจะถูกหลอก เขาช่างโง่เง่าที่เชื่อว่าจะมีความหวัง ธอร์รู้สึกเจ็บร้าวลึก

เขาหันหลังเตรียมจะกลับไปยังปราสาท คอตก แต่ขณะที่เอื้อมมือไปผลักประตู ก็ได้ยินเสียงดังขึ้น

“นั่นเจ้าจะไปไหน?” เสียงร่าเริงกล่าวขึ้น มันเหมือนกับเสียงเพลงไพเราะของสกุณา

ธอร์สงสัยว่าเขาจินตนาการไปเองหรือไม่ เขาหมุนตัวกลับมา มองหา และเห็นนางอยู่ตรงนั้น ประทับนั่งอยู่ใต้เงากำแพง เจ้าหญิงแย้มสรวลให้ ทรงฉลองพระองค์ชุดผ้าซาตินสีขาวแต่งริมด้วยสีชมพูงดงาม นางทรงสิริโฉมยิ่งกว่าที่เขาเคยจำได้

นางนั่นเอง เจ้าหญิงเกว็นโดลิน ผู้ที่เขาเฝ้าฝันถึงมาตลอดนับตั้งแต่ได้พบกัน นางผู้มีดวงเนตรยาวรี

สีฟ้าและพระเกศาสีแดงดั่งผลสตรอเบอรี่ และรอยแย้มสรวลที่จุดไฟสว่างให้หัวใจของเขา เจ้าหญิงทรง

พระมาลาสีขาวชมพู กันแสงแดด พระเนตรเป็นประกาย ช่วงเวลานั้นเขารู้สึกอยากจะหันไปรอบ ๆ ให้แน่ใจว่าไม่มีคนอื่นยืนอยู่ตรงนั้นอีก นอกจากเขา

“เอ่อ...” ธอร์เริ่ม “ข้า...เอ่อ...ไม่รู้..ข้า...เอ่อ...กำลังจะเข้าไปข้างใน”

เป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกว่าตัวเองประหม่าเมื่ออยู่ใกล้นาง รู้สึกว่าช่างยากที่จะรวบรวมความคิดและพูดจาให้ชัดถ้อยชัดคำ

เจ้าหญิงทรงพระสรวล เป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดที่เขาเคยได้ยิน

“แล้วทำไมเจ้าถึงจะทำเช่นนั้นล่ะ?” นางตรัสถามอย่างล้อเลียน “เจ้าเพิ่งมาถึงเอง”

ธอร์หน้าแดง พูดไม่ออก

“ข้า...เอ่อ...ไม่เห็นท่าน” เขาบอกอย่างอาย ๆ

เจ้าหญิงทรงพระสรวลขึ้นอีกครั้ง

“เอาล่ะ ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว เจ้าจะไม่มาหาตรงนี้และช่วยพยุงข้าหน่อยหรือ?”

พระนางยื่นหัตถ์ขึ้นข้างหนึ่ง ธอร์รีบเดินเข้าไปหาและเอื้อมมือไปฉุดพระหัตถ์ เขารู้สึกเหมือนถูกไฟดูดเมื่อได้สัมผัสผิวเรียบลื่นบอบบางของพระนาง หัตถ์บอบบางช่างพอเหมาะพอดีกับมือของเขา เจ้าหญิงทอดเนตรมองเขาและปล่อยพระหัตถ์ไว้เช่นนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะประทับยืนขึ้นช้า ๆ ธอร์พอใจกับสัมผัสของปลายนิ้วที่อยู่ในฝ่ามือของเขาและหวังว่านางจะไม่ดึงกลับไป

เจ้าหญิงดึงพระหัตถ์ออกแล้วทรงคล้องแขนเข้ากับเขา แล้วดำเนินไป นำเขาไปตามทางเส้นทางที่มีสายลมพัดเย็น ทั้งสองเดินไปตามทางเล็ก ๆ โรยด้วยกรวด ในไม่ช้าก็เข้าไปในพุ่มไม้เขาวงกต ที่ช่วยบดบังสายตาจากภายนอก

ธอร์รู้สึกกังวล อาจจะเป็นเพราะเขา ซึ่งเป็นสามัญชน อาจจะมีปัญหาที่มาเดินอยู่แบบนี้กับธิดาของพระราชา เขารู้สึกว่าเหงื่อออกตรงหน้าผาก ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะความร้อนหรือเพราะสัมผัสของเจ้าหญิง

เขาไม่แน่ใจว่าควรจะพูดอะไรดี

“เจ้าทำให้ผู้คนตื่นเต้นกันน่าดูเลยสินะ?” นางตรัสถามพลางแย้มสรวล ธอร์รู้สึกขอบคุณที่นางเป็นผู้ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี้ลง

เขายักไหล่ “ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

เจ้าหญิงทรงพระสรวล “แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ได้ตั้งใจล่ะ? ไม่ดีหรอกหรือการทำให้เกิดเรื่องตื่นเต้น?

ธอร์นิ่งอึ้ง เขาไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร ดูราวกับเขามักจะพูดผิดเสมอ

“ยังไงที่นี่ก็น่าเบื่อออก” ทรงตรัส “ดีแล้วที่มีคนใหม่ ๆ พระบิดาของข้าดูจะทรงโปรดปรานเจ้ามาก เช่นเดียวกับพี่น้องของข้า”

“เอ่อ...ขอบพระทัย” ธอร์ทูลตอบ

เขาเตะตัวเองแดดิ้นอยู่ภายใน เขารู้ว่าเขาควรจะพูดอะไรมากกว่านั้น และเขาอยากจะพูด เพียงแต่เขาไม่รู้จะพูดอะไรเท่านั้น

“ท่าน...” เขาเริ่ม พยายามเค้นสมองหาคำพูดที่เหมาะ ๆ “ทรงโปรดที่นี่หรือไม่?”

เจ้าหญิงทรงพระสรวล

“ข้าชอบที่นี่ไหมหรือ?” ทรงตรัสถาม “ก็ควรต้องอย่างนั้นกระมัง ข้าอยู่ที่นี่นี่!”

เจ้าหญิงทรงพระสรวลอีก ขณะที่ธอร์รู้สึกตัวเองหน้าแดงยิ่งขึ้น เขารู้สึกว่าเขาทำเสียเรื่องจริง ๆ แต่เขาไม่ได้เติบโตมาใกล้ชิดกับสตรี และไม่เคยมีคู่รักในหมู่บ้าน จึงไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรกับเจ้าหญิง เขาจะทูลถามอะไรได้? ท่านมาจากไหนหรือ? เขาก็รู้อยู่แล้วว่าทรงมาจากที่ไหน เขาเริ่มสงสัยว่าทำไมเจ้าหญิงถึงมาวุ่นวายกับเขา เพียงเพื่อความบันเทิงของนางเท่านั้นหรือไม่?

“ทำไมถึงทรงชอบข้า?” เขาทูลถาม

เจ้าหญิงทอดเนตรมองเขา แล้วทำเสียงประหลาด

“เจ้านี่ช่างอวดดี” ทรงพระสรวล “ใครบอกกันว่าข้าชอบเจ้า?” ตรัสถามพร้อมแย้มสรวลกว้าง เห็นได้ชัดว่าทุกสิ่งที่เขาพูดทำให้ทรงสำราญ

ตอนนี้ธอร์รู้สึกราวกับเขาถลำลึกลงไปในปัญหายิ่งขึ้น

“ข้าเสียใจ ข้าไม่ได้ตั้งใจพูดเช่นนั้น ข้าเพียงแต่สงสัย ข้าหมายถึง...เอ่อ...ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้ชอบข้า”

เจ้าหญิงทรงพระสรวลดังขึ้น

“เจ้าช่างตลกจริง คงต้องยอมเจ้าละ ข้าขอเดาว่าเจ้าไม่เคยมีคนรักมาก่อน ใช่ไหม?”

ธอร์ก้มหน้าแล้วส่ายศีรษะอย่างอับอาย

“และข้าขอเดาว่าเจ้าไม่มีพี่น้องผู้หญิง?” ทรงถามต่อ

ธอร์ส่ายศีรษะอีก

“ข้ามีพี่ชายสามคน” เขาโพล่งออกไป อย่างน้อยในที่สุดเขาก็สามารถหาเรื่องพูดได้เป็นปกติ

“อย่างนั้นหรือ?” ตรัสถาม “แล้วพวกเขาอยู่ที่ไหนกัน? ที่หมู่บ้านของเจ้าหรือ?”

ธอร์สั่นศีรษะ “หามิได้ พวกเขาอยู่ที่นี่ ที่กองทหารยุวชน กับข้า”

“นั่นคงจะช่วยให้สบายใจสินะ”

ธอร์สั่นศีรษะ

“ไม่เลย พวกเขาไม่ชอบข้า พวกเขาไม่ได้อยากให้ข้ามาที่นี่”

เป็นครั้งแรกที่รอยแย้มสรวลจางหายไป

“แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่ชอบเจ้าล่ะ?” ทรงถามอย่างตระหนก “พี่ ๆ ของเจ้าเองนะ?”

ธอร์ยักไหล่ “ข้าเองก็อยากจะรู้”

ทั้งสองเดินไปเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จนเขาเริ่มกลัวว่าเขาได้ทำลายบรรยากาศชื่นมื่นลง

“อย่าทรงห่วง เรื่องนี้ไม่ได้กวนใจข้าเลย มันเป็นเช่นนี้มาตลอด ที่จริงแล้วข้าได้พบเพื่อนแท้ที่นี่ ดีกว่าเพื่อนที่ข้าเคยมี”

“น้องชายของข้า? รีสหรือ?” ตรัสถาม

ธอร์พยักหน้า

“รีสเป็นคนดี” นางตรัส “เขาเป็นคนโปรดของข้าในบางเรื่อง ข้ามีพี่น้องผู้ชายสี่คน เจ้ารู้ไหม พี่น้องแท้ ๆ สามคน และไม่ใช่หนึ่งคน พี่ชายคนโตเป็นบุตรของพระบิดากับสตรีอื่น เป็นพี่ชายร่วมบิดาของข้า เจ้ารู้จักเขาไหม เขาชื่อเคนดริค?”

ธอร์พยักหน้า “ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้าชายเคนดริคอย่างใหญ่หลวง ต้องขอบคุณเจ้าชายที่ทำให้ข้าได้มีที่ยืนในกองทหารยุวชน ทรงเป็นบุรุษที่ดีมาก”

“ถูกแล้ว เขาเป็นคนดีที่สุดคนหนึ่งในอาณาจักร ข้ารักเขามากเท่ากับพี่น้องแท้ ๆ แล้วก็รีส ที่ข้ารักไม่แพ้กัน ส่วนอีกสองคน...เอ่อ...เจ้าก็รู้ว่าครอบครัวเป็นยังไง ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเข้ากันได้หมด บางครั้งข้าก็สงสัยว่าพวกเราทั้งหมดกำเนิดจากบุคคลคนเดียวกันได้อย่างไร”

ตอนนี้เป็นคราวที่ธอร์อยากรู้อยากเห็นบ้าง เขาอยากรู้เกี่ยวกับเจ้าชายอีกสององค์มากขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหญิงและทั้งสอง ทำไมถึงทรงไม่สนิทสนมกัน เขาอยากจะทูลถาม แต่ก็ไม่อยากจะสอดรู้ และดูเหมือนเจ้าหญิงก็จะไม่อยากเล่าด้วย นางดูเป็นคนที่มีความสุข คนที่สนใจแต่เรื่องที่มีความสุข

เมื่อทั้งสองเดินผ่านเส้นทางในเขาวงกต อุทยานก็เปิดไปสู่อุทยานอีกแห่ง ที่สนามหญ้าตัดเล็มเรียบร้อยและออกแบบเป็นรูปทรงต่าง ๆ เหมือนเป็นกระดานขนาดยักษ์ของเกมบางอย่าง แผ่กว้างไปอย่างน้อยห้าสิบฟุตทุกทิศทาง มีชิ้นไม้ขนาดใหญ่ สูงกว่าตัวธอร์ วางกระจายอยู่

เจ้าหญิงเกว็นทรงร้องขึ้นอย่างยินดี

“เจ้าเล่นไหม?” ตรัสถาม

“มันคืออะไรกัน?” เขาทูลถาม

เจ้าหญิงทรงหันมา เบิกเนตรโตด้วยความประหลาดพระทัย

“เจ้าไม่เคยเล่นแร็คส์หรือ?” นางตรัสถาม

ธอร์ส่ายศีรษะอย่างอาย ๆ รู้สึกว่าตัวเองบ้านนอกยิ่งกว่าเคย

“มันเป็นเกมที่ดีที่สุด!” ทรงตรัสอย่างตื่นเต้น

เจ้าหญิงทรงจับมือทั้งสองข้างของธอร์ แล้วดึงเขาไปยังสนาม พลางกระโดดอย่างยินดี เขาอดยิ้มไม่ได้ เหนือสิ่งอื่นใด ยิ่งกว่าสนามนี้ ยิ่งกว่าสถานที่สวยงามแห่งนี้ มันคือความรู้สึกถึงพระหัตถ์บนมือของเขา ที่ทำให้เขาเกิดอาการวูบวาบ ความรู้สึกเป็นที่ต้องการ เจ้าหญิงเกว็นต้องการให้เขาไปด้วย นางต้องการใช้เวลากับเขา ทำไมใครจะต้องสนใจเขา? โดยเฉพาะบางคนเช่นเจ้าหญิง? เขารู้สึกราวกับว่าเป็นความฝัน

“มายืนตรงนี้” ทรงตรัสบอก “ด้านหลังชิ้นไม้นี่ เจ้าต้องขยับมัน และต้องทำภายในสิบวินาที”

“ทรงหมายความว่าอย่างไร ที่ว่าขยับมัน?” ธอร์ทูลถาม

ธอร์หยิบแท่งไม้ขนาดยักษ์แล้วก็ต้องประหลาดใจกับน้ำหนักของมัน เขายกมันไปหลายก้าว แล้ววางลงที่อีกช่อง

เจ้าหญิงเกว็นผลักแท่งไม้ของพระองค์ มันกระแทกกับแท่งไม้ของธอร์ แล้วล้มลงบนพื้น”

เจ้าหญิงทรงร้องอย่างยินดี

“เลือกได้แย่มาก!” ตรัสบอก “เจ้าเข้ามาขวางทางของข้าพอดี! เจ้าแพ้แล้ว”

ธอร์มองดูแท่งไม้สองชิ้นบนพื้นด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจเกมนี้เอาเลย

เจ้าหญิงทรงพระสรวล แล้วคล้องแขนพาเขาเดินต่อไปตามทาง

“อย่ากังวลไปเลย ข้าจะสอนเจ้าเอง” นางตรัสบอก

ใจเขาพองโตเมื่อได้ยิน นางจะทรงสอนเขาเอง ทรงอยากพบเขาอีก เพื่อที่จะได้ใช้เวลาร่วมกัน นี่เขาฝันไปเองหรือเปล่า?

“บอกข้าหน่อย เจ้าคิดยังไงกับที่นี่?” ตรัสถาม ขณะพาเขาไปยังเขาวงกตอีกแห่ง เขาวงกตนี้ตกแต่งด้วยดอกไม้สูงแปดฟุต หลายสีสัน มีแมลงแปลกตาบินดอมดม

“เป็นสถานที่ที่สวยที่สุดที่ข้าเคยเห็น” ธอร์ทูลตอบตามความจริง

“แล้วทำไมเจ้าถึงอยากเข้าร่วมในกองทหารยุวชน?”

“มันเป็นทุกสิ่งที่ข้าฝันถึง” เขาทูลตอบ

“แต่ทำไมล่ะ?” ตรัสถาม “เพราะเจ้าอยากรับใช้พระบิดาของข้าอย่างนั้นหรือ?”

ธอร์ใคร่ครวญเรื่องนี้ เขาไม่เคยสงสัยว่าเพราะอะไร มันเป็นเช่นนั้นมาตลอด

“ใช่” ทูลตอบ “ข้าต้องการรับใช้พระราชา และอาณาจักรวงแหวน”

“แล้วเรื่องชีวิตของเจ้าล่ะ?” นางตรัสถาม “เจ้าไม่อยากมีครอบครัวหรือ? ที่ดินล่ะ? แล้วภรรยาอีก?”

เจ้าหญิงทรงหยุดเดิน แล้วหันมาทอดพระเนตรมองเขา นั่นทำให้เขารู้สึกกังวล เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน และไม่รู้ว่าจะทูลตอบอย่างไร พระเนตรเป็นประกายของเจ้าหญิงมองตอบมาที่เขา

“เอ่อ...ข้า...ข้าไม่ทราบ ข้าไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย”

“แล้วมารดาของเจ้าว่าอย่างไรบ้างเกี่ยวกับเรื่องนี้?” ทรงถามทีเล่นทีจริง

ธอร์หุบยิ้ม

“ข้าไม่มีมารดา” เขาทูลตอบ

รอยแย้มสรวลจางหายไปอีกครั้ง

“เกิดอะไรขึ้นกับนาง?” เจ้าหญิงตรัสถาม

ธอร์กำลังจะตอบคำถาม กำลังจะเล่าทุกอย่าง นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้พูดถึงมารดาให้ใครฟัง และที่บ้าที่สุดคือเขาอยากจะเล่า เขาต้องการที่จะเปิดเผยอย่างมากกับเจ้าหญิง ซึ่งทรงเป็นคนแปลกหน้า อยากให้นางได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับความรู้สึกที่อยู่ลึกที่สุด

แต่เมื่อเขากำลังจะอ้าปากเล่า จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง

“เกว็นโดลิน!” เสียงแหลมดังขึ้น

ทั้งคู่หันมาพบราชินี พระมารดาของเจ้าหญิงในฉลองพระองค์งดงาม พร้อมด้วยขบวนนางสนองพระโอษฐ์ เสด็จตรงมาหาเจ้าหญิง พระพักตร์บูดบึ้ง

ราชินีเสด็จตรงเข้ามาหาเจ้าหญิงเกว็น แล้วทรงกระชากพระกรดึงนางออกห่าง

“กลับเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้ ข้าบอกเจ้าว่าอย่างไร ข้าไม่ต้องการให้เจ้าพูดคุยกับมันอีก เจ้าเข้าใจที่แม่บอกไหม?”

เจ้าหญิงเกว็นพักตร์แดงก่ำ จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นความกริ้วและทิฐิ

“ปล่อยข้า” ทรงตะโกนใส่พระมารดา แต่ไม่มีประโยชน์ ราชินีทรงฉุดลากธิดาจากไป แวดล้อมไปด้วยบรรดานางสนองพระโอษฐ์

“ข้าบอกให้ปล่อยข้า!” เจ้าหญิงตะโกนอีก มองกลับมาที่ธอร์ด้วยสายตาเศร้าสร้อยและสิ้นหวัง อย่างวิงวอน

ธอร์เข้าใจความรู้สึก เขาเองก็เคยรู้สึกแบบนี้ เขาอยากจะตะโกนเรียกนาง ธอร์รู้สึกหัวใจสลายขณะมองนางถูกฉุดกระชากจากไป มันเหมือนกำลังมองดูอนาคตถูกพรากไปจากเขาต่อหน้าต่อตา

เขายืนอยู่อย่างนั้นอีกนานหลังจากที่เจ้าหญิงถูกพาหายไปจากสายตา ยืนนิ่งลืมหายใจอยู่ตรงนั้น เขาไม่อยากจากไป ไม่อยากลืมเรื่องทั้งหมดนี้

เหนือสิ่งอื่นใด เขาไม่อยากคิดว่าเขาอาจจะไม่ได้พบนางอีก

*

ขณะที่ธอร์เดินช้า ๆ กลับไปที่ปราสาท ยังคงคิดทบทวนการได้พบกับเจ้าหญิง เขาแทบไม่รับรู้สิ่งรอบข้าง จิตใจเฝ้าครุ่นคิดถึงแต่นาง เขาไม่อาจหยุดคิดถึงพระพักตร์ นางช่างทรงสิริโฉม ทรงเป็นผู้ที่งดงามและจิตใจดี อ่อนหวานและอ่อนโยน น่ารักและสนุกสนานที่สุดที่เขาเคยพบ เขาอยากเจอนางอีก จริง ๆ แล้วเขารู้สึกเจ็บปวดเมื่อไม่มีนางอยู่ด้วย เขาไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ และนั่นทำให้เขาหวาดกลัว ธอร์แทบจะไม่รู้จักนางเลย แต่เขารู้ว่าเขาไม่อาจอยู่ได้โดยไม่มีนาง

แต่พร้อมกันนั้นเขาคิดถึงภาพที่ราชินีฉุดลากนางจากไป เขารู้สึกใจหายเมื่อคิดถึงอำนาจทรงพลังที่ขวางกันอยู่ระหว่างเจ้าหญิงและเขา อำนาจที่ไม่ต้องการให้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน ด้วยเหตุผลบางอย่าง

ขณะที่เขาพยายามจะหาคำตอบ จู่ ๆ ก็มีมือแข็ง ๆ มาผลักที่อกอย่างแรงให้เขาหยุด

เขาเงยหน้าเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง น่าจะแก่กว่าเขาสองสามปี สูงและผอม แต่งกายด้วยเสื้อผ้าราคาแพงที่สุดที่เขาเคยเห็น ชุดผ้าไหมสีแดงเข้ม เขียวและม่วง สวมหมวกประดับด้วยขนนก มองมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง เด็กหนุ่มดูสะโอดสะอง เอาแต่ใจ ดูน่าจะเติบโตมาบนกองเงินกองทอง มีมือนุ่มนิ่มกับคิ้วโก่งที่มองมาอย่างดูถูก

“พวกเขาเรียกข้าว่าอัลทัน” เด็กหนุ่มเอ่ย “ข้าเป็นบุตรชายของลอร์ดอัลทัน พระญาติลำดับที่หนึ่งของพระราชา เราเป็นลอร์ดของอาณาจักรมาเจ็ดร้อยปีแล้ว ซึ่งนั่นทำให้ข้ามีตำแหน่งเป็นดยุค ส่วนเจ้า ตรงกันข้ามกับข้า เป็นเพียงสามัญชน” เขาบอกแทบจะพ่นคำพูดออกมา “ราชสำนักเป็นที่ของราชวงศ์ และผู้มีบรรดาศักดิ์ ไม่ใช่คนแบบเจ้า”

ธอร์ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครหรือเขาไปทำอะไรให้ขุ่นเคือง

“ท่านต้องการอะไรจากข้า?” ธอร์ถาม

อัลทันหัวเราะหยัน

“แน่นอน เจ้าคงจะไม่รู้ เจ้าคงไม่รู้อะไรเลยใช่ไหม? เจ้ากล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาที่นี่แล้วแสร้งทำเป็นพวกเดียวกับเรา!” เขาพล่ามออกมา

“ข้าไม่ได้แสร้งทำอะไร” ธอร์บอก

“นี่ ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าอาศัยจังหวะอะไรเข้ามา ข้าแค่อยากจะเตือนเจ้า ก่อนที่จะเพ้อฝันไปไกลกว่านี้ ว่าเจ้าหญิงเกว็นโดลินเป็นของข้า”

ธอร์มองกลับไปอย่างตกใจ ของเขา? เขาไม่รู้จะพูดอะไร

“การแต่งงานของเราถูกเตรียมไว้ตั้งแต่เราเกิด” อัลทันพูดต่อ “เราอายุเท่ากันและอยู่ระดับเดียวกัน

การเตรียมการต่าง ๆ กำลังเริ่มแล้ว เจ้าอย่าบังอาจคิดแม้เพียงสักแวบหนึ่งว่ามันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง”

ธอร์รู้สึกหายใจไม่ออก เขาไม่มีแม้แต่แรงจะตอบโต้

อัลทันก้าวเข้ามาใกล้ และมองลงมา

“รู้ไหม” เขาพูดเสียงแผ่ว “ข้ายอมให้เจ้าหญิงหว่านเสน่ห์ได้ นางทำอยู่บ่อย ๆ นางมักจะทรงสงสารสามัญชน หรือบางทีพวกคนรับใช้ นางใช้พวกนั้นเพื่อหาความบันเทิง ความสนุกสนาน เจ้าอาจจะสรุปไปว่ามีบางอย่างมากกว่านั้น แต่ทั้งหมดแล้ว สำหรับเจ้าหญิงเกว็น เจ้าก็เป็นแค่คนรู้จัก เป็นความบันเทิงอีกอย่าง นางสะสมพวกเขาเหมือนกับตุ๊กตา พวกเขาไม่มีความหมายอะไรกับนางหรอก เจ้าหญิงมักจะตื่นเต้นกับสามัญชนหน้าใหม่ แต่วันสองวันก็จะทรงเบื่อ แล้วนางก็ทิ้งเจ้าอย่างเร็ว เจ้ามันไม่มีค่าอะไรสำหรับนางเลยจริง ๆ และพอสิ้นปีนางกับข้าก็จะแต่งงานอยู่ด้วยกันตลอดไป”

อัลทันเบิกตากว้าง แสดงความมุ่งมั่นอย่างเต็มที่

ธอร์ใจสลายกับคำพูดของเขา มันเป็นความจริงหรือ? เขาไม่มีค่าอะไรสำหรับเจ้าหญิงเลยอย่างนั้นหรือ? ตอนนี้เขาเริ่มสับสน ไม่รู้จะเชื่ออะไรดี เจ้าหญิงดูจริงใจ แต่ธอร์อาจจะด่วนสรุปไปเองหรือเปล่า?

“เจ้าโกหก” เขาพูดออกมาในที่สุด

อัลทันยิ้มเยาะ แล้วยกนิ้วที่ได้รับการดูแลอย่างดีทิ่มหน้าอกธอร์

“ถ้าข้าเห็นเจ้าเข้าใกล้เจ้าหญิงอีก ข้าจะใช้อำนาจของข้าเรียกทหารยาม ให้จับเจ้าไปขังคุก!”

“ข้อหาอะไร?” ธอร์ถาม

“ข้าไม่จำเป็นต้องมีข้อหา ข้ามีบรรดาศักดิ์ ข้าอาจจะแต่งขึ้นมาสักเรื่องหนึ่ง พวกเขาต้องเชื่อข้าอยู่แล้ว พอข้าใส่ร้ายเจ้าเสร็จ ครึ่งหนึ่งของอาณาจักรก็จะเชื่อว่าเจ้าเป็นอาชญากร”

อัลทันยิ้มอย่างพออกพอใจ แต่ธอร์กลับรู้สึกปั่นป่วน

“เจ้าช่างไม่มีเกียรติ” ธอร์บอก ไม่เข้าใจว่าจะมีใครแสดงความหยาบคายเช่นนั้นได้

อัลทันหัวเราะเสียงสูง

“ข้าไม่เคยมีมันอยู่แล้ว” เขาบอก “เกียรตินั้นสำหรับคนโง่ ข้าไม่เคยต้องการ เจ้าจะรักษาเกียรติของเจ้าไว้ก็ได้ แต่ข้าจะได้เจ้าหญิงเกว็นโดลิน”

บทที่ 20

ธอร์เดินไปพร้อมกับเจ้าชายรีส ผ่านประตูโค้งของปราสาท ไปสู่ถนนชนบทที่นำไปสู่ค่ายของกองทหารยุวชน ทหารยืนทำความเคารพเมื่อพวกเขาผ่านไป ทำให้ธอร์รู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง ไม่ใช่เป็นคนนอกอีก เขาคิดย้อนไปถึงสองสามวันก่อนหน้านี้ ตอนที่ทหารยามไล่เขาไปจากที่นี่ มันช่างเปลี่ยนแปลงไปมากและรวดเร็ว

ธอร์ได้ยินเสียงร้องแหลม เมื่อมองขึ้นไปเหนือศีรษะก็เห็นเอสโตฟีลีสบินวนอยู่และมองลงมา มันบินดิ่งลงมา ธอร์รู้สึกตื่นเต้น ยกข้อมือที่ยังถุงมือโลหะไว้ขึ้นมา แต่มันก็กลับบินขึ้นไปอีกครั้ง สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ แต่ยังอยู่ในสายตา เขานึกสงสัย มันเป็นสัตว์ที่ลึกลับและเขารู้สึกเชื่อมโยงกับมันอย่างที่ยากจะอธิบายได้

ธอร์และเจ้าชายรีสเดินต่อไปอย่างเงียบ ๆ เดินเร็วตรงไปยังค่ายทหาร ธอร์รู้ว่าพวกพี่น้องร่วมค่ายกำลังรอเขาอยู่ และสงสัยว่าเขาจะได้รับการต้อนรับแบบไหน จะมีการอิจฉาริษยาหรือไม่? พวกนั้นจะโกรธไหมที่เขาได้รับความสนใจทั้งหลายเหล่านี้? พวกนั้นจะล้อเลียนไหมที่เขาถูกหามข้ามหุบเขากลับมา? หรือว่าพวกนั้นจะยอมรับเขาในที่สุดหรือไม่?

ธอร์หวังว่าจะเป็นข้อหลัง เขาเหน็ดเหนื่อยในการพยายามเข้ากับคนอื่น และเพียงต้องการเป็นส่วนหนึ่งของกองทหารยุวชน ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดคือการได้รับการยอมรับเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา

เมื่อมองเห็นค่ายทหารอยู่ไกล ๆ ใจธอร์ก็เริ่มคิดถึงอย่างอื่น

เจ้าหญิงเกว็นโดลิน

ธอร์ไม่รู้ว่าจะพูดเรื่องนี้กับเจ้าชายรีสได้มากแค่ไหน เพราะเป็นเรื่องของพระพี่นางของพระองค์ แต่เขาก็ไม่อาจสลัดเรื่องของนางไปจากจิตใจได้ เขาหยุดคิดถึงการเผชิญหน้ากับอัลทัน พระญาติที่มาข่มขู่ไม่ได้ และสงสัยว่าสิ่งที่เขาพูดมานั้นเป็นจริงสักเพียงใด ส่วนหนึ่งของธอร์กลัวที่จะหารือเรื่องนี้กับเจ้าชายรีส ไม่อยากเสี่ยงที่จะทำให้ทรงกริ้วและต้องสูญเสียเพื่อนใหม่ไปเพราะพี่สาวของเขา แต่อีกส่วนหนึ่งก็อยากรู้ว่าทรงคิดอย่างไร

“อัลทันคือใคร?” ธอร์ถามขึ้นในที่สุดด้วยความลังเล

“อัลทันหรือ?” ทรงทวนคำ “ทำไมถึงถามถึงเขา?”

ธอร์ยักไหล่ ไม่แน่ใจว่าจะพูดอย่างไร

โชคดีที่เจ้าชายตรัสต่อ

“เขาเป็นตัวอันตราย เป็นญาติห่าง ๆ ลำดับที่สาม ทำไม? เขามาวุ่นวายหาเรื่อเจ้าหรือ?” แล้วทรงหรี่ตา “เกว็นหรือ? เรื่องนี้ใช่ไหม? ข้าน่าจะเตือนเจ้า”

ธอร์หันไปมองเจ้าชาย อยากรู้มากขึ้น

“ทรงหมายความว่าอย่างไร”

“เขาเป็นคนทราม ตามติดพี่สาวข้ามาตั้งแต่เดินได้ เขาคิดว่าจะได้แต่งงานกับนาง พระมารดาก็ดูเหมือนจะเห็นด้วย”

“แล้วพวกเขาจะแต่งกันไหม?” ธอร์ทูลถาม ประหลาดใจกับน้ำเสียงเร่งร้อนของตัวเอง

เจ้าชายรีสทอดพระเนตรเขาแล้วแย้มสรวล

“ตายล่ะ ๆ นี่เจ้าหลงรักนางใช่ไหม?” ทรงพระสรวลดัง “เร็วมากนะ”

ธอร์หน้าแดง หวังว่าจะไม่เป็นที่สังเกต

“จะแต่งหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความรู้สึกของนางที่มีต่อเขา” เจ้าชายบอกในที่สุด “เว้นเสียแต่พวกเขาจะบังคับนาง แต่ข้ายังสงสัยว่าพระบิดาจะทรงทำเช่นนั้นหรือไม่”

“แล้วนางทรงรู้สึกอย่างไรกับเขา?” ธอร์ทูลถาม เกรงว่าเขาจะสอดรู้เกินไป แต่ก็จำเป็นต้องรู้

เจ้าชายยักไหล่ “ข้าว่าเจ้าต้องถามนางเอง ข้าไม่เคยคุยกับนางเรื่องนี้”

“แล้วพระบิดาของพระองค์จะบังคับนางหรือไม่?” ธอร์รุกเร้า “จะทรงทำเช่นนั้นจริง ๆ หรือไม่?”

“พระบิดาทรงทำได้ทุกสิ่งที่ทรงมีพระประสงค์ แต่นั่นเป็นเรื่องระหว่างพระองค์กับเกว็น”

เจ้าชายรีสหันมาทอดพระเนตรธอร์

“ทำไมถึงมีคำถามพวกนี้? นี่เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน?”

ธอร์หน้าแดง ไม่แน่ใจว่าจะทูลตอบอย่างไร

“ไม่มีอะไร” เขาทูลตอบในที่สุด

“ไม่มี!” เจ้าชายทรงพระสรวล “ฟังดูมีเยอะเลยสำหรับข้า!”

ทรงพระสรวลดังขึ้น และธอร์รู้สึกอาย นึกสงสัยว่าเขาคิดไปเองหรือไม่ว่าเจ้าหญิงทรงชอบเขา เจ้าชายรีสทรงเอื้อมมาจับบ่าเขาไว้แน่น

“ฟังนะ เพื่อนยาก” ตรัสบอก “สิ่งหนึ่งที่เจ้ามั่นใจได้เลยเกี่ยวกับเกว็นคือ นางรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และนางต้องได้สิ่งที่ต้องการ เป็นเช่นนั้นเสมอ นางเป็นคนที่มีจิตใจมุ่งมั่น เช่นเดียวกับพระบิดา ไม่มีใครบังคับให้นางทำอะไร หรือชอบใครได้ หากนางไม่ต้องการ อย่าห่วงไปเลย ถ้านางเลือกเจ้า เชื่อข้า นางจะบอกให้เจ้ารู้ ตกลงไหม?”

ธอร์พยักหน้า รู้สึกดีขึ้นเหมือนเช่นเคย หลังจากที่ได้พูดกับเจ้าชาย

เขาเงยหน้ามองประตูบานใหญ่ของค่ายทหารที่อยู่ตรงหน้า และต้องประหลาดใจที่เห็นเด็กหนุ่มหลายคนยืนอยู่หน้าประตู ราวกับกำลังคอยพวกเขา และยิ่งประหลาดใจมากขึ้นที่เห็นพวกนั้นยิ้มให้และส่งเสียงโห่ร้องยินดีเมื่อเห็นทั้งสอง พวกเขารีบวิ่งมาหา คว้าไหล่ธอร์ โอบแขนรอบ ๆ ตัวเขาและดึงเข้าไปข้างใน ธอร์ประหลาดใจขณะที่ถูกพาเข้าไปภายในห้อมล้อมไปด้วยความปรารถนาดีจากคนอื่น ๆ

“เล่าเรื่องหุบเขาให้พวกเราฟังหน่อย มันเป็นอย่างไรที่อีกด้านหนึ่ง?” คนหนึ่งถาม

“สัตว์ประหลาดหน้าตาเป็นยังไง? ตัวที่เจ้าฆ่ามันน่ะ?” อีกคนถาม

“ข้าไม่ได้ฆ่ามัน” ธอร์ประท้วง “อีเร็คต่างหาก”

“ข้าได้ยินว่าเจ้าช่วยชีวิตเอลเด็นไว้” อีกคนพูด

ข้าได้ยินว่าเจ้าโจมตีเจ้าสัตว์ประหลาดซึ่ง ๆ หน้า โดยไม่มีอาวุธจริง ๆ เลย”

“เจ้าเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราแล้ว!” คนหนึ่งตะโกนขึ้น แล้วคนอื่น ๆ ก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดี ต้อนเขาไปด้วย ราวกับเป็นพี่น้องที่หายหน้าไปนาน

ธอร์ไม่อยากเชื่อ ยิ่งได้ยินคำพูดของพวกเขา ธอร์ก็ยิ่งรู้ว่าพวกนั้นคงจะมีเหตุผล บางทีเขาคงจะ

กล้าหาญ เขาเองไม่เคยคิดเรื่องนี้ เป็นครั้งแรกในระยะหนึ่งที่เริ่มรู้สึกดีกับตัวเอง ส่วนใหญ่เป็นเพราะในที่สุดเขาก็รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของเด็กหนุ่มเหล่านี้ เขารู้สึกว่าความตึงเครียดบนบ่าคลายลง

ธอร์ถูกต้อนไปยังสนามฝึกหลัก ตรงหน้าเขาคือทหารยุวชนอีกหลายสิบคนพร้อมด้วยทหารกองรบเงินอีกหลายสิบนาย ทั้งหมดก็โห่ร้องขึ้นเมื่อเห็นเขา ต่างเข้ามาหาตบหลังตบไหล่เขา

คอล์คก้าวมาข้างหน้า ทำให้คนอื่น ๆ เงียบเสียงลง ธอร์รู้สึกยินดีเพราะคอล์คไม่เคยพูดอย่างอื่นนอกจากคำดูหมิ่น แต่ตอนนี้ธอร์ต้องประหลาดกับสายตาที่เขามองมา มีแววที่แตกต่างไป แม้เขาจะยังไม่ยิ้มออกมา แต่ก็ไม่ได้หน้าบูดบึ้ง และธอร์สาบานได้ว่าเขาเห็นแววตาชื่นชมในดวงตาของคอล์ค

คอล์คก้าวเข้ามา ยกเข็มกลัดเล็ก ๆ รูปเหยี่ยวสีดำขึ้นติดหน้าอกธอร์

เข็มกลัดเครื่องหมายของกองทหารยุวชน ธอร์ได้รับการยอมรับแล้ว ในที่สุดเขาก็ได้เป็นหนึ่งในนี้

“ธอร์กรินแห่งจังหวัดทางใต้ แห่งอาณาจักรตะวันตก” คอล์คกล่าวอย่างจริงจัง “เราขอต้อนรับเจ้าสู่

กองทหารยุวชน”

พวกเด็กหนุ่มโห่ร้องขึ้น แล้วกรูกันเข้ามาโอบล้อมเขา แล้วเหวี่ยงเขาไปทางโน้นทีทางนี้ที

ธอร์ไม่สามารถรับรู้เรื่องทั้งหมดนี้ เขาพยายามที่จะไม่รับทั้งหมด อยากจะสนุกสนานกับช่วงเวลานี้ก่อน ณ ตอนนี้มีสถานที่ที่เขาได้เป็นส่วนหนึ่งในที่สุด

คอล์คหันไปหาเด็กหนุ่มคนอื่น ๆ

“เอาล่ะ เจ้าหนู สงบกันได้แล้ว” เขาสั่ง “วันนี้เป็นวันพิเศษ ไม่มีคราด การขัดเงาหรือขี้ม้า ตอนนี้เป็นเวลาฝึกจริง ๆ แล้ว วันนี้เป็นวันฝึกอาวุธ”

บรรดาเด็กหนุ่มโห่ร้องยินดีขึ้นอีก แล้วเดินตามคอล์คข้ามสนามฝึกไปยังอาคารทรงกลมขนาดใหญ่ที่สร้างจากไม้โอ๊ค มีประตูทองแดงแวววาว ธอร์เดินไปพร้อมกับคนอื่น ๆ มีเสียงพึมพำตื่นเต้นดังไปทั่ว เจ้าชายรีสทรงอยู่ข้างเขา และโอคอนเนอร์ที่เข้ามาสมทบ

“นึกว่าจะไม่ได้เห็นเจ้าเป็น ๆ อีกแล้ว” โอคอนเนอร์บอก พลางยิ้มและตบบ่าเขา “ครั้งหน้า รอให้ข้าตื่นก่อนได้ไหม?

ธอร์ยิ้มตอบ

“อาคารนั้นคืออะไรหรือ?” ธอร์ทูลถามเจ้าชาย เมื่อเดินใกล้เข้าไป มีหมุดโลหะขนาดใหญ่ตอกอยู่ทั่วประตู เป็นสถานที่ที่น่าประทับใจ

“โรงอาวุธ” เจ้าชายตรัสบอก “เป็นที่ที่พวกเขาใช้เก็บอาวุธทั้งหมดของพวกเรา นาน ๆ ทีเขาถึงจะให้พวกเราได้เห็น หรือแม้แต่ได้ฝึกกับพวกเขาบางคน ขึ้นอยู่กับว่าเขาต้องการสอนเรื่องอะไร”

ท้องของธอร์บิดเขม็งเมื่อเห็นเอลเด็นเดินเข้ามาหา ธอร์ระวังตัว คาดหวังคำขู่ แต่ครั้งนี้กลับต้องประหลาดใจ เอลเด็นมองมาด้วยความซาบซึ้ง

“ข้าต้องขอบใจเจ้า” เขาบอกอย่างนอบน้อม “ที่ช่วยชีวิตข้าไว้”

ธอร์ตะลึง เขาไม่คิดว่าจะเอลเด็นจะทำเช่นนี้

“ข้าเข้าใจผิดเรื่องเจ้า” เอลเด็นพูดต่อ “เป็นเพื่อนกันนะ?” เขาถาม

ยื่นมือออกมาให้

ธอร์ไม่ใช่คนคิดแค้น เขายื่นมือออกไปจับอย่างยินดี

“เพื่อนกัน” ธอร์บอก

“ข้าจะยึดถือคำนั้นอย่างจริงจัง” เอลเด็นบอก “ข้าจะคอยระวังหลังให้เจ้า และข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้า”

แล้วเขาก็หันหลังรีบกลับไปรวมกับคนอื่น ๆ

ธอร์แทบจะไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร เขาแปลกใจกับสิ่งต่าง ๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว

“ข้าว่าเขาก็ไม่เลวร้ายเสียทีเดียว” โอคอนเนอร์บอก “บางทีเขาอาจจะใช้ได้ก็ได้”

พวกเขาเดินไปถึงโรงอาวุธ ประตูบานใหญ่เหวี่ยงเปิดออก ธอร์เดินเข้าไปด้วยความเกรงขาม เขาเดิน

ช้า ๆ แหงนคอมองสำรวจภายในอาคารรูปกลมอันกว้างใหญ่ ซึมซาบมันไว้ทั้งหมด มีอาวุธมากมายนับร้อย อาวุธที่เขาไม่เคยรู้จักแขวนอยู่ตามผนัง เด็กหนุ่มคนอื่น ๆ รีบวิ่งไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น วิ่งดูอาวุธ เลือกหยิบ ทดลองถือ และสำรวจตรวจสอบมัน ธอร์ทำตามคนอื่น ๆ รู้สึกเหมือนเด็กในร้านขายขนม

เขารีบเข้าไปที่ง้าวเล่มใหญ่ ยกมันขึ้นจากขาตั้งไม้ด้วยสองมือ และรู้สึกถึงน้ำหนักของมัน มันใหญ่โตและลงน้ำมันอย่างดี คมมีดทื่อและบิ่น เขาสงสัยว่ามันเคยฆ่าใครมาก่อนหรือไม่ในสนามรบ

ธอร์วางมันลงแล้วหยิบด้ามไม้ ที่มีลูกเหล็กกลมโยงติดไว้ด้วยโซ่ยาว เขาถือด้ามไม้และแตะลูกเหล็กหนามที่ห้อยอยู่ปลายโซ่ เจ้าชายรีสกำลังถือขวานอยู่ข้าง ๆ เขา ส่วนโอคอนเนอร์กำลังทดสอบน้ำหนักของหอกยาว ทำท่าแทงไปในอากาศ จินตนาการว่าเป็นศัตรู

“ทุกคนฟัง!” คอล์คตะโกน ทุกคนหันไปหา

“วันนี้พวกเราจะเรียนการต่อสู้กับศัตรจากระยะไกล มีใครที่นี่บอกข้าได้ว่าจะใช้อาวุธอะไรได้บ้าง? อะไรที่จะฆ่าคนได้จากระยะสามสิบก้าว?”

“ธนูและลูกศร” ใครบางคนตะโกนขึ้น

“ถูกต้อง” คอล์คตอบ “มีอะไรอีก?”

“หอก!” บางคนตะโกนบอก

“อะไรอีก? มีอย่างอื่นนอกจากอาวุธพวกนั้น บอกมาสิ”

“หนังสติ๊ก” ธอร์เสริม

“อะไรอีก?”

ธอร์พยายามคิด แต่นึกไม่ออก

“มีดซัด” เจ้าชายรีสตะโกนบอก

“อะไรอีก?”

คนอื่น ๆ ลังเล ไม่มีใครนึกออกอีก

“ยังมีการขว้างค้อน” คอล์คตะโกน “ขว้างขวาน มีหน้าไม้ ไม้แหลมก็สามารถขว้างได้ ดาบก็เช่นกัน”

คอล์คเดินไปรอบ ๆ มองดูใบหน้าของเด็กหนุ่ม ที่ยืนฟังอย่างตั้งใจ

“ยังไม่หมดเท่านั้น ก้อนหินธรรมดาจากบนพื้นก็เป็นเพื่อนเจ้าได้ ข้าเคยเห็นคนที่ตัวใหญ่เหมือนวัว วีรบุรุษสงคราม ถูกฆ่าด้วยก้อนหินที่ขว้างโดยทหารที่ชำนาญ ทหารมักจะไม่นึกว่าเกราะก็เป็นอาวุธได้เช่นกัน ถุงมือก็ถอดออกไปขว้างใส่หน้าศัตรูได้ มันจะช่วยหยุดศัตรูที่อยู่ห่างไปสองสามฟุตได้ ในตอนนั้นพวกเจ้าก็สามารถสังหารศัตรูได้ โล่ของเจ้าก็ใช้ขว้างได้”

คอล์คหยุดหายใจ

“มันสำคัญอย่างมากเวลาที่เจ้าเรียนการต่อสู้ เจ้าต้องไม่เรียนแค่การต่อสู้ในระยะระหว่างเจ้ากับคู่ต่อสู้ พวกเจ้าต้องขยายการต่อสู้ให้อยู่ในระยะที่กว้างขึ้น คนส่วนใหญ่ต่อสู้ในระยะสามก้าว นักรบที่เก่งสู้ด้วยระยะสามสิบก้าว เข้าใจไหม?”

“เข้าใจครับ!” ทุกคนตะโกนขึ้นพร้อมกัน

“ดีมาก วันนี้ เราจะฝึกทักษะการขว้าง สำรวจไปรอบ ๆ ห้อง แล้วหยิบอาวุธที่ขว้างได้ เลือกหยิบมาคนละชิ้น แล้วออกไปข้างนอกภายในสามสิบวินาที ไปได้!”

ทั้งห้องเกิดโกลาหลขึ้น ธอร์วิ่งไปตามผนัง มองหาอาวุธที่จะหยิบ เขาชนและผลักกันวุ่นวายกับเด็กหนุ่มคนอื่นที่กำลังตื่นเต้น จนในที่สุดเขาก็เห็นสิ่งที่ต้องการและหยิบมันมา มันเป็นขวานซัดอันเล็ก โอคอนเนอร์หยิบมีดสั้น เจ้าชายรีสทรงหยิบดาบ แล้วทั้งสามก็วิ่งออกไปที่สนามพร้อมกับคนอื่น ๆ

พวกเขาตามคอล์คไปที่อีกด้านของสนาม ซึ่งมีโล่นับสิบอันเรียงรายอยู่

เด็กหนุ่มทั้งหมด ถืออาวุธของตัวเอง รวมกันอยู่รอบคอล์คอย่างคาดหวัง

“พวกเจ้าจะยืนอยู่ตรงนี้” เขาตะโกนบอก ชี้ไปที่เส้นบนพื้นดิน “และเล็งไปที่โล่พวกนั้นตอนที่ขว้างอาวุธของพวกเจ้า แล้วให้วิ่งไปที่โล่ หยิบอาวุธชนิดอื่นมาฝึกขว้าง ห้ามใช้อาวุธเดิม และเล็งไปที่โล่เสมอ สำหรับคนที่ขว้างไม่โดนโล่ เจ้าต้องวิ่งรอบสนามหนึ่งรอบ เริ่มได้!”

เด็กหนุ่มเข้าแถว หล่นชนไหล่ อยู่หลังเส้นบนพื้นดิน และเริ่มขว้างอาวุธของพวกเขาไปที่โล่ ซึ่งน่าจะอยู่ห่างไปสามสิบก้าว ธอร์เข้าแถวรวมกับคนอื่น ๆ เด็กหนุ่มข้างเขา เงื้อมือและขว้างหอก พลาดไปนิดเดียว

เด็กหนุ่มคนนั้นหันหลังแล้วเริ่มวิ่งไปรอบสนาม ขณะนั้นเองทหารนายหนึ่งก็วิ่งไปขนาบข้างและสวมเสื้อคลุมเกราะห่วงโซ่ลงบนไหล่เขา ถ่วงน้ำหนักลงไป

“วิ่งโดยสวมเสื้อนี่ด้วย เจ้าหนู” เขาสั่ง

เด็กหนุ่มที่ถูกถ่วงน้ำหนัก เหงื่อแตก วิ่งต่อไปในความร้อน

ธอร์ไม่อยากขว้างพลาด เขาเงื้อมืออย่างตั้งใจ แล้วขว้างขวานออกไป เขาหลับตาและหวังว่ามันจะเข้าเป้า และโล่งอกที่ได้ยินเสียงกระแทกฝังเข้าไปในโล่หนัง เขาเกือบจะพลาด มันโดนเข้าที่มุมด้านล่าง แต่อย่างน้อยเขาก็ขว้างโดน รอบ ๆ ตัวเขามีหลายคนที่พลาดเป้า และต้องออกไปวิ่ง คนที่ขว้างโดนต้องวิ่งออกไปที่โล่ เพื่อหยิบอาวุธชนิดใหม่

ธอร์ไปถึงโล่ และพบมีดสั้นผอมยาวเล่มหนึ่งซึ่งเขาหยิบมา แล้ววิ่งกลับไปต่อแถวขว้าง

พวกเขาขว้างกันอยู่หลายชั่วโมง จนธอร์ปวดแขนไปหมด และเขาต้องวิ่งรอบสนามอยู่หลายรอบ

ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ รอบตัว มันเป็นการออกกำลังกายที่น่าสนใจ การขว้างอาวุธหลาย ๆ แบบ เพื่อให้ชินกับความรู้สึกและน้ำหนักของลักษณะอาวุธและคมมีดที่ต่างกัน ธอร์รู้สึกว่าเขาทำได้ดีขึ้นและเริ่มชินมากขึ้นจากการขว้างแต่ละครั้ง แต่ความร้อนก็ทำให้ทรมานและทำให้เหนื่อย เหลือเด็กหนุ่มเพียงสิบ

กว่าคนที่ยังยืนอยู่ตรงหน้าโล่ ขณะที่ส่วนใหญ่ออกไปวิ่งรอบสนาม มันยากเกินไปที่จะขว้างเข้าเป้าได้หลายครั้ง ด้วยอาวุธที่แตกต่างกัน การวิ่งรอบสนามและความร้อนยิ่งทำให้ความแม่นยำเป็นเรื่องยากยิ่งขึ้น ธอร์หอบหายใจ ไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหน ตอนที่เขารู้สึกว่ากำลังจะล้ม ทันใดนั้นคอล์คก็ก้าวเข้ามา

“พอได้!” เขาตะโกน

บรรดาเด็กหนุ่มที่กำลังวิ่งรอบสนามวิ่งกลับมา ทรุดลงนอนบนพื้นหญ้า หอบหายใจแรง พลางถอดเสื้อคลุมโซ่หนัก ๆ ออก ธอร์ก็เช่นกัน เขานั่งลงบนพื้นหญ้า แขนล้าและเหงื่อออกท่วม ทหารบางนายถือถังน้ำเข้ามารอบ ๆ แล้ววางลงบนพื้น เจ้าชายรีสเอื้อมไปหยิบมาดื่ม แล้วส่งต่อให้โอคอนเนอร์ที่ดื่มแล้วส่งมาให้ธอร์ ธอร์ดื่มและดื่ม จนน้ำหยดลงมาตามคางลงไปถึงหน้าอก น้ำช่างน่าอัศจรรย์ เขาหายใจแรงขณะที่ส่งคืนไปให้เจ้าชาย

“จะเป็นอย่างนี้อีกนานแค่ไหน?” เขาถาม

เจ้าชายสั่นพระพักตร์ พลางหอบ “ข้าไม่รู้”

“ข้าสาบานเลยว่าพวกเขากำลังพยายามฆ่าเรา” มีเสียงดังขึ้น ธอร์หันไปเห็นเอลเด็น ที่เดินเข้ามานั่งใกล้ ๆ ธอร์ประหลาดใจที่เห็นเขา เห็นได้ว่าเขาอยากเป็นเพื่อนด้วยจริง ๆ มันช่างประหลาดที่เห็นเขาเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมแบบนี้

“เจ้าหนู!” คอล์คตะโกน เดินช้า ๆ ไประหว่างพวกเขา “ตอนนี้มีพวกเจ้าหลายคนที่เริ่มพลาดเป้า ในเวลาบ่ายแบบนี้ เจ้าได้เห็นแล้วว่า มันจะยิ่งยากขึ้นเมื่อพวกเจ้าเหนื่อย นั่นล่ะคือประเด็น ระหว่างการต่อสู้ เจ้าจะไม่สดชื่น เจ้าจะเหนื่อย การสู้รบบางครั้งต่อเนื่องหลายวัน โดยเฉพาะตอนโจมตีปราสาท และตอนที่เจ้าเหน็ดเหนื่อยที่สุด เป็นตอนที่เจ้าจะต้องขว้างให้แม่นยำที่สุด เจ้ามักจะถูกบังคับให้ขว้างอาวุธที่ไม่จำเป็น เจ้าต้องเชี่ยวชาญอาวุธทุกชนิด และความเหน็ดเหนื่อยทุกระดับ เข้าใจไหม?”

“ครับ” พวกเขาตะโกนตอบ

“บางคนสามารถขว้างมีดหรือหอก แต่กลับพลาดเวลาใช้ค้อน หรือขวาน พวกเจ้าคิดว่าจะรอดชีวิตได้ด้วยการขว้างอาวุธชนิดเดียวได้ไหม?”

“ไม่ครับ”

“พวกเจ้าคิดว่านี่เป็นแค่เกมหรือเปล่า?”

“ไม่ครับ”

คอล์คหน้าบึ้งตึงขณะที่เดินไป และเตะหลังเด็กหนุ่มหลายคนที่เขาเห็นว่านั่งหลังไม่ตรงพอ

“พวกเจ้าพักกันพอแล้ว” เขาบอก “ยืนขึ้น!”

ธอร์ลุกขึ้นยืนพร้อมคนอื่น ขาของเขาอ่อนแรง ไม่แน่ใจว่าจะยืนได้อีกนานแค่ไหน

“มีสองด้านในการต่อสู้ระยะไกล” คอล์คบอกต่อ “พวกเจ้าสามารถขว้าง ศัตรูของเจ้าก็ขว้างได้เหมือนกัน เขาอาจจะไม่ปลอดภัยที่ระยะสามสิบก้าว พวกเจ้าก็เหมือนกัน เจ้าต้องเรียนรู้การป้องกันตัวเองในระยะสามสิบก้าว เข้าใจไหม?”

“ครับ!”

“การป้องกันตัวเองจากอาวุธที่ขว้างมา พวกเจ้าต้องไม่เพียงระวัง และรวดเร็วในการก้มหรือกลิ้งหรือหลบ แต่ยังต้องช่ำชองการป้องกันตัวเองด้วยโล่ใหญ่

คอล์คชี้ไปยังทหารที่นำโล่ขนาดใหญ่และหนักออกมา ธอร์ประหลาดใจ มันใหญ่เกือบจะเป็นสองเท่าของเขา

“มีใครอาสาไหม?” คอล์คถาม

กลุ่มเด็กหนุ่มนิ่งเงียบ ลังเล และโดยไม่ได้คิด ธอร์ก็ยกมือขึ้นในขณะนั้น

คอล์คพยักหน้า ธอร์รีบวิ่งไปข้างหน้า

“ดีมาก” คอล์คบอก “อย่างน้อยพวกเจ้าคนหนึ่งก็โง่พอจะอาสา ข้าชอบความกล้าของเจ้า เจ้าหนู เป็นการตัดสินใจที่โง่ แต่ก็ดี”

ธอร์เริ่มสงสัยว่าเขาตัดสินใจโง่ ๆ หรือไม่ ตอนที่คอล์คส่งโล่เหล็กหนัก ๆ ให้ เขารัดมันไว้กับแขนข้างหนึ่ง และไม่อยากเชื่อว่ามันจะหนักขนาดนั้น เขาแทบจะยกมันไม่ขึ้น

“ธอร์ หน้าที่ของเจ้าคือวิ่งจากสนามด้านนี้ไปยังปลายอีกด้าน โดยไม่บาดเจ็บ เห็นห้าสิบคนที่นั่งอยู่หน้าเจ้าไหม?” คอล์คถามธอร์ “พวกเขาทั้งหมดจะขว้างอาวุธใส่เจ้า อาวุธจริง ๆ เจ้าเข้าใจใช่ไหม? ถ้าเจ้าไม่ใช้โล่ป้องกัน เจ้าอาจจะตายก่อนที่จะไปถึงอีกด้าน”

ธอร์มองกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อ คนอื่น ๆ เงียบกริบ

“นี่ไม่ใช่เกม” คอล์คบอกต่อ “นี่คือเรื่องจริงจัง การต่อสู่เป็นเรื่องจริงจัง เป็นเรื่องของความเป็นความตาย เจ้ายังอยากจะเป็นอาสาสมัครอยู่ไหม?”

ธอร์พยักหน้า ตัวแข็งด้วยความกลัวเกินกว่าจะพูดอะไรออกมา เขาเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วตอนนี้ ไม่ใช่ต่อหน้าทุกคน

“ดีมาก”

คอล์คชี้ไปที่เจ้าหน้าที่ ซึ่งก้าวเข้ามาแล้วเป่าแตร

“วิ่ง!” คอล์คตะโกน

ธอร์ยกโล่หนักขึ้นด้วยสองมือ ยึดไว้มั่น ขณะนั้นเองเขาก็รู้สึกถึงแรงกระแทกดังก้อง รุนแรงจนกะโหลกสะเทือน มันจะต้องเป็นค้อนเหล็กแน่ มันไม่เจาะโล่แต่กระแทกแรงจนสะเทือนไปทั้งตัว เขาเกือบทำโล่หลุดมือ แต่บังคับตัวเองให้ยึดไว้แล้วไปต่อ

ธอร์เริ่มวิ่ง โซเซไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยถือโล่ไว้ด้วย ขณะที่อาวุธต่าง ๆ พุ่งผ่านเขาไป ธอร์พยายามเบียดตัวเองให้อยู่ภายในโล่ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ โล่คือสายชีวิตของเขา ขณะที่วิ่งไปเขาเรียนรู้วิธีที่จะหลบอยู่หลังมัน

ลูกธนูพุ่งผ่านเขาไป คลาดไปแค่เส้นยาแดงผ่าแปด ธอร์เก็บคางแน่นขึ้น วัตถุหนักอีกอันกระแทกเข้ากับโล่ และกระแทกเขาอย่างแรงจนเซถอยหลังไปหลายฟุต และล้มลงบนพื้น แต่ธอร์ก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งต่อ ด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวด ในที่สุดเขาก็ไปถึงอีกฟากของสนามพลางหอบหายใจ

“วางอาวุธ!” คอล์คตะโกน

ธอร์วางโล่ลง เหงื่อท่วม เขายิ่งกว่าดีใจที่ไปถึงอีกฟากได้ เขาไม่รู้ว่าจะทนแบกโล่ได้อีกนานเท่าไร

ธอร์รีบกลับมารวมกับคนอื่น หลายคนมองเขาอย่างชื่นชม เขาสงสัยว่าตัวเองรอดมาได้อย่างไร

“เยี่ยมมาก” เจ้าชายรีสทรงกระซิบบอก

“มีใครจะอาสาอีกไหม?” คอล์คถามขึ้น

เกิดความเงียบสนิทในกลุ่มเด็กหนุ่ม หลังจากที่เห็นธอร์ ไม่มีใครอยากจะลอง

ธอร์รู้สึกภูมิใจ เขาไม่แน่ใจว่าจะอาสาหรือไม่หากรู้ว่าต้องทำอะไร แต่ตอนนี้มันผ่านไปแล้ว และเขาดีใจที่ทำได้

“ดี ถ้าอย่างนั้นข้าจะอาสาให้พวกเจ้าเอง” คอล์คตะโกน “เจ้า! ซาเด็น” เขาเรียก ชี้ไปที่ใครคนหนึ่ง

เด็กหนุ่มที่โตกว่า ร่างผอม ก้าวไปข้างหน้าดูหวาดกลัว

“ข้าหรือ?” ซาเด็นถามเสียงสั่น

คนอื่น ๆ หัวเราะเขา

“แน่นอน จะใครเสียอีก?” คอล์คบอก

“ข้าเสียใจ ใต้เท้า แต่ข้าไม่อยากทำ”

เกิดความเงียบอย่างน่ากลัวในหมู่ทหารยุวชน

คอล์คเข้ามาใกล้เขา หน้าตาบูดบึ้ง

“เจ้าไม่ต้องทำสิ่งที่อยากทำ” คอล์คคำราม “เจ้าทำสิ่งที่ข้าบอกให้ทำ”

ซาเด็นยืนตัวแข็ง ดูหวาดกลัวแทบตาย

“เขาไม่ควรมาที่นี่” เจ้าชายทรงกระซิบบอกธอร์

ธอร์หันไปหา “ทรงหมายความว่าอย่างไร?”

“เขามาจากครอบครัวขุนนาง ถูกส่งมาที่นี่ แต่เขาไม่ได้อยากมา เขาไม่ใช่นักรบ คอล์ครู้ดี ข้าว่าพวกเขาพยายามจะจัดการเขา ข้าว่าพวกเขาอยากให้ซาเด็นออกไป”

“ข้าขอโทษ ใต้เท้า แต่ข้าทำไม่ได้” ซาเด็นบอกน้ำเสียงหวาดกลัว

“เจ้าทำได้” คอล์คตะโกน “และเจ้าจะต้องทำ!”

เกิดความตึงเครียดนิ่งสนิท

ซาเด็นก้มหน้ามองพื้น คอตกด้วยความละอาย

“ข้าขอโทษ ใต้เท้า ให้ข้าทำอย่างอื่นเถอะ ข้ายินดีจะทำให้”

คอล์คหน้าแดง กระแทกเท้าเข้ามาหาจนกระทั่งอยู่ห่างเพียงไม่กี่นิ้ว

“ข้าจะให้เจ้าทำอย่างอื่น เจ้าหนู ข้าไม่สนใจว่าครอบครัวของเจ้าคือใคร นับจากนี้ไป เจ้าจะวิ่ง วิ่งไปรอบสนามจนกว่าจะหมดแรง และเจ้าจะไม่กลับมาจนกว่าจะอาสาใช้โล่ เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดไหม?”

ซาเด็นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ขณะที่พยักหน้า

นายทหารเดินเข้ามา ใส่เสื้อคลุมโซ่ให้ซาเด็น แล้วทหารอีกคนก็นำอีกตัวมาคลุมให้ ธอร์ไม่รู้ว่าเขาทนรับน้ำหนักของมันได้อย่างไร แค่ตัวเดียวก็วิ่งแทบไม่ไหวแล้ว

คอล์คง้างขาแล้วเตะเข้าที่ก้นซาเด็นอย่างแรงจนหน้าคะมำ แล้วเริ่มออกวิ่งไปรอบสนาม ธอร์รู้สึก

เห็นใจเขา ขณะที่มองเขาโซเซไปรอบ ๆ ธอร์อดสงสัยไม่ได้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะรอดในกองทหารยุวชนหรือไม่

ทันใดนั้นมีเสียงแตรดังขึ้น ธอร์หันไปเห็นขบวนทหารม้าเข้ามา มีทหารกองรบเงินสิบกว่านายมาด้วย ถือหอกยาวและสวมหมวกเหล็กประดับด้วยขนนก พวกเขามาหยุดอยู่ตรงหน้ากองทหารยุวชน

“เพื่อเป็นเกียรติแก่วันอภิเษกของพระธิดา และเป็นเกียรติแก่เทศกาลครีษมายัน พระราชาประกาศให้บ่ายวันนี้เป็นวันล่าสัตว์!”

เด็กหนุ่มทุกคนรอบตัวธอร์โห่ร้องอย่างยินดี พวกเขาลุกขึ้นวิ่งไปพร้อมกัน วิ่งตามม้าที่เลี้ยวไป แล้ววิ่งข้ามสนามไป

“เกิดอะไรขึ้น?” ธอร์ทูลถามเจ้าชายรีส ขณะที่เริ่มวิ่งตามคนอื่นไป

เจ้าชายแย้มสรวลกว้าง

“พระเจ้ามาโปรด” ทรงตรัสบอก “เราได้หยุดวันนี้! เราจะไปล่าสัตว์กัน!”

บทที่ 21

ธอร์วิ่งไปตามเส้นทางในป่าพร้อมกับคนอื่น ถือหอกที่ถูกส่งมาให้เขาเพื่อไปล่าสัตว์ ข้าง ๆ เขาคือ เจ้าชายรีส โอคอนเนอร์ และเอลเด็น พร้อมด้วยเด็กหนุ่มอีกอย่างน้อยห้าสิบคนจากกองทหารยุวชน เบื้องหน้าของพวกเขาคือทหารกองรบเงินนับร้อยนายบนหลังม้า ในชุดเกราะเบา บางคนถือหอกสั้น แต่ส่วนใหญ่มีคันธนูและลูกศรคล้องอยู่บนหลัง แล้วที่วิ่งอยู่ระหว่างพวกเขาคือเด็กติดตามและผู้รับใช้อีกหลายสิบคน

ราชาแม็คกิลทรงม้านำอยู่ด้านหน้า ทรงผึ่งผายและองอาจเหมือนเช่นเคย มีรอยแย้มสรวลอย่างตื่นเต้นบนพระพักตร์ มีเจ้าชายเคนดริคและเจ้าชายกาเร็ธพระโอรสขนาบสองข้าง ธอร์ประหลาดใจที่เห็นเจ้าชาย

ก็อดฟรีย์ด้วย เด็กรับใช้หลายสิบคนวิ่งอยู่ระหว่างพวกเขา มีสองสามคนเงยหน้าเป่าแตรยาวที่ทำจากงาช้าง คนอื่น ๆ กำลังดึงสุนัขที่กำลังเห่าหอน กระสับกระส่ายอยากวิ่งให้ทันพวกม้า มันช่างโกลาหล ขณะที่คนกลุ่มใหญ่เคลื่อนขบวนเข้าไปในป่า พวกเขากระจายออกไปทุกทิศ ธอร์ไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะไปไหนหรือต้องตามกลุ่มไหนไป

อีเร็คขี่ม้าผ่านเข้ามาใกล้ ธอร์และคนอื่น ๆ ตัดสินใจตามเขาไป ธอร์วิ่งไปพร้อมกับเจ้าชายรีส

“เราจะไปไหนกัน?” เขาทูลถามเจ้าชายรีส วิ่งไปพลางหอบไปพลาง

“ลึกเข้าไปในป่า” เจ้าชายตรัสตอบ “ทหารของพระราชาต้องการนำวันเวลาที่เห็นคุณค่าของเกมนี้กลับมา”

“ทำไมทหารกองรบเงินบางคนขี่ม้า บางคนเดินเท้า?” โอคอนเนอร์ทูลถามเจ้าชาย

“พวกที่ขี่ม้าจะล่าสัตว์ที่ฆ่าง่าย เช่น กวางหรือพวกสัตว์ปีก” เจ้าชายรีสตรัสตอบ “พวกเขาจะใช้ธนู ส่วนพวกที่เดินเท้าจะเล็งพวกสัตว์ที่อันตรายกว่า เช่น หมูป่าหางเหลือง”

ธอร์ทั้งตื่นเต้นและกังวลเมื่อได้ยินชื่อสัตว์ตัวนั้น เขาเคยเห็นตัวหนึ่งเติบโตขึ้นมา มันเป็นสัตว์ที่อันตรายและน่ากลัว เล่ากันว่าสามารถฉีกคนเป็นสองซีกได้หากถูกยั่วยุเพียงเล็กน้อย

“พวกนักรบที่อายุมากที่สุดจะอยู่บนหลังม้า ไล่ล่าพวกกวางและนก” อีเร็คบอก พลางมองลงมา “ส่วนพวกหนุ่ม ๆ จะเดินเท้า ไปล่าสัตว์ที่ใหญ่กว่า แน่นอนว่าพวกเจ้าต้องสมบูรณ์พร้อม”

“นั่นเป็นสาเหตุที่เราอนุญาตให้พวกเจ้ามาล่าสัตว์ในวันนี้” คอล์คซึ่งกำลังวิ่งไปพร้อมกับคนอื่น ๆ อยู่

ไม่ห่างนัก ตะโกนบอกมา “มันเป็นการฝึกสำหรับเจ้าด้วย พวกเจ้าจะต้องเดินเท้าตลอดการล่า วิ่งตามม้าให้ทัน ตอนที่ไป เราจะแยกเป็นกลุ่มย่อย ๆ แล้วแต่ละคนจะกระจายกันออก แต่ละคนต้องล่าสัตว์ของตัวเอง ต้องหาสัตว์ที่ดุร้ายที่สุดที่จะหาได้ และพวกเจ้าต้องสู้กับมันจนตาย มันเป็นการฝึกทหารอย่างหนึ่งเหมือนกัน ได้ทั้งความแข็งแรง ไม่หวาดกลัวและไม่ยอมแพ้คู่ต่อสู้ ไม่ว่ามันจะตัวใหญ่หรือดุร้ายแค่ไหน ไปได้แล้ว!” เขาตะโกน

ธอร์วิ่งเร็วเช่นเดียวกับเพื่อนคนอื่น ๆ วิ่งแข่งกันให้ทันม้าที่กำลังฝ่าเข้าไปในป่า เขาไม่รู้เลยว่าควรไปทางไหน แต่เขาคิดว่าถ้าตามรีสกับโอคอนเนอร์ไปคงจะเป็นการดี

“ลูกศร เร็ว!” อีเร็คตะโกนลงมา

ธอร์รีบขยับตัว วิ่งไปข้างม้าของอีเร็ค คว้าลูกศรจากกระบอกที่อานม้าแล้วส่งให้เขา อีเร็คประทับมันเข้ากับคันธนูขณะที่ขี่ม้า ลดความเร็วลง และเล็งนิ่งไปที่บางสิ่งในป่า

“ปล่อยหมา!” เขาตะโกน

เด็กรับใช้คนหนึ่งปล่อยสุนัขที่กำลังเห่า มันพุ่งเข้าไปในพุ่มไม้ ธอร์ประหลาดใจที่เห็นนกตัวใหญ่บินขึ้นมา ตอนนั้นเองอีเร็คก็ปล่อยลูกศรออกไป

เป็นการยิงที่แม่นยำทะลุเข้าที่คอของนก มันหล่นลงมาตายทันที ธอร์ประหลาดใจที่อีเร็คมองเห็นมัน

“นก!” อีเร็คตะโกน

ธอร์วิ่งไปคว้านกที่นอนตายตัวยังอุ่น มีเลือดไหลจากลำคอ แล้ววิ่งกลับมาหาอีเร็ค เขาผูกมันไว้ที่อานม้าของอีเร็คเพื่อแขวนมันไว้ขณะที่เขาขี่ม้าไป

รอบตัวธอร์ มีอัศวินหลายคนบนหลังม้ากำลังทำสิ่งเดียวกัน ไล่นกให้บินขึ้นแล้วยิง เพื่อให้เด็กติดตามไปเก็บมา ส่วนใหญ่ใช้ลูกศร บางคนใช้หอก เจ้าชายเคนดริคหยิบหอกขึ้นมา เล็งแล้วขว้างไปที่กวางตัวหนึ่ง มันเข้าเป้าอย่างแม่นยำ ทะลุเข้าไปที่ลำคอของกวาง มันล้มลงตายเหมือนกัน

ธอร์ประหลาดใจกับเกมการล่าที่เกิดขึ้นมากมายในป่า จำนวนของสัตว์ที่พวกเขาจะนำกลับบ้าน มันคงจะพอเลี้ยงคนในราชสำนักไปได้หลายวันทีเดียว

“ท่านเคยทรงล่าสัตว์มาก่อนไหม?” ธอร์ทูลถามเจ้าชายรีส พ้นจากการถูกเหยียบโดยทหารที่กำลังวิ่งผ่านไปได้อย่างหวุดหวิด มันยากที่จะได้ยินกัน ท่ามกลางเสียงเห่าของสุนัข เสียงแตร และเสียงตะโกน เสียงหัวเราะ เสียงโห่ร้องฉลองชัยชนะ เมื่อพวกเขาล้มสัตว์ได้ตัวแล้วตัวเล่า

เจ้าชายรีสทรงแย้มสรวลกว้างขณะที่กระโดดข้ามท่อนไม้ แล้ววิ่งต่อไป

“หลายครั้ง! แต่เป็นเพราะพระบิดาของข้า ปกติพวกเขาจะไม่ให้เราเข้าร่วมการล่าสัตว์จนกว่าจะถึงอายุที่เหมาะสม มันเป็นเรื่องน่าตื่นเต้น แม้ดูเหมือนจะไม่มีใครผ่านไปได้โดยไม่บาดเจ็บ มีมากกว่าหนึ่งคนที่บาดเจ็บหรือตายตอนไล่ล่าหมูป่า”

เจ้าชายรีสทรงหอบหายใจขณะที่วิ่งไป “แต่ข้ามักจะขี่ม้า” เขาบอก “ข้าไม่เคยได้เดินเท้ากับกองทหารยุวชนมาก่อน ไม่เคยได้รับอนุญาตให้ล่าหมูป่ามาก่อน นี่เป็นครั้งแรกของข้า!”

ทันใดนั้นป่าก็เปลี่ยนไป มีทางแยกเป็นสิบสายทอดตัวยาวไปตรงหน้า แต่ละคนแยกกันไปตามเส้นทาง มีเสียงแตรดังขึ้นอีก แล้วขบวนใหญ่ก็แตกออกเป็นกลุ่มย่อย

ธอร์เกาะติดอยู่กับอีเร็ค มีเจ้าชายรีสและโอคอนเนอร์ร่วมด้วย พวกเขาเลี้ยวไปตามทางแคบ ๆ ที่โค้งต่ำลงไป พวกเขาวิ่งและวิ่ง ธอร์กระชับหอกแน่นขณะที่กระโดดข้ามลำธารสายเล็ก ๆ กลุ่มเล็กของพวกเขาประกอบด้วยอีเร็คและเจ้าชายเคนดริคบนหลังม้า ธอร์ เจ้าชายรีส โอคอนเนอร์และเอลเด็นเดินเท้า มีด้วยกันทั้งหมดหกคน และขณะที่ธอร์เลี้ยว เขาสังเกตเห็นเพื่อนอีกสองคนจากกองทหารยุวชนวิ่งตามมาด้านหลัง มาร่วมกลุ่มด้วย ทั้งสองมีรูปร่างสูงใหญ่และบึกบีน มีเส้นผมหยักศกสีเหลืองอมแดงปรกตา และมีรอยยิ้มกว้าง พวกเขาน่าจะแก่กว่าธอร์สองสามปี และเป็นฝาแฝดกัน

“ข้าชื่อคอนวอล” คนหนึ่งบอกธอร์

“ส่วนข้าชื่อคอนเวน”

“พวกเราเป็นพี่น้องกัน” คอนวอลบอก

“ฝาแฝด!” คอนเวนเสริม

“หวังว่าเจ้าจะไม่ว่าอะไรที่เรามาร่วมกลุ่มด้วย” คอนวอลบอกธอร์

ธอร์เคยเห็นพวกเขาในค่ายทหารยุวชน แต่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เขายินดีที่ได้พบสมาชิกใหม่ โดยเฉพาะคนที่เป็นมิตรกับเขา

“ข้ายินดีที่พวกเจ้ามาร่วมด้วย” ธอร์ตะโกนบอก

“ยิ่งหลายคนยิ่งดี” เจ้าชายรีสทรงตะโกนบอก

“ข้าได้ยินว่าหมูป่าในป่านี้ตัวใหญ่มาก” คอนวอลเสนอความเห็น

“และอันตรายด้วย” คอนเวนกล่าวเสริม

ธอร์มองไปยังหอกยาวที่ทั้งคู่ถืออยู่ ยาวกว่าของเขาราวสามเท่า และสงสัย เขาสังเกตเห็นทั้งสองคนมองที่หอกสั้นของเขา

“หอกนั่นยาวไม่พอ” คอนวอลบอก

“หมูป่าพวกนี้มีเขี้ยวใหญ่ เจ้าต้องหาอะไรที่ยาวกว่านั้น” คอนเวนบอก

“เอาของข้าไป” เอลเด็นบอก วิ่งเข้ามาหาธอร์และยื่นหอกของเขาให้

“ข้ารับของเจ้าไม่ได้หรอก” ธอร์บอก “แล้วเจ้าจะใช้อะไร?”

เอลเด็นยักไหล่ “ข้าไม่เป็นไรหรอก”

ธอร์สัมผัสถึงความมีน้ำใจของเขาได้ และยินดีกับมิตรภาพของพวกเขาในตอนนี้

“หยิบของข้าไปเล่มหนึ่ง” มีเสียงสั่ง

ธอร์เงยหน้าขึ้นเห็นอีเร็คขี่ม้ามาข้าง ๆ และชี้ไปที่อานม้า ซึ่งมีหอกยาวอยู่สองเล่ม

ธอร์เอื้อมไปหยิบหอกยาวจากอานม้า รู้สึกซาบซึ้งที่ได้มา มันหนักกว่าและค่อนข้างจะทุลักทุเลที่ต้องวิ่งไปด้วยถือไปด้วย แต่เขาก็รู้สึกปลอดภัยมากขึ้น และดูเหมือนเขาจะต้องการมัน

พวกเขาวิ่งและวิ่งจนกระทั่งลมหายใจร้อนผ่าวอยู่ในปอด ธอร์ไม่รู้ว่าเขาจะไปได้อีกไกลแค่ไหน เขาตื่นตัว มองไปรอบ ๆ หาร่องรอยของสัตว์ เขารู้สึกปลอดภัยเมื่อมีคนเหล่านี้อยู่รอบ ๆ และรู้สึกว่าจะไม่แพ้เมื่อมีหอกยาว แต่เขาก็ยังระวังตัวอย่างเต็มที่ ธอร์ไม่เคยล่าหมูป่ามาก่อน และไม่รู้เลยว่าจะต้องพบกับอะไร

ขณะที่ปอดของเขาร้อนผ่าว ป่าก็เปิดสู่ที่โล่งอย่างน่ายินดี อีเร็คและเจ้าชายเคนดริคดึงม้าให้หยุด ธอร์คิดว่าคงจะได้รับอนุญาตให้พัก พวกเขาทั้งแปดคนยืนอยู่ในที่โล่งในป่า เด็กหนุ่มที่เดินเท้าหอบหายใจ อีเร็คและเจ้าชายเคนดริคลงจากหลังม้า ม้าเองก็หอบแต่ไม่มีเสียง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านต้นไม้ เสียงคนนับร้อยวิ่งแข่งกันผ่านป่าเงียบหายไปแล้ว ซึ่งธอร์ตระหนักว่าพวกเขาคงจะต้องอยู่ห่างจากคนอื่น ๆ มาก

เขามองไปรอบที่โล่งพลางหอบหายใจ

“ข้าไม่เห็นร่องรอยของสัตว์อะไรเลย” ธอร์ทูลเจ้าชายรีส “ท่านล่ะ?”

เจ้าชายรีสส่ายพระพักตร์

“หมูป่าเป็นสัตว์ฉลาด” อีเร็คบอก ก้าวไปข้างหน้า “มันจะไม่ค่อยแสดงตัว บางครั้งมันจะเป็นฝ่ายเฝ้ามองเจ้า และอาจจะรอจนเจ้าไม่ทันระวังตัว แล้วจึงพุ่งเข้าใส่ จงเตรียมพร้อมไว้เสมอ”

“ระวัง!” โอคอนเนอร์ตะโกน

ธอร์หันไป ทันใดนั้นมีสัตว์ขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาในที่โล่งอย่างจู่โจม ธอร์ผงะ คิดว่าถูกหมูป่าจู่โจม โอคอนเนอร์ส่งเสียงตะโกน ขณะที่เจ้าชายรีสหันไปและขว้างหอกใส่มัน แต่พลาดเป้า สัตว์ตัวนั้นบินขึ้นไปในอากาศ ตอนนั้นเองที่ธอร์เห็นว่ามันคือไก่งวง บินหายลับไปหลังต้นไม้

พวกเขาต่างหัวเราะ คลายความเครียดลง โอคอนเนอร์หน้าแดง ขณะที่เจ้าชายรีสวางพระหัตถ์ปลอบใจลงบนบ่าของเขา

“อย่ากังวลไป เพื่อนยาก” เจ้าชายตรัส

โอคอนเนอร์เมินหลบด้วยความอาย

“ไม่มีหมูป่าที่นี่” เอลเด็นบอก “เราเลือกทางผิด ทางนี้มีแต่พวกนก เราจะกลับไปมือเปล่า”

“บางทีนั่นอาจจะไม่แย่นัก” คอนวอลบอก “ข้าได้ยินว่าสู้กับหมูป่านี่เป็นเรื่องเป็นตายเลยทีเดียว”

เจ้าชายเคนดริคสำรวจป่าอย่างใจเย็น อีเร็คก็ทำเช่นเดียวกัน ธอร์เห็นได้จากใบหน้าของทั้งสองว่ามีบางอย่างข้างนอกนั่น เขาบอกได้จากประสบการณ์และไหวพริบของพวกเขาว่าทั้งสองกำลังระวังตัว

“ดูเหมือนทางจะสิ้นสุดที่นี่” เจ้าชายรีสตรัส “ถ้าเราไปกันต่อ ป่าจะไม่มีจุดสังเกต เราจะหาทางกลับไม่เจอ”

“แต่ถ้าเรากลับ การล่าสัตว์ของเราก็จบลง” โอคอนเนอร์บอก

“จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเรากลับไปมือเปล่า?” ธอร์ถาม “โดยไม่มีหมูป่า?”

“เราคงจะถูกคนอื่น ๆ หัวเราะเยาะ” เอลเด็นบอก

“ไม่ เราจะไม่โดน” เจ้าชายตรัสบอก “ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เจอหมูป่า จริง ๆ แล้ว มันยากมากที่จะเจอสักตัว”

ขณะที่คณะของพวกเขายืนกันอยู่เงียบ ๆ หอบหายใจแรงพลางเฝ้ามองดูป่า ธอร์ก็รู้สึกว่าเขาดื่มน้ำมากเกินไปและต้องกลั้นไว้ตลอดการล่าสัตว์ ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเจ็บที่กระเพาะปัสสาวะ เขาแทบจะกลั้นไม่ไหวแล้ว

“ข้าขอตัวสักครู่” เขาบอก แล้วเดินหลบเข้าไปในดงไม้

“เจ้าจะไปไหน?” อีเร็คถามอย่างระวัง

“ข้าต้องไปถ่ายเบา เดี๋ยวจะกลับมา”

“อย่าไปไกลนัก” อีเร็คเตือน

ธอร์ระวังตัว รีบเข้าไปในป่า เขาเข้าไปประมาณยี่สิบก้าวจากคนอื่น ๆ จนกระทั่งพบจุดที่พ้นสายตา

เมื่อเขาถ่ายเบาเสร็จ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกิ่งไม้หักดังชัดเจน และเขารู้ว่า เขาเพียงแต่รู้ว่ามันไม่ได้มาจากมนุษย์

ธอร์ค่อย ๆ หันไปมอง แล้วต้องขนลุกซู่ ตรงหน้าเขาห่างไปประมาณสิบก้าวเป็นที่โล่งเล็ก ๆ มีหินก้อนหนึ่งอยู่ตรงกลาง และตรงนั้นที่โคนก้อนหินมีความเคลื่อนไหว เป็นสัตว์ตัวเล็กที่เขาบอกไม่ถูกว่าเป็นตัวอะไร

ธอร์ชั่งใจว่าจะกลับไปหาคนอื่นหรือรอดูว่ามันเป็นอะไร แต่แล้วโดยไม่ทันคิด เขาขยับเข้าไปใกล้ ไม่ว่ามันจะเป็นตัวอะไร เขาไม่อยากคลาดสายตา และถ้าเขากลับไปหาคนอื่นมันอาจจะหายไปแล้วเมื่อเขากลับมา

ธอร์ขยับเข้าไปใกล้ เตรียมพร้อมเมื่อเดินเข้าไปยังดงไม้ที่หนาขึ้นและมีที่ขยับหลบน้อยลง เขามองไม่เห็นอะไรนอกจากต้นไม้หนาทึบ แสงอาทิตย์ส่องทะลุลงมาชัดเจน ในที่สุดเขาก็ไปถึงที่โล่งนั้น ขณะที่เขาใกล้เข้าไป ธอร์คลายมือที่กระชับอยู่รอบหอกของเขาแล้วลดลงมาข้างสะโพก เขาประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นในที่โล่งตรงหน้า ในแสงอาทิตย์

สิ่งที่นอนดิ้นไปมาอยู่บนพื้นหญ้าข้างก้อนหินคือลูกเสือดาวตัวเล็ก ๆ มันอยู่ตรงนั้น ขยับตัวไปมาและส่งเสียงร้อง หรี่ตามองดูแสงแดด ดูเหมือนมันจะเพิ่งเกิด ตัวยาวยังไม่ถึงหนึ่งฟุต ตัวเล็กพอจะเข้ามาอยู่ในเสื้อของธอร์ได้

ธอร์ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างประหลาดใจ ลูกเสือเป็นสีขาวทั้งตัว เขารู้ว่ามันต้องเป็นลูกของเสือดาวขาว สัตว์ที่หายากที่สุด

ธอร์ได้ยินเสียงแกรกกรากของใบไม้ดังขึ้นด้านหลัง เขาหันไปเห็นทั้งคณะกำลังเข้ามาหาเขา เจ้าชาย

รีสอยู่หน้าสุด ทอดพระเนตรมาอย่างเป็นกังวล ไม่นานทั้งหมดก็มาถึง

“เจ้าไปไหนมา?” เจ้าชายตรัสถาม “ เราคิดว่าเจ้าตายไปแล้ว”

เมื่อทุกคนเข้ามาข้าง ๆ และมองดูลูกเสือ เขาได้ยินทุกคนอ้าปากค้างอย่างตกใจ

“นิมิตบอกเหตุ” อีเร็คบอกธอร์ “เจ้าได้พบสิ่งที่มีแค่ครั้งเดียวในชีวิต สัตว์ที่หายากที่สุด มันถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง ไม่มีใครดูแล นั่นหมายความว่ามันเป็นของเจ้า เป็นหน้าที่ของเจ้าที่จะต้องเลี้ยงดูมัน”

“ข้าน่ะหรือ?” ธอร์ถามอย่างงุนงง

“มันเป็นหน้าที่ของเจ้า” เจ้าชายเคนดริคตรัสเสริม “เจ้าเป็นคนพบ หรือข้าควรจะบอกว่ามันพบเจ้า”

ธอร์งุนงง เขาเคยเลี้ยงแกะ แต่ไม่เคยเลี้ยงสัตว์อื่นมาก่อนในชีวิต และเขาไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไร

แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับรู้สึกผูกพันกับเจ้าสัตว์ตัวนี้อย่างแรงกล้า ดวงตาเล็ก ๆ สีฟ้าจาง ๆ ของมันลืมขึ้นและมองมาที่เขา

ธอร์เข้าไปใกล้ ก้มลงไปแล้วอุ้มมันขึ้นมา ลูกเสือตะกายและเลียแก้มเขา

“คนจะเลี้ยงลูกเสือได้อย่างไร?” ธอร์ถามขึ้น รู้สึกตื้นตัน

“ข้าว่าคงจะเหมือนการเลี้ยงสัตว์อย่างอื่น” อีเร็คบอก “ให้อาหารมันตอนมันหิว”

“เจ้าต้องตั้งชื่อให้มัน” เจ้าชายเคนดริคตรัส

ธอร์ครุ่นคิด แปลกใจว่านี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาต้องตั้งชื่อสัตว์ในเวลาไม่กี่วัน เขานึกถึงเรื่องเล่าสมัยเด็ก เกี่ยวกับสิงโตที่คุกคามชาวเมือง

“โครห์น” ธอร์บอก

คนอื่น ๆ พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“เหมือนในตำนาน” เจ้าชายรีสตรัส

“ข้าชอบนะ” โอคอนเนอร์บอก

“โครห์นสินะ” อีเร็คบอก

เมื่อโครห์นซบหัวลงกับอกของธอร์ เขารู้สึกผูกพันกับมันยิ่งกว่าที่เคยเป็นกับสิ่งใด เขาอดรู้สึกไมได้ว่าเขารู้จักโครห์นมาตลอดชีวิต ขณะที่ลูกเสือบิดตัวและส่งเสียงร้องให้เขา

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น เสียงที่ทำให้ธอร์ขนลุกและทำให้เขารีบหันไปและเงยหน้ามองบนฟ้า

เอสโตฟีลีสบินอยู่ข้างบน จู่ ๆ มันก็บินดิ่งลงมา ตรงมาที่ศีรษะของธอร์ ร้องเสียงแหลมก่อนที่จะโผขึ้นไปในวินาทีสุดท้าย

ตอนแรกธอร์สงสัยว่ามันคงจะอิจฉาโครห์น แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาที ธอร์ก็รู้ว่าเหยี่ยวของเขามาเตือน

หลังจากนั้นไม่นานมีเสียงดังชัดเจนมาจากอีกด้านของป่า เป็นเสียงแกรกกรากตามด้วยการพุ่งเข้าใส่ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

เพราะได้รับคำเตือนก่อน ธอร์จึงได้เปรียบ เขาเห็นมันใกล้เข้ามาและกระโจนหลบได้ทันในเสี้ยวนาที ตอนที่หมูป่าตัวใหญ่พุ่งเข้าใส่เขา และพลาดไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

ภายในที่โล่งเกิดโกลาหลขึ้น หมูป่าพุ่งเข้าใส่คนอื่น ๆ อย่างโกรธเกรี้ยว ส่ายเขี้ยวไปทุกทาง แล้วมันก็ฟาดใส่โอคอนเนอร์เขี้ยวบาดเข้าที่แขนของเขา เลือดทะลักออกมาขณะที่เขายกมือขึ้นกุมแผลไว้ ร้องลั่น

มันเหมือนการพยายามสู้กับวัวกระทิง แต่ไม่มีอาวุธที่เหมาะสม เอลเด็นพยายามแทงมันด้วยหอกยาวของเขา แต่เจ้าหมูป่าส่ายหัวหลบ จัดการงับไว้ได้ด้วยปากใหญ่ของมัน และด้วยการกัดเพียงครั้งเดียวหอกก็หักเป็นสองท่อน จากนั้นเจ้าหมูป่าจึงหันมาและพุ่งเข้าใส่เอลเด็น กระแทกเขาเข้าที่ซี่โครง โชคดีของเอลเด็น เขารอดจากคมเขี้ยวไปหวุดหวิด

หมูป่าตัวนี้ไม่ยอมหยุด มันกระหายเลือดและเห็นได้ชัดว่าจะไม่ยอมจากไปจนกว่าจะสมความปรารถนา

คนอื่น ๆ รวมตัวกันแล้วเริ่มลงมือ อีเร็คและเจ้าชายเคนดริคชักดาบออกมา เช่นเดียวกับธอร์ เจ้าชายรีสและคนอื่น ๆ

พวกเขาล้อมวงกันรอบเจ้าสัตว์ร้าย แต่มันยากที่จะโจมตี โดยเฉพาะเมื่อมีเขี้ยวยาวสามฟุตของมันคอยกันไม่ให้เข้าไปใกล้ได้ มันวิ่งเป็นวงกลม ไล่กวดพวกเขาไปรอบ ๆ ที่โล่ง ขณะที่ทุกคนผลัดกันเข้าโจมตี อีเร็คทำแต้มจากการโจมตีตรง ๆ เขาฟันดาบเข้าใส่ข้างลำตัวมัน แต่เหมือนหมูป่าตัวนี้ทำจากเหล็ก เพราะมันยังวิ่งไปไม่หยุด

ตอนนั้นเองที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป ชั่วแว่บหนึ่งธอร์เห็นบางอย่าง เขาหันไปมองในป่า ไกลออกไปตรงหลังต้นไม้ เขาสาบานได้ว่าเขาเห็นคนสวมเสื้อคลุมสีดำมีผ้าคลุมผมซ่อนอยู่ เขาเห็นชายคนนั้นยกคันธนูและลูกศรขึ้น และเล็งมายังที่โล่งนี้ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้เล็งที่หมูป่า แต่เป็นคน

ธอร์สงสัยว่าเขาเห็นมันจริง ๆ หรือไม่ พวกเขาถูกลอบโจมตีอย่างนั้นหรือ? ตรงนี้? ที่ไหนก็ไม่รู้? โดยใครกันล่ะ?

ธอร์ปล่อยให้สัญชาตญาณของเขาควบคุม เขารู้สึกว่าคนอื่นกำลังอยู่ในอันตราย และวิ่งเข้าไปช่วย เขาเห็นชายคนนั้นเล็งไปที่เจ้าชายเคนดริค

ธอร์พุ่งเข้าไปหาเจ้าชายเคนดริค แล้วกระแทกพระองค์อย่างแรงจนล้มลงบนพื้น เมื่อเขาทำเช่นนั้นลูกศรที่พุ่งออกมาก็ผ่านพวกเขาไป

ธอร์รีบมองกลับไปในป่า มองหาร่องรอยผู้โจมตี แต่เขาหายไปแล้ว

เขาไม่มีเวลาคิด เจ้าหมูป่ายังคงวิ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งไปรอบที่โล่ง ห่างจากพวกเขาไปเพียงไม่กี่ฟุต ตอนนี้มันหันมาทางพวกเขา ธอร์ไม่ทันได้ตอบโต้ เขาเตรียมรับแรงกระแทกของเขี้ยวคมขาวที่แทงทะลุเนื้อ

ครู่ต่อมามีเสียงร้องแหลมขึ้น ธอร์หันไปเห็นอีเร็คกระโจนขึ้นไปบนหลังหมูป่า ยกดาบขึ้นสูงด้วยสองมือ แล้วจ้วงแทงลงไปที่หลังคอของมัน เจ้าสัตว์ร้ายคำราม เลือดทะลักออกจากปากขณะที่มันทรุดลง แล้วล้มลงบนพื้น โดยมีอีเร็คอยู่บนหลัง มันหยุดอยู่ห่างจากธอร์ไปเพียงฟุตเดียว

ทุกคนยืนตัวแข็ง มองหน้ากัน และสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น

บทที่ 22

ธอร์อุ้มโครห์นใส่ไว้ในเสื้อของเขา หนวกหูเพราะเสียงดังตอนที่เจ้าชายรีสทรงเปิดประตูโรงเหล้า มีสมาชิกกองทหารยุวชนและทหารกลุ่มใหญ่คอยอยู่ แออัดกันอยู่ภายใน เสียงตะโกนโหวกเหวก ภายในโรงเหล้าทั้งแน่นและร้อน ธอร์ถูกเบียดอยู่ระหว่างพี่น้องกองทหารยุวชน แบบไหล่ชนไหล่ทันทีที่เข้าไป มันช่างเป็นวันล่าสัตว์ที่ยาวนาน และทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ ที่โรงเหล้าที่อยู่ลึกในป่า เพื่อฉลอง กองรบเงินเป็นผู้นำทางมา ซึ่งธอร์ เจ้าชายรีสและคนอื่น ๆ ก็ตามมา

ด้านหลังธอร์คือฝาแฝดคอนวอลและคอนเวน แบกของรางวัลของพวกเขา เจ้าหมูป่าซึ่งตัวใหญ่กว่าของคนอื่น ๆ ถูกมัดอยู่บนเสาที่พาดอยู่บนบ่าของทั้งสอง พวกเขาวางมันลงด้านนอกประตูโรงเหล้าก่อนที่จะเข้ามา ธอร์เหลือบไปมองเป็นครั้งสุดท้าย มันดูดุร้ายมาก จนยากที่จะเชื่อว่าพวกเขาได้ฆ่ามันจริง ๆ

ธอร์รู้สึกถึงการขยับตัวอยู่ภายในเสื้อของเขา เมื่อมองลงไปก็เห็นเจ้าโครห์นคู่หูใหม่ เขาไม่อยากเชื่อว่าตัวเองกำลังอุ้มลูกเสือดาวขาวอยู่ มันมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกายสีฟ้าและส่งเสียงร้อง ธอร์รู้ว่ามันหิว

ธอร์แทรกตัวเข้าไปในโรงเหล้า มีอีกหลายสิบคนกำลังตามเข้ามา เขาเดินลึกเข้าไปข้างในโรงเหล้า

เล็ก ๆ ที่แน่นขนัด ข้างในนี้ต้องอุ่นกว่าข้างนอกยี่สิบองศาแน่ ๆ ยังไม่รวมถึงความชื้นอีก เขาเดินตามอีเร็คและเจ้าชายเคนดริค ขณะที่เจ้าชายรีส เอลเด็น ฝาแฝด และโอคอนเนอร์ซึ่งมีผ้าพันแขนจากแผลโดนเขี้ยวหมูป่าซึ่งเลือดหยุดไหลแล้ว เดินตามเขามา โอคอนเนอร์ดูจะตื่นตาตื่นใจมากกว่าเจ็บปวด จิตใจที่เข้มแข็งของเขากลับมาแล้ว ทั้งคณะของพวกเขากำลังเบียดแทรกลึกเข้าไปภายใน

มันแน่นจนไหล่ชนไหล่ เบียดเสียดจนแทบจะไม่มีที่หมุนตัว มีม้านั่งยาวหลายตัว และบางคนยืน ขณะที่บางคนนั่ง ร้องเพลงของขี้เหล้าและชนแก้วกับเพื่อน ๆ หรือบางคนก็กระแทกแก้วลงบนโต๊ะ มันคือบรรยากาศการฉลองที่อึกทึกครึกโครม ซึ่งธอร์ไม่เคยเห็นมาก่อน

“เป็นครั้งแรกที่เข้ามาในโรงเหล้าหรือ?” เอลเด็นถาม แทบจะต้องตะโกนเพื่อให้ได้ยิน

ธอร์พยักหน้า รู้สึกตัวเองบ้านนอกอีกครั้ง

“ข้าพนันว่าเจ้าไม่เคยดื่มเหล้าเอลมาก่อนเลยใช่ไหม?” คอนเวนถาม ตบไหล่เขาพลางหัวเราะ

“เคยสิ” ธอร์ตะโกนตอบอย่างเอาเรื่อง

แม้เขาจะหน้าแดงและหวังว่าจะไม่มีใครเห็น เพราะที่จริงแล้วเขาไม่เคยดื่มมาก่อนเลย นอกจากจิบ

เล็ก ๆ ตอนงานอภิเษก บิดาไม่เคยยอมให้มีเหล้าเอลในบ้าน และถึงเขาจะทำ เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะมีเงินจ่าย

“งั้นก็ดีแล้ว” คอนวอลตะโกน “บริกร เอาเหล้าที่แรงที่สุดมาให้พวกเรา ธอร์ที่อยู่ตรงนี้เป็นคอทองแดง!”

ฝาแฝดคนหนึ่งวางเหรียญทองลง ธอร์แปลกใจกับเงินที่ฝาแฝดพกมา นึกสงสัยว่าพวกเขามาจากครอบครัวแบบไหน เหรียญทองพวกนั้นพอเลี้ยงครอบครัวของธอร์ที่หมู่บ้านได้เป็นเดือน

ครู่ต่อมาแก้วเหล้าเอลนับสิบแก้วก็ถูกเลื่อนมาตามโต๊ะหน้าบริกร พวกเด็กหนุ่มเบียดเข้าไปหยิบมา แก้วหนึ่งถูกยัดใส่มือธอร์ มีฟองไหลหยดลงมาตามมือของเขา ช่องท้องเขาบิดเป็นเกลียวด้วยความคาดหวัง เขารู้สึกกังวล

“แด่การล่าสัตว์ของเรา!” เจ้าชายรีสตะโกน

“แด่การล่าสัตว์ของเรา!” คนอื่นพูดตาม

ธอร์ทำตามคนอื่น ๆ พยายามทำตัวเป็นธรรมชาติขณะยกของเหลวเป็นฟองขึ้นแตะริมฝีปาก เขาลองจิบและไม่ชอบรสชาติของมัน แต่เห็นคนอื่นดื่มอึกใหญ่ และไม่หยุดจนกระทั่งหมดแก้ว ธอร์รู้สึกว่าจำเป็นต้องทำเหมือนกัน ไม่เช่นนั้นจะถูกมองว่าเป็นคนขี้ขลาด เขาบังคับตัวเองให้ดื่ม กลืนลงไปให้เร็วที่สุด จนในที่สุดก็ผ่านไปได้ครึ่งทาง เขาวางแก้วลงและไอ

คนอื่น ๆ มองเขาแล้วระเบิดหัวเราะออกมา เอลเด็นตบหลังเขา

“นี่เป็นครั้งแรกของเจ้าใช่ไหม?” เขาถาม

ธอร์หน้าแดงขณะเช็ดฟองจากริมฝีปาก โชคดีที่ก่อนที่เขาจะตอบ มีเสียงตะโกนดังขึ้นในห้อง ทุกคนหันไปเห็นนักดนตรีกำลังแทรกตัวเข้ามา พวกเขาเริ่มบรรเลงพิณและขลุ่ย มีเสียงฉาบกระทบกัน ทำให้บรรยากาศที่อึกทึกอยู่แล้วยิ่งครึกโครมยิ่งขึ้น

“น้องชายข้า!” มีเสียงดังขึ้น

ธอร์หันไปเห็นเด็กหนุ่มที่โตกว่าเขาไม่กี่ปี มีพุงเล็กน้อยแต่มีไหล่กว้าง ไม่โกนหนวด ดูคล้ายพวกเสเพล ก้าวเข้ามากอดเจ้าชายรีสไว้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ เขามาพร้อมกับเพื่อนอีกสามคนที่ดูเสเพลพอ ๆ กัน

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอเจ้าที่นี่!” เขาบอก

“ไม่ช้าก็เร็ว ข้าควรต้องเดินตามรอยเท้าพี่ชายใช่ไหม?” เจ้าชายรีสทรงตะโกนบอกพร้อมแย้มสรวล “ธอร์ เจ้ารู้จักก็อดฟรีย์ พี่ชายข้าไหม?”

เจ้าชายก็อดฟรีย์ทรงหันมาจับมือธอร์เขย่า ซึ่งธอร์อดสังเกตไม่ได้ว่าทรงมีพระหัตถ์นุ่ม และเต็มไปด้วยเนื้อ ไม่ใช่มือของนักรบ

“แน่นอน ข้ารู้จักคนมาใหม่” เจ้าชายก็อดฟรีย์ตรัส และทรงเอนเข้ามาใกล้เกินไป ก่อนจะตรัสอ้อแอ้

“ทั้งอาณาจักรต่างพูดถึงเขา ข้าได้ยินว่าเป็นนักรบที่เก่ง” ทรงตรัสบอกธอร์ “แย่หน่อยนะ นั่นเป็นพรสวรรค์ที่ไม่เหมาะกับโรงเหล้า!”

เจ้าชายก็อดฟรีย์ทรงเงยหน้า และระเบิดเสียงหัวเราะออกมา โดยมีเพื่อนอีกสามคนร่วมด้วย หนึ่งในพวกนั้น คนนำหน้าซึ่งสูงกว่าคนอื่น ๆ มีพุงใหญ่ แก้มแดงเพราะการดื่ม เอนตัวมาข้างหน้าแล้ววางมือบนบ่าธอร์

“ความกล้าหาญเป็นวิถีที่ดี แต่มันส่งเจ้าไปสู่สนามรบ ทำให้เจ้าต้องเหน็บหนาว การดื่มเป็นวิถีที่ดีกว่า มันทำให้เจ้าปลอดภัยและอบอุ่น และรับรองว่าจะมีร่างอุ่น ๆ ของสตรีอยู่เคียงข้างเจ้าด้วย!”

เขาหัวเราะเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ตอนนี้บริกรวางเหล้าเอลแก้วใหม่ให้พวกเขา ธอร์หวังว่าเขาจะไม่ถูกขอให้ดื่มอีก เขารู้สึกว่าเหล้าเอลพุ่งขึ้นสมองไปแล้ว

“วันนี้เป็นการล่าสัตว์ครั้งแรกของเขา!” เจ้าชายรีสทรงตะโกนบอกเชษฐา

“เป็นยังไงบ้างล่ะ?” เจ้าชายก็อดฟรีย์ตรัสถาม “ถ้าอย่างนั้นต้องดื่มให้สักแก้วสิใช่ไหม?”

“หรือสอง!” เพื่อนตัวสูงบอก

ธอร์มองลงไปขณะที่อีกแก้วถูกยัดใส่มือ

“แด่ครั้งแรก!” เจ้าชายก็อดฟรีย์ทรงตะโกน

“แด่ครั้งแรก!” คนอื่นพูดตาม

“ขอให้ชีวิตของเจ้าเต็มไปด้วยครั้งแรก” คนตัวสูงบอก “ยกเว้นครั้งแรกของการสร่างเมา!”

พวกเขาพากันหัวเราะขณะที่ดื่ม

ธอร์จิบเหล้าของเขา แล้วพยายามเอาตัวรอดด้วยการลดแก้วลง แต่เจ้าชายก็อดฟรีย์ทรงจับได้

“เราไม่ได้ดื่มกันแบบนั้น เจ้าหนู!” เจ้าชายก็อดฟรีย์ทรงตะโกน แล้วก้าวมาข้างหน้า คว้าแก้วแล้วจ่อเข้าที่ปากของธอร์ คนอื่นพากันหัวเราะขณะที่ธอร์กลืนมันลงไป เขาดื่มจนหมดและทุกคนโห่ร้องยินดี

ธอร์รู้สึกเวียนหัว เขาเริ่มรู้สึกว่าควบคุมตัวเองไม่ได้ และยากที่จะตั้งสมาธิ เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้

ธอร์รู้สึกถึงการขยับเขยื้อนในเสื้อของเขา ขณะที่โครห์นโผล่หัวออกมา

“โอ๊ะ นั่นมันอะไรกัน!” เจ้าชายก็อดฟรีย์ทรงตะโกนอย่างยินดี

“ลูกเสือดาว” ธอร์ทูล

“เราพบมันตอนล่าสัตว์” เจ้าชายรีสตรัส

“มันหิว” ธอร์ทูลบอก “ข้าไม่รู้จะป้อนอะไรมันดี”

“อะไรกัน เหล้าเอลไง!” ชายร่างสูงบอก

“จริงหรือ?” ธอร์ถาม “มันจะดีกับมันหรือ?”

“แน่นนอน!” เจ้าชายก็อดฟรีย์ทรงตะโกน “มันก็แค่ดอกฮ็อพ เจ้าหนู!”

เจ้าชายก็อดฟรีย์ทรงจุ่มนิ้วลงไปในฟอง แล้วยื่นมาให้ โครห์นชะโงกไปเลีย มันเลียแล้วเลียอีก

“เห็นไหม มันชอบ!”

ทันใดนั้นเจ้าชายก็อดฟรีย์ทรงดึงนิ้วกลับแล้วร้องออกมา ทรงยกขึ้นดูและเห็นรอยเลือด

“ฟันคมนะเจ้าตัวนี้!” ทรงตะโกนบอก แล้วคนอื่นก็พากันหัวเราะ

ธอร์เอามือลูบหัวโครห์น แล้วเอียงเหล้าเอลที่เหลือในแก้วให้มันกิน โครห์นเลียจนหมด ธอร์ตัดสินใจว่าต้องหาอาหารจริง ๆ ให้มันกิน เขาหวังว่าคอล์คจะยอมให้มันอยู่ในค่ายได้ และไม่มีใครในกองทหารยุวชนคัดค้าน

นักดนตรีเปลี่ยนเพลง มีเพื่อนของเจ้าชายก็อดฟรีย์มาเพิ่มอีกหลายคน พวกเขาร่วมกันดื่มอีกรอบ แล้วพาเจ้าชายก็อดฟรีย์กลับเข้าไปในฝูงชน

“ข้าจะมาหาใหม่ เจ้าหนุ่ม” ก่อนจะจากไปเจ้าชายก็อดฟรีย์ตรัสบอกเจ้าชายรีส แล้วหันมาหาธอร์ “หวังว่าเจ้าจะใช้เวลามากขึ้นในโรงเหล้านี่!”

“หวังว่าเจ้าจะใช้เวลามากขึ้นในสนามรบ” เจ้าชายเคนดริคทรงตะโกนมา

“ข้ายังสงสัยอยู่!” เจ้าชายก็อดฟรีย์ตรัสแล้วหัวเราะออกมาพร้อมกับเพื่อนคนอื่น ๆ แล้วเสด็จหายไปในฝูงชน

“พวกเขาฉลองกันแบบนี้เสมอหรือ?” ธอร์ทูลถามเจ้าชายรีส

“ก็อดฟรีย์น่ะหรือ? เขาอยู่ในโรงเหล้ามาตั้งแต่เดินได้ เป็นความผิดหวังของพระบิดา แต่เขาก็มีความสุขกับตัวเองดี”

“ไม่ ข้าหมายถึงพวกทหาร กองยุวชน พวกเขามาที่โรงเหล้ากันเสมอหรือ?”

เจ้าชายรีสทรงสั่นพระพักตร์

“วันนี้เป็นวันพิเศษ การล่าสัตว์ครั้งแรกและวันครีษมายัน มันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ หรอก สนุกกับมันเถอะ”

ธอร์ยิ่งรู้สึกสับสนเมื่อมองไปรอบ ๆ ห้อง นี่มันไม่ใช่สถานที่ที่เขาอยากมา เขาอยากจะกลับไปที่ค่ายและฝึกฝน แล้วเขาก็หวนคิดถึงเจ้าหญิงเกว็นโดลินอีกครั้ง

“เจ้าเห็นเขาชัดไหม?” เจ้าชายเคนดริคตรัสถาม เมื่อทรงขยับเข้ามาใกล้ธอร์

ธอร์เงยหน้ามองอย่างงุนงง

“คนในป่า ที่ยิงลูกศรมาน่ะ?” เจ้าชายตรัสเพิ่ม

คนอื่น ๆ ขยับเข้ามาใกล้ พยายามฟังขณะที่เริ่มรู้สึกเคร่งเครียดขึ้น

ธอร์พยายามนึก แต่ก็นึกไม่ออก ทุกอย่างดูสับสน

“ข้าอยากให้ตัวเองเห็น” เขาทูลบอก “แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก”

“อาจจะเป็นแค่ทหารคนหนึ่ง ยิงมาทางเราโดยบังเอิญ” โอคอนเนอร์บอก

ธอร์ส่ายหน้า

“เขาไม่ได้แต่งตัวเหมือนคนอื่น เขาสวมเสื้อคลุมสีดำมีผ้าคลุมศีรษะ และเขายิงแค่ครั้งเดียว เล็งตรงมาที่เจ้าชายเคนดริค แล้วก็หายไป ข้าเสียใจ ข้าเองก็อยากจะเห็นมากกว่านี้”

เจ้าชายเคนดริคส่ายพระพักตร์ พลางพยายามคิด

“ใครกันจะอยากให้ท่านตาย?” เจ้าชายรีสตรัสถามเจ้าชายเคนดริค

“มันเป็นการลอบปลงพระชนม์หรือ?” โอคอนเนอร์ทูลถาม

เจ้าชายเคนดริคทรงยักไหล่ “เท่าที่รู้ข้าไม่เคยมีศัตรูที่ไหน”

“แต่พระบิดาทรงมีมากมาย” เจ้าชายรีสตรัส “อาจจะเป็นใครสักคนที่ต้องการฆ่าท่าน เพื่อให้กระทบถึงพระบิดา”

“หรืออาจจะมีใครต้องการกำจัดพระองค์ให้พ้นทางขึ้นสู่ราชบัลลังก์” เอลเด็นตั้งสมมุติฐาน

“แต่นั่นมันไม่จำเป็นเลย! ข้าเป็นลูกนอกสมรส! ข้าไม่มีสิทธิ์ได้ครองบัลลังก์อยู่แล้ว!”

ขณะที่ทุกคนส่ายหน้า จิบเหล้าของตัวเองพลางคิดหาสาเหตุ มีเสียงตะโกนดังขึ้นอีก แล้วทุกคนก็หันไปสนใจบันไดที่ทอดไปสู่ชั้นบน ธอร์เงยหน้ามอง เห็นสตรีหลายคนเดินออกมาที่โถงชั้นบน แล้วยืนเรียงกันที่ราวระเบียง และมองลงมาด้านล่าง พวกนางนุ่งน้อยห่มน้อย และแต่งหน้าจัด

ธอร์หน้าแดง

“เอาล่ะ สวัสดี หนุ่ม ๆ !” สตรีด้านหน้าเอ่ยขึ้น นางมีหน้าอกใหญ่และสวมชุดผ้าลูกไม้สีแดง

เสียงผู้ชายโห่ร้องขึ้น

“คืนนี้ใครอยากจะใช้เงินบ้าง?” นางถาม

เสียงผู้ชายโห่ร้องขึ้นอีก

ธอร์ตาโตด้วยความประหลาดใจ

“ที่นี่เป็นร้านนางโลมด้วยหรือ?” เขาถามขึ้น

คนอื่น ๆ หันมามองเขาแล้วนิ่งตะลึง ก่อนจะระเบิดหัวเราะกันออกมา

“พระเจ้าช่วย เจ้าช่างไม่ประสีประสาเลย” คอนวอลบอก

“อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่เคยไปร้านนางโลม” คอนเวนเอ่ย

“ข้าพนันว่าเขาไม่เคยอยู่กับสตรีมาก่อน!” เอลเด็นพูด

ธอร์รู้สึกว่าทุกคนมองมาที่เขา เขารู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงเป็นตำลึง อยากจะหายตัวไปเสีย พวกเขาพูดถูก เขาไม่เคยอยู่กับสตรีมาก่อน แต่เขาจะไม่บอกอย่างนั้นหรอก ธอร์สงสัยว่ามันจะเห็นได้ชัดบนใบหน้าของเขาหรือไม่

ก่อนที่เขาจะตอบอะไร แฝดคนหนึ่งยื่นมือมาตบหลัง แล้วโยนเหรียญทองขึ้นไปให้สตรีบนบันได

“ข้าว่าเจ้ามีลูกค้าคนแรกแล้ว!” เขาตะโกน

ทั้งห้องส่งเสียงเฮ ขณะที่ธอร์ซึ่งแม้จะดึงดันขัดขืน รู้สึกว่าตัวเองถูกคนนับสิบดันไปข้างหน้า ผ่านผู้คนขึ้นไปที่บันได ขณะที่เดินไปใจเขาคิดถึงแต่เจ้าหญิงเกว็น คิดว่าเขารักนางมากเพียงใด และเขาไม่อยากจะอยู่กับคนอื่น

ธอร์อยากจะหันหลังแล้ววิ่ง แต่ดูแล้วไม่มีทางหนีได้ ผู้ชายตัวใหญ่ที่สุดที่เขาเคยเห็นหลายสิบคนดันเขามาข้างหน้า และไม่ยอมให้ถอย ก่อนที่เขาจะรู้ตัว เขาก็ขึ้นบันได ไปถึงชานพักแล้ว กำลังมองสตรีนางหนึ่ง ซึ่งตัวสูงกว่าเขา และใส่น้ำหอมมากเกินไป กำลังยิ้มให้ ธอร์รู้สึกเมาและนั่นยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง ทั้งห้องหมุนอย่างควบคุมไม่ได้ เขารู้สึกว่าอีกไม่นานเขาคงจะล้มลง

สตรีนางนั้นยื่นมือมาดึงเสื้อของธอร์ แล้วพาเขาเข้าไปในห้อง ก่อนจะกระแทกประตูปิดตามหลัง ธอร์ตั้งใจว่าจะไม่อยู่กับนาง เขาเฝ้าคิดถึงแต่เจ้าหญิงเกว็น พยายามดึงความคิดนี้ออกมา นี่ไม่ใช่วิธีที่เขาอยากให้ประสบการณ์ครั้งแรกของเขาเป็น

แต่ใจเขากลับไม่ฟัง เขาเมามากจนแทบจะมองไม่เห็น สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดไป คือเขาถูกพาข้ามห้องไปยังเตียงนอนของนาง และหวังว่าเขาจะไปถึงก่อนที่จะล้มฟาดพื้น

บทที่ 23

ราชาแม็คกิลลืมพระเนตร ตื่นบรรทมด้วยเสียงทุบไม่หยุดที่ประตูห้องบรรทม และทรงไม่อยากตื่นขึ้นมาทันที พระเศียรเหมือนจะแยกออกจากกัน แสงอาทิตย์แรงกล้าส่องผ่านหน้าต่างห้องบรรทมเข้ามา ทรงรู้สึกว่าพระพักตร์ซุกอยู่ในผ้าห่มหนังแกะ ทรงสับสนและพยายามนึก พระองค์ประทับอยู่บ้าน อยู่ที่ปราสาทของพระองค์ พยายามระลึกไปถึงคืนก่อนหน้านั้น ราชาแม็คกิลทรงจำได้ว่าออกไปล่าสัตว์ แล้วจากนั้นเสด็จไปที่

โรงเหล้าในป่า และทรงดื่มมากเกินไป คงจะกลับมาได้ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง

พระองค์ทอดพระเนตรเห็นราชินี กำลังบรรทมอยู่เคียงข้างภายใต้ผ้าห่ม และกำลังจะตื่นบรรทม

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก มีเสียงกระแทกหนวกหูของที่เคาะประตูทำจากเหล็ก

“ใครกันน่ะ?” พระนางทรงถามอย่างรำคาญ

ราชาแม็คกิลทรงสงสัยเช่นเดียวกัน ทรงจำได้แน่ว่ามีรับสั่งบอกมหาดเล็กไม่ให้ปลุก โดยเฉพาะหลังจากการไปล่าสัตว์ จะต้องมีคนชดใช้เรื่องนี้

อาจจะเป็นผู้ดูแลทรัพย์สิน ที่มีปัญหาเรื่องเงินหยุมหยิมอีก

“หยุดทุบได้แล้ว!” ราชาแม็คกิลทรงตวาดออกไปในที่สุด แล้วพลิกตัวลงจากพระแท่น ประทับนั่งโดยเท้าข้อศอกไว้บนเข่า พระหัตถ์กุมพระเศียร แล้วทรงเสยพระเกศาที่ยังไม่ได้สระและเครารก จากนั้นทรงลูบ

พระพักตร์ พยายามปลุกพระองค์เอง การล่าสัตว์และเหล้าเอล ทำให้ทรงอิดโรย พระองค์ไม่ได้ทรหดเหมือนที่เคยเป็นอีกแล้ว วันเวลาที่ผ่านไปเรียกเก็บค่าชดเชยของมัน พระองค์ทรงรู้สึกเพลีย ณ เวลานี้ทรงรู้สึกว่าจะไม่เสวยเหล้าเอลอีกต่อไป

ทรงพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะผลักดันพระองค์เองให้ประทับยืนขึ้น ทรงฉลองพระองค์คลุม แล้วเสด็จข้ามห้องบรรทมไปอย่างรวดเร็ว และไปถึงประตูในที่สุด ทรงคว้าที่จับประตูทำจากเหล็กแล้วกระชากเปิดออก

บรอม แม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดยืนอยู่ตรงนั้น ขนาบข้างด้วยผู้ช่วยสองคน ซึ่งโค้งคำนับถวายความเคารพ แต่แม่ทัพของพระองค์กลับจ้องมองนิ่ง มีสีหน้าเคร่งขรึม พระราชาทรงเกลียดเวลาที่เขาทำสีหน้าแบบนี้

มันมักจะหมายถึงข่าวไม่ดี ช่วงเวลาแบบนี้แหละที่ทรงเกลียดการเป็นพระราชา พระองค์เพิ่งจะมีวันดี ๆ อยู่

เมื่อวานนี้เอง ทั้งการล่าสัตว์ที่ยิ่งใหญ่ซึ่งเตือนให้ทรงหวนระลึกถึงสมัยหนุ่มที่ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล โดยเฉพาะการใช้เวลายามค่ำคืนอยู่ที่โรงเหล้า แต่ตอนนี้การถูกปลุกให้ตื่นบรรทมอย่างหยาบคายนี้ทำให้ภาพมายาเกี่ยวกับความสงบสุขที่ทรงมีมลายหายไป

“ฝ่าบาท ข้าเสียใจที่ต้องปลุกจากบรรทม” บรอมทูล

“เจ้าควรจะเสียใจ” ราชาแม็คกิลทรงคำรามอย่างขุ่นเคือง “นี่ควรจะสำคัญนะ”

“สำคัญแน่” เขาทูล

ราชาแม็คกิลทรงสังเกตเห็นความจริงจังบนใบหน้าแม่ทัพ จึงทรงเหลียวมองข้ามไหล่ ไปทอดพระเนตรราชินี พระนางบรรทมหลับต่อแล้ว

พระราชาทรงทำท่าให้พวกเขาเข้ามา และทรงนำทุกคนข้ามห้องบรรทมขนาดมหึหา ไปออกที่ประตูโค้งอีกด้าน เพื่อไปยังท้องพระโรงข้าง และปิดประตูตามหลังเพื่อที่จะได้ไม่รบกวนพระนาง บางครั้งราชาแม็คกิลทรงใช้ห้องเล็กนี้ ซึ่งมีขนาดไม่ใหญ่กว่ายี่สิบก้าวในแต่ละด้าน มีพระเก้าอี้นั่งสบายอยู่สองสามตัว และหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ เวลาที่ไม่อยากเสด็จลงไปยังท้องพระโรงใหญ่

“ฝ่าบาท สายลับของเรารายงานว่าขบวนทหารของแม็คคลาวด์ขี่ม้าไปทางตะวันออก ไปยังทะเล

เฟเบียน และทหารพรานที่อยู่ทางใต้รายงานว่ามีคาราวานเรือของจักรวรรดิมุ่งหน้าไปทางเหนือ พวกเขาต้องมุ่งหน้าไปที่นั่นเพื่อพบกับพวกแม็คคลาวด์แน่นอน”

ราชาแม็คกิลทรงพยายามประมวลข้อมูล สมองของพระองค์ทำงานช้ามากเมื่ออยู่ในอาการเมา

“แล้ว?” พระองค์ทรงกระตุ้นอย่างหงุดหงิดและอ่อนเพลีย ทรงเหน็ดเหนื่อยกับการวางแผน การพิจารณาและอุบายหลบหลีกที่ไม่จบไม่สิ้นในราชสำนัก

“ถ้าพวกแม็คคลาวด์จะไปพบกับจักรวรรดิจริง ก็มีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น” บรอมทูลต่อ “คือร่วมกันวางแผนที่จะฝ่าหุบเขาเข้ามาและโค่นล้มอาณาจักรวงแหวน”

ราชาแม็คกิลทอดพระเนตรแม่ทัพเฒ่าของพระองค์ ผู้ซึ่งร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมากว่าสามสิบปี และทรงเห็นความจริงจังอย่างยิ่งยวดในดวงตาเขา และยังทรงเห็นความหวาดกลัว ซึ่งนั่นทำให้ไม่สบายพระทัย เพราะไม่เคยเห็นว่าบรอมเกรงกลัวสิ่งใด

พระราชาค่อย ๆ ยืดองค์ขึ้นเต็มความสูง ขณะยังทรงใคร่ครวญ และหันหลังเสด็จข้ามห้องไปยังหน้าต่าง ทรงทอดพระเนตรมองดูราชสำนักเบื้องล่าง ที่ยังคงว่างเปล่าในยามเช้าตรู่ พลางครุ่นคิด พระองค์รู้มาตลอดว่าวันหนึ่ง วันเช่นวันนี้จะมาถึง เพียงแต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วเช่นนี้

“มันช่างรวดเร็ว” พระองค์ตรัส “ข้าเพิ่งยกธิดาให้เจ้าชายของพวกเขาไปไม่กี่วันนี่เอง และตอนนี้เจ้าคิดว่าพวกเขาร่วมมือกันอย่างลับ ๆ เพื่อโค่นล้มเราอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าคิดเช่นนั้น ฝ่าบาท” เขาทูลตอบอย่างจริงใจ “ข้าไม่เห็นเหตุผลอื่น สิ่งบ่งชี้ทั้งหมดคือมันเป็นการพบปะอย่างสันติ ไม่ใช่ทางทหาร”

ราชาแม็คกิลส่ายพระพักตร์ช้า ๆ

“แต่มันไม่มีเหตุผลเลย พวกเขาปล่อยให้จักรวรรดิเข้ามาไม่ได้ พวกเขาจะทำอย่างนั้นทำไม? แม้จะด้วยเหตุผลบางอย่างที่พวกเขาจัดการช่วยลดเกราะป้องกันทางฝั่งเราและเปิดทางให้ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ? จักรวรรดิก็จะเข้ายึดครองเขาด้วย พวกเขาก็จะไม่ปลอดภัยเหมือนกัน และแน่นอนว่าพวกเขาต้องรู้ดี”

“บางทีพวกเขาอาจจะมีข้อตกลงกัน” บรอมโต้ “พวกเขาอาจจะยอมให้จักรวรรดิเข้ามา แลกเปลี่ยนกับการโจมตีเฉพาะเราเท่านั้น แล้วแม็คคลาวด์ก็จะสามารถควบคุมอาณาจักรวงแหวน”

พระราชาส่ายพระพักตร์

“พวกแม็คคลาวด์ฉลาดมากในเรื่องแบบนี้ พวกเขามีเล่ห์เหลี่ยม และรู้ว่าจักรวรรดิไว้ใจไม่ได้”

แม่ทัพของพระองค์ยักไหล่

“บางทีพวกเขาอาจจะอยากครอบครองอาณาจักรวงแหวนจนเต็มที่ เลยตั้งใจที่จะลองเสี่ยง โดยเฉพาะตอนนี้ที่พวกเขามีพระธิดาของพระองค์เป็นราชินี”

ราชาแม็คกิลทรงคิดเรื่องนี้ พระเศียรปวดตุบ ๆ พระองค์ไม่อยากจัดการเรื่องนี้ในตอนนี้ ไม่ใช่ในยามเช้าตรู่เช่นนี้

“ถ้าอย่างนั้นท่านมีข้อเสนออย่างไร?” ทรงถามอย่างรวบรัด เบื่อหน่ายกับการคิดพิจารณา

“เราควรจะชิงลงมือก่อน ฝ่าบาท และโจมตีแม็คคลาวด์ในตอนนี้เลย”

พระราชาทรงตะลึง

“หลังจากที่ข้าเพิ่งยกธิดาให้พวกเขาในงานอภิเษกทันทีน่ะหรือ? ข้าไม่เห็นด้วย”

“ถ้าเราไม่ทำ” บรอมทูลโต้ “ก็เท่ากับเราอนุญาตให้ขุดหลุมฝังศพตัวเอง พวกเขาจะโจมตีเราอย่างแน่นอน ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ก็หลังจากนี้ และถ้าพวกเขาร่วมมือกับจักรวรรดิ เราก็จบเห่”

“พวกเขาข้ามเขตภูเขามาไม่ได้ง่าย ๆ หรอก เราควบคุมจุดแวะพักทั้งหมด มันคงจะเป็นการสังหารหมู่”

“แม้จะไม่มีเกราะ” ราชาแม็คกิลตรัส “มันก็ไม่ง่ายที่ยกขบวนทหารกว่าหนึ่งล้านนายข้ามหุบเขา หรือข้ามเขตภูเขา หรือจะโดยทางเรือ เราจะจับตาความเคลื่อนไหวไว้ล่วงหน้า เราควรจะมีคำเตือน”

พระราชาทรงคิด

“ไม่ เราจะไม่โจมตี แต่สำหรับตอนนี้ เราสามารถดำเนินการอย่างรอบคอบ เพิ่มกำลังลาดตระเวนเป็นสองเท่าในเขตภูเขา เสริมกำลังป้องกันป้อมปราการต่าง ๆ และเพิ่มสายลับเป็นสองเท่า คงเท่านี้ล่ะ”

“พะยะค่ะ ฝ่าบาท” บรอมทูล แล้วหันหลังรีบกลับออกไปพร้อมกับผู้ช่วย

พระราชาแม็คกิลทรงหันกลับไปยังหน้าต่าง พระเศียรยังคงเต้นตุบ ๆ ทรงรู้สึกถึงสงครามที่เส้นขอบฟ้า กำลังมาหาพระองค์พร้อมกับพายุฤดูหนาวที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ยังทรงเข้าใจว่าไม่มีอะไรที่จะทำได้ พระราชาทรงหันไปมองรอบ ๆ องค์ มองปราสาท มองกำแพงหิน มองเห็นราชสำนักอันบริสุทธ์ทอดตัวอยู่เบื้องล่าง และทรงอดคิดไม่ได้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะอยู่ถึงเมื่อไร

พระองค์จะต้องใช้อะไรจึงจะได้ดื่มสักแก้ว

บทที่ 24

ธอร์รู้สึกว่ามีเท้าสะกิดที่ซี่โครง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนคว่ำหน้าอยู่บนกองฟาง คิด

ไม่ออกอยู่ครู่หนึ่งว่ากำลังอยู่ที่ไหน รู้สึกเหมือนหัวหนักสักล้านปอนด์ ลำคอแห้งผากยิ่งกว่าที่เคยเป็น ทั้งตาและหัวกำลังฆ่าเขา ธอร์รู้สึกเหมือนตัวเองตกมาจากหลังม้า

เขาถูกเตะอีก เมื่อขยับลุกขึ้นนั่ง ทั้งห้องก็โคลงเคลงไปหมด เขาก้มไปอาเจียนออกมา อาเจียนแล้วอาเจียนอีก

มีเสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกันรอบตัวเขา เมื่อเงยหน้ามองก็พบเจ้าชายรีส โอคอนเนอร์ เอลเด็นและ

ฝาแฝด ชะโงกอยู่เหนือหัวกำลังมองลงมา

“ในที่สุด เจ้าชายนิทราก็ตื่นบรรทม!” เจ้าชายรีสตรัสขึ้นพลางแย้มสรวล

“เราคิดว่าเจ้าจะไม่ฟื้นแล้วเสียอีก” โอคอนเนอร์บอก

“เจ้าเป็นยังไงบ้าง?” เอลเด็นถาม

ธอร์ลุกขึ้นนั่ง เช็ดปากด้วยหลังมือ พยายามนึกเรื่องทั้งหมด ระหว่างนั้นโครห์นซึ่งนอนห่างไปสองสามฟุต ส่งเสียงร้องแล้ววิ่งมาหา กระโดดขึ้นสู่อ้อมแขนแล้วซุกหัวเข้าไปในเสื้อของเขา ธอร์โล่งอกที่เห็นมันและมีความสุขที่มีมันอยู่ด้วย เขาพยายามนึก

“ข้าอยู่ที่ไหน?” ธอร์ถาม “เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้?”

สามคนหัวเราะ

“ข้าเกรงว่าเจ้าจะดื่มแก้วเดียวมากเกินไป เพื่อนยาก ใครบางคนทนเหล้าเอลไม่ไหว เจ้าจำไม่ได้เลยหรือ? ที่โรงเหล้าน่ะ?”

ธอร์หลับตา นวดขมับและพยายามนึก มันวาบเข้ามาในหัว เขาจำการล่าสัตว์ได้...เข้าไปในโรงเหล้า...การดื่ม เขาจำได้ว่าถูกพาขึ้นไปชั้นบน...นางโลม หลังจากนั้นก็มืดสนิท

ใจเขาเต้นเร็วขึ้น เมื่อนึกถึงเจ้าหญิงเกว็นโดลิน เขาได้ทำอะไรโง่เง่ากับสตรีนางนั้นหรือเปล่า? เขาได้ทำลายโอกาสของตัวเองกับเจ้าหญิงเกว็นโดลินหรือเปล่า?

“เกิดอะไรขึ้น?” เขารุกเร้าถามเจ้าชายรีส อย่างเคร่งเครียดพลางจับข้อพระกรไว้แน่น “ได้โปรด บอกข้าที บอกว่าข้าไม่ได้ทำอะไรกับสตรีนางนั้น”

คนอื่น ๆ หัวเราะ แต่เจ้าชายรีสทรงจ้องมองเขาอย่างเคร่งขรึม ทรงรู้ว่าเขาไม่สบายใจ

“อย่าห่วงไปเลยเพื่อนยาก” ทรงตรัสบอก “เจ้าไม่ได้ทำอะไร ยกเว้นอาเจียนแล้วล้มลงบนพื้นห้องนาง”

คนอื่น ๆ หัวเราะอีก

“มากเกินไปสำหรับครั้งแรกของเจ้า” เอลเด็นบอก

แต่ธอร์รู้สึกโล่งอกอย่างมาก เขาไม่ได้ทำลายความสัมพันธ์กับเจ้าหญิงเกว็น

“เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะซื้อสตรีให้เจ้า” คอนวอลบอก

“เสียเงินเปล่าจริง ๆ” คอนเวนพูด “นางไม่คืนเงินด้วย!”

พวกเด็กหนุ่มหัวเราะขึ้นอีก ธอร์รู้สึกอายแต่ก็โล่งอกที่ไม่ได้ทำให้เสียเรื่อง

เขาจับพระหัตถ์เจ้าชายแล้วดึงมาใกล้

“พี่สาวของพระองค์” เขากระซิบอย่างเร่งร้อน “นางไม่ทรงรู้เรื่องนี้ใช่ไหม?”

เจ้าชายรีสทรงแย้มพระสรวลช้า ๆ ขณะที่โอบไหล่ธอร์

“ความลับของเจ้าปลอดภัยเมื่ออยู่กับข้า ถึงแม้เจ้าจะไม่ได้ทำอะไรก็ตาม นางไม่รู้ และข้าเห็นแล้วว่าเจ้าสนใจนางเพียงใด ข้าซาบซึ้งในข้อนี้” ทรงตรัส แล้วสีพระพักตร์เปลี่ยนเป็นจริงจัง “ข้าเห็นแล้วว่าเจ้าห่วงใยนางอย่างจริงจัง หากเจ้าไปเที่ยวนางโลม เจ้าก็คงไม่ใช่พี่เขยที่ข้าอยากได้ จริง ๆ แล้วข้าถูกขอให้ส่งข้อความนี้แก่เจ้า”

เจ้าชายรีสยื่นม้วนกระดาษเล็ก ๆ ใส่มือธอร์ ซึ่งมองดูอย่างสับสน เขาเห็นตราราชวงศ์อยู่บนนั้น ม้วนกระดาษสีชมพูและเขารู้จักดี ทำให้หัวใจเต็นเร็วขึ้น

“จากพี่สาวข้า” เจ้าชายตรัสบอก

“ว้าว!” มีเสียงประสานขึ้นพร้อมกัน

“มีคนได้จดหมายรัก!” โอคอนเนอร์บอก

“อ่านให้ฟังหน่อย!” เอลเด็นตะโกน

คนอื่นพากันหัวเราะ

แต่ธอร์อยากจะเป็นส่วนตัว เขารีบไปที่ด้านข้างค่ายทหาร ห่างจากคนอื่น ๆ หัวเขาเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ และห้องยังคงหมุน แต่เขาไม่สนใจอีกแล้ว ธอร์คลี่ม้วนกระดาษอย่างระวัง และอ่านข้อความด้วยมือสั่นเทา

“ไปพบข้าที่ป่าริดจ์ตอนเที่ยงวัน อย่าไปสาย และอย่าให้เป็นที่สังเกต”

ธอร์เก็บม้วนกระดาษใส่กระเป๋า

“ว่าอย่างไรบ้าง นักรัก?” คอนเวนถาม

ธอร์รีบไปหาเจ้าชายรีส รู้ว่าสามารถไว้ใจเจ้าชายได้

“กองทหารยุวชนไม่มีฝึกวันนี้ใช่ไหม?” ธอร์ถาม

เจ้าชายทรงพยักหน้า “ไม่มีแน่นอน วันนี้วันหยุด”

“ป่าริดจ์อยู่ที่ไหน?” ธอร์ทูลถาม

เจ้าชายรีสแย้มสรวล “อา สถานที่โปรดของเกว็น” ทรงบอก “ใช้ถนนทางตะวันออก ออกไปนอกปราสาทแล้วไปทางขวา ปีนขึ้นเนินเขาไป มันจะอยู่หลังเนินลูกที่สอง”

ธอร์มองดูเจ้าชายรีส

“ได้โปรด ข้าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้”

เจ้าชายทรงแย้มสรวล

“ข้ามั่นใจว่านางก็ไม่อยากให้ใครรู้เช่นกัน ถ้าพระมารดารู้เข้า พระนางคงจะประหารเจ้าทั้งสอง หรือขังพี่สาวข้าไว้ในห้อง แล้วเนรเทศเจ้าไปสุดชายแดนทางใต้”

ธอร์กลืนน้ำลายเมื่อคิดตาม

“จริงหรือ?” เขาทูลถาม

เจ้าชายรีสพยักพระพักตร์

“พระนางไม่ชอบเจ้า ข้าไม่รู้ว่าทำไม แต่ทรงตัดสินพระทัยแบบนั้น ไปเร็ว และอย่าบอกใคร แล้วก็ไม่ต้องห่วง” เจ้าชายตรัสพลางจับมือเขา “ข้าก็จะไม่บอกใครเช่นกัน”

*

ธอร์รีบเดินไปในยามเช้าตรู่ โดยมีโครห์นวิ่งตามไปข้าง ๆ เขาพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้ใครเห็น เดินไปตามทางที่เจ้าชายรีสทรงบอกให้ถูกที่สุด ทบทวนมันอยู่ในหัวขณะที่รีบเดินผ่านเขตราชสำนักออกไป เพื่อขึ้นไปยังเนินเขาเล็ก ๆ และไปยังชายป่าทึบ ทางด้านซ้ายมือของเขา พื้นดินดิ่งลงไปเบื้องล่าง เหลือเพียงทางเดินแคบ ๆ เหนือหน้าผาชัน หน้าผาอยู่ทางซ้ายมือ ส่วนทางขวามือเป็นป่า ป่าริดจ์ที่เจ้าหญิงทรงนัดให้มาพบที่นี่ นางจริงจังใช่หรือไม่? หรือว่าเพียงล้อเขาเล่น?

อัลทัน พระญาติเจ้าระเบียบพูดจริงหรือเปล่า? ธอร์เป็นเพียงของเล่นของเจ้าหญิงหรือเปล่า? นางจะทรงเบื่อเขาในไม่ช้านี้จริงหรือ? เขาหวังยิ่งกว่าสิ่งใด ว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น ธอร์อยากจะเชื่อว่าความรู้สึกของเจ้าหญิงที่มีต่อเขาเป็นเรื่องจริง แต่เขาก็ยังยากเชื่อว่าจะเป็นเช่นนั้นได้ นางแทบจะไม่รู้จักเขาเลย และนางทรงเป็นราชนิกูล จะมาสนใจอะไรในตัวเขา? และยังไม่พูดถึงที่เจ้าหญิงทรงแก่กว่าเขาปีหรือสองปีอีก เขาไม่เคยมีสตรีที่อายุมากกว่ามาสนใจมาก่อนเลย ที่จริงไม่เคยมีสตรีคนไหนสนใจเขามาก่อน ไม่ใช่จะมีสตรีให้เลือกมากนักที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ของเขา

ธอร์ไม่เคยคิดเรื่องสตรีมากนัก เขาไม่ได้เติบโตมาพร้อมพี่น้องสตรี และในหมู่บ้านก็มีสตรีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเพียงไม่กี่คน เด็กหนุ่มอายุขนาดเขาคนอื่น ๆ ก็ดูจะไม่ได้กังวลมากนัก ส่วนใหญ่จะแต่งงานเมื่ออายุราวสิบแปดปี ตามที่พ่อแม่จัดการให้ จริง ๆ แล้วเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์เสียมากกว่า พวกที่มียศตำแหน่งสูงและยังไม่ได้แต่งงานก่อนอายุยี่สิบห้า จะต้องเลือกคู่ครอง โดยพวกเขามีหน้าที่ต้องเลือกเจ้าสาวหรือออกไปหาเจ้าสาวมา แต่นั่นจะไม่เกิดขึ้นกับธอร์ เขาเป็นพวกยากจน และคนระดับเขามักจะแต่งงานกันในแบบที่ได้ประโยชน์แก่ครอบครัว เหมือนการแลกเปลี่ยนวัวควายกัน

แต่เมื่อธอร์ได้พบเจ้าหญิงเกว็นโดลิน ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป เป็นครั้งแรกที่เขาถูกความรู้สึกแบบนี้กระแทกใจ เป็นความรู้สึกล้ำลึก รุนแรงและรวดเร็วจนทำให้คิดอย่างอื่นไม่ออก ทุกครั้งที่พบนาง ความรู้สึกนี้ยิ่งลึกล้ำมากขึ้น เขาแทบจะไม่เข้าใจมัน แต่มันทำให้เขาเจ็บปวดเมื่อต้องอยู่ห่างจากนาง

ธอร์เร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเป็นสองเท่าไปตามแนวผา พลางมองหานางไปทุกแห่ง นึกสงสัยว่าเจ้าหญิงจะทรงรอเขาอยู่ตรงไหนแน่ หรือว่านางจะทรงมาพบเข้าจริงไหม อาทิตย์ดวงแรกลอยสูงขึ้นไป เหงื่อเม็ดแรกเริ่มผุดที่หน้าผาก เขายังคงรู้สึกไม่ค่อยสบายและคลื่นไส้เป็นผลมาจากเมื่อคืนก่อน เมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนสูงขึ้น และการพยายามมองหาเจ้าหญิงดูจะไร้ประโยชน์ เขาเริ่มสงสัยว่านางจะเสด็จมาพบเขาจริงหรือไม่ และสงสัยว่าเขาทำให้ทั้งสองต้องเสี่ยงอันตรายเพียงใด หากพระราชินี พระมารดาของเจ้าหญิงทรงไม่เห็นชอบกับเรื่องนี้

จริง ๆ พระนางจะทรงเนรเทศเขาไปจากอาณาจักรจริงหรือไม่? ไปจากกองทหารยุวชน? จากทุกสิ่งที่เขาได้รู้จักและรัก? แล้วเขาจะทำอย่างไรดี?

ขณะที่ธอร์กำลังคิด เขาตัดสินใจว่าโอกาสที่จะได้อยู่กับเจ้าหญิงนั้นคุ้มค่า เขาเต็มใจที่จะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อให้ได้โอกาสนั้น เขาหวังเพียงตัวเองจะไม่กลายเป็นตัวตลก หรือด่วนสรุปว่าเจ้าหญิงทรงมีความรู้สึกให้เขามากเพียงใด

“นี่เจ้าจะเดินผ่านข้าไปอย่างนั้นหรือ?” มีเสียงดังขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก

ธอร์สะดุ้ง ไม่ทันระวังตัว จากนั้นจึงหยุดและหันไป เจ้าหญิงเกว็นโดลินประทับอยู่ใต้ร่มเงาของต้นสนใหญ่ ทรงแย้มสรวลให้ ใจเขาเต้นสะดุดกับรอยยิ้มนั้น ธอร์มองเห็นความรักในพระเนตร แล้วทุกสิ่งที่เขากังวลและกลัวก็สลายหายไปทันที เขาตำหนิตัวเองที่ช่างโง่เขลาที่คิดสงสัยเจตนาของนาง

โครห์นส่งเสียงร้องเมื่อเห็นเจ้าหญิง

“นั่นอะไรกันน่ะ?!” ทรงร้องออกมาอย่างยินดี

เจ้าหญิงทรงคุกเข่าลง เจ้าโครห์นวิ่งไปหานางแล้วกระโดดขึ้นสู่อ้อมแขนพลางทำเสียงครวญคราง เจ้าหญิงทรงอุ้มมันขึ้นมากอดอย่างเอ็นดู

“มันน่ารักจริง!” ตรัสบอกพลางกอดมันแน่น ขณะที่เจ้าลูกเสือเลียพระพักตร์ เจ้าหญิงทรงหัวเราะแล้วจุมพิตมัน

“เจ้าชื่ออะไรกันล่ะ เจ้าตัวน้อย?” นางทรงถาม

“โครห์น” ธอร์ทูล ในที่สุดครั้งนี้เขาก็ไม่เป็นใบ้เหมือนคราวก่อน

“โครห์น” เจ้าหญิงทรงเรียก ทอดพระเนตรดวงตาของลูกเสือ “เจ้ามีเพื่อนเดินทางเป็นเสือดาวทุกวันไหม?” ทรงถามธอร์พลางหัวเราะ

“ข้าพบมัน” ธอร์บอก รู้สึกประหม่าเมื่ออยู่ใกล้นางเหมือนเช่นทุกครั้ง “ในป่า ตอนที่ไปล่าสัตว์ อนุชาของพระองค์ตรัสว่าข้าควรเลี้ยงมันไว้ เพราะข้าเป็นผู้พบมัน มันเป็นโชคชะตากำหนด”

เจ้าหญิงทอดพระเนตรมองเขา ด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น

“เขาพูดถูก สรรพสัตว์เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เจ้าได้พบมัน แต่มันต่างหากที่พบเจ้า”

“ข้าหวังว่าพระองค์จะไม่ทรงว่าอะไรถ้าจะมีมันมาด้วย” ธอร์ทูล

เจ้าหญิงทรงหัวเราะ

“ข้าคงจะเสียใจถ้ามันไม่มาด้วย” นางตรัสบอก

เจ้าหญิงทรงทอดพระเนตรไปทางโน้นทีทางนี้ที ราวกับจะให้มั่นใจว่าไม่มีใครกำลังเฝ้ามอง จากนั้นจึงเอื้อมมาจับมือของธอร์ไว้ แล้วดึงเขาเข้าไปในป่า

“ไปกันเถอะ” เจ้าหญิงทรงกระซิบ “ก่อนที่จะมีใครเห็นเรา”

ธอร์มีความสุขกับสัมผัสของเจ้าหญิง ขณะที่ทรงพาเขาเดินไปตามทางเดินในป่า ทั้งสองรุดเข้าไปในป่า ตามเส้นทางคดเคี้ยวท่ามกลางต้นสนใหญ่ นางทรงปล่อยมือเขาแล้ว แต่ธอร์ยังจำความรู้สึกนั้นได้

เขาเริ่มรู้สึกมั่นใจมากขึ้นว่าทรงชอบเขาจริง ๆ และเห็นได้ชัดว่าทรงไม่ต้องการให้ใครพบ อาจจะเป็นพระมารดาของพระนางเอง ชัดเจนแล้วว่าทรงจริงจังกับเรื่องนี้ เพราะทรงต้องเสี่ยงเพื่อจะเสด็จมาพบเขาเช่นกัน

แต่ธอร์ก็คิดขึ้นมาอีกว่าอาจจะไม่อยากให้อัลทันมาพบ หรืออาจจะเป็นเด็กหนุ่มอื่น ๆ ที่ทรงเคยอยู่ด้วย บางทีอัลทันอาจจะพูดถูก บางทีเจ้าหญิงอาจจะทรงละอายที่มีใครพบเห็นว่าอยู่กับเขา

ธอร์รู้สึกว่าอารมณ์หลากหลายอย่างที่คละเคล้ากันกำลังทำให้เขาสับสน

“แมวคาบลิ้นเจ้าไปแล้วหรือไง?” เจ้าหญิงตรัสถาม ทำลายความเงียบขึ้น

ธอร์รู้สึกแตกสลาย เขาไม่อยากเสี่ยงทำลายทุกสิ่งโดยการทูลว่าเขากำลังคิดอะไร แต่ขณะเดียวกันเขาก็อยากจะให้ความกังวลต่าง ๆ คลี่คลายไป เขาจำเป็นต้องรู้ว่าเจ้าหญิงทรงเป็นแบบไหน เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

“หลังจากที่ข้าจากพระองค์เมื่อครั้งก่อน ข้าได้พบกับอัลทัน เขามาเผชิญหน้ากับข้า”

เจ้าหญิงเกว็นโดลินทรงเคร่งขรึมขึ้น ความสนุกสนานเมื่อครู่สลายไปทันที และธอร์รู้สึกผิดที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา เขารักความเป็นธรรมชาติและความร่าเริงของนาง และอยากให้เขาถอนคำพูดกลับคืนได้ เขาอยากจะหยุดแต่ก็สายเกินไปแล้ว ไม่มีทางถอยกลับได้แล้ว

“แล้วเขาพูดว่าอย่างไร?” เจ้าหญิงตรัสถามเสียงอ่อนลง

“เขาบอกให้ข้าอยู่ห่าง ๆ จากพระองค์ เขาบอกว่าไม่ได้ทรงสนใจข้าจริงจัง บอกว่าข้าเป็นเพียงความสนุกชั่วคราวของพระองค์ และจะทรงเบื่อในไม่กี่วัน และเขายังบอกว่าเขากับพระองค์ถูกกำหนดให้แต่งงานกัน และได้มีการเตรียมการอภิเษกแล้ว”

เจ้าหญิงเกว็นโดลินทรงระเบิดโทสะ ด้วยเสียงหัวเราะหยัน

“เขาบอกอย่างนั้นหรือ?” ทรงแค่นเสียง “ชายผู้นั้นช่างยโสที่สุด เป็นเชื้อโรคที่เกินจะทน” ทรงตรัสด้วยความกริ้ว “เขาคอยเป็นหนามทิ่มแทงข้ามาตั้งแต่เดินได้ แค่เพียงเพราะพ่อแม่ของเราเป็นญาติกัน เขาก็คิดว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ ข้าไม่เคยเห็นใครที่มีศักดิ์แต่ไม่สมควรจะได้สิทธิ์นั้นเลย ที่ทำให้ทุกอย่างแย่ลงคือเขาเข้าใจเอาเองว่าเราสองคนถูกชะตากำหนดให้แต่งงานกัน อย่างกับข้าจะยอมให้พระบิดาและพระมารดาบังคับได้ ไม่มีทางเสียหรอก และแน่นอนว่าไม่ใช่กับเขา ข้าทนเห็นเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ”

ธอร์รู้สึกโล่งอกกับคำบอกของเจ้าหญิง รู้สึกตัวเบาขึ้นอีกล้านปอนด์ เขารู้สึกอยากจะปีนขึ้นไปร้องเพลงบนยอดไม้ นี่คือสิ่งที่เขาอยากได้ยิน ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจที่ทำให้อารมณ์ของทั้งสองขุ่นมัวโดยเปล่าประโยชน์ แต่เขาก็ยังไม่พอใจเสียทีเดียว เขาสังเกตว่าเจ้าหญิงยังไม่ทรงบอกว่าพระองค์ชอบเขาจริงหรือไม่

“เรื่องที่เจ้ากังวล” เจ้าหญิงตรัส และทรงเหลือบมองเขา ก่อนจะเมินหลบไป “ข้าแทบจะไม่รู้จักเจ้า ข้ายังไม่อยากถูกกดดันให้ยอมรับความรู้สึกของข้าในตอนนี้ แต่ข้าขอบอกว่า ข้าไม่คิดว่าข้าจะอยากใช้เวลาอยู่กับเจ้า หากว่าข้าเกลียดเจ้ามากขนาดนั้น แน่นอนว่ามันเป็นสิทธิ์ของข้าที่จะเปลี่ยนใจตามที่ข้าต้องการ ข้าเป็นคนเปลี่ยนใจง่าย แต่ไม่ใช่กับความรัก”

นั่นคือทุกสิ่งที่ธอร์ต้องการได้ยิน เขาประทับใจกับความจริงจังของเจ้าหญิง และยิ่งประทับใจกับคำว่า “รัก” ที่ทรงเลือกใช้ เขารู้สึกดีขึ้น

“ข้าเองก็อยากจะถามเจ้าเช่นกัน” ทรงโยนคำถามกลับไป “ที่จริงข้าคิดว่าข้ามีสิ่งที่ต้องเสียมากกว่าเจ้าเสียอีก ถึงอย่างไรข้าก็เป็นเชื้อพระวงศ์ และเจ้าเป็นสามัญชน ข้าแก่กว่า และเจ้าเด็กกว่า เจ้าไม่คิดหรือว่าข้าต่างหากคือคนที่ต้องระวังมากกว่า? ในราชสำนักต่างซุบซิบกันเรื่องเจ้า ฐานะทางสังคมที่สูงขึ้นของเจ้า ว่าเจ้าหลอกใช้ข้า และหวังเพียงยศถาบรรดาศักดิ์ เจ้าต้องการการสนับสนุนให้ได้พบพระราชา ข้าควรจะเชื่อเรื่องพวกนั้นไหม?”

ธอร์รู้สึกตกใจ

“ไม่จริงเลย เจ้าหญิง! ข้าไม่เคย สิ่งเหล่านี้ไม่เคยอยู่ในความคิดข้า ข้าอยู่กับพระองค์เพียงเพราะข้าไม่อาจคิดถึงการไปอยู่ที่อื่นได้ เพียงเพราะข้าอยากจะอยู่กับพระองค์ เพียงเพราะเวลาที่ไม่ได้อยู่กับพระองค์ ข้าไม่อาจคิดถึงสิ่งอื่นได้”

เจ้าหญิงทรงแย้มสรวลน้อย ๆ ที่มุมพระโอษฐ์ เขาว่าสีพระพักตร์เริ่มดีขึ้น

“เจ้าเป็นคนมาใหม่ที่นี่” ทรงตรัส “เป็นคนใหม่ในราชสำนัก ใหม่กับวิถีของราชวงศ์ เจ้าต้องการเวลาเรียนรู้ว่ามันเป็นเช่นไร ที่นี่ไม่มีใครหมายความตามที่พูดออกมา ทุกคนมีวาระซ่อนเร้น ทุกคนใช่เล่ห์เหลี่ยมเพื่ออำนาจ หรือยศถาบรรดาศักดิ์ ความร่ำรวย และตำแหน่ง ทุกคนเห็นแก่หน้าตา และต่างมีสายลับของตัวเอง พรรคพวกและสิ่งที่ต้องการ ตัวอย่างเช่น เมื่ออัลทันมาพูดกับเจ้าว่าได้เตรียมการอภิเษกกับข้าแล้วนั้น ที่เขาทำจริง ๆ คือพยายามหาว่าเจ้าสนิทกับข้าเพียงใด เขาต้องการข่มขู่ และเขาอาจจะไปรายงานให้ใครบางคนรู้ สำหรับเขาการแต่งงานไม่ได้หมายถึงความรัก มันหมายถึงการรวมกัน การได้มาซึ่งเงินทอง ตำแหน่ง และทรัพย์สมบัติเท่านั้น ในราชสำนักไม่มีอะไรเป็นอย่างที่เห็นหรอก”

จู่ ๆ โครห์นก็วิ่งหนีไป วิ่งลงไปตามทางเดินในป่าและไปยังที่โล่ง

เจ้าหญิงเกว็นทอดพระเนตรธอร์แล้วหัวเราะ นางทรงเอื้อมพระหัตถ์ไปจับมือเขาไว้แล้วพาวิ่งไปด้วยกัน

“มาเร็ว!” ทรงตะโกนอย่างตื่นเต้น

ทั้งสองวิ่งลงไปตามทางและโผล่พรวดเข้าไปในที่โล่งกว้าง พลางหัวเราะ ธอร์ตกใจกับภาพที่เห็น มันเป็นทุ่งหญ้ากลางป่าที่สวยงาม เต็มไปด้วยดอกไม้ป่าหลากสีสันสูงถึงเข่า นกและผีเสื้อทุกสีทุกขนาดเริงระบำและโผผินไปในอากาศ ทุ่งหญ้ามีชีวิตชีวาด้วยเสียงจิ๊บ ๆ ดวงอาทิตย์ส่องแสงสว่างไสว มันเป็นเหมือนกับสถานที่ลับ หลบซ่อนอยู่ภายในนี้ ท่ามกลางป่าทึบทะมึน

“เจ้าเคยเล่นเกมคนตาบอดของเพชรฆาตไหม?” เจ้าหญิงตรัสถาม

ธอร์สั่นศีรษะ และก่อนที่เขาจะตอบอะไร เจ้าหญิงทรงดึงผ้าซับพระพักตร์จากพระศอ แล้วเอื้อมไปพันปิดตาธอร์ไว้ ผูกผ้าไว้ด้านหลัง ทำให้เขามองไม่เห็น แล้วทรงหัวเราะคิกคักดังอยู่ข้างหูของเขา

“เจ้าเป็น!” ทรงตรัสบอก

แล้วเขาก็ได้ยินเสียงนางวิ่งห่างไปบนพื้นหญ้า

เขายิ้ม

“แล้วข้าต้องทำอะไรล่ะ?” เขาตะโกน

“หาข้าให้พบ!” เจ้าหญิงทรงตะโกนบอก

เสียงดังมาจากที่ไกลออกไป

ธอร์ที่ถูกปิดตาเริ่มเดินตามนางไป เดินสะดุดไปตามทาง เขาเงี่ยหูฟังเสียงเสียดสีของฉลองพระองค์ พยายามไปตามทางที่เสด็จ มันยากมาก เขาวิ่งไปโดยยื่นมือไปข้างหน้า คิดอยู่ตลอดว่าเขาอาจจะวิ่งไปชนต้นไม้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นทุ่งหญ้าโล่ง ในไม่ช้าเขาก็หลงทิศและรู้สึกว่าตัวเองวิ่งเป็นวงกลม

แต่เขายังพยายาม ได้ยินเสียงหัวเราะดังอยู่ไกล ๆ และคอยหันไปตามเสียง บางครั้งก็ดูเหมือนใกล้เข้าไป แล้วก็เหมือนห่างออกมา เขาเริ่มรู้สึกเวียนหัว

ธอร์ได้ยินโครห์นวิ่งอยู่ข้าง ๆ ร้องเสียงแหลม เขาหันมาฟังเสียงมันแทน แล้วตามมันไป เมื่อเขาทำเช่นนั้น เสียงหัวเราะของเจ้าหญิงดังขึ้นเรื่อย ๆ ธอร์รู้ว่าโครห์นกำลังนำเขาไปหานาง เขาประหลาดในความฉลาดของมันที่เข้ามาร่วมเล่นด้วย

ในไม่ช้า เขาก็ได้ยินเสียงเจ้าหญิงอยู่ห่างไปเพียงฟุตเดียว และวิ่งไล่ตาม โดยวิ่งเลี้ยวไปมาทั่วทุ่งหญ้า เขายื่นมือออกไป ขณะที่เจ้าหญิงส่งเสียงกรีดร้องอย่างยินดีเมื่อเขาจับโดนปลายฉลองพระองค์ เมื่อธอร์คว้าองค์ไว้ได้ เขาสะดุดแล้วทั้งสองก็ล้มลงไปด้วยกันบนทุ่งหญ้านุ่ม เขาหมุนตัวในวินาทีสุดท้าย เพื่อที่เขาจะล้มลงไปก่อนและให้นางอยู่บนตัวเขา ช่วยรองไว้ก่อนจะล้ม

เมื่อธอร์ล้มลงไปบนพื้นและเจ้าหญิงเกว็นอยู่บนตัวเขา ทรงกรีดร้องออกมาอย่างประหลาดใจ นางยังทรงหัวเราะคิกคักขณะที่เอื้อมมือมาถึงผ้าซับพระพักตร์ออก

หัวใจธอร์เต้นรัวเร็วเมื่อเห็นพระพักตร์อยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่นิ้ว เขารู้สึกถึงน้ำหนักของเจ้าหญิงบนตัวเขา ในฉลองพระองค์ฤดูร้อนบางเบา ทำให้รู้สึกถึงทุกสัดส่วนของพระวรกาย น้ำหนักของเจ้าหญิงทิ้งลงมาบนตัวเขาอย่างเต็มที่ และไม่ได้ทรงขยับองค์เพื่อขัดขืน เจ้าหญิงทรงจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา ลมหายใจของทั้งคู่ถี่กระชั้น นางไม่ทรงหลบตา เขาเองก็ไม่เช่นเดียวกัน หัวใจของธอร์รัวกระหน่ำ เขาตั้งสมาธิไม่ได้เลย

ทันใดนั้น เจ้าหญิงทรงก้มลงมาประทับริมพระโอษฐ์ลงบนริมฝีปากเขา มันช่างนุ่มนวลเกินกว่าที่เขาคิดฝัน ในตอนนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกมีชีวิตจริง ๆ

ธอร์หลับตาลง ขณะที่เจ้าหญิงก็หลับพระเนตรลง ทั้งสองไม่ขยับ เขาไม่รู้ว่าริมฝีปากสัมผัสกันนานเท่าไร เขาอยากจะหยุดเวลานี้ไว้

ในที่สุด เจ้าหญิงเกว็นก็ทรงผละออกห่าง ยังคงแย้มพระสรวล ขณะที่ทรงลืมพระเนตรขึ้น และยังคงประทับนอนอยู่อย่างนั้น บนตัวเขา

พวกเขานอนอยู่อย่างนั้นอยู่นาน จ้องมองดวงตาของกันและกัน

“เจ้ามาจากที่ไหน?” ทรงถามเสียงแผ่ว พลางแย้มสรวล

เขายิ้มตอบ ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

“ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา” เขาทูล

เจ้าหญิงทรงส่ายพระพัตร์แล้วแย้มสรวล

“ไม่ เจ้าไม่ใช่คนธรรมดา ข้ารู้สึกได้ ข้าว่าเจ้าห่างไกลจากคนธรรมดาไปมาก มาก มากทีเดียว”

เจ้าหญิงทรงก้มลงและจุมพิตเขาอีก เมื่อริมฝีปากสัมผัสกันคราวนี้ยิ่งเนิ่นนาน เขายื่นมือขึ้นไปลูบไล้พระเกศา ขณะที่เจ้าหญิงทรงสัมผัสเส้นผมของเขา เขาไม่อาจห้ามหัวใจไม่ให้เต็นเร็ว

ธอร์สงสัยว่ามันจะจบลงอย่างไร พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันหรือไม่ ทั้งที่มีพลังขวางกั้นระหว่างพวกเขา? เป็นไปได้ไหมที่ทั้งสองจะได้ครองคู่กันจริง ๆ?

ธอร์หวังยิ่งกว่าที่เคยหวังสิ่งใดในชีวิตว่าพวกเขาจะได้ครองคู่กัน เขาอยากจะอยู่กับเจ้าหญิงในตอนนี้ ยิ่งกว่าที่เคยอยากเข้าร่วมในกองทหารยุวชน

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น มีเสียงแกรกกรากในทุ่งหญ้า ทำให้ทั้งสองตกใจและหันไปดู พบโครห์นกระโดดออกมาจากกอหญ้า ห่างไปเพียงฟุตเดียว แล้วก็มีเสียงแกรกกรากดังขึ้นอีก โครห์นร้องเสียงแหลมแล้วคำราม จากนั้นมีเสียงขู่ฟ่อดังขึ้น ในที่สุดก็เงียบเสียงลง

เจ้าหญิงเกว็นพลิกองค์ลงจากตัวเขา ทั้งสองลุกขึ้นนั่งและมองไป ธอร์กระโดดลุกขึ้นยืนเพื่อปกป้องเจ้าหญิง พลางสงสัยว่ามันคืออะไร เขาไม่เห็นใคร แต่จะต้องมีบางคน หรือบางสิ่งที่นั่นแน่ ตรงที่ห่างออกไปเพียงฟุตเดียว ในกอหญ้าสูง

โครห์นปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ในปากของมัน บนเขี้ยวแหลมคมเล็ก ๆ ของมันมีงูสีขาวตัวใหญ่อ่อนปวกเปียกห้อยอยู่ มันน่าจะยาวถึงสิบฟุต ผิวหนังสีขาวเป็นประกายวาว ลำตัวหนาเท่ากับกิ่งไม้ใหญ่

ธอร์รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น โครห์นได้ช่วยชีวิตของทั้งสองไว้จากสัตว์เลื้อยคลานอันตรายตัวนี้ ใจเขาเต้นเร็วด้วยความรู้สึกขอบคุณเจ้าลูกเสือ

เจ้าหญิงเกว็นทรงอ้าปากค้าง

“งูหลังขาว” ทรงตรัสขึ้น “งูพิษร้ายแรงที่สุดในอาณาจักร”

ธอร์จ้องมองมันอย่างหวาดกลัว

“ข้าคิดว่างูนี่ไม่มีอยู่เสียอีก คิดว่าเป็นเพียงตำนาน”

“มันหายากมาก” เจ้าหญิงเกว็นตรัสบอก “ข้าเคยเห็นเพียงครั้งเดียวในชีวิต วันที่เสด็จปู่สิ้นพระชนม์ มันเป็นลางบอกเหตุ”

เจ้าหญิงทรงหันไปหาธอร์

“มันหมายความว่าความตายกำลังมา ความตายของใครสักคนที่ใกล้ชิด”

ธอร์รู้สึกเย็นวาบไปตามสันหลัง จู่ ๆ ก็มีลมหนาวพัดมาในทุ่งหญ้ากลางฤดูร้อนนี้ และเขารู้อย่างแน่ใจเต็มที่ว่าทรงตรัสถูกต้อง

บทที่ 25

เจ้าหญิงเกว็นโดลินเสด็จเพียงลำพังอยู่ในปราสาท กำลังขึ้นบันไดวนที่คดเคี้ยวไปยังชั้นบน ใน

พระหทัยคิดถึงเรื่องธอร์ คิดถึงการเดินเล่น จุมพิต และงูพิษ

เจ้าหญิงทรงร้อนรุ่มด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย อารมณ์หนึ่งทรงมีความสุขที่ได้อยู่กับเขา แต่อีกอารมณ์ ทรงพรั่นพรึงเพราะเจ้างูพิษ และลางสังหรณ์แห่งความตายที่มันนำมาด้วย แต่ไม่ทรงรู้ว่าหมายถึงใคร และไม่อาจขจัดความคิดนี้ออกไปจากใจได้ พระนางทรงกลัวว่าอาจจะเป็นคนใดคนหนึ่งในราชวงศ์ อาจจะเป็นพี่น้องคนใดคนหนึ่ง? ก็อดฟรีย์? เคนดริค? อาจจะเป็นพระมารดา? หรือ...ทรงตัวสั่นเมื่อคิดถึง...พระบิดา?

การได้เห็นงูตัวนั้นทำให้วันอันเบิกบานต้องหม่นหมองลง และเมื่ออารมณ์แตกสลายไปแล้ว ก็ยากจะกลับคืนมาได้ ทั้งสองจึงเดินกลับมายังปราสาทด้วยกัน แต่แยกจากกันก่อนที่จะพ้นแนวป่า เพื่อที่จะได้ไม่มีใครเห็น สิ่งสุดท้ายที่ทรงต้องการคือการที่พระมารดาเห็นทั้งสองอยู่ด้วยกัน แต่เจ้าหญิงเกว็นจะไม่ยอมแพ้เรื่องธอร์ง่าย ๆ พระนางจะต้องหาทางต่อกรกับพระมารดา ทรงต้องการเวลาคิดวางแผนกลยุทธ์

เมื่อทรงคิดย้อนไป มันช่างเจ็บปวดที่ต้องแยกจากธอร์ พระนางทรงรู้สึกไม่ดี เจ้าหญิงทรงอยากจะถามว่าเขาจะเจอนางอีกหรือไม่ อยากวางแผนสำหรับวันต่อไป แต่ยังทรงรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจกับการได้เห็นงูที่ทรงลืมไปแล้ว ตอนนี้เจ้าหญิงทรงกังวลว่าเขาอาจจะคิดว่าพระนางทรงไม่สนใจเขา

วินาทีที่เสด็จมาถึงปราสาท มหาดเล็กของพระราชาเข้ามาทูลเชิญเสด็จ หลังจากนั้นก็ทรงรีบขึ้นบันไดไป พระหทัยเต้นเร็ว และสงสัยว่าทำไมพระบิดาจึงทรงต้องการจะพบพระนาง มีใครเห็นเจ้าหญิงอยู่กับธอร์อย่างนั้นหรือ? ไม่มีสาเหตุอื่นที่พระบิดาจะทรงต้องการพบพระนางเร่งด่วนเช่นนี้ พระองค์จะทรงห้ามไม่ให้พบกับเขาอย่างนั้นหรือ? เจ้าหญิงไม่อยากจะคิดว่าจะทรงทำเช่นนั้น เพราะพระบิดามักจะทรงเข้าข้างพระนางเสมอ

เจ้าหญิงเกว็น ทรงหายใจแทบไม่ทัน เมื่อในที่สุดก็เสด็จขึ้นไปถึงชั้นบน แล้วทรงพระดำเนินไปตามทางเดิน ผ่านมหาดเล็กที่ถวายคำนับและเปิดประตูถวาย มหาดเล็กอีกสองคนรออยู่ด้านในและถวายคำนับเมื่อเห็นพระนาง

“ออกไปได้” พระบิดาตรัสบอกพวกเขา

ทั้งหมดถวายคำนับแล้วรีบออกจากห้องไป โดยปิดประตูตามหลังทำให้เกิดเสียงสะท้อนดังก้อง

พระบิดาทรงลุกขึ้นจากโต๊ะทรงพระอักษร มีรอยแย้มสรวลบนพระพักตร์ แล้วเสด็จข้ามห้องกว้างมาหา เจ้าหญิงทรงรู้สึกผ่อนคลาย เหมือนเช่นทุกครั้งที่ทรงเห็นพระบิดา และทรงรู้สึกโล่งอกที่ไม่เห็นว่าทรงกริ้ว

“เกว็นโดลินของพ่อ” พระราชาตรัส

ราชาแม็คกิลทรงยื่นพระหัตถ์มาสวมกอดธิดา ซึ่งทรงกอดตอบ แล้วทรงนำธิดาไปยังพระเก้าอี้ตัวใหญ่สองตัว ที่ตั้งทำมุมอยู่ข้างเตาผิงที่กำลังปะทุ สุนัขล่าเนื้อขนาดใหญ่หลายตัว ซึ่งส่วนใหญ่เจ้าหญิงทรงคุ้นเคยมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ เดินหลบไปพ้นทาง เมื่อทั้งสองเสด็จไปยังเตาผิง มีสองตัวเดินตามเจ้าหญิงแล้วเกยคางลงบนตัก พระนางทรงพอใจที่มีเตาผิง เพราะอากาศเย็นอย่างผิดปกติสำหรับฤดูร้อน

พระบิดาเอนวรกายเข้าผิงไฟ แล้วทอดพระเนตรเปลวไฟที่แตกปะทุอยู่ตรงหน้า

“เจ้ารู้ไหมว่าทำไมพ่อถึงเรียกมาพบ?” พระบิดาตรัสถาม

เจ้าหญิงทรงมองอย่างค้นคว้าแต่ยังคงไม่มั่นใจ

“ข้าไม่ทราบ พระบิดา”

พระราชาทอดพระเนตรมาอย่างประหลาดพระทัย

“เรื่องที่เราคุยกันเมื่อวันก่อน พร้อมกับพี่น้องของเจ้า เรื่องการสืบทอดราชบัลลังก์ นั่นคือเรื่องที่พ่ออยากจะคุยกับเจ้า”

เจ้าหญิงเกว็นทรงโล่งอก ที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องธอร์ แต่เป็นเรื่องการเมือง การเมืองโง่เง่าที่ไม่ได้ทรงสนพระทัยเลย พระนางทรงถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เจ้าดูผ่อนคลาย” พระราชาตรัส “เจ้าคิดว่าเราจะคุยเรื่องอะไรกัน?”

พระบิดาทรงพระปรีชาเสมอ พระองค์ทรงเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สามารถอ่านพระนางได้เหมือนอ่านหนังสือ เจ้าหญิงต้องทรงระวังตัวเมื่ออยู่ใกล้พระบิดา

“ไม่มีอะไรเพคะ พระบิดา” ทรงรีบทูลตอบ

พระราชาแย้มพระสรวลอีก

“ถ้าเช่นนั้น บอกพ่อสิ เจ้าคิดยังไงกับการเลือกของพ่อ?”

“การเลือก?” เจ้าหญิงทูลถาม

“สำหรับรัชทายาท! ที่จะครองอาณาจักร!”

“ทรงหมายถึงลูกหรือเพคะ?” เจ้าหญิงทูลถาม

“จะใครเสียอีก?” พระราชาทรงพระสรวล

เจ้าหญิงทรงหน้าแดง

“พระบิดา คงต้องบอกว่าลูกประหลาดใจ ลูกไม่ใช่บุตรคนแรก และยังเป็นสตรี ลูกไม่มีความรู้เรื่องการเมือง และไม่คิดสนใจมัน หรือการปกครองอาณาจักร ลูกไม่มีเป้าหมายทางการเมือง ลูกไม่เข้าใจว่าทำไมพระองค์จึงทรงเลือกลูก”

“เป็นเพราะเหตุผลทั้งหมดนั่นแหละ” พระราชาตรัสบอก ด้วยพระพักตร์เคร่งขรึม “เป็นเพราะเจ้าไม่มีความปรารถนาในราชบัลลังก์ เจ้าไม่ต้องการเป็นกษัตริย์ และเจ้าไม่รู้เรื่องการเมือง”

พระราชาทรงสูดหายใจเข้าลึก

“แต่เจ้ารู้จักธรรมชาติของมนุษย์ เจ้าเฉลียวฉลาด เจ้าได้สิ่งนี้ไปจากพ่อ เจ้ามีไหวพริบของแม่เจ้า และมีทักษะเรื่องผู้คนจากพ่อ เจ้ารู้ว่าควรจะตัดสินผู้คนอย่างไร เจ้ามองคนเป็น และนั่นเป็นสิ่งที่ราชาต้องมี การรู้ธรรมชาติของคนอื่น ไม่มีสิ่งใดอีกแล้วที่เจ้าต้องการ ที่เหลือคือชั้นเชิง รู้จักคนของเจ้า เข้าใจพวกเขา ไว้ใจสัญชาตญาณของเจ้า และทำดีกับพวกเขา มีเพียงเท่านี้แหละ”

“แต่แน่นอนว่าการปกครองอาณาจักรต้องมีมากกว่านั้น” เจ้าหญิงตรัส

“ไม่เชิงหรอก” พระราชาตรัส “มันต่อยอดไปจากตรงนั้น การตัดสินใจเกิดขึ้นจากคุณสมบัติทั้งหมดนั่น”

“แต่พระบิดา พระองค์ทรงลืมไปว่า ข้อที่หนึ่งลูกไม่ปรารถนาในราชบัลลังก์ และข้อที่สองพระองค์ยังทรงพระชนม์ชีพ นี่เป็นธรรมเนียมไร้สาระที่เชื่อมโยงกับการแต่งงานของบุตรคนโต ทำไมต้องใส่ใจด้วย? ลูกไม่อยากจะพูดถึง หรือคิดถึงด้วยซ้ำ ลูกหวังว่าจะไม่มีวันที่พระบิดาจะทรงสิ้นพระชนม์ เรื่องนี้มันช่างไม่สัมพันธ์กันเลย”

พระราชาทรงกระแอม พระพักตร์เคร่งเครียด

“พ่อได้คุยกับอาร์กอน เขาเห็นอนาคตที่มืดมิดของพ่อ พ่อจึงรู้สึกว่าพ่อต้องเตรียมพร้อม” พระราชาตรัสบอก

เจ้าหญิงเกว็นทรงรู้สึกพระนาภีบิดเขม็ง

“อาร์กอนนั้นโง่เขลา เป็นเพียงผู้วิเศษ ครึ่งหนึ่งของสิ่งที่เขาบอกยังไม่เกิดขึ้นเลย อย่าสนใจพระทัยเขาเลยเพคะ อย่ายอมรับคำทำนายโง่เง่านี่ พระองค์ทรงสบายดี และจะทรงอยู่ตลอดไป”

พระราชาส่ายพระพักตร์ช้า ๆ เจ้าหญิงทรงเห็นความเศร้าบนพระพักตร์ และรู้สึกว่าพระนาภียิ่งบิดเขม็งมากขึ้น

“เกว็นโดลิน ลูกพ่อ พ่อรักเจ้า พ่ออยากให้เจ้าเตรียมพร้อม อยากให้เจ้าเป็นผู้ปกครองคนต่อไปของอาณาจักรวงแหวน พ่อหมายความอย่างที่พูด และนี่ไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง”

ราชาแม็คกิลทอดพระเนตรมองเจ้าหญิงอย่างจริงจัง พระเนตรเศร้าจนเจ้าหญิงรู้สึกกลัว พระนางไม่เคยพระบิดามีสีพระพักตร์เช่นนี้มาก่อน

เจ้าหญิงทรงรู้สึกพระเนตรรื้น และเอื้อมพระหัตถ์ขึ้นเช็ดน้ำตา

“พ่อเสียใจที่ทำให้เจ้าขุ่นมัว” พระราชาตรัส

“ถ้าเช่นนั้นก็ทรงหยุดพูดเรื่องนี้เถิดเพคะ” เจ้าหญิงตรัสพลางกรรแสง “ลูกไม่อยากให้พระบิดาสิ้นพระชนม์”

“พ่อขอโทษ แต่พ่อทำไม่ได้ พ่ออยากให้เจ้าตอบพ่อ”

“พระบิดา ลูกไม่อยากจะล่วงเกินพระองค์”

“ถ้าเช่นนั้นก็จงตอบรับ”

“แต่ลูกจะปกครองได้อย่างไร?” เจ้าหญิงทรงอ้อนวอน

“มันไม่ยากอย่างที่เจ้าคิดหรอก เจ้าจะแวดล้อมไปด้วยที่ปรึกษา กฎข้อแรกคืออย่าไว้ใจพวกเขา จงไว้ใจตัวเอง เจ้าทำได้ การขาดความรู้ และความไร้เดียงสาของเจ้า คือสิ่งที่จะทำให้เจ้ายิ่งใหญ่ เจ้าจะตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง สัญญากับพ่อ” พระราชาทรงยืนยัน

เจ้าหญิงสบพระเนตร และเห็นว่าเรื่องนี้สำคัญต่อพระบิดาเพียงใด พระนางอยากจะให้เรื่องนี้จบลง และไม่มีสาเหตุอื่นนอกจากทรงต้องการเอาใจพระบิดาและทำให้พระองค์ทรงพระสำราญขึ้น

“เพคะ ลูกสัญญา” เจ้าหญิงรีบตรัส “ทรงรู้สึกดีขึ้นไหมเพคะ?”

พระราชาทรงเอนหลัง เจ้าหญิงทรงเห็นว่าพระองค์ทรงโล่งใจอย่างยิ่ง

“ดี” พระราชาตรัส “ขอบใจลูก”

“ดีเพคะ ถ้าอย่างนั้นเราคุยกันเรื่องอื่นไหมเพคะ? เรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นจริง ๆ?” เจ้าหญิงตรัสถาม

พระราชาทรงเอนพระวรกายและทรงพระสรวล ดูพระองค์ทรงปลอดโปร่งขึ้นอีกเป็นล้านปอนด์

“นี่แหละที่ทำให้พ่อรักเจ้า” พระราชาตรัส “เจ้ามักจะมีความสุขเสมอ ทำให้พ่อหัวเราะได้เสมอ”

ราชาแม็คกิลทรงมองสำรวจพระธิดา ซึ่งเจ้าหญิงรู้ว่าทรงกำลังมองหาบางอย่าง

“เจ้าดูมีความสุขผิดปกติ” พระราชาตรัส “มีเด็กหนุ่มเกี่ยวข้องด้วยไหม?”

เจ้าหญิงเกว็นหน้าแดง ประทับยืนขึ้นและเสด็จไปยังหน้าต่าง หันหนีพระบิดา

“ลูกเสียใจ พระบิดา แต่เรื่องนี้เป็นกิจส่วนตัว”

“มันจะไม่เป็นส่วนตัวหากเจ้าจะปกครองอาณาจักร” พระราชาตรัส “แต่พ่อก็ไม่อยากจะสอดรู้ แม่ของเจ้าอยากจะพบเจ้า และพ่อคิดว่านางคงจะไม่โอนอ่อนนักหรอก พ่อจะปล่อยเรื่องนี้ไป แต่เจ้าเตรียมตัวไว้เถอะ”

พระนาภีเขม็งเกลียวขึ้นอีก เมื่อทรงหันมองออกไปนอกหน้าต่าง เจ้าหญิงทรงเกลียดที่นี่ พระนาง

ทรงปรารถนาจะไปที่ไหนก็ได้นอกจากที่นี่ จะหมู่บ้านธรรมดา หรือฟาร์มธรรมดา ได้ใช้ชีวิตสามัญกับธอร์ ห่างไกลจากทุกสิ่งที่นี่ ไกลจากอำนาจที่พยายามจะควบคุมพระนาง

เจ้าหญิงทรงรู้สึกถึงพระหัตถ์อ่อนโยนบนไหล่ เมื่อหันไปก็ทรงเห็นพระบิดาประทับอยู่เคียงข้าง พลางแย้มพระโอษฐ์ให้

“แม่ของเจ้าอาจจะดุดัน แต่ไม่ว่านางจะตัดสินใจอย่างไร ขอให้เจ้ารู้ไว้ว่าพ่อจะอยู่เคียงข้างเจ้า เรื่องของความรัก คนเราควรมีสิทธิ์เลือกได้อย่างอิสระ”

เจ้าหญิงเกว็นทรงสวมกอดพระบิดา ในชั่วขณะนั้น พระนางทรงรู้สึกรักพระองค์ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ทรงผลักความคิดเรื่องลางบอกเหตุเกี่ยวกับงูนั่นไปจากใจ ภาวนาด้วยทุกสิ่งที่ทรงมี ขออย่าให้เป็นพระบิดาของพระองค์

*

เจ้าหญิงเกว็นทรงเลี้ยวไปตามทางเดิน ผ่านแถวกระจกหน้าต่างสี มุ่งหน้าไปยังห้องประทับของ

พระมารดา ทรงไม่พอใจที่พระมารดาเรียกให้เข้าเฝ้า ไม่ชอบใจวิธีการควบคุมของพระนาง ในหลายเรื่อง

พระมารดาทรงเป็นผู้ปกครองอาณาจักรที่แท้จริง พระนางแข็งแกร่งกว่าพระบิดาในหลาย ๆ เรื่อง ทรงหนักแน่นและไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ซึ่งแน่นอนว่าทั้งอาณาจักรไม่เคยรู้ พระบิดาทรงสวมบทบาททำหน้าเคร่ง ให้ดูทรงภูมิ

แต่เมื่อทรงกลับมายังปราสาท หลังจากที่ประตูปิดลง คนที่พระองค์ทรงหันไปขอคำปรึกษาคือ

พระมารดา พระนางคือผู้ที่รอบรู้กว่า เย็นชากว่า คิดไตร่ตรองมากกว่า แข็งแกร่งกว่า และกล้าหาญกว่า

พระนางคือหินผา และทรงปกครองครอบครัวใหญ่ด้วยพระหัตถ์เหล็ก เมื่อทรงต้องการสิ่งใด โดยเฉพาะเมื่อทรงเชื่อว่าดีสำหรับครอบครัวแล้ว พระนางจะทำให้มันเกิดขึ้นให้ได้

และตอนนี้พระหทัยอันแข็งแกร่งของพระนางกำลังมุ่งมาที่เจ้าหญิง ซึ่งทรงบอกตัวเองให้เข้มแข็งพร้อมที่จะเผชิญหน้า ทรงรู้สึกว่าจะต้องมีเรื่องเกี่ยวกับชีวิตรักของพระองค์ และทรงกลัวว่าจะมีใครพบเห็นว่าทรงอยู่กับธอร์ เจ้าหญิงทรงตัดสินพระทัยว่าจะไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าจะต้องทำเช่นไร หากจะต้องไปจากที่นี่ ก็จะทรงทำ พระมารดาอาจจะทรงขังเจ้าหญิงไว้ในคุกใต้ดินสำหรับทุกสิ่งที่ทรงใส่ใจ

เมื่อเจ้าหญิงเกว็นเสด็จมาถึงห้องประทับของพระมารดา มหาดเล็กก็เปิดประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ถวาย แล้วถอยห่างไป เมื่อเสด็จผ่านเข้าไป จากนั้นจึงปิดประตูตามหลัง

ห้องประทับของพระมารดาเล็กกว่าของพระบิดามาก เป็นส่วนตัวกว่า มีพรมผืนใหญ่และชุดชาขนาดเล็ก และเกมกระดานตั้งอยู่ข้างเตาผิง มีพระเก้าอี้บุกำมะหยี่สีเหลืองหลายตัววางอยู่ใกล้ ๆ พระมารดาประทับอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ทรงหันหลังให้ แม้ว่าจะทรงรออยู่ พระนางประทับอยู่หน้าเตาผิง และทรงจิบชา แล้วขยับหมากตัวหนึ่งบนเกมกระดาน ด้านหลังพระนางมีนางสนองพระโอษฐ์สองคน คนหนึ่งกำลังแต่งพระเกศา ขณะที่อีกคนกำลังดึงสายรัดฉลองพระองค์ด้านหลัง

“เข้ามาสิ” พระนางตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

เจ้าหญิงเกว็นไม่ทรงชอบเลยเวลาที่พระมารดาทำเช่นนี้ ทรงสนทนาต่อหน้านางสนองพระโอษฐ์

เจ้าหญิงอยากให้พระนางสั่งให้พวกนางออกไป เช่นที่พระบิดาทำ เมื่อต้องการสนทนากัน อย่างน้อยก็เพื่อความเป็นส่วนตัวและความเหมาะสม แต่พระนางก็ไม่เคยทำ เจ้าหญิงเกว็นทรงสรุปว่าเป็นการแสดงอำนาจ ให้

สาวใช้อยู่ใกล้ ๆ คอยฟัง เพื่อที่จะให้เจ้าหญิงระวังตัว

เจ้าหญิงเกว็นไม่มีทางเลือก นอกจากเสด็จข้ามห้องไปประทับนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ตรงข้าม

พระมารดา และอยู่ใกล้เตาผิงมากเกินไป นี่ก็เป็นการใช้อำนาจอีกอย่างของพระนาง ทำให้คนที่พบอบอุ่นเกินไป และเผลอไผลเพราะความร้อน

พระราชินีไม่ทรงเงยหน้าขึ้น ยังคงทอดพระเนตรเกมกระดาน ผลักหมากงาช้างตัวหนึ่งเข้าไปในวงกตที่ซับซ้อน

“ตาเจ้าแล้ว” พระมารดาตรัสบอก

เจ้าหญิงทอดพระเนตรกระดานเกม แล้วต้องทรงประหลาดพระทัยที่เกมนี้ยังอยู่ ทรงจำได้ว่าใช้หมากสีน้ำตาล แต่ไม่ได้เล่นเกมนี้กับพระมารดามาหลายอาทิตย์แล้ว พระนางทรงเชี่ยวชาญหมากรุก แต่เจ้าหญิงทรงเก่งกว่า ราชินีไม่โปรดการพ่ายแพ้ เห็นได้ชัดว่าทรงวิเคราะห์เกมนี้มาระยะหนึ่งแล้ว ทรงต้องการเดินหมากที่สมบูรณ์ ตอนนี้เจ้าหญิงเกว็นประทับอยู่ที่นี่แล้ว และถูกสั่งให้เดินหมาก

เจ้าหญิงไม่จำเป็นต้องศึกษากระดาน ไม่เหมือนพระมารดา เพียงแค่เหลือบมองก็ทรงมองเห็นการเดินหมากที่ถูกต้องในหัว เจ้าหญิงเอื้อมไปหยิบหมากสีน้ำตาลตัวหนึ่งเคลื่อนไปด้านข้าง สุดอีกด้านของกระดาน ทำให้พระมารดาเหลือการเดินหมากอีกเพียงครั้งเดียวก็จะพ่ายแพ้

ราชินีทอดพระเนตรมองกระดาน สีหน้าเรียบเฉย มีเพียงพระขนงขยับไหว ซึ่งเจ้าหญิงรู้ว่านั่นแสดงถึงความตกใจของพระนาง เจ้าหญิงเกว็นทรงฉลาดกว่า แต่พระมารดาไม่เคยยอมรับ

ราชินีทรงกระแอม พลางศึกษากระดาน ยังคงไม่ทอดพระเนตรมองเจ้าหญิง

“ข้ารู้เรื่องนอกลู่นอกทางของเจ้ากับเจ้าหนุ่มสามัญชนนั่น” ทรงตรัสอย่างเย้ยหยัน “เจ้าท้าทายข้า” พระมารดาเงยพระพักตร์ขึ้นมอง “ทำไม?”

เจ้าหญิงเกว็นทรงสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกพระนาภีบิดเขม็ง พยายามคิดหาคำตอบที่ดีที่สุด ทรงไม่อยากยอมแพ้ ไม่ใช่ในครั้งนี้

“เรื่องส่วนตัวของข้า ไม่ใช่ธุระของพระมารดา” เจ้าหญิงเกว็นตรัส

“อย่างนั้นหรือ? มันเป็นธุระของข้าอย่างยิ่งเลยล่ะ เรื่องส่วนตัวของเจ้ากระทบกับการเป็นกษัตริย์ ชะตากรรมของครอบครัว และอาณาจักรวงแหวน เรื่องส่วนตัวของเจ้าเป็นการเมือง มากเท่าที่เจ้าอยากจะลืม แต่เจ้าไม่ใช่สามัญชน ไม่มีอะไรเป็นส่วนตัวในโลกของเจ้า และไม่มีสิ่งใดเป็นส่วนตัวสำหรับข้า”

พระมารดาตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเฉียบขาด เจ้าหญิงทรงกริ้วทุกขณะของการเฝ้าครั้งนี้ ไม่มีสิ่งใดที่จะทรงทำได้ นอกจากประทับนั่งเฉยแล้วรอให้พระนางพูดจบ ทรงรู้สึกเหมือนติดกับ

ในที่สุด พระมารดาก็ทรงกระแอมขึ้นอีก

“เพราะเจ้าปฏิเสธที่จะเชื่อฟังข้า ดังนั้นข้าจะตัดสินใจแทนเจ้าเอง เจ้าจะต้องไม่พบกับเด็กหนุ่มคนนั้นอีก หากเจ้าทำ ข้าจะย้ายมันออกไปจากค่ายทหารยุวชน ไปจากปราสาท และกลับไปยังหมู่บ้านของมัน แล้วข้าจะสั่งให้จองจำมันพร้อมด้วยครอบครัวทั้งหมด มันจะถูกเนรเทศไปอย่างอัปยศ และเจ้าจะไมได้พบมันอีก”

ราชินีทอดพระเนตรมองเจ้าหญิง ริมพระโอษฐ์ล่างสั่นระริกด้วยความกริ้ว

“เจ้าเข้าใจที่แม่พูดไหม?”

เจ้าหญิงเกว็นทรงหายใจแรง เป็นครั้งแรกที่ทรงเข้าใจว่าพระมารดาทรงร้ายกาจเพียงใด และชิงชังเกินกว่าจะตรัสออกมาได้ เจ้าหญิงทรงเห็นสายตากระวนกระวายของนางสนองพระโอษฐ์ มันเป็นเรื่องน่าอาย

ก่อนที่จะทรงตอบอะไร ราชินีก็ตรัสต่อไป

“ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อเป็นการป้องกันพฤติกรรมสะเพร่าของเจ้า ข้าได้ดำเนินการจัดหาคู่ครองที่เหมาะสมให้เจ้าแล้ว เจ้าจะต้องแต่งงานกับอัลทัน ในวันที่หนึ่งของเดือนหน้า เจ้าจะเริ่มเตรียมการแต่งงานตอนนี้เลยก็ได้ เตรียมพร้อมสำหรับชีวิตของสตรีที่แต่งงานแล้ว เท่านั้นล่ะ” พระมารดาตรัสอย่างเฉยเมย แล้วทรงหันกลับไปสนใจกระดานเกมตรงหน้า เหมือนกับเพิ่งตรัสเรื่องธรรมดาสามัญที่สุดออกมา

เจ้าหญิงเกว็นทรงกริ้วและรุ่มร้อนอยู่ภายใน จนอยากจะกรีดร้องออกมา

“ท่านกล้าดียังไง” เจ้าหญิงตรัส โทสะปะทุขึ้น “ท่านคิดว่าข้าเป็นหุ่น ให้ท่านเชิดเล่นอย่างนั้นหรือ? ท่านคิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะยอมแต่งงานกับใครก็ตามที่ท่านบอกให้ทำ?”

“ข้าไม่ได้คิด” พระมารดาตรัสตอบ “ข้ารู้ เจ้าเป็นธิดาของข้า เจ้าต้องเชื่อฟังข้า และเจ้าจะต้องแต่งงานกับคนที่ข้าบอกให้แต่ง”

“ไม่ ข้าไม่ทำ!” เจ้าหญิงทรงตะโกนบอก “และท่านก็บังคับข้าไม่ได้! พระบิดาทรงบอกว่าท่านบังคับข้าไม่ได้!”

“การเลือกคู่ครองให้ยังคงเป็นสิทธิ์ของพ่อแม่ทุกคนในอาณาจักรนี้ และยังเป็นสิทธิ์ของราชาและราชินีด้วย พระบิดาของเจ้าว่าอย่างนั้น แต่เจ้าก็รู้ดีพอกับข้าว่าจะทรงยอมตามที่ข้าปรารถนาเสมอ ข้ามีวิธีของข้า”

พระมารดาของเจ้าหญิงทรงจ้องมอง

“แล้วเจ้าจะได้เห็น ว่าเจ้าจะต้องทำตามที่ข้าบอก การแต่งงานของเจ้าจะต้องเกิดขึ้น ไม่มีอะไรมาหยุดได้ เตรียมตัวไว้เถอะ”

“ข้าไม่แต่ง” เจ้าหญิงตรัสโต้ “ไม่มีทาง และถ้าท่านพูดเรื่องนี้กับข้าอีก ข้าจะไม่มีวันพูดกับท่านอีก”

ราชินีเงยพระพักตร์ขึ้นมองแล้วแย้มสรวล เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาาและน่าเกลียด

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะพูดกับข้าหรือไม่ ข้าเป็นแม่ ไม่ใช่เพื่อนของเจ้า และข้าเป็นราชินี นี่อาจจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของเรา ก็ไม่สำคัญอะไร ในที่สุดแล้วเจ้าจะต้องทำตามที่ข้าบอก และข้าจะเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ ตอนที่เจ้าใช้ชีวิตที่ข้าวางแผนไว้ให้”

พระนางทรงหันกลับไปสนใจเกมต่อ

“เจ้าไปได้แล้ว” ตรัสพลางโบกพระหัตถ์ ราวกับเจ้าหญิงเกว็นเป็นสาวใช้

เจ้าหญิงเดือดดาลด้วยโทสะ จนทนต่อไปไม่ได้ ทรงก้าวเข้าไปสามก้าว คว้าเกมกระดานของ

พระมารดา แล้วขว้างมันด้วยสองมือ เหวี่ยงหมากงาช้างและคว่ำโต๊ะงาช้างตัวใหญ่ล้มลงแตกกระจายเป็น

เสี่ยง ๆ

ราชินีทรงผงะถอยหลังอย่างตกพระทัย

“ข้าเกลียดท่าน” เจ้าหญิงตรัสอย่างไม่พอพระทัย

หลังจากนั้นทรงหันหลัง พระพักตร์แดงก่ำ เดินกระทืบเท้าออกไปจากห้อง ปัดมือนางสนองพระโอษฐ์ ทรงตั้งใจที่จะเดินไปตามทางที่ทรงปรารถนา และจะไม่พบหน้าพระมารดาอีกเลย

บทที่ 26

ธอร์เดินไปตามทางเดินวกวนในป่าอยู่หลายชั่วโมง ครุ่นคิดถึงการได้พบกับเจ้าหญิงเกว็น เขาไม่อาจสลัดนางออกไปจากใจได้ เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันช่างแสนวิเศษ ไกลเกินกว่าที่เขาคาดหวังไว้ และเขาไม่ต้องกังวลเรื่องความรู้สึกของนางที่มีต่อเขาอีก มันช่างเป็นวันที่สมบูรณ์แบบ แต่แน่นอนว่ายกเว้นสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนท้าย

งูสีขาวตัวนั้นเป็นสัตว์ที่หาได้ยากมาก และเป็นลางร้าย โชคดีที่พวกเขาไม่โดนมันกัด ธอร์ก้มลงมองดูโครห์นที่กำลังเดินอยู่ข้างเขาอย่างจงรักภักดี และมีความสุขเหมือนเช่นเคย พลางสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากมันไม่อยู่ที่นั่น ไม่ได้ฆ่าเจ้างูและช่วยชีวิตพวกเขาไว้ ป่านนี้พวกเขาก็คงจะตายไปแล้วใช่ไหม? เขาจะซาบซึ้งในบุญคุณของเจ้าโครห์นตลอดไป และรู้ว่ามันจะเป็นเพื่อนตายที่ไว้ใจได้

แต่ลางบอกเหตุยังคงรบกวนจิตใจของเขา งูตัวนั้นหาได้ยากยิ่ง และไม่ได้อาศัยอยู่ในเขตนี้ของอาณาจักร มันอยู่ไกลลงไปทางใต้ ในเขตหนองบึง มันมาไกลขนาดนี้ได้อย่างไร? ทำไมต้องเข้ามาหาพวกเขาในช่วงเวลานั้น? มันลึกลับเกินไปและเขารู้สึกมั่นใจอย่างมากว่ามันเป็นสัญญาณ เหมือนที่เจ้าหญิงเกว็นทรงบอก เขารู้ว่ามันคือลางร้าย เป็นผู้ส่งสารแห่งความตายที่กำลังจะมา แต่ใครกันล่ะ?

ธอร์อยากจะผลักภาพนั้นออกไปจากใจ แล้วลืมมันเสีย ไปคิดเรื่องอื่นแทน แต่เขาทำไม่ได้ มันรบกวนเขา ทำให้เขาหยุดคิดไม่ได้ เขารู้ว่าเขาควรจะกลับไปยังค่ายทหาร แต่ก็ไปไม่ได้ วันนี้เป็นวันหยุด เขาจึงเดินวนไปตามทางเดินในป่าอยู่หลายชั่วโมง พยายามทำใจให้ปลอดโปร่ง ธอร์แน่ใจว่างูตัวนั้นนำสารมาถึงเขาโดยเฉพาะ ว่าเขาจะต้องทำรีบทำบางอย่าง

เรื่องยิ่งแย่ลงเมื่อเขาต้องแยกจากเจ้าหญิงเกว็นอย่างกะทันหัน เมื่อมาถึงชายป่า พวกเขาจากกันอย่างรวดเร็วโดยแทบจะไม่ได้พูดจากัน เจ้าหญิงดูว้าวุ่นใจ เขาเดาใจว่าเป็นเพราะงูตัวนั้น แต่ก็ไม่แน่ใจนัก นางไม่ได้ตรัสถึงการพบกันอีก จะทรงเปลี่ยนใจเรื่องเขาหรือไม่? หรือเขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?

ความคิดนั้นทำให้ธอร์เป็นกังวล เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงเดินเตร็ดเตร่อยู่หลายชั่วโมง เขาอยากจะคุยกับใครสักคนที่เข้าใจเรื่องพวกนี้ คนที่สามารถแปลสัญลักษณ์และลางบอกเหตุได้

ธอร์หยุดเดิน อาร์กอนไงล่ะ เขาเหมาะสมที่สุด เขาต้องสามารถอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ได้ แล้วทำให้ธอร์สบายใจขึ้น

ธอร์มองออกไป เขายังคงยืนอยู่ที่แนวสันเขาที่ไกลที่สุดทางด้านทิศเหนือ จากตรงนี้เขามองเห็นเมืองที่อยู่เบื้องล่าง เขายืนอยู่ใกล้ทางแยก ธอร์รู้ว่าอาร์กอนอาศัยอยู่เพียงลำพังในกระท่อมหินที่ชายแดนด้านทิศเหนือของทุ่งหินใหญ่ เขารู้ว่าหากเขาเลี้ยวไปทางซ้าย มุ่งหน้าออกห่างจากเมือง เส้นทางสายหนึ่งนี้จะพาเขาไปที่นั่น เขาจึงเริ่มออกเดินทาง

มันเป็นการเดินทางที่ยาวนาน และมีโอกาสว่าอาร์กอนจะไม่อยู่ที่นั่นตอนที่ธอร์ไปถึง แต่เขาก็จะลอง เขาหยุดไม่ได้จนกว่าจะได้คำตอบ

ธอร์เปลี่ยนจังหวะก้าวเดิน เขาเดินเร็วขึ้นเป็นสองเท่า มุ่งหน้าไปยังที่ราบนั้น ยามเช้ากลายเป็นยามบ่าย เมื่อเขาเดินและเดินไป มันเป็นวันที่งดงามในฤดูร้อน แสงอาทิตย์ส่องสว่างไสวเหนือทุ่งกว้างรอบตัวเขา

โครห์นกระโดดตามมาอยู่ข้าง ๆ มันหยุดเป็นระยะเพื่อตะครุบกระรอก ซึ่งมันคาบไว้ในปากได้ด้วยชัยชนะ

เส้นทางเริ่มชัน และคดเคี้ยวมากขึ้น ทุ่งหญ้าเริ่มหายไป เหลือเพียงภูมิประเทศรกร้างเต็มไปด้วยหินและก้อนหินใหญ่ ในไม่ช้าเส้นทางก็หายไป อากาศเริ่มเย็นและลมพัดแรงขึ้น ต้นไม้ก็หายไปด้วย ภูมิประเทศเริ่มเป็นหินและชะง่อนหินผา บริเวณช่างน่าขนลุก ไม่มีอะไรนอกจากหินก้อนเล็ก ๆ ดิน และก้อนหินใหญ่ไกลสุดลูกหูลูกตา ธอร์รู้สึกเหมือนกำลังเดินทางไปในดินแดนรกร้างว่างเปล่าเมื่อทางเดินหายไปหมด ธอร์พบตัวเองกำลังเดินอยู่บนกรวดและหิน

โครห์นเริ่มส่งเสียงครวญครางอยู่ข้างเขา มีความรู้สึกชวนขนลุกอยู่ในอากาศ ซึ่งธอร์เองก็รู้สึก มันไม่ใช่ความชั่วร้ายและเป็นอีกแบบหนึ่ง เหมือนกับหมอกวิญญาณที่หนาหนัก

เมื่อธอร์เริ่มสงสัยว่าเขามุ่งหน้าไปถูกทางหรือไม่ เขาก็เห็นบางสิ่งที่ขอบฟ้า สูงขึ้นไปเหนือเนินเขา เป็นกระท่อมหินหลังเล็ก มันมีลักษณะกลมเหมือนวงแหวน สร้างจากหินแข็งสีดำและไม่สูงจากพื้นนัก ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงประตูบานเดียว เป็นรูปโค้ง ซึ่งไม่มีที่จับหรือที่เคาะประตู อาร์กอนอาศัยอยู่ที่นี่จริง ๆ ในดินแดนรกร้างว่างเปล่านี่อย่างนั้นหรือ? เขาจัดขัดเคืองหรือไม่ที่ธอร์มาโดยไม่ได้รับเชิญ?

ธอร์เริ่มลังเล และก็บังคับตัวเองให้ยึดมั่นในทางที่เลือก เมื่อเขาเข้าไปใกล้ประตู เขารู้สึกถึงพลังงานในอากาศ มันหนักจนเขาแทบหายใจไม่ออก หัวใจเต็นเร็วขึ้นด้วยความกลัว ขณะที่เขายื่นมือออกไปเพื่อจะเคาะประตูด้วยกำปั้น

ก่อนที่เขาจะได้สัมผัสประตู มันก็เหวี่ยงเปิดออกเอง ข้างในดูมืดสนิท ซึ่งธอร์เองก็บอกไม่ได้ว่าเป็นเพียงสายลมที่พัดมันเปิดออกหรือไม่ มันมืดจนธอร์ไม่คิดว่าใครจะอาศัยอยู่ข้างในนั้นได้

เขายื่นมือไปค่อย ๆ ผลักบานประตู และยื่นหน้าเข้าไป

“สวัสดี?” เขาร้องเรียก

เขาผลักประตูกว้างขึ้น ข้างในช่างมืดมิด มีเพียงแสงเรื่อ ๆ จากอีกด้านของกระท่อม

“สวัสดี?” เขาร้องดังขึ้น “อาร์กอนอยู่ไหม?”

โครห์นส่งเสียงครวญครางอยู่ข้างเขา เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ความคิดที่ดี และอาร์กอนไม่ได้อยู่บ้าน แต่เขาก็ยังบังคับตัวเองให้มองหา เขาก้าวเข้าไปข้างในอีกสองก้าว ตอนนั้นบานประตูก็กระแทกปิดตามหลัง

ธอร์หมุนตัว แล้วตรงนั้นเอง อาร์กอนกำลังยืนอยู่ที่ผนังอีกฟาก

“ข้าขอโทษที่มารบกวนท่าน” ธอร์บอก หัวใจเต้นรัว

“เจ้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ” อาร์กอนบอก

“โปรดอภัยด้วย” ธอร์พูด “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะบุกรุก”

ธอร์มองไปรอบ ๆ เมื่อสายตาเริ่มชินกับความมืด และเห็นเทียนไขหลายเล่ม จุดเป็นวงกลมอยู่รอบผนังหิน แสงสว่างในห้องส่วนใหญ่มาจากลำแสงที่ส่องผ่านช่องกลม ๆ บนหลังคา สถานที่นี้ช่างทรงพลัง เคร่งขรึมและเหมือนความฝัน

“มีน้อยคนมากจะมาที่นี่” อาร์กอนตอบ “แน่นอนว่าเจ้าคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ หากข้าไม่อนุญาต ประตูนั่นเปิดให้เฉพาะคนที่เข้ามาได้ สำหรับคนที่ไม่ต้อนรับ มันจะไม่มีวันเปิดออก ไม่ว่าจะใช้พลังอำนาจใดในโลกนี้”

ธอร์รู้สึกดีขึ้น และยังคงสงสัยว่าอาร์กอนรู้ได้อย่างไรว่าเขากำลังมา ทุกอย่างเกี่ยวกับชายผู้นี้ยังเป็นปริศนาสำหรับเขา

“ข้าพบบางอย่างที่ข้าไม่เข้าใจ” ธอร์บอก อยากจะระบายออกมา แล้วฟังความเห็นของอาร์กอน “มีงูตัวหนึ่ง งูหลังขาว มันเกือบจะโจมตีเรา แต่เจ้าโครห์น เสือดาวของข้ามาช่วยไว้”

“เราหรือ?” อาร์กอนถาม

ธอร์หน้าแดง รู้ตัวว่าพูดมากเกินไป เขาไม่รู้จะกล่าวอย่างไรต่อ

“ข้าไม่ได้อยู่ลำพัง” เขาบอก

“แล้วใครกันที่อยู่กับเจ้า?”

ธอร์กัดลิ้นตัวเอง ไม่รู้จะพูดอย่างไร นอกจากนั้นชายผู้นี้ยังเป็นคนสนิทของพระบิดาของนาง บางทีเขาอาจจะไปทูลพระราชา

“ข้าไม่เห็นว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวกับเรื่องงู”

“มันเกี่ยวกันทั้งหมด เจ้าไม่สงสัยหรือว่าทำไมเจ้างูนั่นถึงมาตั้งแต่ต้น?”

ธอร์ไม่ทันระวังตัว

“ข้าไม่เข้าใจ” เขาบอก

“ไม่ใช่ทุกลางบอกเหตุจะหมายถึงเจ้า บางครั้งก็หมายถึงคนอื่น”

ธอร์มองสำรวจอาร์กอนในแสงสลัว เริ่มที่จะเข้าใจ เจ้าหญิงเกว็นกำลังพบกับเรื่องชั่วร้ายอย่างนั้นหรือ แล้วถ้าเป็นเช่นนั้น เขาจะหยุดมันได้หรือไม่?

“ท่านเปลี่ยนชะตาได้ไหม?”

อาร์กอนหันหลัง เดินผ่านห้องไปอย่างช้า ๆ

“แน่นอน นั่นเป็นคำถามที่เราถามกันมาหลายศตวรรษแล้ว” อาร์กอนบอก “จะเปลี่ยนชะตาได้ไหม? ในทางหนึ่งก็บอกว่าทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว ถูกเขียนไว้แล้ว แต่อีกทางหนึ่งบอกว่าเรามีจิตเสรี ทางเลือกของเราเป็นตัวกำหนดชะตา มันดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้สำหรับสองสิ่งนี้ โชคชะตาและจิตอิสระ ที่จะอยู่ร่วมกัน เคียงข้างกัน แต่ก็เป็นเช่นนั้น มีจุดที่ทั้งสองอย่างนั้นประสานกัน จุดที่โชคชะตาพบกับจิตอิสระ ที่ซึ่งพฤติกรรมของมนุษย์เข้ามามีบทบาท โชคชะตาไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงได้เสมอไป แต่บางครั้งมันอาจบิดเบือนหรือแม้แต่เปลี่ยนแปลง ด้วยการเสียสละอันยิ่งใหญ่และพลังแห่งจิตอิสระที่แรงกล้า แต่ส่วนใหญ่ โชคชะตานั้นกล้าแข็ง ส่วนใหญ่แล้วเราเป็นได้เพียงผู้สังเกตการณ์ เข้ามาดูมันเป็นไปเท่านั้น เราคิดว่าเรามีส่วนในนั้น แต่จริง ๆ แล้วเราไม่มี เราเป็นเพียงผู้ดู ไม่ใช่ผู้มีส่วนร่วม”

“ถ้าเช่นนั้นจักรวาลให้เราเห็นลางบอกเหตุเพื่ออะไรกัน หากเราไม่สามารถทำอะไรได้?” ธอร์ถาม

อาร์กอนหันมายิ้ม

“เจ้านี่หัวเร็ว เจ้าหนู ข้าจะบอกให้ ส่วนใหญ่เราได้เห็นลางบอกเหตุเพื่อที่จะได้เตรียมตัว เราได้เห็นชะตาเพื่อให้เรามีเวลาเตรียมตัว แต่บางครั้งซึ่งน้อยมาก เราได้เห็นลางบอกเหตุเพื่อให้เราลงมือทำ เพื่อเปลี่ยนสิ่งที่จะเกิด แต่นั่นเกิดขึ้นได้ยากมาก”

“จริงหรือไม่ที่งูหลังขาวเป็นลางบอกความตาย?”

อาร์กอนมองดูเขา

“ถูกแล้ว” เขาบอกในที่สุด “ไม่มีผิดพลาด”

ธอร์ใจเต้นกับคำตอบ มันยืนยันความกลัวของเขา ธอร์ประหลาดใจกับคำตอบตรงไปตรงมาของอาร์กอน

“ข้าพบมันวันนี้” ธอร์บอก “แต่ข้าไม่รู้ว่าใครกำลังจะตาย หรือข้าจะทำอะไรได้เพื่อป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้น ข้าอยากจะเลิกคิดถึงมัน แต่ก็ทำไม่ได้ ภาพหัวงูติดอยู่ในหัวข้าตลอด เพราะอะไรกัน?”

อาร์กอนมองธอร์เนิ่นนาน ก่อนจะถอนหายใจ

“เพราะใครก็ตามที่จะตาย มีผลต่อเจ้าโดยตรง มีผลต่อชะตาของเจ้า”

ธอร์ยิ่งรู้สึกกังวล เขารู้สึกว่าทุกคำตอบยิ่งนำไปสู่คำถามมากขึ้น

“แต่นั่นไม่ยุติธรรมเลย” ธอร์บอก “ข้าอยากรู้ว่าใครกันที่จะต้องตาย ข้าอยากจะเตือนพวกเขา!”

อาร์กอนส่ายหน้าช้า ๆ

“มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องรู้” เขาตอบ “และถึงเจ้ารู้ ก็อาจจะไม่มีสิ่งใดที่เจ้าทำได้ ความตายมาหาเหยื่อของมันเอง แม้ผู้นั้นจะได้รับการเตือน”

“ถ้าเช่นนั้นข้าได้เห็นเรื่องนี้เพราะอะไรกัน?” ธอร์ถามปวดร้าว “และทำไมข้าถึงขจัดมันออกไปจากหัวไม่ได้?”

อาร์กอนก้าวเข้ามาใกล้มาก ห่างไปเพียงไม่กี่นิ้ว ความมุ่งมั่นในดวงตาเขาสว่างไสวในความสลัว และมันทำให้ธอร์รู้สึกหวาดกลัว เหมือนกับกำลังจ้องมองดวงอาทิตย์ แต่เขาก็ไม่อาจหันหนีได้ อาร์กอนยกมือขึ้นวางบนบ่าของธอร์ เป็นสัมผัสที่เย็นเฉียบทำให้เขาหนาวสะท้านไปทั้งตัว

“เจ้ายังเด็ก” อาร์กอนบอกช้า ๆ “เจ้ายังต้องเรียนรู้ เจ้ารู้สึกทุกอย่างลึกเกินไป การมองเห็นอนาคตเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็เป็นคำสาปมหันต์ด้วย มนุษย์ส่วนมากที่ใช้ชีวิตไปตามชะตาลิขิตไม่เคยรู้เรื่องนี้ บางครั้งสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือการได้รู้ชะตาตัวเอง ได้รู้สิ่งที่จะเกิด เจ้ายังไม่เข้าใจพลังของตัวเองด้วยซ้ำ แต่เจ้าจะเข้าใจในวันหนึ่ง เมื่อเจ้าเข้าใจว่าเจ้ามาจากไหน”

“ข้ามาจากที่ไหน?” ธอร์ถามอย่างสับสน

“บ้านของมารดาเจ้า อยู่ไกลจากที่นี่ เลยหุบเขาไป ที่สุดขอบแดนเถื่อน มีปราสาทสูงเสียดฟ้า ตั้งอยู่

โดดเดี่ยวบนหน้าผา และการจะไปที่นั่น เจ้าจะต้องเดินไปตามถนนหินคดเคี้ยว มันเป็นถนนวิเศษ เหมือนทอดขึ้นไปสู่ท้องฟ้า เป็นสถานที่แห่งพลังที่ไม่สิ้นสุด นั่นคือที่ที่เจ้าจากมา เจ้าจะไม่มีวันเข้าใจอย่างถ่องแท้ จนกว่าเจ้าจะไปที่นั่น และเมื่อเจ้าเข้าใจแล้ว ทุกคำถามของเจ้าจะมีคำตอบ”

ธอร์กระพริบตา เมื่อลืมตาขึ้นเขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่นอกกระท่อมของอาร์กอนด้วยความประหลาดใจ เขาไม่รู้เลยว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

สายลมพัดผ่านชะง่อนหิน ธอร์ต้องหรี่ตาเพราะแสงสว่างของดวงอาทิตย์ โครห์นร้องครางอยู่ข้าง ๆ เขา

ธอร์เดินไปที่ประตูของอาร์กอนแล้วกระแทกด้วยพละกำลังที่มี แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากความเงียบ

“อาร์กอน!” ธอร์ตะโกน

มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวตอบมา

เขาพยายามเปิดประตู โดยใช้ไหล่กระแทก แต่ก็ไม่ขยับ

ธอร์รออยู่นาน เขาไม่รู้ว่านานเท่าไร จนกระทั่งวันเริ่มบ่ายคล้อย ในที่สุดเขาก็รู้ว่าเวลาของเขาที่นี่หมดลงแล้ว

เขาหันหลังและเริ่มเดินกลับไปตามทางลาดหินพลางสงสัย เขารู้สึกสับสนกว่าที่เคย และยังรู้สึกแน่ใจว่าความตายกำลังจะมา แต่ไม่มีหนทางที่จะหยุดมันได้

ขณะที่เขาปีนป่ายไปในความรกร้าง เขาเริ่มรู้สึกเย็นที่ข้อเท้า และเห็นหมอกหนาเริ่มก่อตัว มันเริ่มหนาขึ้นและสูงขึ้นเรื่อย ๆ ธอร์ไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เจ้าโครห์นส่งเสียงร้อง

เขาพยายามเร่งฝีเท้าไปตามทางลงจากเขา แต่ในไม่ช้าหมอกก็เริ่มหนามาก จนเขาแทบมองไม่เห็นอะไรตรงหน้า ขณะเดียวกันเขารู้สึกว่าแขนขาเริ่มหนัก และแล้วท้องฟ้าก็มืดลงราวกับเกิดขึ้นด้วยเวทมนตร์ เขารู้สึกหมดเรี่ยวแรง ไม่สามารถก้าวเดินได้อีก และทรุดลงกองอยู่บนพื้นตรงที่ที่เขายืน โอบล้อมไปด้วยหมอกหนา ธอร์พยายามลืมตา พยายามขยับ แต่ก็ทำไม่ได้ ในไม่ช้าเขาก็หลับไป

*

ธอร์พบตัวเองยืนอยู่บนยอดเขา กำลังมองดูอาณาจักรวงแหวนทั้งหมด ตรงหน้าเขาคือราชสำนักของพระราชา ปราสาท ป้อมปราการ อุทยาท ป่าไม้และเนินเขาโค้งไกลสุดลูกหูลูกตา ทั้งหมดอยู่ในฤดูร้อนที่กำลังเบ่งบาน ท้องทุ่งเต็มไปด้วยผลไม้และดอกไม้หลากสีสัน มีเสียงดนตรีและการเฉลิมฉลอง

แต่เมื่อธอร์หันไปอย่างช้า ๆ มองสำรวจทุกสิ่ง พื้นหญ้าเปลี่ยนเป็นสีดำ ผลไม้ร่วงหล่นจากต้น ป่าไม้เหี่ยวแห้งลงจนสลายไป ดอกไม้แห้งกรอบ ขณะที่เขาหวาดหลัว บ้านเรือนก็เริ่มถล่มลงทีละหลัง จนกระทั่งทั้งอาณาจักรไม่หลงเหลือสิ่งใด นอกจากความรกร้างว่างเปล่า กองอิฐและหิน

ธอร์มองลงไปและทันใดนั้น เขาก็เห็นงูหลังขาวตัวใหญ่เลื้อยผ่านเท้าของเขา เขายืนนิ่งอย่างหมดหนทาง ขณะที่มันพันเลื้อยขึ้นมารอบขา จนถึงเอว และแขน เขารู้สึกหายใจไม่ออก ชีวิตกำลังถูกรัดให้หลุดลอยไป ขณะที่งูเลื้อยพันเขาไว้จนหมดแล้วจ้องหน้าเขา ห่างไปเพียงไม่กี่นิ้ว ส่งเสียงขู่ฟ่อ ลิ้นยาวของมันแทบจะสัมผัสแก้มของธอร์ แล้วมันก็อ้าปากออกกว้าง เห็นเขี้ยวใหญ่ยื่นมาข้างหน้า และกลืนหน้าธอร์

ธอร์กรีดร้องแล้วพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่เพียงลำพังในปราสาทของพระราชา ทุกอย่างว่างเปล่า ไม่มีบัลลังก์ที่เคยตั้งอยู่ ดาบแห่งโชคชะตาวางอยู่บนพื้น ไม่ถูกแตะต้อง หน้าต่างแตกกระจาย กระจกสีกองอยู่บนกองหิน เขาได้ยินเสียงดนตรีดังอยู่ไกล ๆ จึงหันไปตามเสียง และเดินผ่านห้องที่ว่างเปล่าห้องแล้วห้องเล่า จนในที่สุดเขาก็ไปถึงประตูคู่ขนาดใหญ่ สูงหนึ่งร้อยฟุต และเปิดมันออกด้วยกำลังของเขา

ธอร์ยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องจัดเลี้ยง ตรงหน้าเขาคือโต๊ะอาหารสองตัวยาวไปจนถึงอีกด้านของห้อง มีอาหารวางอยู่มากมาย แต่ไร้ผู้คน ที่อีกด้านของห้องมีชายคนหนึ่ง พระราชาแม็คกิลประทับอยู่บนบัลลังก์ กำลังทอดพระเนตรมาที่ธอร์ พระองค์ดูเหมือนอยู่ไกลมาก

ธอร์รู้สึกว่าเขาจะต้องไปหาพระราชา จึงออกเดินข้ามห้องไป ระหว่างโต๊ะอาหารสองตัว เมื่อเขาเดินผ่านไป อาหารบนโต๊ะทั้งสองฝั่งก็เริ่มเน่าเสีย ทุกย่างก้าวที่เขาเดินไป อาหารกลายเป็นสีดำมีแมลงวันรุมตอม แมลงวันบินหึ่งอยู่รอบตัวเขา ฉีกทึ้งอาหาร

ธอร์เดินเร็วขึ้น เริ่มเข้าใกล้พระราชามากขึ้น ห่างไม่เกินสิบฟุต เมื่อมหาดเล็กปรากฏตัวขึ้นจากห้องด้านข้าง เชิญแก้วไวน์ทองคำใบใหญ่มาถวาย เป็นแก้วเสวยที่มีลักษณะเฉพาะ ทำจากทองคำแท้ประดับด้วยทับทิมและไพลิน ขณะที่พระราชาไม่ได้ทอดพระเนตร ธอร์เห็นมหาดเล็กแอบใส่ผงสีขาวลงไปในแก้วเสวย ธอร์รู้ว่ามันคือยาพิษ

มหาดเล็กเชิญแก้วไปถวาย ราชาแม็คกิลทรงเอื้อมมือมาหยิบไว้ด้วยพระหัตถ์ทั้งสองข้าง

“ไม่!” ธอร์ตะโกน

เขาพุ่งไปข้างหน้า พยายามจะปัดแก้วให้ห่างจากพระราชา

แต่เขายังเร็วไม่พอ ราชาแม็คกิลทรงดื่มไวน์อึกใหญ่ ไวน์ไหลลงบนแก้มและหน้าอก เมื่อทรงดื่มจนหมด

ราชาแม็คกิลทรงหันมาหาธอร์ พระเนตรเบิกกว้าง ยกพระหัตถ์ขึ้นกุมพระศอ ทรงสำลักและทรุดร่วงลงจากบัลลังก์ เอียงลงไปกระแทกพื้นหินแข็ง มงกุฎหลุดกระเด็น หล่นกระทบพื้นเสียงดัง แล้วกลิ้งไปหลายฟุต

พระราชาประทับนิ่งอยู่ตรงนั้น พระเนตรเบิกโพลง สิ้นพระชนม์

เอสโตฟีลีสบินโฉบลงมา เกาะที่พระเศียรของราชาแม็คกิล มันนั่งอยู่อย่างนั้นมองตรงมาที่ธอร์ และส่งเสียงร้อง เป็นเสียงโหยหวนที่ทำให้ธอร์เย็นสันหลังวาบ

“ไม่” ธอร์กรีดร้อง

*

ธอร์ตื่นขึ้นพลางตะโกน

เขาลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ เหงื่อชุ่มพลางหอบหายใจแรง พยายามคิดว่าเขาอยู่ที่ไหน เขายังนอนอยู่บนพื้น บนภูเขาของอาร์กอน เขาคงจะเผลอหลับไป หมอกหายไปแล้ว เมื่อเขาลุกขึ้นก็เห็นว่าเป็นเวลาฟ้าสาง ดวงอาทิตย์สีแดงเหมือนเลือดกำลังโผล่พ้นขอบฟ้า นำความสว่างมาให้เวลากลางวัน โครห์นร้องครวญครางอยู่ข้างตัวเขา กระโดดขึ้นมาอยู่บนตัก แล้วเลียใบหน้าของธอร์

เขากอดมันไว้ด้วยมือหนึ่งขณะที่ยังหอบหายใจ พยายามคิดว่าเขากำลังหลับหรือตื่น เขาใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งจึงรู้ว่านั่นเป็นเพียงความฝัน ซึ่งเหมือนจริงอย่างมาก

ธอร์ได้ยินเสียงร้องแหลม และหันไปเห็นเอสโตฟีลีสเกาะอยู่บนก้อนหินห่างไปเพียงหนึ่งฟุต เจ้านกตัวใหญ่มองเขาและส่งเสียงร้องครั้งแล้วครั้งเล่า

เสียงของมันทำให้ธอร์เย็นสันหลังวาบ มันเหมือนกับเสียงร้องในความฝันของเขา และตอนนั้นเองที่เขารู้ด้วยทุกอณูในร่างกาย ว่าความฝันนั้นเป็นสารบอกเหตุ

พระราชากำลังจะถูกวางยาพิษ

ธอร์กระโดดลุกขึ้นยืน แล้วรีบวิ่งลงเนินเขา กลับไปยังราชสำนักในยามฟ้าสาง เขาจะต้องไปเฝ้าพระราชาและเตือนพระองค์ พระราชาอาจจะทรงคิดว่าเขาเป็นบ้า แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาจะทำทุกสิ่งเพื่อช่วยชีวิตพระองค์ไว้

*

ธอร์วิ่งผ่านสะพานยก พุ่งผ่านประตูชั้นนอกเพื่อไปยังตัวปราสาท โชคดีที่ทหารยามสองนายจำเขาได้จากกองทหารยุวชน พวกเขาปล่อยให้ธอร์ผ่านเข้าไปโดยไม่ห้าม เขาวิ่งต่อไปโดยมีโครห์นวิ่งตามมาด้วย

ธอร์วิ่งเร็วจี๋ผ่านสนาม ผ่านน้ำพุ และวิ่งตรงเข้าไปยังประตูชั้นในของปราสาท มีทหารยามสี่นายขวางทางอยู่

ธอร์หยุด หอบหายใจ

“เจ้ามีธุระอะไร เจ้าหนู?” ทหารยามนายหนึ่งถามขึ้น

“ท่านไม่เข้าใจ ท่านต้องให้ข้าเข้าไป” ธอร์หอบ “ข้าต้องเข้าเฝ้าพระราชา”

ทหารมองหน้ากันอย่างสงสัย

“ข้าคือธอร์กริน ทหารยุวชนของพระราชา ท่านต้องให้ข้าผ่านเข้าไป”

“ข้ารู้ว่าเขาเป็นใคร” ทหารนายหนึ่งบอกอีกคน “เขาเป็นพวกเรา”

แต่หัวหน้าทหารยามก้าวเข้ามา

“เจ้ามีธุระอะไรกับพระราชา?” เขาถาม

ธอร์ยังคงพยายามหายใจ

“ธุระเร่งด่วนมาก ข้าต้องเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้”

“ข้าว่าพระองค์ไม่ได้ทรงรอเจ้าอยู่ เพราะเจ้าอาจจะได้รับข้อมูลผิด พระราชาไม่ได้ประทับอยู่ที่นี่ พระองค์ทรงเสด็จออกไปทำพระราชกิจพร้อมขบวนหลวงเมื่อหลายชั่วโมงมาแล้ว และคงจะยังไม่กลับมาจนกว่าจะกลางคืน ตอนงานเลี้ยงพระราชทาน”

“งานเลี้ยง?” ธอร์ถาม หัวใจเต้นแรง เขานึกถึงความฝัน โต๊ะอาหารและความรู้สึกน่ากลัวกำลังกลับมาอีก

“ใช่ งานเลี้ยง ถ้าเจ้าอยู่ในกองทหารยุวชน ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะได้เข้าร่วม แต่ตอนนี้พระราชาไม่อยู่ ไม่มีทางที่เจ้าจะเข้าเฝ้าได้ กลับมาใหม่คืนนี้พร้อมกับคนอื่น ๆ”

“แต่ข้าต้องแจ้งข่าวแก่พระองค์” ธอร์ยืนกราน “ก่อนงานเลี้ยง!”

“เจ้าฝากไว้กับข้าก็ได้ถ้าต้องการ แต่ข้าเองก็คงจะนำถวายได้ไม่เร็วไปกว่าเจ้าหรอก”

ธอร์ไม่อยากจะฝากข้อความเรื่องนั้นไว้กับทหารยาม เขารู้ว่ามันดูบ้า เขาจะต้องบอกด้วยตัวเขาเองในคืนนี้ ก่อนงานเลี้ยง เขาได้แต่ภาวนาว่าจะไม่สายเกินไป

บทที่ 27

ธอร์รีบกลับไปที่ค่ายทหารยุวชน เมื่อตอนฟ้าสาง โชคดีที่ไปถึงก่อนที่การฝึกฝนประจำวันจะเริ่มต้นขึ้น เขาหอบหายใจเมื่อไปถึง โดยมีเจ้าโครห์นอยู่ข้างตัว เขาวิ่งเข้าไปตอนที่คนอื่น ๆ กำลังตื่นนอน เริ่มเดินแถวออกไปทำภารกิจประจำวัน เขายืนอยู่ตรงนั้นพลางหอบหายใจ ยากลำบากยิ่งกว่าเคย เขาแทบไม่รู้เลยว่าจะผ่านการฝึกของวันนี้ไปได้อย่างไร ในเมื่อเขาเฝ้านับเวลาให้ถึงงานเลี้ยงในคืนนี้ เพื่อที่เขาจะได้เตือนพระราชา เขามั่นใจว่าลางบอกเหตุมาหาเขาเพื่อให้เขาส่งคำเตือน ชะตาของอาณาจักรแบกอยู่บนบ่าของเขาแล้ว

ธอร์วิ่งไปหาเจ้าชายรีสและโอคอนเนอร์ขณะที่พวกเขากำลังออกไปที่สนาม ดูเหน็ดเหนื่อย และเริ่มเข้าแถว

“เจ้าไปไหนมาเมื่อคืนนี้?” เจ้าชายตรัสถาม

ธอร์ไม่รู้จะทูลตอบอย่างไร เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหนมา เขาควรจะทูลว่าอย่างไร? ว่าเขานอนหลับไปกลางทุ่งข้างนอกนั่น บนภูเขาของอาร์กอนอย่างนั้นหรือ? มันไม่มีเหตุผลเอาเลย แม้แต่กับตัวเขาเอง

“ข้าไม่รู้” เขาทูลบอก ไม่รู้จะบอกอย่างไรอีก

“หมายความว่าอย่างไร ที่ว่าเจ้าไม่รู้?” โอคอนเนอร์ถาม

“ข้าหลงทาง” ธอร์บอก

“หลงทาง?”

“เอาล่ะ เจ้าโชคดีแล้วที่กลับมาได้” เจ้าชายรีสตรัส

“ถ้าเจ้ามาฝึกภารกิจประจำวันสาย พวกเขาคงจะไม่ให้เจ้ากลับเข้ามาในกองยุวชนอีก” เอลเด็นบอก ขณะที่เดินเข้ามายืนข้าง ๆ พวกเขา พลางใช้มือหนาตบบ่าธอร์ “ดีใจที่ได้เห็นเจ้า เจ้าพลาดไปเมื่อวานนี้”

ธอร์ยังคงประหลาดใจกับท่าทีที่แปลกไปของเอลเด็น นับตั้งแต่ตอนที่อยู่อีกฟากของหุบเขา

“ไปเจอพี่สาวข้ามาเป็นอย่างไรบ้าง?” เจ้าชายทรงกระซิบถาม

ธอร์หน้าแดง ไม่แน่ใจว่าจะตอบอย่างไร

“เจ้าไปพบนางหรือเปล่า?” เจ้าชายตรัสถาม

“ข้าไป” เขาบอก “เรามีความสุขด้วยกัน แม้จะต้องแยกกันอย่างกะทันหันก็เถอะ”

“นี่” เจ้าชายตรัสต่อ ขณะที่ทุกคนเข้าแถวเรียงหน้ากระดานอยู่ด้านหน้าคอล์คและทหารนายอื่น ๆ “เจ้าจะได้เจอนางอีกคืนนี้ แต่งชุดหล่อของเจ้าไป คืนนี้มีงานเลี้ยงของพระราชา”

ธอร์รู้สึกวูบหวิวในท้อง เขาคิดถึงความฝันและรู้สึกเหมือนกับโชคชะตากำลังเต้นรำอยู่ตรงหน้า เขารู้สึกอับจนหนทาง และถูกกำหนดให้ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งดูมันดำเนินไป

“เงียบ!” คอล์คตะโกนขึ้น ขณะเริ่มเดินตรงหน้ากลุ่มเด็กหนุ่ม

ธอร์ตัวแข็งเหมือนกับคนอื่น ๆ ขณะที่เงียบเสียงลง

คอล์คเดินช้า ๆ ไปตามแถว สำรวจทุกคน

“เมื่อวานเจ้ามีความสุขกันแล้ว ตอนนี้กลับมาฝึกกันต่อ วันนี้พวกเขาจะได้เรียนศิลปะโบราณของการขุดคันดิน”

มีเสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่เด็กหนุ่ม

“เงียบ!” เขาตะโกน

ทั้งกลุ่มเงียบลง

“การขุดคันดินเป็นงานที่หนัก” คอล์คพูดต่อ “แต่ก็เป็นงานที่สำคัญ วันหนึ่งเจ้าจะพบตัวเองอยู่ในป่าข้างนอกนั่น กำลังปกป้องอาณาจักร โดยไม่มีใครช่วย อากาศหนาวยะเยือก หนาวจนเจ้าไม่รู้สึกถึงนิ้วเท้า ในความมืดมิดของราตรีกาล เจ้าต้องทำอะไรก็ได้เพื่อให้อบอุ่น หรือเจ้าอาจจะอยู่ในสนามรบ และต้องการหาที่กำบังให้ปลอดภัยจากลูกธนูของศัตรู มีล้านเหตุผลว่าทำไมเจ้าถึงต้องขุดคันดิน และคันดินอาจจะเป็นเพื่อนแท้ของพวกเจ้า

“วันนี้” เขากระแอมก่อนจะพูดต่อ “เจ้าจะต้องขุดกันทั้งวัน จนกว่ามือจะแดงเพราะหนังด้าน และขุดกันจนหลังหัก จนเจ้าขุดต่อไม่ไหวอีกแล้ว ถึงตอนนั้น วันเวลาในสนามรบจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิด

“ตามข้ามา!” คอล์คตะโกน

มีเสียงครางอย่างผิดหวังดังขึ้นอีก เมื่อพวกเด็กหนุ่มเริ่มแตกเป็นสองแถวและเดินตามคอล์คตัดสนามไป

“เยี่ยม” เอลเด็นบอก “ขุดคันดิน ช่างเป็นสิ่งที่ข้าอยากจะทำในวันนี้จริง ๆ”

“อาจจะแย่กว่านี้ก็ได้” โอคอนเนอร์บอก “อาจจะมีฝนตก”

พวกเขาเงยหน้ามองฟ้า และธอร์มองเห็นเมฆดำน่ากลัวอยู่เหนือศีรษะ

“แค่อาจจะ” เจ้าชายรีสตรัส “อย่าพูดเป็นลาง”

“ธอร์!” มีเสียงตะโกนดังขึ้น

ธอร์หันไปเห็นคอล์คกำลังจ้องมาที่เขาอยู่ทางด้านข้าง ธอร์วิ่งเข้าไปหาพลางสงสัยว่าเขาทำอะไรผิด

“ครับ ใต้เท้า”

“อัศวินของเจ้าต้องการพบ” เขาบอกห้วน ๆ “ไปรายงานตัวกับอีเร็คที่สนามหน้าปราสาท เจ้าโชคดี วันนี้เจ้าได้หยุด แต่ต้องไปรับใช้อัศวินแทน เช่นที่เด็กติดตามทุกคนควรทำ แต่อย่าคิดว่าเจ้าจะรอดจากการขุดคันดินนะ เมื่อเจ้ากลับมาพรุ่งนี้ เจ้าจะต้องขุดด้วยตัวเองคนเดียว ไปได้แล้ว!” เขาตะโกน

ธอร์หันไปเห็นสายตาอิจฉาของคนอื่น แล้วจึงวิ่งออกจากสนาม มุ่งหน้าไปยังปราสาท อีเร็คต้องการอะไรจากเขา? มีอะไรเกี่ยวข้องกับพระราชาไหมนะ?

*

ธอร์วิ่งเข้าไปในเขตราชสำนัก แล้วไปตามทางที่ไม่เคยไปมาก่อน มุ่งหน้าไปยังค่ายทหารของกองรบเงิน ค่ายของพวกเขาใหญ่โตโอ่โถงกว่าค่ายของกองทหารยุวชนมาก อาคารของพวกเขาใหญ่กว่าสองเท่า เดินเส้นด้วยทองแดง ทางเดินของพวกเขาปูด้วยหินใหม่ การจะไปที่นั่น ธอร์จะต้องผ่านประตูหินโค้งขนาดใหญ่ที่มีทหารหลายสิบนายเฝ้าอยู่ ทางเดินนั้นกว้าง ทอดยาวผ่านสนามโล่งกว้าง และสิ้นสุดที่หมู่อาคารหินที่มีรั้วรอบล้อม และมีอัศวินเฝ้าอยู่อีกหลายสิบนาย เป็นภาพที่น่าประทับใจ แม้จะมองจากตรงนี้

ธอร์วิ่งไปตามทาง เห็นได้ชัดเจนในสนามโล่ง เหล่าอัศวินเตรียมรับการมาของเขา แม้เขาจะยังไปไม่ถึง โดยก้าวออกมาและลดทวนลงขวาง มองตรงไปข้างหน้า ไม่สนใจเขาขณะที่ปิดทางไว้

“เจ้ามีธุระอะไรที่นี่?” อัศวินคนหนึ่งถามขึ้น

“ข้ามารายงานตัว” ธอร์บอก “ข้าเป็นเด็กติดตามของอีเร็ค”

อัศวินมองสบตากันอย่างระวัง แต่อัศวินอีกคนก้าวออกมาแล้วพยักหน้า พวกเขาจึงถอยหลังให้ ลดอาวุธลง และเปิดประตูช้า ๆ เหล็กแหลมค่อย ๆ ยกสูงขึ้น ส่งเสียงเอี้ยดอ้าด ประตูขนาดมหึมา หนาอย่างน้อยสองฟุต ธอร์คิดว่าที่นี่ป้องกันแข็งแกร่งยิ่งกว่าที่ปราสาทของพระราชาเสียอีก

“อาคารที่สองทางขวา” อัศวินตะโกนบอก “เจ้าจะพบเขาที่คอกม้า”

ธอร์รีบวิ่งไปตามทางผ่านสนาม ผ่านหมู่อาคาร โดยชื่นชมภาพที่เห็น ทุกสิ่งที่นี่ดูเป็นประกาย สะอาดเอี่ยมอ่อง ได้รับการดูแลอย่างดี ทั้งค่ายดูจะอาบไปด้วยรัศมีแห่งพลัง

ธอร์พบอาคารหลังนั้นและต้องประหลาดใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า ม้าที่สวยงามและตัวใหญ่ที่สุดที่เขาเคยเห็นถูกผูกไว้เป็นแถวด้านนอกอาคารอย่างเป็นระเบียบ ส่วนใหญ่มีเกราะสวมอยู่ที่ลำตัว พวกม้าก็เปล่งประกาย ทุกอย่างที่นี่ดูใหญ่โตกว่าและโอ่อ่ากว่า

มีอัศวินจริง ๆ เดินไปมา ถืออาวุธหลากหลายชนิด ทั้งกำลังเดินผ่านสนามเข้ามาและกำลังเดินออกจากประตูต่าง ๆ เป็นสถานที่ที่วุ่นวาย ธอร์รู้สึกถึงการต่อสู้ ที่นี่ ไม่ใช่สถานที่สำหรับฝึกแต่สำหรับสงคราม ความเป็นและความตาย

ธอร์ผ่านประตูโค้งเล็ก ๆ ไปตามทางเดินลาดหินมืด ๆ ผ่านคอกม้าคอกแล้วคอกเล่า มองหาอีเร็ค จนไปถึงปลายสุด แต่เขาก็ไม่พบ

“เจ้ามองหาอีเร็คใช่ไหม?” ทหารยามถาม

ธอร์หันไปพยักหน้า

“ใช่ครับ ท่าน ข้าเป็นเด็กติดตามของเขา”

“เจ้ามาช้า เขาออกไปด้านนอกแล้ว กำลังเตรียมม้า รีบไปเร็วเข้า”

ธอร์วิ่งไปตามทางเดิน พุ่งออกจากคอกม้าไปที่สนามโล่งกว้าง อีเร็คกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ข้าง ๆ ม้าพันธุ์ดีตัวมหึมา ลำตัวสีดำเป็นประกายแต่มีจมูกสีขาว ม้าทำเสียงฟืดฟาดเมื่อธอร์เข้าไปใกล้ และอีเร็คหันมาหา

“ข้าขอโทษ ใต้เท้า” ธอร์บอก พลางหอบหายใจ “ข้ามาเร็วที่สุดแล้ว ข้าไม่ได้ตั้งใจจะสายเลย”

“เจ้ามาทันเวลาพอดี” อีเร็คบอกพลางยิ้มให้อย่างปราณี “ธอร์ รู้จักกับลานนินสิ” เขาบอก ชี้ไปที่ม้า

ลานนินพ่นลมฟืดฟาดและขยับตัวกุบกับราวกับตอบรับ ธอร์ก้าวเข้าไปและเอื้อมมือไปลูบจมูกมัน ม้าส่งเสียงครางเบา ๆ ตอบมา

“มันเป็นม้าสำหรับเดินทางของข้า อัศวินที่มีตำแหน่งจะมีม้าหลายตัว ซึ่งเจ้าจะได้เรียนรู้ต่อไป ตัวหนึ่งสำหรับการประลอง ตัวหนึ่งสำหรับการศึก และอีกตัวสำหรับการเดินทางไกลตามลำพัง นี่คือตัวที่เจ้าจะต้องทำความสนิทสนมคุ้นเคยด้วย มันชอบเจ้า นั่นเป็นเรื่องดี”

ลานนินก้าวมาข้างหน้าแล้วใช้จมูกดุนฝ่ามือของธอร์ เขารู้สึกตื้นต้นกับสิ่งมีชีวิตที่สง่างามเช่นนี้ เขาเห็นความเฉลียวฉลาดเป็นประกายอยู่ในดวงตาของมัน ช่างน่าประหลาด เขารู้สึกราวกับว่าม้าตัวนี้เข้าใจทุกสิ่ง

แต่บางสิ่งที่อีเร็คพูดทำให้ธอร์สับสน

“ท่านพูดว่าการเดินทางหรือ ใต้เท้า?” เขาถามอย่างประหลาดใจ

อีเร็คหยุดรัดสายอานม้า หันมามองเขา

“วันนี้เป็นวันเกิดข้า ข้าอายุยี่สิบห้าปีแล้ว มันเป็นวันพิเศษ เจ้ารู้เรื่องวันเลือกคู่ไหม?”

ธอร์ส่ายหน้า “น้อยมาก ใต้เท้า เป็นเพียงสิ่งที่คนอื่นเล่าให้ฟัง”

“พวกเราอัศวินของอาณาจักรวงแหวนจะต้องสืบทอดกันต่อไป รุ่นแล้วรุ่นเล่า” อีเร็คเริ่มเล่า “เรามีเวลาเลือกเจ้าสาวจนถึงอายุยี่สิบห้าปี หากใครยังเลือกไม่ได้จนถึงตอนนั้น กฎหมายกำหนดให้เราจะต้องหาเจ้าสาวให้ได้ โดยเรามีเวลาหนึ่งปีที่จะหานาง และพานางกลับมา ถ้าเรากลับมาโดยไม่มีเจ้าสาว พระราชาจะทรงเป็นผู้เลือกเจ้าสาวให้เรา เราจะหมดสิทธิ์ที่จะเลือก ดังนั้น วันนี้ข้าจะต้องออกเดินทางไปตามหาเจ้าสาว”

ธอร์จ้องค้าง พูดไม่ออก

“แต่ใต้เท้า ท่านจะจากไป? ถึงหนึ่งปีเชียวหรือ?”

ธอร์ใจหายวาบเมื่อคิดถึงมัน เขารู้สึกว่าโลกถล่มลงรอบตัวเขา เขาไม่เคยรู้เลยจนถึงตอนนี้ว่าเขาชอบอีเร็คมากเพียงใด ในบางทีเขาเหมือนเป็นบิดาสำหรับธอร์ แน่นอนว่าเป็นยิ่งกว่าบิดาที่เขาเคยมี

“แล้วข้าจะเป็นเด็กติดตามให้ใครกันล่ะ?” ธอร์ถาม “แล้วท่านจะไปที่ไหน?”

ธอร์หวนคิดว่าอีเร็คได้ช่วยเหลือเขามามากเพียงใด และเคยได้ช่วยชีวิตเขาไว้ ใจธอร์ห่อเหี่ยวเมื่อคิดว่าเขากำลังจะจากไป

อีเร็คหัวเราะอย่างร่าเริง

“ข้าควรจะตอบคำถามไหนก่อนดี” เขาถาม “ไม่ต้องห่วงไปหรอก เจ้าได้รับมอบหมายให้ติดตามอัศวินคนใหม่ เจ้าต้องรับใช้เขาจนกว่าข้าจะกลับมา เจ้าชายเคนดริค โอรสองค์โตของพระราชา”

ธอร์ใจชื้นขึ้นเมื่อได้ยิน เขารู้สึกผูกพันกับเจ้าชายเคนดริคมากพอ ๆ กัน แล้วพระองค์ยังเป็นคนแรกที่มองเห็นเขาและให้โอกาสเขาได้เข้ามาในกองทหารยุวชน

“ส่วนเรื่องการเดินทางของข้า...”อีเร็คพูดต่อ “...ข้ายังไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าจะมุ่งหน้าไปทางใต้ ไปยังอาณาจักรที่ข้าจากมา และค้นหาเจ้าสาวในทิศทางนั้น ถ้าข้ายังไม่พบใครในอาณาจักรวงแหวน ข้าอาจจะข้ามทะเลไปยังอาณาจักรของข้าเพื่อหาเจ้าสาวที่นั่นก็ได้”

“อาณาจักรของท่านหรือ ใต้เท้า?” ธอร์ถาม

ธอร์รู้ตัวว่าเขาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับอีเร็คมากนัก เช่นว่าเขามาจากที่ใด เขาสรุปเอาเองว่าอีเร็คน่าจะมาจากที่ไหนสักแห่งในอาณาจักรวงแหวน

อีเร็คยิ้ม “ใช่ ไกลจากที่นี่มาก ข้ามทะเลไป แต่นั่นเป็นอีกเรื่องที่ไว้เล่าโอกาสหน้า มันจะเป็นการเดินทางที่ยาวไกล และยาวนาน ข้าจะต้องเตรียมพร้อม ช่วยข้าได้แล้ว เวลามีน้อย ผูกอานม้าให้ข้าที แล้วจัดอาวุธทุกชนิดให้พร้อม”

ธอร์หัวหมุนเมื่อเริ่มลงมือ เขาวิ่งไปยังคลังแสงของม้าและหยิบเกราะสีเงินและดำเฉพาะของลานนินมา เขาวิ่งถือมาทีละชิ้น เริ่มจากวางเกราะห่วงโซ่ลงบนหลังม้า เขาเอื้อมขึ้นไปคลุมเกราะลงบนลำตัวใหญ่โตของมัน จากนั้นจึงติดกระบังหน้า แผ่นโลหะบางสำหรับหัวม้า

ลานนินส่งเสียงร้องเบา ๆ เมื่อธอร์ทำเช่นนั้น แต่ดูว่ามันจะพอใจ มันเป็นม้ามีตระกูล เป็นนักรบ ธอร์บอกได้และดูมันจะรู้สึกสบายกับชุดเกราะเหมือนเช่นอัศวิน

ธอร์วิ่งกลับไปหยิบเดือยส้นรองเท้าสีทองของอีเร็ค และช่วยเขาติดมันเข้ากับรองเท้าแต่ละข้าง เมื่ออีเร็คขึ้นนั่งบนหลังม้าแล้ว

“ท่านต้องการอาวุธอะไรบ้าง ใต้เท้า?” ธอร์ถาม

อีเร็คมองลงมอง เขาดูตัวใหญ่มากเมื่อมองจากมุมนี้

“มันยากที่คาดการณ์ล่วงหน้าว่าข้าจะเจอการต่อสู้แบบไหนตลอดหนึ่งปีนี้ แต่ข้าอยากล่าสัตว์และป้องกันตัวเองด้วย เช่นนั้นแน่นอนว่าข้าต้องการดาบยาว และต้องใช้ดาบสั้นด้วย คันธนู กระบอกลูกศร หอกสั้น กระบอง มีดสั้น และโล่ ข้าว่าเท่านั้นคงพอ”

“ครับ ใต้เท้า” ธอร์บอกแล้ววิ่งออกไปยังชั้นวางอาวุธของอีเร็ค ด้านข้างคอกของลานนิน แล้วมองดูอาวุธนับสิบชนิด เป็นคลังแสงที่น่าประทับใจ ให้เลือกใช้

เขาหยิบอาวุธที่อีเร็คต้องการอย่างระวัง แล้วนำกลับไปทีละชิ้น ยื่นส่งให้อีเร็คหรือเสียบเข้ากับอานม้าให้แน่นหนา

เมื่ออีเร็คนั่งบนหลังม้า พลางกระชับถุงมือหนังให้แน่น เตรียมพร้อมจะออกเดินทาง ธอร์ไม่อาจทนมองเขาจากไปได้

“ใต้เท้า ข้ารู้สึกว่าเป็นหน้าที่ของข้าที่จะต้องเดินทางไปเป็นเพื่อนท่าน” ธอร์บอก “อย่างไรเสียข้าก็เป็นเด็กติดตามของท่าน”

อีเร็คส่ายหน้า

“มันเป็นการเดินทางที่ข้าต้องไปคนเดียว”

“ถ้าเช่นนั้นอย่างน้อยขอให้ข้าได้ไปกับท่านจนถึงทางแยกแรกได้ไหม?” ธอร์ขอร้อง “ถ้าท่านจะมุ่งหน้าลงใต้ ถนนพวกนั้นข้ารู้จักดี ข้ามาจากทางใต้”

อีเร็คมองลงมาอย่างพิจารณา

“ถ้าเจ้าอยากจะไปด้วยจนถึงทางแยกแรก ข้าก็ไม่เห็นว่าเสียหายอะไร แต่มันจะเป็นการขี่ม้าทั้งวันที่หนัก ดังนั้นเราควรจะออกเดินทางได้แล้ว ใช้ม้าของเด็กติดตาม มันอยู่ที่ด้านหลังคอกม้า ตัวสีน้ำตาลที่มีแผงคอสีแดง”

ธอร์วิ่งกลับไปที่คอกม้าและพบม้าตัวนั้น เมื่อเขาขึ้นขี่ โครห์นก็โผล่หัวออกมาจากเสื้อของเขา เงยหน้ามองและส่งเสียงร้อง

“ไม่เป็นไร โครห์น” ธอร์ปลอบใจ

เขาชะโงกไปข้างหน้า แล้วกระตุ้นม้าให้พุ่งออกจากคอก อีเร็คแทบจะไม่รอให้เขาตามทัน เมื่อเขากับลานนินควบทะยานออกไป ธอร์รีบตามไปอย่างเร็วที่สุด

พวกเขาควบม้าผ่านเขตราชสำนัก ไปยังประตู ซึ่งทหารยามหลายคนดึงเปิดให้ แล้วยืนรออยู่ด้านข้าง อัศวินกองรบเงินหลายคนเข้าแถวกันมองดูและรอคอย เมื่ออีเร็คควบม้าผ่านไป พวกเขาก็ชูกำปั้นขึ้นแสดงความเคารพ

ธอร์ภูมิใจที่ได้ขี่ม้าเคียงข้างเขา ได้เป็นเด็กติดตามของเขา และตื่นเต้นที่ได้ไปด้วย แม้จะเพียงแค่ทางแยกแรกก็ตาม

มีหลายสิ่งที่ธอร์อยากจะบอกกับอีเร็ค หลายสิ่งที่อยากจะถาม และหลายอย่างที่ต้องขอบคุณ แต่ไม่มีเวลา เมื่อทั้งสองควบม้าลงใต้ พุ่งทะยานผ่านทุ่งโล่งไป ภูมิประเทศเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเมื่อพวกเขาทะยานไปตามถนนหลวงภายใต้ดวงอาทิตย์ยามสาย เมื่อทั้งสองผ่านเนินเขา ธอร์มองเห็นกองทหารยุวชนอยู่ในสนาม กำลังขุดดินกันจนหลังหัก ธอร์ดีใจที่เขาไม่ต้องอยู่กับพวกนั้น เมื่อมองไปเขาเห็นคนหนึ่งหยุดและชูกำปั้นมาทางพวกเขา มันยากที่จะมองออกในแสงอาทิตย์ แต่ธอร์มั่นใจว่าเป็นเจ้าชายรีสกำลังแสดงความเคารพ ธอร์ชูกำปั้นตอบขณะที่ควบม้าผ่านไป

ถนนที่ลาดอย่างดีกลายเป็นถนนชนบทที่ไม่ได้รับการดูแล แคบลง ขรุขระมากขึ้น จนในที่สุดเส้นทางก็แทบจะไม่ดีไปกว่าทางเดินที่ถูกย่ำมานานตัดผ่านเขตชนบท ธอร์รู้ว่ามันอันตรายที่ชาวบ้านธรรมดาจะขี่ม้าผ่านเส้นทางนี้เพียงลำพัง โดยเฉพาะในยามกลางคืน เพราะมีโจรขโมยคอยดักปล้น แต่ธอร์ไม่กังวลมากนัก โดยเฉพาะเมื่อมีอีเร็คมาด้วย ที่จริงหากโจรคิดจะปล้นพวกเขา ธอร์เป็นห่วงชีวิตของพวกมันมากกว่า แน่นอนว่ามันคงบ้ามากที่โจรคนไหนคิดจะปล้นอัศวินกองรบเงิน

พวกเขาขี่ม้าไปตลอดวัน แทบจะไมได้หยุดพักจนธอร์รู้สึกเหนื่อยอ่อน หายใจไม่ทัน เขาแทบไม่เชื่อในความแข็งแรงของอีเร็ค ธอร์ไม่กล้าบอกอีเร็คว่าเขาเหนื่อย กลัวว่าจะแสดงความอ่อนแอออกไป

ทั้งสองผ่านทางแยกหลัก ซึ่งธอร์จำได้ เขารู้ว่าหากเลี้ยวไปทางขวา มันจะนำไปสู่หมู่บ้านของเขา

ชั่วขณะนั้นธอร์รู้สึกเต็มตื้นกับความคิดถึงบ้าน ส่วนหนึ่งของเขาอยากจะเลี้ยวไปตามทางนั้น ไปหาบิดา และหมู่บ้านของเขา ธอร์สงสัยว่าบิดาจะกำลังทำอะไรอยู่ ใครจะดูแลฝูงแกะให้ บิดาจะโกรธเพียงใดเมื่อธอร์ไม่ได้กลับไป ไม่ใช่ว่าเขาห่วงใยบิดามากมาย เขาเพียงแต่คิดถึงสิ่งที่คุ้นเคย ที่จริงแล้วเขาโล่งอกที่ได้ออกไปจากหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ และส่วนหนึ่งของเขาไม่อยากจะกลับไป

พวกเขาควบม้าต่อไป ลงใต้ไปเรื่อย ๆ ไปยังพื้นที่ที่ธอร์ไม่เคยมา เขาเคยได้ยินเรื่องทางข้ามด้านทิศใต้ แต่ไม่เคยมีความจำเป็นต้องไปที่นั่นด้วยตัวเอง มันเป็นหนึ่งในทางแยกสำคัญที่นำไปสู่ทิศใต้ของอาณาจักร

วงแหวน ตอนนี้พวกเขาขี่ม้ากันมาครึ่งวันแล้ว ดวงอาทิตย์อยู่สูงบนท้องฟ้า ธอร์เหงื่อออกชุ่ม หายใจไม่ทัน และเริ่มสงสัยด้วยความกังวลว่าเขาจะกลับไปทันงานเลี้ยงคืนนี้หรือไม่ เขาทำพลาดหรือเปล่าที่ออกมาเป็นเพื่อนอีเร็คไกลขนาดนี้?

ทั้งสองขี่อ้อมเนินเขาไป และในที่สุดธอร์ก็มองเห็นมันที่ตรงขอบฟ้า สัญลักษณ์ที่ชัดเจนของทางแยกแรก มีหอคอยผอม ๆ ขนาดใหญ่เป็นสัญลักษณ์บอกตำแหน่ง มีธงของพระราชาห้อยอยู่ทั้งสี่ด้าน และมีอัศวินกองรบเงินยืนประจำยามอยู่บนกำแพง เมื่อเห็นอีเร็ค อัศวินบนกำแพงก็เป่าแตร แล้วป้อมประตูก็ค่อยเคลื่อนเปิดขึ้น

พวกเขาอยู่ห่างไม่ถึงหนึ่งร้อยหลา อีเร็คชะลอม้าลงเป็นเดิน ธอร์รู้สึกท้องไส้บิดเขม็ง เมื่อรู้ว่านี่คือสองสามนาทีสุดท้ายที่จะได้อยู่กับอีเร็ค จนกว่าจะอีกนานเท่าไรไม่มีใครรู้ ใครจะรู้ว่าเขาจะกลับมาจริง ๆ หรือไม่ หนึ่งปีเป็นเวลาที่นาน และอะไรก็เกิดขึ้นได้ ธอร์ดีใจที่อย่างน้อยเขาก็มีโอกาสได้ขี่ม้ามาเป็นเพื่อนอีเร็ค เขารู้สึกเหมือนได้ทำหน้าที่สมบูรณ์แล้ว

ทั้งสองชักม้าเดินคู่กันไป ม้าของพวกเขาหายใจแรง คนเองก็หายใจแรงเหมือนกัน ขณะที่เข้าใกล้หอคอยมากขึ้น

“ข้าคงไม่ได้เจอเจ้าอีกหลายจันทรา” อีเร็คบอก “เมื่อข้ากลับมา ข้าจะพาเจ้าสาวมาด้วย หลายสิ่งอาจจะเปลี่ยนไป แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จงรู้ไว้ว่าเจ้าจะเป็นเด็กติดตามของข้าเสมอ”

อีเร็คสูดหายใจลึก

“เมื่อข้าจากไป มีบางอย่างที่ข้าอยากให้เจ้าจดจำไว้ อัศวินไม่ได้เป็นด้วยพละกำลัง แต่ด้วยสติปัญญา ความกล้าหาญเพียงอย่างเดียวไม่ได้สร้างอัศวิน แต่เป็นความกล้าหาญ เกียรติยศและสติปัญญารวมกัน

เจ้าจะต้องฝึกฝนเพื่อเสริมสร้างความกล้าหาญและจิตใจ คุณสมบัติของอัศวินไม่ใช่การอยู่เฉย ๆ แต่ต้องลงมือทำ เจ้าต้องฝึกฝน พัฒนาตัวเอง ทุกขณะในทุก ๆ วัน”

“ตลอดหลายจันทรานี้ เจ้าจะเรียนรู้เกี่ยวกับอาวุธทุกชนิด ทักษะทุกด้าน แต่จงจำไว้ ยังมีการต่อสู้อีกมิติหนึ่ง มิติของผู้วิเศษ ไปหาอาร์กอน เรียนรู้ที่จะพัฒนาพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ของเจ้า ข้ารู้ว่าเจ้ามีมัน เจ้ามีศักยภาพที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีอะไรต้องอาย เข้าใจที่ข้าบอกไหม?”

“ครับ ใต้เท้า” ธอร์ตอบ ท่วมท้นด้วยความรู้สึกขอบคุณในความฉลาดและความเข้าใจของเขา

“ข้าเลือกเจ้าให้มาอยู่ในความดูแลเพราะมีเหตุผล เจ้าไม่เหมือนคนอื่น เจ้ามีชะตาที่ยิ่งใหญ่ อาจจะยิ่งใหญ่กว่าข้าด้วย แต่มันยังไม่สมบูรณ์ เจ้าจะต้องไม่ปล่อยให้มันสูญเปล่า เจ้าต้องฝึกฝน การจะเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่ เจ้าไม่เพียงแต่ต้องกล้าหาญและมีฝีมือ แต่เจ้ายังต้องมีจิตวิญญาณของนักรบ และระลึกไว้ในหัวใจและสมองของเจ้าเสมอ เจ้าต้องยินดีสละชีวิตเพื่อผู้อื่น อัศวินที่ยิ่งใหญ่ไม่ได้ตามหาความมั่งคั่งหรือเกียรติยศหรือชื่อเสียงหรือความรุ่งโรจน์ อัศวินที่ยิ่งใหญ่จะทำภารกิจที่ยากที่สุด ภารกิจที่จะทำให้ตัวเองเก่งขึ้น ทุก ๆ วันเจ้าจะต้องอุตสาหะเพื่อให้เก่งขึ้น ไม่ใช่แค่เก่งกว่าคนอื่น แต่จะต้องเก่งกว่าตัวเอง เจ้าจะต้องทำภารกิจเพื่อช่วยคนที่ด้อยกว่า เจ้าจะต้องปกป้องผู้ที่ป้องกันตัวเองไม่ได้ มันไม่ใช่ภารกิจเพื่อความสนุกสนาน แต่เป็นภารกิจของวีรบุรุษ”

ธอร์หัวหมุนขณะพยายามจดจำทุกสิ่ง ทบทวนคำพูดของอีเร็คอย่างระวัง เขาเต็มตื้นด้วยความรู้สึกขอบคุณที่มีต่ออีเร็ค และไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนได้อย่างไร เขารู้ว่าต้องใช้เวลาหลายจันทราที่คำพูดเหล่านี้จะซึมซาบเข้าไปได้ทั้งหมด

พวกเขาไปถึงประตูของทางแยกแรก อัศวินกองรบเงินหลายคนออกมาทักทายอีเร็ค พวกเขาขี่ม้ามาขนาบข้าง มีรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า และเมื่ออีเร็คลงจากหลังม้า พวกนั้นก็ตบหลังเขาแรง ๆ อย่างเพื่อนเก่า

ธอร์กระโดดลงจากหลังม้า จับสายบังเหียนของลานนิน จูงมันไปให้ผู้ดูแลที่ประตู ให้อาหารและนวดเฟ้น ธอร์ยืนอยู่ตรงนั้นขณะที่อีเร็คหันกลับมามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย

การบอกลาครั้งสุดท้ายของพวกเขา มีหลายสิ่งเหลือเกินที่ธอร์อยากบอก เขาอยากจะขอบคุณ แต่ก็อยากจะเล่าทุกอย่างให้อีเร็คฟัง ทั้งเรื่องลางบอกเหตุ ความฝันของเขา และความหวาดกลัวแทนพระราชา เขาคิดว่าอีเร็คอาจจะเข้าใจ

แต่ก็ไม่อาจพูดออกไป อีเร็คแวดล้อมด้วยเหล่าอัศวิน และธอร์กลัวว่าอีเร็คและคนอื่น ๆ จะคิดว่าเขาบ้า ดังนั้นเขาจึงได้แต่ยืนนิ่ง พูดไม่ออก ขณะที่อีเร็คเอื้อมมือมาตบบ่าเขาเป็นครั้งสุดท้าย

“ปกป้องพระราชา” อีเร็คบอกอย่างหนักแน่น

คำพูดนั้นทำให้ธอร์เย็นวาบไปตามสันหลัง ราวกับอีเร็คอ่านใจเขาออก

อีเร็คหันกลับไป และเดินผ่านประตูไปพร้อมกับอัศวินคนอื่น ๆ และเมื่อพวกเขาผ่านเข้าไปแล้ว ลูกกรงเหล็กแหลมก็ค่อย ๆ เคลื่อนลงมาตามหลังพวกเขา

อีเร็คจากไปแล้ว ธอร์รู้สึกวูบโหวงในท้อง มันอาจจะเป็นอีกหนึ่งปีเต็มที่เขาจะได้พบกับอีเร็คอีก

ธอร์ขึ้นม้า กระชับสายบังเหียนและเตะอย่างแรง ยามบ่ายมาถึงแล้วและเขาจะต้องขี่ม้าไปอีกครั้งวันเต็ม ๆ เพื่อไปให้ทันงานเลี้ยง เขารู้สึกว่าคำพูดสุดท้ายของอีเร็คดังก้องอยู่ในหัวเหมือนกับมนตรา

ปกป้องพระราชา

ปกป้องพระราชา

บทที่ 28

ธอร์เร่งขี่ม้าไปในความมืด พุ่งทะยานผ่านประตูสุดท้ายเข้าสู่เขตราชสำนัก แทบจะไม่ได้ชะลอม้าเลยตอนที่กระโดดลงไป หอบหายใจอย่างแรง ขณะส่งสายบังเหียนให้แก่คนดูแล เขาขี่ม้ามาตลอดวัน ดวงอาทิตย์ตกลับไปหลายชั่วโมงแล้ว เขาบอกได้ทันทีจากแสงคบไฟด้านใน และเสียงดนตรีเบื้องหลังประตูว่างานเลี้ยงได้เริ่มขึ้นเต็มที่แล้ว เขาอยากจะเตะตัวเองที่ออกไปนานขนาดนี้ และได้แต่ภาวนาว่ายังไม่สายเกินไป

เขาวิ่งไปหามหาดเล็กที่อยู่ใกล้ที่สุด

“ข้างในเรียบร้อยดีไหม?” เขาถามอย่างเร่งร้อน เขาต้องรู้ว่าพระราชายังปลอดภัยดี แม้จะไม่อาจถามออกไปตรง ๆ ได้ ว่าพระองค์ทรงถูกวางยาพิษหรือไม่

มหาดเล็กมองเขาอย่างประหลาดใจ

“แล้วทำไมถึงจะไม่เรียบร้อยด้วยล่ะ? ทุกอย่างเรียบร้อยดี ยกเว้นที่เจ้ามาสาย พวกทหารยุวชนควรจะมาตรงเวลาเสมอ และเสื้อผ้าของเจ้าก็สกปรก เจ้าจะดูแย่ในในสายตาเพื่อน ๆ ล้างมือเสีย แล้วรีบเข้าไป”

ธอร์รีบเดินผ่านประตูไป เหงื่อไหลชุ่ม จุ่มมือลงไปในอ่างหินเล็ก ๆ ที่มีน้ำอยู่เต็ม วักน้ำใส่ใบหน้า แล้วลูบผมยาวของเขา เขายังไม่ได้หยุดเลยตั้งแต่เช้าตรู่ ตัวเปื้อนฝุ่นจากถนน และรู้สึกเหมือนผ่านสิบวันไปภายในวันเดียว ธอร์สูดหายใจเข้าลึก พยายามสงบใจและทำตัวปกติ ก่อนจะรีบเดินไปตามทางเดิน มุ่งหน้าไปยังห้องจัดเลี้ยง

เมื่อเขาก้าวเข้าไปภายใน ผ่านประตูโค้งบ้านใหญ่ มันช่างเหมือนกับในความฝันของเขา ตรงหน้าเขาคือโต๊ะอาหารขนาดใหญ่สองตัว ยาวอย่างน้อยหนึ่งร้อยฟุต ที่อีกฟากพระราชาทรงประทับเป็นประธานที่โต๊ะของพระองค์ ล้อมรอบด้วยข้าราชบริพาร เสียงดังในห้องโถมใส่ธอร์เหมือนเป็นสิ่งมีชีวิต ทั้งห้องแออัดไปด้วยผู้คน ไม่ใช่เพียงข้าราชบริพาร ทหารกองรบเงินและกองทหารยุวชนที่นั่งอยู่ประจำโต๊ะเท่านั้น แต่ยังมีคนอื่น ๆ อีกนับร้อย วงดนตรีเร่ นักระบำ ตัวตลก สตรีจากร้านนางโลมอีกหลายสิบคน....แล้วยังมีคนรับใช้ต่าง ๆ ทหารยาม สุนัขวิ่งไปมา มันช่างโกลาหล

ผู้ชายดื่มไวน์และเบียร์จากถ้วยใบใหญ่ หลายคนยืนอยู่ บ้างก็ร้องเพลงคนขี้เมา บ้างก็โอบไหล่กัน บ้างก็ชนแก้ว มีอาหารมากมายกองอยู่บนโต๊ะ ทั้งหมูป่า กวาง และสัตว์อื่นที่ล่ามาได้เสียบไม้ย่างอยู่บนเตาไฟ กว่าครึ่งห้องกำลังสวาปามอาหาร ขณะที่อีกครึ่งเดินไปมา ธอร์ดูความโกลาหลในห้องนี้ การได้เห็นว่าพวกเขาเมามายกันแค่ไหน ทำให้เขารู้ว่าถ้าเขามาถึงเร็วกว่านี้ ตอนงานเริ่ม มันคงจะเป็นระเบียบกว่านี้ ในยามดึกแบบนี้ ดูเหมือนจะยิ่งมีคนเมาเลอะเทอะ

ปฏิกิริยาแรกของธอร์นอกจากตะลึงกับภาพที่เห็น เขาโล่งใจที่เห็นพระราชายังทรงมีพระชนม์ชีพ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก พระองค์ยังสบายดี ธอร์สงสัยขึ้นมาอีกว่าลางบอกเหตุนั้นอาจจะไม่มีความหมายอะไร ถ้าความฝันของเขาไม่มีความหมายอะไร ถ้าเขาเพียงแต่คิดมากเกินไปกับเรื่องที่จินตนาการไปเอง คิดไกลไปใหญ่โตกว่าความเป็นจริง แต่เขาก็ยังไม่อาจสลัดความคิดนี้ไปได้ เขายังรู้สึกว่าเป็นเรื่องเร่งด่วนที่จะต้องเตือนพระราชา

ปกป้องพระราชา

ธอร์เดินฝ่าฝูงชน พยายามเข้าไปหาพระราชา แต่ทำได้ช้า เนื่องจากผู้คนต่างเมามาย เอะอะโวยวาย เบียดเสียดกันแบบไหล่ชนไหล่ และพระราชาแม็คกิลประทับอยู่ห่างไปหลายร้อยฟุต

ธอร์พยายามฝ่าไปได้ครึ่งทาง แล้วต้องหยุดเมื่อเห็นเจ้าหญิงเกว็นโดลิน นางประทับอยู่ที่โต๊ะเล็กตัวหนึ่ง ทางด้านข้าง แวดล้อมไปด้วยนางสนองพระโอษฐ์ ดูเศร้าสร้อยไม่เหมือนเช่นเคย พระกระยาหารและเครื่องดื่มไม่ถูกแตะต้อง และทรงนั่งแยกห่างจากราชนิกูลองค์อื่น ๆ ธอร์สงสัยว่ามีอะไรผิดปกติ

ธอร์แยกจากฝูงชนและรีบไปหาเจ้าหญิง

เจ้าหญิงทอดพระเนตรเห็นเขากำลังเข้าไป แต่แทนที่จะแย้มสรวล เหมือนเช่นเคย พระพักตร์กลับมึนตึง เป็นครั้งแรกที่ธอร์เห็นโทสะในแววพระเนตร

เจ้าหญิงเกว็นเลื่อนเก้าอี้ และลุกขึ้น หันหลังให้เขาและเสด็จจากไป

ธอร์รู้สึกเหมือนโดนมีดแทงเข้าที่หัวใจ เขาไม่เข้าใจท่าทีของนาง เขาทำอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ?

เขารีบวิ่งอ้อมโต๊ะ เข้าไปหา แล้วคว้าข้อพระกรไว้อย่างนุ่มนวล

แต่เจ้าหญิงทรงทำให้เขาประหลาดใจด้วยการสะบัดออกอย่างแรง หันมาทำพระพักตร์บึ้งใส่เขา

“อย่ามาแตะตัวข้า!” นางกรีดเสียง

ธอร์ถอยหลัง ตกใจกับท่าทีของเจ้าหญิง นี่ใช่เจ้าหญิงเกว็นโดลินองค์เดิมที่เขารู้จักหรือไม่?

“ข้าขอโทษ” เขาทูล “ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย หรือดูหมิ่น ข้าเพียงต้องการพูดด้วย”

“ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับเจ้า” ทรงตรัสอย่างเดือดดาล พระเนตรวาวด้วยโทสะ

ธอร์แทบจะหยุดหายใจ เขาไม่รู้เลยว่าเขาทำอะไรผิด

“เจ้าหญิง โปรดบอกข้า ข้าทำอะไรให้ไม่พอพระทัยหรือ? ไม่ว่ามันคืออะไร ข้าขอโทษ”

“สิ่งที่เจ้าทำมันเกินจะแก้ไขแล้ว ไม่มีคำขอโทษใดชดเชยได้ มันคือตัวเจ้าต่างหาก”

เจ้าหญิงเสด็จจากไปอีก ใจหนึ่งของธอร์คิดว่าเขาควรปล่อยนางไป และอีกใจไม่อาจทนเดินจากไปได้ หลังจากสิ่งที่ได้มีร่วมกัน เขาต้องรู้ ...ต้องรู้สาเหตุที่ทำให้ทรงโกรธเขามากขนาดนี้

ธอร์วิ่งไปขวาง ปิดทางนางไว้ เขาปล่อยนางไปไม่ได้ ไม่ใช่เช่นนี้

“เจ้าหญิงเกว็นโดลิน ได้โปรด อย่างน้อยโปรดให้โอกาสข้าได้รู้ว่าข้าได้ทำสิ่งใดลงไป โปรดบอกข้า”

เจ้าหญิงทอดพระเนตรมองเขาอย่างโกรธเกรี้ยว ยกพระหัตถ์ขึ้นเท้าสะโพก

“ข้าคิดว่าเจ้ารู้ ข้าว่าเจ้ารู้ดีทีเดียว”

“ข้าไม่รู้” ธอร์บอกอย่างจริงใจ

นางจ้องเขาอย่างประเมิน และในที่สุดดูเหมือนจะเชื่อเขา

“คืนก่อนที่เจ้าจะมาพบข้า มีคนบอกข้าว่าเจ้าไปที่ร้านนางโลม และเจ้าขึ้นห้องกับพวกนางหลายคน และเจ้ามีความสุขกับพวกนางตลอดคืน แล้วพอพระอาทิตย์ขึ้น เจ้าก็มาหาข้า จำเรื่องนี้ได้ไหม? ข้ารังเกียจพฤติกรรมของเจ้า รังเกียจที่เคยพบเจ้า ที่เจ้าเคยแตะต้องข้า ข้าหวังว่าจะไม่ต้องเห็นหน้าเจ้าอีก เจ้าทำให้ข้าเป็นตัวตลก และไม่มีใครทำให้ข้าเป็นตัวตลกได้!”

“เจ้าหญิง!” ธอร์ตะโกน พยายามหยุดนางไว้ เพื่อจะอธิบาย “มันไม่จริง!”

แต่คณะนักดนตรีเข้ามาขวางระหว่างพวกเขา นางจึงเสด็จหลบไป ลัดเลาะผ่านฝูงชนไปอย่างรวดเร็วจนเขาหาไม่พบ ในไม่ช้าเขาก็ตามไม่ทัน

ธอร์รุ่มร้อนอยู่ในใจ เขาไม่อยากเชื่อว่าจะมีใครเข้าไปหา และบอกเรื่องโกหกเกี่ยวกับตัวเขา และทำให้เจ้าหญิงต้องผิดใจกับเขา เขาสงสัยว่าใครกันที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ มันแทบจะไม่สำคัญแล้ว โอกาสของเขากับเจ้าหญิงได้ถูกทำลายลงแล้ว เขารู้สึกเหมือนกำลังจะตายอยู่ภายใน

ธอร์หันไปแล้วมองหาไปทั่วห้อง นึกถึงพระราชา เขารู้สึกวูบโหวงราวกับไม่เหลือสิ่งใดให้มีชีวิตอีกต่อไป

ก่อนที่เขาจะขยับไปไหน อัลทันก็ปรากฏตัวขึ้น ขวางทางเขาไว้ ทำหน้าเยาะเย้ย พร้อมกับรอยยิ้มสาแก่ใจ เขาสวมกางเกงรัดรูปทำจากผ้าไหม เสื้อนอกกำมะหยี่ และหมวกขนนก เขามองลงมาที่ธอร์ พร้อมด้วยจมูกและคางยื่นยาว กับความยโสโอหังและหลงตัวเองอย่างที่สุด

“อะไรกันนี่” เขาบอก “ไม่ใช่เจ้าสามัญชนหรอกหรือ เจ้าได้พบว่าที่เจ้าสาวของเจ้าที่นี่หรือยัง? แน่นอนว่ายังไม่พบสินะ ข้าว่าข่าวลือคงแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว เรื่องวีรกรรมของเจ้าที่ร้านนางโลม” เขายิ้มแล้วเอียงเข้ามาใกล้ ทำให้เห็นฟันสีเหลืองซี่เล็ก ๆ “ที่จริงข้ามั่นใจเลยล่ะว่าลือกันไปทั่วแล้ว”

“เจ้าเคยได้ยินที่เขาพูดกันไหม หากมีความจริงเพียงน้อยนิด มันจะช่วยกระจายข่าวลือ ข้าพบความจริงน้อยนิดนั่น และตอนนี้ชื่อเสียงของเจ้าถูกทำลายป่นปี้แล้ว เจ้าหนู”

ธอร์เดือดดาลความโทสะ เขาทนอีกต่อไปไม่ได้ จึงพุ่งเข้าใส่และชกเข้าที่ท้องของอัลทัน ทำให้เขาทรุดลงไปกอง

ครู่ต่อมามีหลายคนอยู่บนตัวเขา ทั้งเพื่อนจากกองทหารยุวชน และทหาร เข้ามาแยกพวกเขาออกจากกัน

“เจ้าล้ำเส้นของเจ้าแล้ว เจ้าหนู!” อัลทันตะโกน ชี้มาที่เขาผ่านคนอื่น ๆ “ใครอย่าได้บังอาจแตะต้อง

ราชนิกูล! เจ้าจะถูกแขวนอยู่ในคุกไปตลอดชีวิต! ข้าจะทำให้เจ้าถูกจับ! เตรียมตัวไว้เลย! เมื่อแสงแรกของพรุ่งนี้มาถึง ข้าจะพาพวกเขามาจับเจ้า!” อัลทันตะโกน แล้วหันหลังผลุนผลันจากไป

ธอร์ไม่สนใจเรื่องอัลทันหรือทหารของเขา เขาคิดถึงแต่พระราชา เขาปัดมือเพื่อนทหารยุวชนออก แล้วหันหลังไปหาราชาแม็คกิล เขาผลักคนอื่นออกไปพ้นทางขณะที่รีบไปยังโต๊ะเสวยของพระราชา ใจเขายังปั่นป่วนด้วยอารมณ์ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าเหตุการณ์จะออกมาในรูปนี้ เขามาที่นี่โดยมีชื่อเสียงเพิ่มขึ้น เพียงเพื่อจะถูกทำลายลงโดยงูพิษบางตัวที่ทำให้คนรักของเขาเปลี่ยนใจไปจากเขา แล้วยังตอนนี้ พรุ่งนี้ คำขู่เรื่องถูกจับ กับราชินีที่ทรงเป็นปรปักษ์กับเขา เขากลัวว่าเขาอาจจะเป็นได้เท่านี้

แต่ธอร์ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ในตอนนี้ ที่เขาต้องทำคือปกป้องพระราชา

เขาผลักแรงขึ้นเพื่อเปิดทางผ่านผู้คน ชนเข้ากับตัวตลก เดินผ่าเข้าไปกลางวงแสดง และในที่สุดหลังจากผลักมหาดเล็กอีกสามคน เขาก็ไปถึงโต๊ะเสวยของพระราชา

ราชาแม็คกิลประทับอยู่ตรงกลางโต๊ะ ทรงถือแก้วไวน์ทำจากหนังสัตว์ไว้ พระปรางแดง ทรงพระสรวลอย่างสนุกสนาน มีแม่ทัพใหญ่ทั้งหลายร่วมโต๊ะเสวย และธอร์ก็ยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาทั้งหมด เขาฝ่าเข้าไปจนถึงม้านั่งยาว และในที่สุดพระราชาทรงสังเกตเห็นเขา

“ฝ่าบาท” ธอร์ตะโกน มีความสิ้นหวังอยู่ในน้ำเสียง “ข้ามีเรื่องต้องทูล! ขอทรงพระกรุณา!”

ทหารองครักษ์เข้ามาผลักธอร์ออกไป แต่พระราชาทรงยกพระหัตถ์ห้ามไว้

“ธอร์กริน!” ราชาแม็คกิลตรัสด้วยสุรเสียงอย่างกษัตริย์ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นเสวย “เจ้าหนุ่ม ทำไมถึงเข้ามาที่โต๊ะข้า โต๊ะของกองทหารยุวชนอยู่ตรงโน้น”

ธอร์ถวายคำนับลงต่ำ

“ฝ่าบาท ข้าขอโทษ แต่ข้ามีเรื่องต้องทูลบอกพระองค์”

นักดนตรีตีฉาบใส่หูธอร์ จนในที่สุดพระราชาทรงโบกพระหัตถ์ให้หยุด

เมื่อเสียงดนตรีเงียบลง แม่ทัพทั้งหลายต่างหันมามองธอร์ เขารู้สึกได้ว่าทุกคนหันมาสนใจเขา

“เอาล่ะ เจ้าหนุ่มธอร์กริน ตอนนี้เจ้าพูดได้แล้ว ว่ามา อะไรที่รอจนถึงพรุ่งนี้ไม่ได้?” ราชาแม็คกิลตรัส

“ฝ่าบาท” ธอร์เริ่มทูล แต่แล้วก็หยุด เขาจะบอกว่าอย่างไรดี? ว่าเขาฝันหรือ? ว่าเขาเห็นลางบอกเหตุ? ว่าเขารู้สึกว่าพระราชาจะถูกลอบวางยาพิษ? มันจะฟังไร้สาระหรือไม่?

แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาต้องทำต่อไป

“ฝ่าบาท ข้าฝัน” เขาเริ่มทูล “เป็นความฝันเกี่ยวกับพระองค์ ในห้องจัดเลี้ยงแห่งนี้ สถานที่แห่งนี้ ในความฝันบอกว่า....พระองค์ไม่ควรดื่ม”

พระราชาเอนองค์มาข้างหน้า เบิกพระเนตรกว้าง

“ว่าข้าไม่ควรดื่ม?” ทรงทวนคำเสียงดัง ช้า ๆ

แล้วทุกอย่างก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ราชาแม็คกิลจะทรงเอนหลังและหัวเราะด้วยสุรเสียงอันดัง จนสั่นไปทั้งโต๊ะ

“ว่าข้าไม่ควรดื่ม!” พระราชาทวนคำอีก “นั่นมันความฝันอะไรกัน! ข้าควรจะเรียกมันว่าฝันร้าย!”

พระราชาทรงเอนหลังแล้วหัวเราะ โดยมีข้าราชบริพารร่วมหัวเราะด้วย ธอร์หน้าแดงแต่เขาถอยไม่ได้แล้ว

ราชาแม็คกิลโบกพระหัตถ์ ทหารองครักษ์ก้าวเข้ามาจับตัวธอร์แล้วพาออกไป แต่ธอร์สะบัดหนี เขาตั้งใจอย่างยิ่ง ที่จะบอกข้อความนี้แก่พระราชา

ปกป้องพระราชา

“ฝ่าบาท ข้าขอสั่งให้ท่านฟัง!” ธอร์ตะโกน หน้าแดง เอนไปข้างหน้า แล้วทุบโต๊ะด้วยกำปั้นของเขา

โต๊ะสะเทือน และทุกคนหันมามองธอร์

เกิดความเงียบอย่างน่าอึดอัดขึ้น เมื่อพระราชาทรงมีพระพักตร์บึ้งตึง

“เจ้าสั่งอย่างนั้นหรือ?” ราชาแม็คกิลตะโกน “เจ้าสั่งอะไรข้าไม่ได้ เจ้าหนู!” ทรงตะโกนด้วยโทสะที่เพิ่มขึ้น

ทั้งโต๊ะยิ่งเงียบสนิท และธอร์รู้สึกว่าแก้มเขาแดงด้วยความอับอาย

“ฝ่าบาท โปรดประทานอภัย ข้าไม่มีเจตนาจะจาบจ้วง แต่ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของพระองค์ ได้โปรด อย่าทรงดื่ม ข้าฝันว่าพระองค์ทรงถูกลอบวางยาพิษ! ได้โปรด ข้าเป็นห่วงพระองค์อย่างยิ่ง นี่คือเหตุผลที่ข้าบังอาจกล่าววาจาเช่นนั้น”

สีพระพักตร์ของพระราชาค่อยคลายลง ทรงสบตาธอร์นิ่งนาน ก่อนจะทรงหายใจเข้าลึก

“เอาล่ะ ข้าเห็นว่าเจ้าห่วงใยจริง เจ้าเป็นเพียงเด็กโง่เง่า ข้าอภัยให้กับวาจาของเจ้า ไปได้แล้ว และอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีกจนกว่าจะพรุ่งนี้”

ทรงโบกพระหัตถ์บอกทหารองครักษ์ พวกเขาฉุดกระชากพาธอร์ออกไปอย่างรุนแรงในครั้งนี้ โต๊ะเสวยค่อยกลับคืนความสำราญเมื่อทุกคนกลับไปดื่มต่อ

ธอร์ถูกลากออกมาหลายฟุต หน้าร้อนด้วยความอดสู เขากลัวในสิ่งที่ทำลงไปคืนนี้ และรู้สึกห่อเหี่ยวว่าพรุ่งนี้เขาอาจจะต้องชดใช้ อาจจะถูกไล่ออกไปจากที่นี่ ตลอดกาล

เมื่อทหารนายหนึ่งผลักเขาเป็นครั้งสุดท้าย เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ที่โต๊ะของกองทหารยุวชน ห่างจากโต๊ะของพระราชาราวยี่สิบฟุต เขารู้สึกถึงฝ่ามือบนไหล่ เมื่อหันไปก็พบเจ้าชายรีสประทับอยู่ตรงนั้น

“ข้าหาเจ้าทั้งวัน เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?” เจ้าชายตรัสถาม “เจ้าดูเหมือนไปเจอผีมาอย่างนั้น!”

ธอร์รู้สึกปั่นป่วนเกินกว่าจะทูลตอบอะไร

“มานั่งกับข้าสิ...ข้าเก็บที่ไว้ให้” เจ้าชายตรัส

ทรงดึงธอร์ให้นั่งลงข้าง ๆ ที่โต๊ะซึ่งจัดไว้สำหรับราชวงศ์ เจ้าชายก็อดฟรีย์ทรงถือแก้วเหล้าอยู่ในพระหัตถ์ทั้งสองข้าง และที่ประทับอยู่ข้างพระองค์คือเจ้าชายกาเร็ธ กำลังมองด้วยพระเนตรหลุกหลิก ธอร์หวังยิ่งกว่าหวังว่าเจ้าหญิงเกว็นโดลินจะประทับอยู่ที่นั่นด้วย แต่ก็ไม่มี

“มีอะไรหรือ ธอร์?” เจ้าชายตรัสถาม ขณะที่ประทับนั่งข้างเขา “เจ้าจ้องมองโต๊ะนี่เหมือนกับมันจะกัดเจ้า”

ธอร์ส่ายหน้า

“ถ้าข้าทูล ท่านก็ไม่เชื่อข้าอยู่ดี ข้าขอหุบปากไว้ดีกว่า”

“บอกมาเถิด เจ้าบอกข้าได้ทุกเรื่อง” เจ้าชายทรงบอกอย่างจริงจัง

ธอร์มองพระเนตรและรู้ว่าในที่สุดก็มีคนที่จะรับฟังเขาอย่างจริงจัง เขาสูดหายใจลึกก่อนจะเริ่มพูด เขาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

“เมื่อวันก่อน ที่ในป่าตอนที่ข้าอยู่กับพี่สาวของพระองค์ เราเห็นงูหลังขาว นางตรัสว่ามันเป็นลางบอกเหตุ และข้าก็เชื่อเช่นนั้น ข้าไปหาอาร์กอนและเขายืนยันว่าความตายกำลังมา ไม่นานหลังจากนั้น ข้าก็ฝันว่าพระบิดาของพระองค์จะถูกลอบวางยาพิษ ที่นี่ คืนนี้ ในห้องจัดเลี้ยงนี้ ข้ารู้จริง ๆ ว่าพระองค์จะถูกลอบวางยาพิษ มีบางคนพยายามจะลอบปลงพระชนม์” ธอร์ทูล

เขาเล่าทั้งหมดอย่างรวดเร็ว และรู้สึกดีที่ได้บอกมันออกมาให้พ้นอก รู้สึกดีที่มีใครบางคนรับฟังจริง ๆ

เจ้าชายรีสทรงนิ่งเงียบ ขณะที่ทอดพระเนตรมองตาธอร์อยู่นาน ในที่สุดก็ตรัสขึ้น

“เจ้าดูจริงใจ ข้าไม่สงสัย และข้าขอบใจที่เจ้าห่วงใยพระบิดาของข้า ข้าเชื่อเจ้า เชื่อจริง ๆ แต่ความฝันบางครั้งก็มีเล่ห์กล ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดเสมอไป”

“ข้าทูลพระราชาแล้ว” เขาทูลบอก “แต่พวกเขาหัวเราะข้า แน่นอนเลยว่าคืนนี้พระองค์จะทรงดื่ม”

“ธอร์ ข้าเชื่อว่าเจ้าฝันเรื่องนี้ และข้าเชื่อว่าเจ้ารู้สึกเช่นนี้ แต่ข้าก็มีความฝันไม่ดีเหมือนกัน ตลอดชีวิตข้า เมื่อคืนก่อนข้าก็ฝันว่าถูกผลักออกจากปราสาท และตื่นมารู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ แต่ก็เปล่า เจ้าเข้าใจไหม? ความฝันเป็นเรื่องประหลาด และอาร์กอนก็พูดเป็นปริศนา เจ้าอย่าไปถือเป็นจริงจังทั้งหมด พระบิดาสบายดี ข้าสบายดี พวกเราต่างสบายดี พยายามนั่งลงแล้วดื่ม ผ่อนคลายและสนุกกับงานเถอะ”

แล้วเจ้าชายรีสก็เอนพิงพระเก้าอี้ ที่บุด้วยขนสัตว์แล้วทรงดื่ม ทรงโบกพระหัตถ์ให้มหาดเล็ก ซึ่งนำเนื้อกวางชิ้นใหญ่มาวางตรงหน้าธอร์ พร้อมด้วยแก้วเครื่องดื่ม

แต่ธอร์ยังนั่งเฉย จ้องมองอาหารของเขา เขารู้สึกว่าทั้งชีวิตสลายไปตรงหน้า เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร

เขายังคิดถึงแต่เรื่องความฝัน มันเหมือนอยู่ในฝันร้าย ทั้งที่ยังตื่น นั่งอยู่ที่นี่ มองดูทุกคนดื่มกินอยู่รอบตัว สิ่งที่เขาทำได้คือดูเครื่องดื่ม แก้ว ถูกนำไปถวายพระราชา เขาเฝ้ามองจาน และแก้วทุกใบ ทุกครั้งที่พระราชาทรงดื่ม เขารู้สึกเกร็ง

ธอร์หมกมุ่น เขาไม่อาจหันไปทางอื่น เขาเฝ้ามองและเฝ้ามองอยู่เช่นนั้นหลายชั่วโมง

ในที่สุด ธอร์ก็เห็นมหาดเล็กคนหนึ่งเชิญแก้วเสวยที่ไม่เหมือนใบอื่นมาถวายพระราชา มันเป็นแก้วใบใหญ่ทำจากทองคำบริสุทธิ์ ประดับด้วยแถวทับทิมและไพลิน

เหมือนแก้วที่ธอร์เห็นในความฝันทุกประการ

ธอร์ใจเต้นรัวอยู่ในอก มองดูด้วยความพรั่นพรึงขณะที่มหาดเล็กเข้ามาใกล้พระราชามากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเขาอยู่ห่างเพียงฟุตเดียว ธอร์ก็ทนต่อไปไม่ได้ ทุกอณูในตัวเขากรีดร้องว่านั่นคือแก้วยาพิษ

ธอร์กระโจนลุกจากโต๊ะ ฝ่าฝูงชนเข้าไป ใช้ศอกกระแทกคนอื่นที่ขวางทางอย่างแรง

ขณะที่พระราชาทรงเอื้อมหยิบแก้วไปถือไว้ ธอร์กระโจนขึ้นไปบนโต๊ะ เอื้อมมือไปปัดแก้วหลุดจากพระหัตถ์

เกิดความเงียบที่น่าหวาดหวั่นขึ้นทั้งห้องขณะที่แก้วลอยผ่านอากาศและหล่นลงกระทบพื้นหินเสียงดัง

ทั้งห้องเงียบสนิท นักดนตรี ตัวตลกต่างชะงัก คนหลายร้อยคนทั้งบุรุษและสตรีต่างหันมามองเป็นตาเดียว

พระราชาทรงยืนขึ้นช้า ๆ และถลึงตาใส่ธอร์

“เจ้ากล้าดียังไง!” พระราชาตวาดก้อง “เจ้าเด็กอวดดี! ข้าจะจับเจ้าขังเสียที่ทำเช่นนี้!”

ธอร์ลุกขึ้นยืนอย่างหวาดหวั่น เขารู้สึกว่าโลกถล่มใส่เขา เขาอยากจะหายตัวไปเสีย

ทันใดนั้น สุนัขล่าเนื้อตัวหนึ่งก็เดินไปยังไวน์ที่ไหลนองอยู่บนพื้น แล้วเลียกิน ก่อนที่ธอร์จะทันทำอะไร ก่อนที่ทั้งห้องจะมีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นอีก สายตาทุกคู่จ้องไปที่สุนัขตัวนั้น ที่เริ่มทำเสียงน่ากลัว ชวนขนลุก

ครู่ต่อมาสุนัขตัวนั้นก็ตัวแข็งทื่อ ล้มลงนอนขาดใจตาย ทั้งห้องมองที่สุนัขตัวนั้นอย่างตกตะลึง

“เจ้ารู้ว่าแก้วนั้นมียาพิษ!” มีเสียงตะโกนขึ้น

ธอร์หันไปเห็นเจ้าชายกาเร็ธประทับยืนขึ้น แล้วเสด็จมายืนข้างพระบิดา ชี้มาที่ธอร์อย่างกล่าวหา

“เจ้าจะรู้ได้อย่างไรกันว่ามันมียาพิษ? หากเจ้าไม่ใช่คนที่ใส่มันลงไป! ธอร์พยายามวางยาพระราชา!” เจ้าชายกาเร็ธตะโกน

ทั้งห้องฮือฮาด้วยความโกรธเคือง

“เอาตัวไปขังที่คุกใต้ดิน” พระราชามีรับสั่ง

ครู่ต่อมา ธอร์ก็ถูกทหารองครักษ์คว้าตัวไว้จากด้านหลังอย่างแรง แล้วลากเขาไปตามห้อง เขาดิ้นรนและพยายามประท้วง

“ไม่จริง!” เขาตะโกน “ท่านไม่เข้าใจ!”

แต่ไม่มีใครฟัง เขาถูกลากผ่านฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่โดนลากตัวไป ธอร์เห็นทุกคนหายไป เห็นทั้งชีวิตหายไปต่อหน้าต่อตา พวกเขาผ่านห้องออกไปยังประตูด้านข้าง โดยประตูกระแทกปิดตามหลังพวกเขา

ข้างนอกนี้เงียบสงัด ครู่ต่อมาธอร์รู้สึกว่าถูกพาตัวลงไป เขาถูกดึงโดยมือหลายมือ ฉุดให้ลงบันไดหินวนคดเคี้ยว เริ่มมืดขึ้นทุกขณะ และในไม่ช้าเขาก็ได้ยินเสียงร้องของนักโทษคนอื่น ๆ

ประตูกรงห้องขังเปิดออก เขารู้ว่าเขาจะถูกขังอยู่ที่นี่ ที่คุกใต้ดิน

เขาดิ้นรน พยายามขัดขืน เพื่อให้เป็นอิสระ

“ท่านไม่เข้าใจ!” เขาตะโกน

ธอร์เงยหน้ามองเห็นทหารยามตัวใหญ่ท่าทางหยาบกระด้าง มีหนวดเคราบนใบหน้าและฟันเหลือง ก้าวเข้ามา

เขามองธอร์อย่างถมึงถึง

“โอ้ ข้าเข้าใจดีเชียวล่ะ” เสียงแหบพร่าของเขาดังขึ้น

เขาเงื้อแขน และสิ่งสุดท้ายที่ธอร์เห็นก็คือหมัดของเขา เหวี่ยงลงมาที่ใบหน้าของธอร์

จากนั้นโลกของเขาก็มืดลง

มีให้อ่านแล้ว!

A MARCH OF KINGS

(เล่ม 2 ในชุด วงแหวนของผู้วิเศษ)

“วงแหวนของผู้วิเศษ มีส่วนผสมทุกอย่างของการประสบความสำเร็จทันที ไม่ว่าจะเป็นโครงเรื่องหลัก โครงเรื่องย่อย ความลึกลับ อัศวินผู้กล้าหาญ ความสัมพันธ์ที่เบ่งบานพร้อมกับการอกหัก การหลอกหลวงและการทรยศ มันจะทำให้คุณเพลิดเพลินได้หลายชั่วโมง และเป็นที่ชื่นชอบของทุกวัย แนะนำให้มีประจำไว้ในห้องสมุดสำหรับคอนักอ่านเรื่องแฟนตาซี”

--Books and Movie Reviews, Roberto Mattos

ขบวนแห่งกษัตริย์นำเราเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว สู่มหากาพย์การผจญภัยของธอร์เข้าสู่วัยหนุ่ม เมื่อเขาเริ่มรู้มากขึ้นว่าตัวเองเป็นใคร พลังของเขาคืออะไร เมื่อเขาเริ่มเข้าสู่การเป็นนักรบ

หลังจากที่เขาหนีออกจากคุกใต้ดิน ธอร์หวาดกลัวที่ได้รู้เรื่องการพยายามลอบปลงพระชนม์ราชาแม็คกิลเป็นครั้งที่สอง เมื่อพระราชาสิ้นพระชนม์ ทั้งอาณาจักรก็ปั่นป่วน เพราะทุกคนต่างต้องการราชบัลลังก์ ราชสำนักของพระราชามีเรื่องราวชีวิตมากมาย ทั้งการแย่งชิงอำนาจ ความทะเยอทะยาน ริษยา ความรุนแรงและการหักหลัง การเลือกรัชทายาทจากโอรสและธิดา และยังมีดาบประจำราชวงศ์อันเก่าแก่ ขุมพลังของพวกเขา จะมีโอกาสถูกใช้งานโดยคนที่มาใหม่ แต่ทั้งหมดนี้อาจจะกลับตาลปัตร มีการพบอาวุธสังหาร และบ่วงก็รัดแน่นขึ้นในการตามหาตัวผู้ลอบปลงพระชนม์ ในขณะเดียวกันราชวงศ์แม็คกิลต้องเผชิญหน้ากับอันตรายใหม่จากราชวงศ์แม็คคลาวด์ ซึ่งเตรียมการโจมตีจากภายในอาณาจักรวงแหวน

ธอร์ต่อสู้เพื่อชนะใจเจ้าหญิงเกว็นโดลินอีกครั้ง แต่อาจจะไม่มีเวลาพอ เขาถูกสั่งให้หยุด เพื่อเตรียมตัวไปกับพี่น้องกองทหารยุวชนเพื่อไปทำภารกิจหนึ่งร้อยวัน หนึ่งร้อยวันแห่งนรกอันแสนทรหดที่ทหารกองยุวชนทุกคนจะต้องรอดชีวิตไปให้ได้ กองทหารยุวชนจะต้องข้ามหุบเขา ออกไปนอกการคุ้มครองของอาณาจักรวงแหวน ไปสู่แดนเถื่อน และลงเรือข้ามทะเลทาร์ทูเวียนไปยังเกาะแห่งหมอก ที่เล่ากันว่ามีมังกรคอยคุ้มครองอยู่ เพื่อเป็นการเริ่มต้นสู่วัยหนุ่มของพวกเขา

พวกเขาจะกลับมาได้ไหม? อาณาจักรวงแหวนจะรอดหรือไม่ตอนที่พวกเขาไม่อยู่? และในที่สุดธอร์จะได้รู้ความลับเกี่ยวกับโชคชะตาของเขาหรือไม่?

ด้วยการสร้างสรรค์ตัวละครและเนื้อเรื่องที่เป็นผลงานระดับโลก ทำให้ ขบวนแห่งกษัตริย์เป็นมหากาพย์เรื่องราวของเพื่อนและคู่รัก คู่แข่งและคู่แค้น อัศวินและมังกร แผนทางการเมืองและเล่ห์เพทุบาย การเติบโต

การอกหัก การหลอกลวง ความทะเยอะทะยานและการทรยศ และยังเป็นเรื่องราวแห่งเกียรติยศและความกล้าหาญ โชคชะตา วาสนาและเวทมนต์ เป็นนิยายแฟนตาซีที่จะนำเราไปสู่โลกที่เราจะไม่มีวันลืม ซึ่งเหมาะกับทุกเพศและวัย

เล่มที่ 2-13 ในชุดนี้มีให้อ่านแล้ว!