Kitobni o'qish: «วั๊นซ์ กอน »

บทที่ 17

ไรล์ลี่สบถออกมาในลำคอขณะที่กำลังจะจอดรถข้างๆอาคารยาวที่มีดาดฟ้า ชายสามคนสวมเสื้อแจ็คเก็ตของเอฟบีไอกำลังยืนอยู่ด้านนอก คุยอยู่กับตำรวจท้องที่หลายคน

“นี่มันดูไม่ค่อยดีเลย” ไรล์ลี่เอ่ย “เราน่าจะมาถึงก่อนพวกนั้นจะยกโขยงกันมา”

“ใช่ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย” บิลเห็นด้วย

พวกเขาได้รับการบอกเล่าว่าหญิงสาวรายหนึ่งถูกลักพาตัวจากด้านในคลินิคการแพทย์เล็กๆนี้ โดนจับไปเมื่อเช้าตรู่ของวันนี้เอง

“อย่างน้อยครั้งนี้เราก็มาถึงเร็วกว่าเดิม” บิลบอก “ไม่แน่ เราอาจจะมีโอกาสช่วยเธอออกมาอย่างปลอดภัยก็ได้”

ไรล์ลี่เห็นด้วยอย่างเงียบๆ ในคดีต่างๆที่เกิดก่อนหน้า ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่าเหยื่อถูกจับไปที่ไหนและเมื่อไหร่ เหยื่อสาวเหล่านั้นอยู่ดีๆก็หายตัวไปและกลับมาโผล่อีกทีก็กลายเป็นศพไปแล้วโดยทิ้งสัญลักษณ์เป็นนัยยะสื่อถึงความคิดของฆาตกร

ไม่แน่ครั้งนี้อาจจะต่างไป เธอคิด

เธอโล่งอกที่มีคนเห็นเหตุการณ์มากพอที่จะโทรรายงานเหตุการณ์ร้ายกับ 911 ตำรวจท้องที่ได้รับแจ้งเกี่ยวกับฆาตกรต่อเนื่อง และพวกเขาก็ได้แจ้งไปที่เอฟบีไอ พวกเขาเดาเอาว่านี่เป็นการก่อเหตุในรูปแบบเดียวกัน

“มันก็ยังนำหน้าเราไปก้าวหนึ่งอยู่ดี” ไรล์ลี่พูดขึ้น “ถ้าเป็นมันจริงๆ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ฉันจะคาดว่ามันจะก่อเหตุชิงตัวใครเลย”

เธอเคยคิดว่าฆาตกรน่าจะต้องสะกดรอยตามเหยื่อจากโรงรถ ลานจอดรถ หรือ ลู่วิ่งจ็อกกิ้ง หรือแม้กระทั่งละแวกหมู่บ้านที่มีแสงไฟสลัวๆ

“ทำไมมาเลือกเอาคลินิคเพื่อชุมชน?” เธอถาม “แล้วทำไมก่อเหตุตอนกลางวันแสกๆ? ทำไมถึงกล้าเสี่ยงเข้าไปในตัวอาคาร?”

“แน่ละ ไม่น่าจะเป็นตัวเลือกอะไรก็ได้” บิลเห็นด้วย “เริ่มปฏิบัติงานกันเถอะ”

ไรล์ลี่จอดรถไว้ให้ใกล้บริเวณที่ขึงเทปกั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะที่เธอและบิลกำลังลงจากรถ เธอเห็นและจำผู้บังคับบัญชาเจ้าหน้าที่พิเศษ คาร์ล วาล์วเดอร์ ได้

“แย่ละ” ไรล์ลี่พูดเบาๆกับบิลขณะเดินเข้าไปภายในตัวอาคาร

ไรล์ลี่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากกับ วาล์วเดอร์ – ชายหนุ่มหน้าเด็ก หน้าตกกระ ที่มีผมหยักศกสีทองแดง ทั้งไรล์ลี่และบิลไม่เคยมีใครทำคดีภายใต้บังคับบัญชาของเขามาก่อน แต่เขามีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยจะดี เจ้าหน้าที่คนอื่นๆเคยบอกว่าเขาเป็นเจ้านายประเภทที่แย่ที่สุด – คนที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ และเพราะเหตุนั้นถึงยิ่งแน่วแน่ที่จะวางอำนาจบาตรใหญ่และใช้อำนาจเข้าข่ม

ที่ทำให้เรื่องยิ่งแย่ไปกว่านี้สำหรับไรล์ลี่และบิลคือ วาล์วเดอร์มีตำแหน่งสูงกว่าหัวหน้าทีมสายตรง เบรนท์ เมอเรดิธ ของพวกเขา ไรล์ลี่ไม่รู้ว่าวาล์วเดอร์อายุเท่าไหร่ แต่เธอแน่ใจว่าเขาขึ้นมาเป็นใหญ่ในเอฟบีไอได้เร็วเกินไปสำหรับตัวเขาเอง หรือสำหรับใครก็ตาม

เท่าที่ไรล์ลี่รู้ มันเป็นตัวอย่างชั้นดีของทฤษฎีปีเตอร์ทีเดียวล่ะ วาล์วเดอร์ได้ประสบความสำเร็จในการขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่เกินความสามารถของตัวเองแล้ว

วาล์วเดอร์ก้าวเดินมาข้างหน้าเพื่อประจันหน้าไรล์ลี่และบิล

“เจ้าหน้าที่เพจและเจ้าหน้าที่เจฟฟรี่ส์ ผมยินดีที่คุณมาถึงที่นี่ได้” เขากล่าว

ไม่มีพิธีรีตอง ไรล์ลี่ยิงคำถามตรงไปที่วาล์วเดอร์เพื่อถามคำถามที่เธออยากจะรู้

“เราจะรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นคนๆเดียวกันกับที่จับเหยื่อผู้หญิงอีกสามคนไป?”

“ด้วยสิ่งนี้ไง” วาล์วเดอร์บอก พร้อมกับชูถุงพิสูจน์หลักฐานที่ข้างในมีดอกกุหลาบทำจากผ้าราคาถูก “มันอยู่บนพื้นด้านใน”

“บ้าเอ๊ย” ไรล์ลี่สบถ

องค์กรนั้นคอยระมัดระวังไม่ไห้ข้อมูลรั่วไหลไปถึงสื่อ เกี่ยวกับรายละเอียดวิธีการจัดการเหยื่อของฆาตกร – การที่เขาทิ้งดอกกุหลาบไว้ในจุดเกิดเหตุในสถานที่ๆเขาจะจัดวางศพ นี่ไม่ใช่การกระทำเลียนแบบหรือจากฆาตกรรายใหม่

“คราวนี้เป็นใครกันล่ะ?” บิลถาม

“เธอชื่อ ซินดี้ แมคคินน่อน” วาล์วเดอร์บอก “เธอเป็นผู้ช่วยพยาบาล โดนจับไปตอนที่มาทำงานตอนเช้าเพื่อจัดความเรียบร้อยของคลินิค”

แล้ววาล์วเดอร์ก็แนะนำเจ้าหน้าที่อีกสองคน ผู้หญิงอายุน้อยคนหนึ่ง และ ผู้ชายที่น่าจะอายุน้อยกว่าอีกคนหนึ่ง “คุณอาจจะเคยพบ เจ้าหน้าที่ เคร็ก หวง และเจ้าหน้าที่ เอมิลี่ เครตั้น พวกเขาจะมาร่วมทีมช่วยเหลือคุณในคดีนี้”

บิลพึมพำออกมาให้ได้ยิน “แม่ง อะไรกันว—”

ไรล์ลี่กระทุ้งไปที่ซี่โครงของบิลเพื่อบอกให้เขาเงียบ

“หวงและเครตั้นได้ฟังบรีฟคดีคร่าวๆแล้ว” วาล์วเดอร์เสริม “พวกเขารู้เรื่องคดีพอๆกับที่คุณรู้”

ไรล์ลี่ฉุนอยู่ในใจ เธอต้องการจะบอกวาล์วเดอร์ว่า ไม่ หวงกับเครตั้นไม่ได้รู้พอๆกับที่เธอรู้ ไม่ได้รู้มากเท่าบิลด้วยซ้ำ เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะรู้พอๆกันโดยไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับสถานที่เกิดเหตุ หรือ โดยไม่ได้ใช้เวลานับไม่ถ้วนไปกับการส่องหาหลักฐาน พวกเขาไม่ได้มีอะไรใกล้เคียงกับสิ่งที่บิลและเธอได้ใส่ลงไปแล้วในคดีนี้ แล้วเธอเองก็แน่ใจด้วยว่าเจ้าหน้าที่เด็กสองคนนี้ยังไม่เคยลองมองภาพผ่านความคิดฆาตกรเพื่อจะได้รับรู้และเข้าใจประสบการณ์ของฆาตกร

ไรล์ลี่สูดหายใจเข้าลึกและระงับความโกรธ

“ด้วยความเคารพนะคะท่าน” เธอกล่าว “เจ้าหน้าที่เจฟฟรี่ส์และดิฉันเราเข้าใจคดีเป็นอย่างดีและเราก็ต้องรีบทำงานอย่างเร็วด้วย ความช่วยเหลือพิเศษ…มันไม่ได้ช่วยอะไร” เธอเกือบจะพูดว่าความช่วยเหลือพิเศษมันจะยิ่งทำให้ช้าลงไปอีก แต่ก็หยุดตัวเองไว้ได้ทัน ไม่มีประโยชน์ที่จะไปพูดดูเบาเด็กๆ

ไรล์ลี่มองเห็นรอยยิ้มหยันบนหน้าอ่อนเยาว์ของวาล์วเดอร์

“ด้วยความเคารพ เจ้าหน้าที่เพจ” เขาตอบกลับมา “ท่านวุฒิสมาชิกนิวโบรไม่เห็นด้วย”

หัวใจเธอหล่นตุ้บไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไรล์ลี่จำการพูดคุยกับวุฒิสมาชิกได้ และบางอย่างที่เขาบอกไว้ “คุณอาจจะไม่รู้ แต่ผมมีคนรู้จักสนิทสนมในตำแหน่งระดับสูงอยู่หลายคนในองค์กรของคุณ”

แน่นอน วาล์วเดอร์ต้องเป็นหนึ่งในพวก “คนรู้จักสนิทสนม”

วาล์วเดอร์เชิดคางขึ้นและพูดด้วยอำนาจที่หยิบยืมเขามา “ท่านวุฒิสมาชิกบอกว่าคุณมีปัญหาในการทำความเข้าใจกับความสำคัญในภาพรวมของคดีนี้”

“ดิฉันเกรงว่าท่านวุฒิสมาชิกจะปล่อยให้อารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผล” ไรล์ลี่กล่าว “ฉันเข้าใจและเห็นใจนะคะ ท่านโศกเศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก จึงคิดว่าการฆาตกรรมของบุตรสาวนั้นมันเกี่ยวพันกับการเมืองหรือเป็นเรื่องส่วนตัวหรือทั้งคู่ ซึ่งจริงๆมันเห็นชัดอยู่แล้วว่าไม่ใช่”

วาล์วเดอร์หรี่ตามองอย่างเยาะๆ

“มันเห็นชัดตรงไหน” เขาบอก “มันเห็นชัดสำหรับผมว่าท่านพูดถูก”

ไรล์ลี่แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“ท่านคะ บุตรสาวของท่านวุฒิสมาชิกเป็นเหยื่อรายที่สามจากตอนนี้ที่เพิ่มเป็นสี่รายแล้วนะคะ” เธอแย้ง “ระยะเวลาของการก่อเหตุมันลากยาวมาถึงสองปีกว่า มันเป็นเหตุสุดวิสัยที่ลูกสาวของท่านต้องมากลายเป็นหนึ่งในบรรดาเหยื่อ”

“ผมไม่คิดแบบนั้น” เขาแย้งกลับ “และเจ้าหน้าที่หวงกับเจ้าหน้าที่เครตั้นก็ไม่คิดอย่างนั้นเช่นกัน”

ราวกับนัดไว้ เจ้าหน้าที่ เอมิลี่ เครตั้น แทรกขึ้น

“คุณไม่รู้สึกเหรอว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก?” เธอร่วมวง “เช่นว่า บางครั้งผู้กระทำผิดจะจัดฉากการสังหารเหยื่อรายหนึ่งก่อนจะลงมือฆาตกรรมเหยื่อที่ตั้งใจเอาชีวิตจริงๆ เพื่อให้มันดูเหมือนเป็นการลงมือต่อเนื่องและไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว”

“การลักพาตัวครั้งล่าสุดนี้อาจมีจุดประสงค์แบบเดียวกันก็ได้” เจ้าหน้าที่ เคร็ก หวง เสริมเข้ามา “เหยื่อล่อชิ้นสุดท้าย”

ไรล์ลี่คุมตัวเองไม่ได้ กลอกตาไปกับความอ่อนต่อโลกของเด็กพวกนี้

“นั่นมันเป็นความคิดที่เก่ามากแล้ว” เธอตอบ “เรื่องในนิยาย มันไม่ได้เกิดขึ้นในชีวิตจริง”

“ยังไงก็ช่าง” วาล์วเดอร์พูดด้วยเสียงวางอำนาจ “มันเกิดขึ้นแล้วคราวนี้”

“เราไม่มีเวลาจะมาเสียกับเรื่องพวกนี้” ไรล์ลี่สะบัด หมดสิ้นความอดทน “เรามีพยานบ้างรึเปล่า?”

“มีอยู่หนึ่งคน” วาล์วเดอร์ตอบ “เกรต้า เทโดรว์โทรแจ้ง 911 แต่จริงๆแล้วเธอก็ไม่ได้เห็นอะไรมากมาย เธอนั่งอยู่ด้านใน พนักงานต้อนรับก็อยู่ด้านในเหมือนกัน แต่เธอไม่ได้เห็นเหตุการณ์จริง ตอนที่เธอมาถึงตอนแปดโมงเช้า ตำรวจมาถึงที่นี่แล้ว”

ผ่านเข้าไปในประตูแก้วของคลินิค ไรล์ลี่มองเห็นผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ในห้องนั่งรอ คนหนึ่งรูปร่างผอมอยู่ในชุดวิ่งออกกำลังกาย ถือเชือกจูงเจ้าตูบพันธุ์ค็อกเกอร์สเปเนียลอยู่ข้างๆ อีกคนหนึ่งโครงร่างใหญ่ วัยกลางคน หน้าตาออกไปทางฮิสแปนิก

“ท่านได้สอบสวนคุณ เทโดรว์ แล้วรึยังคะ?” ไรล์ลี่ถามวาล์วเดอร์

“เธอสะเทือนขวัญมากเกินกว่าจะให้ปากคำ” วาล์วเดอร์ตอบ “เราจะนำตัวเธอกลับไปที่หน่วยวิเคราะห์พฤติกรรมด้วย”

ครั้งนี้ไรล์ลี่อดกลอกตาไปมาไม่ได้ ทำไมจะต้องทำให้พยานที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่รู้สึกเหมือนเป็นผู้ต้องสงสัยด้วย จะทำกร่างทำไม อย่างกับนั่นจะไม่ทำให้เธอสะเทือนขวัญไปมากกว่านี้?

ไม่สนใจมือไม้ที่โบกไม่ให้เธอเข้าของวาล์วเดอร์ เธอผลักประตูผลัวะเปิดออกและเดินอาดๆผ่านเข้าไปตรงทางเข้า

บิลตามเธอเข้ามา แต่เขาปล่อยหน้าที่สอบสวนให้เป็นของไรล์ลี่ ขณะที่เขาไปตรวจสอบห้องทำงานที่เชื่อมต่อกัน พร้อมไปสอดส่องดูห้องนั่งรอ

ผู้หญิงคนที่อยู่กับเจ้าตูบมองไรล์ลี่อย่างหวั่นๆ

“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” เกรต้า เทโดรว์ ถาม “ฉันพร้อมจะให้ปากคำแล้ว แต่ไม่มีใครถามอะไรฉันเลย ทำไมฉันถึงยังกลับบ้านไม่ได้?”

ไรล์ลี่นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเธอและลูบมือเธอปลอบ

“คุณจะได้กลับบ้านแน่ค่ะ คุณเทโดรว์ ไม่นานหรอก” เธอบอก “ดิฉัน เจ้าหน้าที่เพจ และฉันจะสอบปากคำคุณนิดหน่อยในตอนนี้”

เกรต้า เทโดรว์ พยักหน้าสั่นๆ เจ้าตูบเพียงแต่นอนอยู่บนพื้นข้างๆมองขึ้นมาหาไรล์ลี่อย่างเป็นมิตร

“หมาน่ารักนะคะ” ไรล์ลี่บอก “มารยาทดีมาก มันอายุเท่าไหร่คะ เป็นตัวผู้ – หรือตัวเมีย?”

“ตัวผู้ค่ะ ชื่อ โทบี้ อายุห้าขวบ”

ไรล์ลี่ยื่นมือออกไปหาเจ้าตูบช้าๆ เมื่อเห็นท่าทางเหมือนจะอนุญาตของมัน เธอจึงเอามือลูบหัวมันเบาๆ

หญิงสาวพยักหน้าเป็นคำขอบคุณ ไรล์ลี่หยิบดินสอและสมุดโน๊ตออกมา

“ตอนนี้ก็ค่อยๆนะคะ ไม่ต้องรีบ” ไรล์ลี่เอ่ย “ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง พยายามนึกให้ได้ทุกอย่างเท่าที่จะทำได้”

หญิงสาวพูดขึ้นอย่างช้าๆและตะกุกตะกัก

“ฉันพาโทบี้มาเดินเล่น” เธอชี้ไปด้านนอก “เรากำลังเลี้ยวมุมเข้ามาหลังรั้วต้นไม้เตี้ยๆ ตรงด้านนั้น มองเข้ามาก็เห็นคลินิค ฉันรู้สึกว่าได้ยินอะไรซักอย่าง เลยมองไปทางนั้น มีผู้หญิงคนนึงอยู่ที่ประตูคลินิค เธอกำลังทุบประตูแก้ว ฉันคิดว่าเห็นเธอโดนอุดปาก แล้วก็มีใครบางคนมาดึงเธอไปข้างหลังหายออกไปจากระยะสายตา”

ไรล์ลี่ลูบมือหญิงสาวอีกครั้ง

“คุณทำได้ดีมากค่ะ คุณเทโดรว์” เธอกล่าว “คุณเห็นหน้าคนร้ายบ้างมั้ยคะ”

หญิงสาวพยายามนึกอย่างหนัก

“ฉันไม่เห็นหน้าเขา” เธอตอบ “ฉันมองไม่เห็นหน้าเขา มันมีไฟเปิดอยู่ในคลินิค แต่….”

ไรล์ลี่เห็นภาพความทรงจำแล่นผ่านในหน้าของหญิงสาว

“อ้อ” เธอสะดุด “เขาสวมหน้ากากสกีสีมืดๆ”

“ทำได้ดีมากค่ะ แล้วเห็นอะไรอีกคะ”

หญิงสาวเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้หยุดคิด ฉันดึงโทรศัพท์ออกมาโทรแจ้ง 911 ต้องรอสายนานมาก กว่าจะมีคนมารับสาย ฉันกำลังพูดสายกับโอเปอเรเตอร์แล้วก็มีรถขนของวิ่งผ่าออกมาจากด้านหลังอาคาร ยางล้อครูดไปกับพื้นขณะกำลังจะออกจากลานจอดรถ มันออกมาแล้วเลี้ยวซ้าย”

ไรล์ลี่จดโน๊ตอย่างรัว เธอเห็นแล้วว่าวาล์วเดอร์กับสมุนเด็กน้อยสองคนเดินเข้ามาในห้องและยืนอยู่ตรงโน้น แต่เธอก็ทำเป็นไม่สนใจ

“เป็นรถขนของแบบไหนคะ” เธอถาม

คิ้วของหญิงสาวผูกเป็นโบว์ “เป็นรถกระบะ ฉันคิดว่านะ อืมใช่ ถูกแล้ว ดูเก่ามาก – อาจจะเป็นรุ่นตั้งแต่ยุคเก้าสิบปลายๆ มันสกปรกมากด้วย แต่ฉันคิดว่ามันเป็นสีน้ำเงินเข้ม หรือสีกรมท่า แล้วก็มีอะไรอยู่บนหลังคารถ เหมือนแคมเปอร์แต่ไม่ใช่แคมเปอร์ เหมือนตะแกรงอลูมิเนียมที่มีช่อง”

“ประทุนเหรอ?” ไรล์ลี่ลองเสนอ

หญิงสาวพยักหน้า “ฉันคิดว่ามันคงมีชื่อเรียกแบบนั้น”

ไรล์ลี่นั้นพอใจและประทับใจในความจำของหญิงสาวมาก

“แล้วเลขทะเบียนรถล่ะคะ” ไรล์ลี่ถาม

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย

“ฉัน – ฉันมองไม่ทัน” เธอตอบ น้ำเสียงผิดหวังกับตัวเอง

“ไม่เห็นแม้แต่ตัวอักษรเดียว หรือ เลขเดียวเหรอคะ” ไรล์ลี่ถามอีก

“ฉันขอโทษค่ะ แต่ฉันไม่เห็นจริงๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันพลาดไปได้ยังไง”

วาล์วเดอร์ก้มต่ำลงมากระซิบเสียงเข้มที่ข้างหูไรล์ลี่

“เราต้องเอาตัวเธอไปหน่วยวิเคราะห์พฤติกรรม” เขาบอก

เขาดึงตัวเองกลับไปเล็กน้อยขณะที่ไรล์ลี่ลุกขึ้นยืน

“ขอบคุณค่ะ คุณเทโดรว์” ไรล์ลี่บอก “ตอนนี้คงมีเพียงเท่านี้ค่ะ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ขอที่อยู่เบอร์ติดต่อไว้รึยังคะ”

หญิงสาวพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับบ้านไปพักผ่อนนะคะ” ไรล์ลี่พูดกับเธอ “เราจะติดต่อไปเร็วๆนี้ค่ะ”

หญิงสาวจูงเจ้าตูบออกไปจากคลินิคเพื่อกลับบ้าน วาล์วเดอร์ดูพร้อมจะระเบิดด้วยความโกรธและไม่ได้ดั่งใจ

“คุณกำลังทำบ้าอะไร” เขาออกคำสั่ง “ผมบอกว่าต้องเอาตัวเธอไปหน่วยวิเคราะห์พฤติกรรมไง”

ไรล์ลี่ยักไหล่ “ฉันนึกไม่ออกเลยว่าทำไมเราถึงต้องทำอย่างนั้น” เธอบอก “เราต้องเดินหน้าคดีนี้ต่อไปแล้วเธอคนนั้นก็บอกเราหมดทุกอย่างเท่าที่เธอจะทำได้แล้ว”

“ผมต้องการให้หมอสะกดจิตเธอ ช่วยให้เธอจำทะเบียนรถได้ มันต้องอยู่ในหัวสมองเธอตรงไหนซักแห่ง”

“เจ้าหน้าที่วาล์วเดอร์” ไรล์ลี่พูดขึ้น พยายามไม่ให้เสียงออกอาการหมดความอดทนตามที่เธอรู้สึก “เกรต้า เทโดรว์ เป็นหนึ่งในพยานที่ช่างสังเกตที่สุดที่ฉันเคยสอบปากคำในช่วงที่ผ่านมายาวนานนี้ เธอบอกว่าเธอไม่รู้ว่าเธอพลาดไปได้ยังไง พูดมาจากคนที่มีความจำดีมากอย่างเธอ มันมีความหมายได้อยู่อย่างเดียว”

เธอหยุดพูดไปซักพักอย่างท้าทายให้วาล์วเดอร์ต้องเดาว่า “อย่างเดียว” นั้นคืออะไร เธอบอกได้จากหน้าตาอันว่างเปล่าของเขาเลยว่าเขาไม่มีไอเดียอะไรเลย

“มันไม่มีเลขทะเบียนจะให้เห็น” เธอพูดต่อในที่สุด “ถ้าไม่ใช่คนร้ายเอามันออก มันก็ต้องสกปรกเลอะซะจนอ่านไม่ออก สิ่งที่เธอเห็นคือพื้นที่ว่างเปล่าตรงบริเวณที่ควรจะมีทะเบียนรถ หากมีทะเบียนรถอยู่ตรงนั้นจริง ผู้หญิงคนนั้นคงได้มองเห็นอย่างน้อยก็เศษเสี้ยวหนึ่งของมัน”

บิลแปร้นเสียงทางจมูกอย่างชื่นชม ไรล์ลี่อยากจะเข้าไปปิดปากเขา แต่นั่นก็คงยิ่งทำให้เรื่องแย่ เธอตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุย

“ญาติของเหยื่อได้รับการติดต่อหรือยังคะ” เธอถามวาล์วเดอร์

เขาพยักหน้า “สามีของเธอมาที่นี่แป๊บนึง แต่เขารับไม่ได้ เราเลยส่งเขากลับบ้าน เขาอยู่ถัดไปไม่กี่บล็อค ผมจะส่งเจ้าหน้าที่หวง กับ เจ้าหน้าที่เครตั้น ไปสอบสวนเขาเอง”

เจ้าหน้าที่อายุน้อยทั้งสองยืนแยกตัวออกไปคุยอะไรกันอย่างกุลีกุจอมาซักพักแล้ว พวกเขาหันมาทางไรล์ลี่ บิล และ วาล์วเดอร์ หน้าตาดูพอใจกับผลงานมาก

“เอมิลี่ – เอ้ย เจ้าหน้าที่เครตั้นกับผมเราคิดออกแล้ว” หวงพูดขึ้น “มันไม่มีร่องรอยของการงัดแงะ ไม่มีอะไรบ่งถึงการใช้กำลังเข้าไป นั่นก็หมายถึงไอ้โรคจิตนั่นมันรู้จักคนใน พูดก็คือ เขารู้จักคนที่ทำงานในคลินิค เขาอาจจะทำงานอยู่ที่นี่เองก็เป็นได้”

“เขามีโอกาสได้กุญแจมา” เครตั้นเสริมทัพ “อาจจะขโมยมา หรืออาจจะยืมมาแล้วเอาไปปั๊มกุญแจใหม่ อะไรทำนองนั้น และเขารู้รหัสโค้ดปิดสัญญาณเตือน เขาเดินเข้าเดินออกได้โดยที่ไม่ทำให้สัญญาณมันหวีดขึ้นมา เราจะสอบสวนบรรดาสต๊าฟโดยมีข้อสันนิษฐานนี้เป็นแนวทาง

“และเราก็รู้ว่าควรมุ่งประเด็นไปที่ใคร” หวงพูดขึ้น “คนที่มีความอาฆาตหรือความแค้นกับท่านวุฒิสมาชิกนิวโบร”

ไรล์ลี่ระงับอารมณ์โกรธ สองคนนี้กำลังด่วนสรุปอะไรที่ยังไม่มีหลักฐาน แน่นอนพวกเขาอาจจะถูก แต่เราลืมมองอะไรไปรึเปล่า? เธอมองไปรอบห้องนั่งรอของคลินิคและทางเดินที่เชื่อมต่อและพบความเป็นไปได้อันใหม่ในหัว เธอหันไปทางพนักงานต้อนรับเชื้อสายฮิสแปนิก

“ขอโทษนะคะ คุณผู้หญิง” เธอพูดกับหญิงวัยกลางคนเป็นภาษาสเปน “ห้องเก็บเวชภัณฑ์อยู่ตรงไหนคะ?”

“ตรงนั้น” เธอตอบกลับเป็นภาษาสเปน ชี้มือไปทางประตูตรงทางเดิน

ไรล์ลี่เดินไปที่ประตูและเปิดออก เธอมองเข้าไปข้างในแล้วหันกลับมาบอกวาล์วเดอร์ว่า “ดิฉันสามารถบอกท่านได้เลยว่ามันเข้ามาภายในอาคารได้อย่างไร มันเข้ามาทางนี้”

วาล์วเดอร์ดูไม่สบอารมณ์ ในทางตรงกันข้าม หน้าของบิลบอกทุกอารมณ์ยกเว้นความหงุดหงิด – จะพูดให้ตรงก็คือ เขาดูยินดีมาก ไรล์ลี่รู้ว่าบิลก็ไม่ชอบวาล์วเดอร์มากพอๆกับเธอ เขาอยากจะเห็นวาล์วเดอร์โดนสอนมวยในการสืบคดีดูสักครั้ง

เจ้าหน้าที่อ่อนประสบการณ์อีกสองคนยืนจ้องไปที่ประตูตรงทางเดินที่บัดนี้เปิดออก แล้วหันกลับมาทางไรล์ลี่

“ดิฉันไม่เข้าใจ” เจ้าหน้าที่เอมิลี่ เครตั้น บ่นอุบ

“มันก็แค่ตู้เก็บของ” เคร็ก หวง เสริมเข้ามา

“ดูกล่องด้านหลังพวกนั้นสิ” ไรล์ลี่บอก “อย่าแตะต้องอะไรนะ”

บิลกับวาล์วเดอร์เข้าไปร่วมวงกับกลุ่ม เพื่อจะดูภายในตู้เก็บซัพพลายขนาดใหญ่ ทั้งกระดาษและผ้าพันเคล็ดถูกเก็บไว้บนชั้นวางแบบกว้าง เสื้อผ้าของแพทย์ถูกตั้งรวมกันอยู่มุมหนึ่ง แต่กล่องใหญ่หลายใบที่วางอยู่บนพื้นนั้นดูแปลกที่ แม้ว่าทุกอย่างในตู้นี้จะถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่กล่องพวกนั้นวางอยู่ในมุมแปลกๆและมีพื้นที่ว่างเหลือให้เห็นอยู่ด้านหลังกล่อง

“กล่องพวกนี้ถูกดันออกมาจากกำแพงด้านหลัง” บิลคอมเม้นท์ “พื้นที่สามารถให้คนแอบอยู่ด้านหลังได้อย่างสบายๆ”

“ไปตามทีมพิสูจน์หลักฐานมานี่” วาล์วเดอร์สั่งเสียงสะบัดกับเจ้าหน้าที่เด็กน้อยทั้งสอง แล้วเขาจึงถามไรล์ลี่ “คุณมีทฤษฎีว่ายังไง?”

สมองของเธอประมวลภาพเหตุการณ์อย่างรวดเร็ว เธอเริ่มต่อจิ๊กซอว์ทีละตัว

“เขามาถึงที่คลินิคเมื่อวานนี้” เธอเริ่ม “น่าจะตอนบ่ายๆ ช่วงที่คลินิคกำลังวุ่นวายเป็นพิเศษ ท่ามกลางความพลุกพล่านของคนไข้ เขาสอบถามเรื่องง่ายๆบางอย่างกับพนักงานต้อนรับ อาจจะเป็นการวัดความดันเลือด และ เธอ ก็อาจจะเป็นนางพยาบาลที่วัดความดันเลือดให้กับเขา – ซินดี้ แมคคินน่อน ผู้หญิงคนที่เขาเฝ้าสะกดรอยตาม ผู้หญิงที่เขามาเพื่อลักพาตัว เขาน่าจะสนุกเลยล่ะ”

“คุณก็ไม่สามารถจะแน่ใจได้อยู่ดี” วาล์วเดอร์บอก

“ไม่หรอก” ไรล์ลี่เห็นด้วย “และแน่นอนเขาคงไม่บอกชื่อจริง ให้คนไปตรวจสอบบันทึกคลินิคว่าเธอได้ให้บริการใครที่สต๊าฟคนอื่นไม่คุ้นหน้าบ้างรึเปล่า อันที่จริงเราควรจะตรวจสอบคนไข้ทุกคนที่มาใช้บริการที่นี่เมื่อวานนี้”

การทำอย่างนั้นมันใช้เวลานาน ไรล์ลี่รู้ดี แต่พวกเขาก็ต้องตรวจสอบทุกความเป็นไปได้อย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ต้องมีคนหยุดการก่อเหตุของชายผู้นี้

“เขามาที่นี่” ไรล์ลี่พูดต่อ “พูดคุยกับคนไข้รายอื่นๆ ไม่แน่อาจมีใครจำอะไรประหลาดๆได้ ขณะที่ไม่มีคนสนใจ เขาก็จัดการหาวิธีเข้าไปในห้องเก็บซัพพลายนี้”

“มันไม่ใช่ห้องเก็บยาแล้วผมก็ไม่เห็นว่าจะมีของมีค่าอะไรพอให้ขโมย” บิลเสริม “ดังนั้น มันถึงไม่มีคนคอยเฝ้าจับตาดูอย่างระมัดระวัง”

“เขาหดตัวเข้าไปในพื้นที่แคบใต้ชั้นล่างสุดของชั้นวางของ แอบอยู่หลังกล่องพวกนั้น” ไรล์ลี่บรรยายต่อ “พวกสต๊าฟไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น คลินิคปิดตามเวลาปกติและทุกคนก็กลับบ้านโดยไม่มีใครสังเกตอะไร หลังจากแน่ใจว่าทุกคนกลับไปหมดแล้ว ไอ้โรคจิตก็ผลักกล่องออก คลานออกมา และทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้าน เขารออยู่ที่นี่ทั้งคืน ถ้าให้ฉันเดา มันคงนอนหลับสบาย”

ทีมพิสูจน์หลักฐานเดินเข้ามา เจ้าหน้าที่ขยับเปิดทางให้พวกทีมพิสูจน์ทำหน้าที่หาเส้นผม, ลายนิ้วมือ, หรืออะไรก็แล้วแต่ที่สามารถตรวจหาดีเอ็นเอหรือหลักฐานอื่นได้

“คุณอาจพูดถูก” วาล์วเดอร์บ่นพึมพำเบาๆ “เราต้องตามไปเช็คทุกที่ที่เขาอาจจะเดินไปในช่วงกลางคืน นั่นหมายถึงทุกบริเวณ”

“มันเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด” ไรล์ลี่บอก “ซึ่งปกติก็เป็นวิธีที่ดีสุดเช่นกัน”

เธอสวมถุงมือพลาสติกเดินลงไปตรงทางเดิน มองเข้าไปดูทุกห้อง ห้องหนึ่งเป็นมุมกาแฟของสต๊าฟ มีโซฟาดูนุ่มน่านั่ง

“ที่นี่เป็นที่นอนของเขา” เธอพูดด้วยความรู้สึกมั่นใจ

วาล์วเดอร์มองดูภายใน “ทุกคน อยู่ห่างๆห้องนี้จนกว่าทีมพิสูจน์จะตรวจสอบเสร็จ” เขาพูดขึ้น พยายามอย่างมากที่สุดให้เสียงฟังดูเหมือนเชี่ยวชาญ

ไรล์ลี่เดินกลับมาที่ห้องนั่งรอ “เขามาอยู่บริเวณนี้แล้วตอน ซินดี้ แมคคินน่อน มาถึงเมื่อเช้า ตามเวลาที่กะไว้ แล้วก็คว้าตัวเธอไว้”

ไรล์ลี่ชี้ไปที่สุดทางเดิน

“แล้วเขาก็ลากเธอออกไปตรงทางออกด้านหลัง เขาเอารถกระบะมาจอดรอไว้อยู่แล้ว”

ไรล์ลี่หลับตาลงครู่หนึ่ง เธอแทบจะเหมือนมองเห็นเขาในความคิด ร่างเป็นเงาดำที่เธอมองยังไงก็เห็นไม่ชัด ถ้าเขาดูโดดเด่นก็ต้องมีคนสังเกตเห็นแล้ว แสดงว่าภายนอกเขาดูธรรมดาทั่วไป ไม่อ้วน ไม่เตี้ยมากไม่สูงมาก ไม่มีทรงผมประหลาดๆ ไม่มีรอยสักหรือรอยทำสีผม เขาน่าจะสวมเสื้อผ้าที่ดูกำลังดี แบบที่ระบุไม่ได้ว่าทำอาชีพอะไร ชุดลำลองธรรมดา เธอคิดว่าแบบนั้นน่าจะดูเป็นธรรมชาติ น่าจะเป็นสไตล์เสื้อผ้าที่ใส่ประจำ

“เขามีความเกี่ยวข้องยังไงกับเหยื่อผู้หญิงพวกนี้?” เธอพึมพึมเบาๆ “อาการโกรธเกรี้ยวแบบนี้มาจากไหน?”

“เดี๋ยวเราก็รู้” บิลบอกอย่างแน่วแน่

วาล์วเดอร์นั้นปิดปากเงียบสนิทไปแล้วตอนนี้ ไรล์ลี่รู้เหตุผลว่าทำไม ทฤษฎีสุดประณีตเกี่ยวกับเรื่องผู้ต้องหามีคอนเน็คชั่นกับคนใน ตอนนี้ดูช่างน่าขันเสียเหลือเกิน เมื่อไรล์ลี่อ้าปากพูดอีกครั้ง เธอกล่าวในน้ำเสียงเกือบๆจะให้กำลังใจว่า

“เจ้าหน้าที่วาล์วเดอร์ ดิฉันรู้สึกขอบคุณความกระตือรือร้นของเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนของท่าน” เธอกล่าว “พวกเขายังต้องเรียนรู้ และวันหนึ่งพวกเขาก็จะเก่งได้เอง ดิฉันเชื่อแบบนั้นจริงๆ แต่ดิฉันก็ยังคิดว่าท่านควรจะปล่อยการสอบสวนสามีของเหยื่อให้เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่เจฟฟรี่ส์และดิฉัน”

วาล์วเดอร์ถอนหายใจและพยักหน้าให้เธอน้อยๆแทบสังเกตไม่เห็น

ไม่ต้องพูดอะไรอีก ไรล์ลี่และบิลกลับออกไปจากที่เกิดเหตุ เธอมีคำถามสำคัญหลายอย่างจะถามสามีของเหยื่อนั่นเอง

บทที่ 18

เธอขับรถไปตามที่อยู่ที่พนักงานต้อนรับของคลินิคให้มา ไรล์ลี่รู้สึกถึงความไม่ชอบเดิมๆที่จะต้องไปสอบปากคำครอบครัว ภรรยาหรือสามีของเหยื่อ เธอสัมผัสได้ว่าครั้งนี้มันจะแย่ยิ่งกว่าทุกครั้ง แต่การลักพาตัวยังเพิ่งเกิดสดๆร้อนๆอยู่

“ไม่แน่ คราวนี้ เราอาจจะหาเธอพบก่อนมันจะลงมือสังหาร” เธอพูดขึ้น

“ถ้าทีมพิสูจน์หลักฐานสามารถหาหลักฐานอะไรเกี่ยวกับมันได้” บิลตอบ

“ไม่รู้ทำไม ฉันมีความรู้สึกว่าชื่อของมันไม่น่าจะอยู่ในสารบบไหนเลย” ภาพที่ไรล์ลี่ร่างเค้าโครงขึ้นในหัวนั้นไม่ใช่ภาพของผู้ต้องหาทั่วไป เหตุที่เกิดนี้มันดูจะมาจากมุมส่วนตัวของคนร้ายแต่เธอก็ตอบไม่ได้ว่าอะไร เธอต้องหาคำตอบได้แน่ เธอมั่นใจ แต่เธอจำเป็นต้องหาคำตอบได้เร็วพอที่จะหยุดความโหดร้ายน่าเวทนาที่ซินดี้กำลังต้องเจอในขณะนี้ ไม่มีใครสมควรต้องมาทนความเจ็บปวดจากคมมีดนั้น…หรือความมืดมิดนั้น…หรือแสงไฟแสบตาจากคบเพลิงนั่น…

“ไรล์ลี่” บิลเรียกขึ้นเสียงเฉียบ “นั่นไง อยู่ตรงนั้น”

ไรล์ลี่โดนฉุดกลับมาสู่ปัจจุบัน เธอจอดรถตรงทางเดินเท้าแล้วมองไปรอบๆบริเวณย่านนั้น ค่อนข้างซ่อมซ่อแต่ก็ดูอบอุ่นและเชื้อเชิญ มันเหมือนพวกบ้านเช่าราคาถูกที่คนอายุน้อยและมีเงินไม่มากจะมาตามหาฝัน

แน่นอน ไรล์ลี่แน่ใจว่าย่านนี้คงไม่คงอยู่แบบนี้ไปตลอด การปรับปรุงพื้นที่น่าจะมีกำหนดมาถึงในอีกไม่ช้า ซึ่งอันที่จริงก็น่าจะดีสำหรับพวกห้องแสดงงานศิลปะ หากเหยื่อนั้นรอดพ้นออกมาได้อย่างปลอดภัย

ไรล์ลี่กับบิลเดินลงจากรถและตรงไปที่หน้าร้านแกลลอรี่ รูปปั้นเหล็กหน้าตาหล่อเหลาวางแสดงไว้อยู่ตรงกระจกด้านหน้าหลังป้ายห้อยที่มีคำว่า “ปิดแล้ว”

อพาร์ทเม้นท์ของสองสามีภรรยาอยู่ด้านบน ไรล์ลี่กดออดที่หน้าประตู เธอและบิลรออยู่ด้านนอกเพียงครู่ สงสัยว่าใครกันนะที่จะออกมาเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดออก เธอโล่งอกที่ได้รับการต้อนรับจากเจ้าหน้าที่ชำนาญการเฉพาะทางของเอฟบีไอหน้าตาเป็นกันเอง เบเวอร์ลี่ แชดดิกก์ ไรล์ลี่เคยร่วมงานกับเบเวอร์ลี่มาก่อนแล้ว ผู้ชำนาญการเฉพาะทางทำงานนี้มาแล้วอย่างน้อยก็ยี่สิบปี เธอมีวิธีที่วิเศษมากในการจัดการกับความเศร้าเสียใจในการสูญเสียของสมาชิกในครอบครัว

“เราต้องการสอบปากคำคุณแมคคินน่อนบางข้อ” ไรล์ลี่เอ่ย “หวังว่าคุณจะจัดการได้”

“โอเค” เบเวอร์ลี่ตอบ “แต่ค่อยๆพูดกับเขาก็แล้วกัน”

เบเวอร์ลี่พาบิลและไรล์ลี่เดินขึ้นมาชั้นบนของอพาร์ทเม้นท์เล็ก สภาพข้างบนให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวาในความเศร้า ตกแต่งด้วยภาพวาดและรูปปั้นสวยงามมากมาย คนที่อาศัยอยู่ที่นี่น่าจะต้องชอบสังสรรค์ให้กับชีวิตและโอกาส มันคงไม่มีอีกแล้วสินะ? ใจเธอปวดร้าวไปกับคู่สามีภรรยาอายุน้อยคู่นี้

นาตาเนียล แมคคินน่อน ชายวัยยี่สิบปลายๆ นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกึ่งห้องกินข้าว รูปร่างผอมโย่งเก้งก้างของเขายิ่งทำให้เขาดูหัวใจสลาย

เบเวอร์ลี่แจ้งด้วยเสียงนุ่มนวล “คุณนาตาเนียล เจ้าหน้าที่เพจและเจ้าหน้าที่เจฟฟรี่ส์มาขอพบค่ะ”

ชายหนุ่มมองบิลและไรล์ลี่อย่างมีหวัง พูดด้วยเสียงต่ำๆอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“คุณหาซินดี้พบแล้วรึยัง? เธอเป็นอะไรรึเปล่า? ยังมีชีวิตอยู่มั้ย?

ไรล์ลี่ตระหนักว่าเธอไม่สามารถจะพูดอะไรที่เป็นประโยชน์ได้เลย ยิ่งขอบคุณที่เบเวอร์ลี่นั้นอยู่ที่นี่ด้วย และที่เธอนั้นสานสัมพันธ์อันดีไว้ได้แล้วกับสามีผู้กระวนกระวายคนนี้

เบเวอร์ลี่นั่งลงข้างๆ นาตาเนียล แมคคินน่อน

“ยังไม่มีใครมีข้อมูล นาตาเนียล” เธอพูด “พวกเขามาเพื่อช่วยคุณ”

บิลและไรล์ลี่นั่งลงด้านข้าง

ไรล์ลี่ถามขึ้น “คุณแมคคินน่อน ในระยะนี้ภรรยาของคุณมีพูดอะไรเกี่ยวกับความรู้สึกหวาดกลัวหรือถูกคุกคามบ้างหรือเปล่าคะ”

เขาส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไร

บิลเสริมเข้ามา “มันเป็นคำถามที่น่าลำบากใจ แต่เราจำเป็นจะต้องถามตามหน้าที่ ทั้งคุณและภรรยาของคุณมีศัตรูที่ไหน หรือใครที่อาจประสงค์ร้ายกับคุณบ้างหรือเปล่าครับ”

ฝั่งสามีดูไม่ค่อยเข้าใจคำถาม

“ไม่ ไม่” เขาพูดติดๆขัดๆ “ฟังนะครับ มีบางครั้งที่อาจจะมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งบ้างตามสายงานของผม แต่มันก็เป็นแค่เรื่องงี่เง่าเล็กๆน้อยๆ เป็นการจิกกัดกันระหว่างศิลปิน ไม่ใช่คนที่จะทำอะไรอย่าง…”

เขาหยุดพูดไปกลางประโยค

“แล้วทุกคนก็…รัก ซินดี้ด้วย” เขาพูดต่อ

ไรล์ลี่จับสังเกตความกังวลและไม่แน่ใจในการใช้ไวยากรณ์ในรูปอดีตกาลของเขา เธอรับรู้ว่าการสอบปากคำชายผู้นี้คงไม่ให้ผลลัพธ์อะไรและคงเป็นอะไรที่ไร้ความรู้สึกไปสักหน่อย เธอและบิลควรจะรีบตัดบทและปล่อยให้เป็นหน้าที่ความดูแลของเบเวอร์ลี่จะดีกว่า

ในระหว่างนี้ ไรล์ลี่สำรวจไปรอบอพาร์ทเม้นท์ พยายามมองหาหลักฐานแม้เพียงเล็กน้อย

ไม่จำเป็นต้องมีใครบอกเลยว่าซินดี้และนาตาเนียล แมคคินน่อน นั้นไม่มีลูกด้วยกัน นอกจากอพาร์ทเม้นท์จะไม่ใหญ่พอแล้ว ภาพศิลปะรอบๆบ้านยังไม่ได้มีการทำแผงป้องกันมือเด็กอีกต่างหาก

แต่เธอสงสัยว่าสถานการณ์คงจะไม่เหมือนกันกับ มาร์กาเร็ต และ รอย เจอราตี้ ซะทีเดียว เซ้นท์ของเธอบอกว่าทั้งซินดี้และนาตาเนียลนั้นเลือกเองที่จะไม่มีลูก แบบชั่วคราว

พวกเขากำลังรอเวลาที่เหมาะสม ให้มีเงินมากกว่านี้, มีบ้านหลังใหญ่กว่านี้, ชีวิตเป็นระบบมากกว่านี้

พวกเขาคิดว่ามีเวลาเหลือเฟือ ไรล์ลี่คิดในใจ

เธอนึกย้อนไปถึงการคาดการณ์เมื่อช่วงต้นของเธอว่าฆาตกรพุ่งเป้าไปที่คนเป็นแม่ ตอนนี้ทำให้เธอต้องแปลกใจอีกครั้งว่าทำไมเธอถึงได้คิดพลาดไปมากมายเช่นนี้

มีสิ่งอื่นในอพาร์ทเม้นท์ที่เธอเพิ่งนึกขึ้นมาได้ เธอไม่เห็นรูปถ่ายของนาตาเนียลและซินดี้ตรงไหนเลย มันก็ไม่น่าแปลกใจหรอก ดูจากที่คู่สามีภรรยานั้นสนใจกับสิ่งประดิษฐ์ต่างๆมากมายยกเว้นรูปถ่ายของตัวเอง พวกเขาไม่ใช่คนหลงรูป

แต่ถึงกระนั้น ไรล์ลี่จำเป็นต้องเห็นหน้าซินดี้ชัดๆ

“คุณแมคคินน่อนคะ” เธอเรียกเขาอย่างระมัดระวัง “คุณพอจะมีรูปถ่ายปัจจุบันของภรรยาคุณมั้ย?”

เขามองเธอด้วยสีหน้าว่างเปล่าครู่หนึ่ง ก่อนจะฉายแววดีใจ

“ทำไมครับ มีสิ” เขาตอบ “ผมมีที่เพิ่งถ่ายใหม่ๆเลยอยู่ในมือถือ”

เขาดึงรูปภาพขึ้นมาบนหน้าจอมือถือแล้วส่งต่อให้ไรล์ลี่

ไรล์ลี่ใจเต้นตึกตักจนแทบจะจุกคอหอยเมื่อเธอเห็นภาพ ซินดี้ แมคคินน่อน กำลังนั่งอยู่โดยมีเด็กหญิงประมาณสามขวบนั่งอยู่บนตัก ทั้งคู่ดูสดใสเต็มไปด้วยความสุข ในมือมีตุ๊กตาที่แต่งชุดเดรสสวยงามถืออยู่ระหว่างกลาง

เธอเหมือนหยุดหายใจไปชั่วขณะ ผู้หญิงที่ถูกลักพาตัว, เด็ก, และตุ๊กตา เธอคิดไว้ไม่ผิดเลย อย่างน้อยก็ไม่ได้ผิดทั้งหมด มันต้องมีความเกี่ยวข้องกันระหว่างฆาตกรกับตุ๊กตา

“คุณแมคคินน่อน เด็กในภาพนี้เป็นใครคะ” ไรล์ลี่ถาม อย่างนิ่งที่สุดเท่าที่จะระงับเสียงได้

“นั่นหลานสาวของซินดี้ ชื่อ เกล” นาตาเนียล แมคคินน่อนตอบเธอ “แม่ของเธอคือพี่สาวของซินดี้ ชื่อ เบ็คกี้”

“รูปนี้ถ่ายไว้เมื่อไหร่คะ” ไรล์ลี่ถามอีก

ชายหนุ่มหยุดคิด “ผมจำได้ว่าซินดี้ส่งมาให้ผมเมื่อวันศุกร์” เขาตอบ “ใช่แล้ว ผมแน่ใจ เธอส่งมาวันนั้นแหละ เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของเกล ซินดี้ไปช่วยพี่สาวจัดงาน เธอเลิกงานเร็วเพื่อไปช่วย”

ไรล์ลี่กระเสือกกระสนในความคิด ไม่แน่ใจว่าควรจะถามอะไรต่อไป

“ตุ๊กตาตัวนี้เป็นของขวัญให้หลานสาวคุณซินดี้เหรอคะ” เธอถามต่อ

นาตาเนียลผงกหัว “เกลตื่นเต้นมาก มันทำให้ซินดี้มีความสุขมาก เธอชอบเวลาเห็นเกลมีความสุข เด็กคนนั้นเป็นเหมือนลูกสาวสำหรับเธอ เธอโทรมาหาผมทันทีเพื่อเล่าให้ผมฟัง นั่นก็เป็นตอนที่เธอส่งรูปมา”

ไรล์ลี่พยายามคุมเสียงให้เป็นปกติ “เป็นตุ๊กตาที่น่ารักมาก ดิฉันพอเข้าใจเลยว่าทำไมเกลถึงชอบมันมาก”

เธอลังเลอีกครั้ง จ้องไปที่ภาพตุ๊กตาราวกับมันสามารถจะบอกเธอในสิ่งที่เธอจำเป็นต้องรู้ได้ แน่นอนว่าปากเปื้อนรอยยิ้มนั้น ดวงตาสีฟ้าว่างเปล่าคู่นั้น มีกุญแจที่จะไขข้อข้องใจของเธอได้ แต่เธอไม่รู้แม้กระทั่งว่าจะถามอะไรต่อ

จากหางตา เธอมองเห็นว่าบิลกำลังมองเธออยู่อย่างจดจ้อง

ทำไมคนร้ายที่โหดเหี้ยมถึงต้องจัดท่าเหยื่อให้เหมือนตุ๊กตาด้วย?

ในที่สุดไรล์ลี่ก็ถามขึ้นมาว่า “คุณพอจะทราบมั้ยว่าคุณซินดี้ซื้อตุ๊กตามาจากที่ไหน”

นาตาเนียลมีสีหน้างงงวย บิลเองก็ดูหน้าตาประหลาดใจ ไม่ต้องสงสัยเลย เขาต้องกำลังคิดอยู่แน่ว่าเธอกำลังจะทำอะไร ความจริงก็คือ ไรล์ลี่เองก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน

“ผมไม่ทราบเหมือนกัน” นาตาเนียลบอก “เธอไม่ได้บอกผม มันสำคัญเหรอครับ”

“ดิฉันก็ไม่แน่ใจ” ไรล์ลี่สารภาพ “แต่ก็คิดว่ามันมีเปอร์เซ็นต์”

นาตาเนียลนั้นเริ่มจะหมดความอดทน “ผมไม่เข้าใจ นี่มันเรื่องอะไรกัน คุณกำลังจะบอกว่าภรรยาของผมถูกจับตัวไปเพราะตุ๊กตาของเด็กคนนึงเนี่ยนะ”

“ไม่ใช่ค่ะ ดิฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น” ไรล์ลี่พยายามคุมเสียงให้นิ่งและน่าเชื่อถือ ก็แน่ล่ะ เธอเข้าใจดีว่าเธอพูดเหมือนอย่างที่เขาเข้าใจนั่นแหละ เธอคิดว่าภรรยาของเขาน่าจะถูกจับตัวไปเพราะตุ๊กตาของเด็กหญิงคนหนึ่ง แม้ว่ามันจะฟังไม่ขึ้นเลยก็ตาม

นาตาเนียลเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ไรล์ลี่เห็น เบเวอร์ลี่ แชดดิกก์ ผู้ชำนาญการเฉพาะทางที่นั่งอยู่ด้านข้างเริ่มมองเธออย่างอึดอัด

ด้วยการส่ายหน้าน้อยๆ เบเวอร์ลี่เหมือนพยายามจะสื่อให้ไรล์ลี่รู้ว่าต้องเบามือกับชายผู้นี้ให้มากกว่านี้ เธอเตือนตัวเองว่าการสอบปากคำเหยื่อหรือครอบครัวของเหยื่อนั้นไม่ใช่งานถนัดของเธอ

ฉันต้องระวังมากกว่านี้ เธอเตือนตัวเอง หากแต่เธอก็จำเป็นต้องรีบแล้ว หญิงสาวถูกจับตัวไป ถูกจับมัดหรือถูกขังมันไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่สำคัญคือเธอไม่มีเวลาเหลืออยู่อีกนานนัก นี่ใช่เวลามานั่งกั๊กข้อมูลกันหรือ?

“มีทางไหนที่พอจะทราบได้บ้างมั้ยว่าคุณซินดี้ซื้อมันมาจากที่ไหน” ไรล์ลี่ถาม พยายามพูดด้วยเสียงที่อ่อนลง “แค่เผื่อไว้ว่าเราอาจจำเป็นต้องใช้ข้อมูลนั้น”

“ซินดี้กับผมเรามีเก็บพวกใบเสร็จต่างๆ” นาตาเนียลบอก “แค่สำหรับไว้หักภาษีรายจ่าย ผมไม่คิดว่าเธอจะเก็บใบเสร็จพวกของขวัญไว้ แต่จะลองดูให้”

นาตาเนียลเดินเข้าไปในตู้และดึงกล่องรองเท้าลงมา เขานั่งกลับลงมาและเปิดดูภายในกล่องที่เต็มไปด้วยกระดาษใบเสร็จ เขาเริ่มค้นและคุ้ยดู มือไม้ก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“ผมไม่คิดว่าผมจะช่วยคุณได้” เขาบอก

เบเวอร์ลี่หยิบกล่องไปจากเขาอย่างนุ่มนวล

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแมคคินน่อน” เธอบอกกับเขา “เดี๋ยวดิฉันจะช่วยหาให้เอง”

เบเวอร์ลี่เริ่มคุ้ยใบเสร็จในกล่อง นาตาเนียลนั้นใกล้จะบ่อน้ำตาแตก

“ผมไม่เข้าใจ” เขาพูดออกมาด้วยเสียงแตกพร่า “เธอก็แค่ซื้อของขวัญ มันอาจจะเป็นอะไรก็ได้จากที่ไหนก็ได้ ผมว่าเธอมีหลายตัวเลือกที่คิดว่าจะซื้อ แต่มาลงตัวที่ตุ๊กตา”

ไรล์ลี่รู้สึกมวนท้อง ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม การตัดสินใจเลือกซื้อตุ๊กตาเป็นเหตุให้ ซินดี้ แมคคินน่อน ต้องมาเจอกับฝันร้าย หากเธอตัดสินใจซื้อตุ๊กตาสัตว์แทน เธอจะยังได้อยู่ในบ้านวันนี้ มีชีวิตอยู่และมีความสุขดีมั้ย?

“คุณได้โปรดช่วยอธิบายผมทีว่าเรื่องตุ๊กตาพวกนี้มันอะไรกัน?” นาตาเนียลถามย้ำ

ไรล์ลี่รู้ว่าชายผู้นี้ยิ่งกว่าสมควรที่จะได้รับคำอธิบาย แต่เธอก็คิดไม่ออกว่าจะพูดยังไงให้มันดูไม่ร้ายแรง

“ดิฉันคิดว่า – ” เธอเริ่มพูดอย่างลังเล “ดิฉันคิดว่าคนร้ายที่จับตัวภรรยาของคุณไป – อาจจะมีความหมกมุ่นเกี่ยวกับตุ๊กตา”

เธอรับรู้ได้ถึงอากัปกิริยาของคนอื่นๆที่อยู่ในห้อง บิลส่ายหัวและเบือนหน้ามองลงต่ำ เบเวอร์ลี่เงยหน้าขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ นาตาเนียลมองเธอด้วยสีหน้าหมดหวังหมดอาลัยตายอยาก

“อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น” เขาถามปนก้อนจุกในลำคอ “คุณรู้อะไรเกี่ยวกับมัน คุณปิดบังอะไรอะไรผมอยู่”

ไรล์ลี่คิดหาคำตอบที่จะช่วยกู้สถานการณ์ได้ แต่เธอก็เห็นแววตระหนักถึงความจริงในดวงตาคู่นั้นของเขา

“มันเคยก่อคดีมาก่อน ใช่มั้ย?” เขาถาม “มันเคยมีเหยื่อมาก่อนหน้านี้ใช่มั้ย เรื่องนี้มันเกี่ยวกับเรื่อง – ?”

นาตาเนียลดิ้นรนจนจำบางอย่างได้

“โอ้ พระเจ้า” เขาอุทาน “ผมเคยอ่านเจอในข่าว เรื่องฆาตกรต่อเนื่อง มันฆ่าผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว ศพถูกพบที่โมวส์บี้พาร์ค แล้วยังมีที่อุทยานแห่งชาติใกล้เมืองแดกเก็ตต์ แล้วยังแถวๆเมืองเบลดิ้งอีก”

เขาก้มตัวลงเริ่มร้องไห้อย่างคุมสติไม่อยู่

“คุณคิดว่าซินดี้คือเหยื่อรายต่อไปเหรอ” เขาร้องไห้ “คุณคิดว่าเธอตายแล้วใช่มั้ย”

ไรล์ลี่สั่นหัวอย่างให้ความมั่นใจ

“ไม่ใช่ค่ะ” ไรล์ลี่พูด “ไม่ใช่ พวกเราไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ”

“แล้วพวกคุณ คิด อะไร?”

ความคิดของเธอสับสนอลหม่านไปหมด เธอจะบอกเขาว่าอะไรดี บอกว่าภรรยาของเขาน่าจะยังมีชีวิตอยู่ แต่คงกลัวจนขวัญกระเจิง หรือจะบอกว่าคงกำลังจะถูกทรมานอย่างเจ็บปวดหรืออาจถูกทำให้พิการ หรือจะบอกว่าการกรีดการฟันแทงคงจะไม่มีการหยุดพัก – จนกว่าจะมีคนไปช่วยเธอออกมาหรือไม่ก็เธอต้องตายไปซะก่อน จะบอกอันไหนก่อนดี?

ไรล์ลี่อ้าปากจะพูด แต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา เบเวอร์ลี่โน้มตัวมาข้างหน้าและวางมือลงบนแขนข้างหนึ่งของเธอ หน้าของผู้ชำนาญการเฉพาะทางคนนี้นั้นยังคงอบอุ่นและเป็นมิตร แต่นิ้วที่เธอแตะลงมานั้นค่อนข้างหนักแน่น

เบเวอร์ลี่พูดด้วยเสียงอันเบาหวิว ราวกับกำลังอธิบายให้เด็กตัวน้อยฟัง

“ดิฉันหาใบเสร็จไม่เจอ” เธอบอก “มันไม่มีในกล่องค่ะ”

ไรล์ลี่เข้าใจความหมายแฝงของเธอ เบเวอร์ลี่กำลังบอกเธอด้วยสายตาว่าการสอบปากคำมันเกินจะควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ และถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องกลับไป

“เดี๋ยวดิฉันจะดูต่อให้เอง” เบเวอร์ลี่ทำปากพูดเป็นเสียงกระซิบที่แทบฟังไม่รู้เรื่อง

ไรล์ลี่กระซิบตอบกลับไป “ขอบคุณมาก ฉันขอโทษด้วย”

เบเวอร์ลี่ยิ้มและพยักหน้าอย่างเห็นใจ

นาตาเนียลนั่งปิดหน้า ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาดูขณะที่ไรล์ลี่และบิลลุกขึ้นเพื่อกลับออกไป

พวกเขาเดินออกจากอพาร์ทเม้นท์ลงบันไดเพื่อไปที่ถนน ทั้งคู่เข้าไปนั่งในรถแต่เธอก็ไม่ยอมสตาร์ทเครื่อง เธอรู้สึกว่าน้ำตาของเธอเองเริ่มเอ่อล้นออกมา

ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน เธอคิดในใจ ฉันไม่รู้ต้องทำอะไร

ความคิดเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดาของเธอในช่วงหลายวันมานี้เลย

“มันคือเจ้าตุ๊กตานั่นแหละ บิล” เธอพูดออกมา พยายามจะอธิบายทฤษฎีใหม่ให้ทั้งตัวเธอเองและบิลฟัง “มันต้องเกี่ยวกับตุ๊กตาแน่ๆ คุณจำที่ รอย เจอราตี้ พูดกับเราที่เมืองเบลดิ้งได้มั้ย”

บิลยักไหล่ “เขาบอกว่าภรรยาคนแรก – มาร์กาเร็ต – ไม่ชอบตุ๊กตา เขาบอกเพราะมันทำให้เธอเศร้าและบางครั้งก็ทำให้เธอร้องไห้”

“ใช่ เพราะเธอไม่สามารถมีลูกเป็นของตัวเองได้” ไรล์ลี่ต่อให้เขา “แต่เขามีพูดบางอย่างต่อ เขาบอกว่าเธอมีเพื่อนและญาติมากมายที่มีลูกเป็นของตัวเอง บอกว่าเธอต้องไปงานเลี้ยงรับขวัญเด็กอยู่เสมอ และไปช่วยจัดงานเลี้ยงวันเกิด”

ไรล์ลี่สังเกตจากสีหน้าของบิลว่าเขาเริ่มจะเข้าใจแล้ว

“ดังนั้น บางครั้งเธอก็ต้อง ซื้อ ตุ๊กตา” เขาพูดต่อจากไรล์ลี่ “แม้ว่ามันจะทำให้เธอเศร้า”

ไรล์ลี่ทุบพวงมาลัยด้วยกำปั้น

“พวกเธอทุกคนซื้อตุ๊กตา” เธอพูดอย่างคิดอะไรได้ “มัน เห็น พวกเธอซื้อตุ๊กตา และก็เห็นพวกเธอซื้อตุ๊กตาในร้านและในสถานที่เดียวกัน”

บิลพยักหน้า “เราต้องหาร้านนั้นให้เจอ” เขาบอก

“ใช่” ไรล์ลี่รับ “ที่ไหนซักแห่งในบริเวณหนึ่งพันกว่าตารางไมล์นี้ มีร้านขายตุ๊กตาที่เหยื่อทุกรายเข้าไป แล้วมันก็อยู่ในร้านนั้นด้วย ถ้าเราหาร้านนั้นเจอ ไม่แน่ – บางที – เราอาจจะเจอตัวมัน”

ในเวลานั้นเอง โทรศัพท์มือถือของบิลก็ดังขึ้น

“ฮัลโหล” เขาทักไป “ครับ เจ้าหน้าที่วาล์วเดอร์ ผมเจฟฟรี่ส์พูด”

ไรล์ลี่กลั้นเสียงโอดอย่างรำคาญ สงสัยว่าจะมีปัญหาอะไรที่วาล์วเดอร์จะเอามาให้พวกเขาต้องแก้กันอีก

เธอเห็นบิลอ้าปากค้างด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ

“พระเจ้า” เขาอุทาน “พระเจ้า โอเค โอเค พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

บิลวางสายแล้วหันมาจ้องไรล์ลี่ พูดไม่ออกไปหลายวินาที

“วาล์วเดอร์กับพวกเจ้าหน้าที่ไก่อ่อนที่เขาพามาด้วยนั่น” เขาบอก “พวกเขาจับฆาตกรได้แล้ว”

บทที่ 19

ไรล์ลี่กับบิลมาถึงที่หน่วยวิเคราะห์พฤติกรรมเพื่อเจอวาล์วเดอร์รอพวกเขาอยู่ที่ประตู

“เราจับมันได้แล้ว” วาล์วเดอร์บอก นำทางพวกเขาเข้าไปในอาคาร “เราจับไอ้ฆาตกรได้แล้ว”

ไรล์ลี่จับความดีใจระคนโล่งใจได้ในน้ำเสียงของเขา

“จับได้ยังไง?” เธอถามคำถาม

“เจ้าหน้าที่เพจ คุณประเมินหวงกับเครตั้นต่ำเกินไปจริงๆ” วาล์วเดอร์ต่อว่า “หลังจากที่คุณไป พนักงานต้อนรับบอกพวกเขาเกี่ยวกับผู้ชายที่ดูโรคจิตที่ระยะนี้มาด้อมๆมองๆอยู่แถวคลินิค มันชื่อ แดเริล กัมม์ คนไข้ผู้หญิงหลายคนมาร้องทุกข์เกี่ยวกับเขา พวกเธอบอกว่ามันพยายามจะเข้าใกล้พวกเธอมากเกินไป ไม่เคารพสิทธิส่วนบุคคล มันยังพูดอะไรจาบจ้วงอีกหลายอย่าง แล้วเคยแอบเข้าไปในห้องน้ำหญิงครั้งหรือสองครั้งด้วย”

ไรล์ลี่ครุ่นคิดเรื่องนี้ ตรวจสิ่งที่ได้รับรู้มาเปรียบเทียบกับการคาดคะเนเค้าโครงคนร้ายของเธอเอง อาจจะเป็นมันก็ได้ เธอคิด

รู้สึกถึงความตื่นเต้นในลำคอ

บิลถามวาล์วเดอร์ขึ้นว่า “ไม่มีใครโทรแจ้งตำรวจเกี่ยวกับนายกัมม์นี่เลยเหรอครับ”

พวกเขาให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อาคารเป็นคนจัดการ เจ้าหน้าที่บอกให้นายกัมม์อยู่ห่างๆ ในสถานที่แบบนั้นพวกเขาคงเจอพวกคนประหลาดไม่บ่อยนัก แต่หวงกับเครตั้นก็จับใจความรูปพรรณสัณฐานได้ พวกเขาคิดว่าฟังดูแล้วเหมือนกับฆาตกรที่เรากำลังตามล่า เลยไปหาเอาที่อยู่จากพนักงานต้อนรับมาแล้วก็ตรงไปที่อพาร์ทเม้นท์ของมัน”

“ท่านรู้ได้ยังไงว่าใช่เขา” ไรล์ลี่ถาม

“มันสารภาพเอง” วาล์วเดอร์ตอบอย่างขรึมๆ “เราได้คำสารภาพจากมันแล้ว”

ตัวไรล์ลี่เริ่มสัมผัสได้กับความรู้สึกโล่งอก “แล้วซินดี้ แมคคินน่อนล่ะ” เธอถาม “เธออยู่ที่ไหน”

“เรากำลังตามเรื่องอยู่” วาล์วเดอร์บอก

ความโล่งอกเมื่อสักครู่มลายหายไป “ท่านหมายความว่ายังไง ‘กำลังตามเรื่องอยู่’?” เธอถามอีก

“เรามีเจ้าหน้าที่ปฏิบัติหน้าที่ออกค้นหาทั่วบริเวณละแวกนั้นแล้ว ไม่คิดว่ามันจะเอาเธอไปไว้ที่ไหนได้ไกล ยังไงก็แล้วแต่ มันจะต้องบอกเราเร็วๆนี้ล่ะ ดูออกจะพูดมากอยู่”

ไอ้หมอนี่มันต้องใช่ให้ได้นะ ไรล์ลี่คิดในใจ ซินดี้ แมคคินน่อน จะต้องยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาไม่สามารถจะสูญเสียหญิงสาวไร้เดียงสาไปให้กับไอ้สัตว์ป่าวิกลจริตนี่ได้อีก เวลาของมันกำลังสั้นลงทุกที แต่ยังแน่ใจว่าเธอคงยังไม่ตายเร็วหลังจากถูกจับไปแบบนี้หรอก มันยังไม่ได้ลิ้มรสความรื่นรมย์จากการทรมานเธอเลย

บิลถามวาล์วเดอร์ขึ้น “ตอนนี้ผู้ต้องสงสัยอยู่ที่ไหนครับ”

วาล์วเดอร์ชี้ไปทางหนึ่ง “เรากักตัวมันไว้ที่ศูนย์กักกัน” เขาตอบ “ไปด้วยกันเลย ผมกำลังจะไปที่นั่น”

เขาเล่ารายละเอียดให้ทั้งสองฟังขณะเดินผ่านเข้าไปในอาคารทันสมัยของศูนย์วิเคราะห์พฤติกรรม สถานที่กักตัวผู้ต้องสงสัย

“พอเราแสดงตราประจำตัว” วาล์วเดอร์พูดอย่างเคร่งขรึม “มันก็เชิญให้เราเข้าไปนั่งในบ้านแล้วบอกให้ทำตัวตามสบาย ไอ้เวรจองหองเอ๊ย”

ไรล์ลี่ว่ามันก็ฟังดูถูกต้องแล้ว หาก แดเริล กัมม์ เป็นไอ้โรคจิตคนนั้นจริง การมาของเจ้าหน้าที่ก็อาจจะเป็นบทสรุปที่มันหวังเอาไว้ มันอาจจะอยากถูกจับมาโดยตลอดก็เป็นได้ใครจะรู้ หลังจากการเล่นเกมส์อย่างชาญฉลาดเหมือนแมวไล่จับหนูกับเจ้าหน้าที่มาสองปี บางทีรางวัลที่มันหวังจะได้มาตลอดอาจจะเป็นชื่อเสียง – มากกว่าชื่อเสียงที่จะได้เพียงเวลาสั้นๆด้วย

ปัญหาก็คือ ไรล์ลี่รู้ว่ามันยังสามารถเอาการจับตัวของเหยื่อรายล่าสุดมาต่อรองกับพวกเขาได้ แล้วนิสัยมันก็น่าจะเป็นคนแบบนั้นด้วย

“คุณน่าจะได้เห็นบ้านมัน” วาล์วเดอร์ร่ายต่อ “ห้องเล็กสกปรกเท่ารูหนู กับโซฟาพับเก็บได้แล้วก็ห้องน้ำแคบๆที่เหม็นบรรลัยไปถึงสวรรค์ บนกำแพงแทบจะทั่วห้องมีกระดาษตัดแปะข่าวเกี่ยวกับการข่มขืนแล้วฆ่าจากทั่วทุกสารทิศของประเทศ ไม่มีคอมพิวเตอร์ในห้อง อยู่หลงยุคอย่างแรง แต่จะบอกไว้อย่างนึง มันมีระบบฐานข้อมูลแบบอะนาล็อคของการฆาตกรรมวิปลาศที่สำนักงานตำรวจจะต้องอิจฉา”

“ถ้าให้ผมเดา” บิลร่วมวง “มันมีสารพัดข่าวแปะไว้เกี่ยวกับคดีของพวกเรา – แทบทุกข้อมูลที่ออกสู่สาธารณะมาตลอดสองปี”

“มันมีอยู่แล้วไม่ต้องเดา” วาล์วเดอร์บอก “เครตั้นกับหวงสอบปากคำไม่กี่คำถาม มันก็ทำตัวโคตรน่าสงสัยแล้ว สุดท้ายหวงถามมันว่ารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับ ซินดี้ แมคคินน่อน แล้วมันก็ตะกุกตะกัก เห็นชัดๆเลยว่ามันรู้ว่าเราหมายถึงใคร เรามีหลักฐานมากพอที่จะจับมัน แถมมันยังสารภาพแทบจะทันทีที่พาตัวมาถึงที่นี่”

ขณะนั้นเองวาล์วเดอร์เดินนำไรล์ลี่และบิลเข้ามาในห้องเล็กๆที่มีกระจกมองเห็นด้านเดียวผ่านเข้าไปในห้องสอบสวน

การสอบสวนดำเนินไปแล้ว ฟากหนึ่งของโต๊ะมีเจ้าหน้าที่เอมิลี่ เครตั้น นั่งอยู่ ส่วนเจ้าหน้าที่เคร็ก หวง นั้นเดินไปเดินมาอยู่ด้านหลังของเธอ ไรล์ลี่คิดในใจว่าเจ้าหน้าที่อายุน้อยสองคนนี้ดูมีของมากกว่าที่เห็นก่อนหน้านี้ ส่วนอีกฟากหนึ่งของโต๊ะ มี

นายแดเริล กัมม์ นั่งอยู่ ข้อมือของเขาถูกล็อคกุญแจมือไว้บนโต๊ะ

ไรล์ลี่รู้สึกรังเกียจทันทีที่เห็นเขา หน้าตาท่าทางราวกับอึ่งอ่าง อายุราวสามสิบปี รูปร่างขนาดกลางและออกจะอ้วนเตี้ย แต่เขาก็ดูแข็งแรงพอจะเป็นภัยคุกคามได้อย่างสมเหตุสมผล โดยเฉพาะกับผู้หญิงในอารามตกใจและไม่มีทางสู้ หน้าผากของเขาเป็นเส้นแหลมยาวไปถึงด้านหลัง ทำให้ดูเหมือนกะโหลกของลิงโฮมินิดที่สูญพันธุ์ไปนานแล้ว คางก็แทบจะไม่มี พูดง่ายๆก็คือ เขาตรงกับเค้าโครงของคนร้ายในความคิดของเธอ และคำสารภาพเหมือนจะทำให้ปิดจบคดีนี้ได้

“เธออยู่ที่ไหน?” เครตั้นตะโกนถามใส่กัมม์

ไรล์ลี่ฟังออกจากน้ำเสียงว่าเครตั้นเริ่มจะหมดความอดทน กับคำถามซ้ำๆเดิมๆที่เธอถามมาแล้วหลายสิบรอบ

“ใครอยู่ที่ไหน” กัมม์ถามกลับในเสียงสูงไม่รื่นหูเอาเลย สีหน้าของเขาแสดงออกถึงอาการสบประมาทและโอหัง

“เลิกเล่นเกมส์กับพวกเราได้แล้ว” หวงพูดขึ้นเสียงเฉียบ

“ผมไม่จำเป็นต้องพูดอะไรถ้าไม่มีทนายอยู่ด้วยใช่มั้ย” กัมม์ย้อน

เครตั้นพยักหน้า “เราบอกคุณแล้วไง ว่าจะพาทนายเข้ามาให้ทุกเมื่อหากคุณขอมา คุณพูดแต่ว่าไม่ต้องการทนาย นั่นก็เป็นสิทธิ์ของคุณเช่นกัน คุณจะสละสิทธิ์ในการขอทนายก็ได้ คุณเปลี่ยนใจแล้วหรือไง?”

กัมม์เอียงคอมองเพดาน ยิ้มหยันอย่างใช้ความคิด

“ให้ผมลองคิดดูก่อน ไม่ล่ะ ไม่ละกัน ผมยังไม่เอาทนาย”

หวงโน้มตัวข้ามโต๊ะไปตรงหน้าเขา พยายามไม่ให้ดูเหมือนการกรรโชก

“ผมขอถามเป็นครั้งสุดท้าย” เขาเริ่มพูด “คุณเอารถกระบะไปซ่อนไว้ที่ไหน?”

กัมม์ยักไหล่ “ผมก็จะพูดเป็นรอบสุดท้ายเหมือนกัน – รถกระบะอะไร? ผมไม่มีรถกระบะ ผมไม่มีแม้แต่รถธรรมดา บ้าเอ๊ย ใบขับขี่ผมยังไม่มีเลย”

พูดขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ วาล์วเดอร์บอกกับไรล์ลี่และบิลว่า “ท่อนสุดท้ายเป็นความจริง ไม่มีใบขับขี่ ไม่เคยโหวตเลือกตั้ง ไม่มีเครดิตการ์ด ไม่มีอะไรซักอย่าง มันอยู่หลงยุคจริงๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมรถกระบะถึงไม่มีทะเบียน เพราะมันน่าจะเป็นรถขโมยมา แต่ก็ไม่น่าจะขับไปได้ไกลในเวลาที่มี น่าจะอยู่แถวใกล้ๆอพาร์ทเม้นท์”

เจ้าหน้าที่เครตั้นแทบจะคำรามใส่กัมม์แล้วตอนนี้

“คุณคิดว่านี่มันตลกเหรอ ห๊ะ” เธอตะคอก “คุณเอาผู้หญิงไร้ทางสู้ไปมัดไว้ตรงไหนซักแห่ง คุณก็สารภาพมาเองแล้วนี่ เธอคงกลัวเกือบตาย และพนันได้เลยว่าคงหิวโหยมากด้วย คุณจะปล่อยให้เธอทรมานอีกนานแค่ไหน คุณตั้งใจจะปล่อยให้เธอตายไปจริงๆหรือไง”

กัมม์หัวเราะเยาะ

“แล้วหลังจากคำถามนี้คุณก็จะซัดผมน่วมเลยใช่มั้ย?” เขาย้อน “หรือว่านี่เป็นเวลาที่คุณบอกผมว่าคุณสามารถจะเปิดปากผมได้โดยไม่มีการเจ็บตัวใดๆ?”

ไรล์ลี่พยายามจะเงียบไว้ แต่ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“พวกเขาถามผิดคำถามแล้ว” เธอบอก

เธอดันตัวเองผ่านหน้าวาล์วเดอร์และเดินออกจากประตูเพื่อเข้าไปสู่ห้องสอบสวน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ เจ้าหน้าที่เพจ” วาล์วเดอร์ออกคำสั่ง

ไรล์ลี่ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วผลักเข้าไปภายในห้อง เธอรีบเดินตรงเข้าไป วางสองมือลงบนโต๊ะ และโน้มตัวลงมาหากัมม์อย่างมาดร้าย

“บอกฉันมา แดเริล” เธอคำราม “คุณชอบตุ๊กตารึเปล่า?”

เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของแดเริลโชว์ร่องรอยของความตื่นตัว

“แล้วคุณเป็นใคร” เขาย้อนไรล์ลี่กลับ

“ฉันก็เป็นคนที่คุณไม่ควรจะโกหกใส่น่ะสิ” ไรล์ลี่ตอบ “คุณชอบตุ๊กตารึเปล่า”

แดเริลกวาดสายตามองทั่วไปหมดทั้งห้อง

“ผมไม่รู้” เขาบอก “ตุ๊กตาเหรอ? ผมว่ามันก็น่ารักดี”

“อ้อ คุณว่ามันน่าจะมากกว่าน่ารัก ว่ามั้ย” ไรล์ลี่ขู่ “สมัยคุณยังเด็ก คุณเป็นเด็กประเภทนั้นไง – ประเภทที่ชอบเล่นกับตุ๊กตา ประเภทที่เด็กคนอื่นๆชอบล้อเลียน”

แดเริลหันหน้าเข้าหากระจกด้านข้าง กระจกหน้าต่างที่มองเห็นอยู่ด้านเดียว

“ผมรู้ว่ามีคนอยู่ข้างหลังกระจกนั่น” เขาร้องเรียกให้ช่วย เสียงบอกถึงความกลัว “ใครก็ได้มาเอาผู้หญิงบ้านี่ออกไปให้พ้นๆผมที”

ไรล์ลี่เดินวนไปรอบโต๊ะ ผลักเจ้าหน้าที่หวงออกไปด้านข้าง และมายืนอยู่ข้างๆกัมม์ แล้วเธอก็เอาหน้ายื่นเข้าไปใกล้ๆหน้าเขา เขาผละตัวออกห่าง พยายามหลบสายตา แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อยให้เขาได้หายใจ หน้าพวกเขาอยู่ห่างกันเพียงแค่สามสี่นิ้ว

“คุณ ยัง ชอบเล่นตุ๊กตาอยู่ใช่มั้ยล่ะ” ไรล์ลี่ตอกอารมณ์เข้าไปอีก ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ “ตุ๊กตาเด็กหญิงตัวเล็ก คุณชอบจับมันมาเปลื้องผ้าใช่มั้ยล่ะ คุณชอบดูมันล่อนจ้อนใช่มั้ย แล้วคุณชอบทำอะไรกับมันเวลาที่มันล่อนจ้อน?”

แดเริลตาเบิกโพลง

ไรล์ลี่จ้องเขาเขม็งไม่หลบตาอยู่เป็นนาน เธอลังเล พยายามจะอ่านสีหน้าเขาให้ออก

มันเป็นอาการถูกสบประมาทหรือขยะแขยงกันนะที่ทำให้ปากเขาลู่ลงอย่างนั้น?

เธออ้าปากจะถามต่อ แต่ประตูห้องสอบสวนถูกกระแทกเปิดออกข้างหลังเธอ ได้ยินเสียงขึงขังของวาล์วเดอร์

“เจ้าหน้าที่เพจ ผมต้องการให้คุณออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้”

“ขอเวลาอีกแค่นาทีเดียว” เธอบอก

“เดี๋ยวนี้!”

ไรล์ลี่ยืนคุ้มหัวกัมม์ในความเงียบอยู่อึดใจหนึ่ง ตอนนี้เขาดูงุนงงสับสน เธอมองไปรอบๆและเห็นหวงกับเครตั้นจ้องเธออย่างงุนงงไม่เชื่อสายตา แล้วเธอจึงหันเดินตามวาล์วเดอร์ออกไปเพื่อเข้าสู่ห้องเชื่อม

“นั่นมันเรื่องบ้าอะไรกัน” วาล์วเดอร์ถามอย่างออกคำสั่ง “คุณฝ่าฝืนคำสั่ง เพราะคุณยังไม่ต้องการให้คดีนี้ปิด คุณเริ่มทำใจได้แล้วล่ะ ตอนนี้สิ่งที่ยังเหลือต้องทำคือตามหาผู้เคราะห์ร้าย”

ไรล์ลี่คำรามเสียงดัง

“ดิฉันว่าท่านเข้าใจผิดแล้ว” เธอบอก “ดิฉันไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้ส่ออาการอะไรกับตุ๊กตาในทางที่ฆาตกรน่าจะเป็น ดิฉันต้องการเวลามากกว่านี้เพื่อให้แน่ใจ”

วาล์วเดอร์จ้องเธอครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว

“มันไม่ใช่วันของคุณเลยจริงๆสินะ ใช่มั้ยเจ้าหน้าที่เพจ?” เขาบอกอย่างเอือมๆ “อันที่จริงผมว่าคุณไม่ได้สร้างผลงานที่ดีอะไรมาตลอดระยะเวลาการสืบคดีนี้เลย อ้อ คุณ เคย พูดถูกเรื่องหนึ่ง นายกัมม์ดูจะไม่มีความเกี่ยวพันใดๆกับท่านวุฒิสมาชิก – หรือเกี่ยวกับการเมืองหรือเรื่องส่วนตัวอะไรทั้งสิ้น แต่ก็อย่างว่านะ มันไม่ได้มีความหมายสำคัญอะไร ผมมั่นใจว่าท่านวุฒิสมาชิกจะต้องรู้สึกขอบคุณที่เราสามารถนำตัวฆาตกรที่สังหารบุตรสาวท่านมาลงโทษได้”

ไรล์ลี่เก็บอารมณ์โมโหไม่ไหวอีกต่อไป

“เจ้าหน้าที่วาล์วเดอร์ ด้วยความเคารพนะคะ – ” เธอเริ่มจะพูดบ้าง

วาล์วเดอร์ตัดบทเธอทิ้งห้วน “และนั่นเลยคือปัญหาของคุณ เจ้าหน้าที่เพจ ความเคารพที่คุณมีต่อผมมันขาดแคลนอย่างรุนแรง ผมเหนื่อยกับความไม่เคารพผู้บัญคับบัญชาของคุณ ไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่รายงานคุณในทางลบหรอก คุณทำผลงานที่ดีมาก่อนในอดีต และผมก็จะให้โอกาสคุณแก้ตัว ผมมั่นใจว่าคุณยังประสาทเสียจากเรื่องทั้งหมดที่คุณประสบมาด้วยตัวเอง แต่คุณกลับบ้านไปได้แล้วตอนนี้ เราจะจัดการที่เหลือเอง”

แล้ววาล์วเดอร์ก็เดินเข้าไปตบไหล่บิล

“ผมอยากให้คุณอยู่ต่อนะ เจ้าหน้าที่เจฟฟรี่ส์” เขาบอก

บิลนั้นดูฉุนมาก “ถ้าเธอไป ผมก็ไป” เขาคำรามออกมา

บิลเดินนำไรล์ลี่ออกไปในโถงทางเดิน วาล์วเดอร์ก้าวออกมานอกห้องเพื่อดูพวกเขาเดินออกไป แต่ไม่ไกลลงไปที่โถงทางเดิน ไรล์ลี่ความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม สีหน้าของผู้ต้องสงสัยนั้นแสดงออกว่าขยะแขยง ตอนนี้เธอแน่ใจแล้ว คำถามของเธอเกี่ยวกับตุ๊กตาเปลือยไม่ได้ปลุกเร้าเขา หากแต่มันทำให้เขางุนงงสับสนเท่านั้น

เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย ทั้งเธอและบิลมุ่งหน้าเดินต่อไปออกจากอาคาร

“เขาไม่ใช่ฆาตกร” เธอเอ่ยบอกบิลเบาๆ “ฉันแน่ใจว่าอย่างนั้น”

บิลมองตอบเธอ สีหน้าตกใจ เธอหยุดเดินหันมาจ้องหน้าเขาด้วยความจริงจังที่สุด

“เธอ ยังอยู่ข้างนอกนั่น” ไรล์ลี่บอกเพิ่ม “แล้วพวกเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าเธออยู่ที่ไหน”

*

หลังจากค่ำมืดแล้ว ไรล์ลี่เดินไปเดินมาอยู่ในบ้าน ย้อนภาพรายละเอียดของคดีอยู่ในหัว เธอถึงขั้นส่งอีเมลและข้อความต่างๆไปหาสมาชิกองค์กร พยายามเตือนว่าวาล์วเดอร์นั้นจับคนร้ายมาผิดคน

เธอได้ขับรถไปส่งบิลที่บ้านแล้วและขับไปรับเอพริลกลับช้าอีกเช่นเคย ไรล์ลี่รู้สึกขอบคุณที่เอพริลไม่ได้บ่นอะไรให้เป็นเรื่องในคราวนี้ ยังคงอ่อนลงจากเรื่องสูบบุหรี่ยัดไส้กัญชา เอพริลค่อนข้างทำตัวดีเลยทีเดียวขณะที่พวกเขากำลังทำอาหารค่ำและนั่งคุยกัน

เที่ยงคืนมาและผ่านเลยไป ไรล์ลี่เหมือนว่าตัวเองวกไปวนมาอยู่ในความคิด เธอไม่ไปถึงไหนเลย รู้สึกอยากมีคนคุยด้วย มีคนให้ได้ลับสมอง เธอคิดว่าจะโทรหาบิล แน่ใจว่าเขาไม่มายด์แน่หากเธอจะโทรหาในเวลาดึกดื่นเช่นนี้

แต่ไม่ดีกว่า เธอต้องการคนอื่น – คนที่มีความรอบรู้แบบหาตัวจับได้ยาก คนที่เธอเชื่อใจวางใจกับการตัดสินใจของเขาได้ จากประสบการณ์ที่เคยพานพบมา

ในที่สุด เธอก็นึกออกว่าคนๆนั้นจะเป็นใคร

เธอกดเบอร์บนโทรศัพท์มือถือและก็ต้องผิดหวังที่ได้ยินเสียงข้อความอัตโนมัติ

“คุณกำลังเข้าสู่บริการรับฝากข้อความของ ไมเคิล เนวินส์ กรุณาฝากข้อความหลังสัญญาณเสียง”

ไรล์ลี่สูดหายใจเข้าลึกก่อนพูดว่า “ไมค์ ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย? ถ้าคุณอยู่แถวนั้น ช่วยรับโทรศัพท์ด้วย มันเป็นเรื่องด่วนจริงๆ”

ไม่มีใครตอบกลับมา เธอไม่แปลกใจหรอกถ้าเขาจะไม่ว่าง เขาทำงานเกือบจะตลอดทุกชั่วโมง เธอแค่หวังว่านี่จะเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เขาว่างบ้าง

ในที่สุดเธอจึงพูดขึ้น “ฉันกำลังทำคดีหินอยู่เคสนึง แล้วก็คิดว่าคุณเป็นคนเดียวที่ช่วยฉันได้ ฉันจะขับรถไปหาที่ออฟฟิศพรุ่งนี้เช้านะ หวังว่าคุณจะโอเค อย่างที่ฉันบอก มันด่วนจริงๆ”

เธอวางสาย ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านี้ เธอแค่หวังว่าจะข่มตานอนได้แม้เพียงซักสองสามชั่วโมง

บทที่ 20

เก้าอี้นั่งนุ่มสบายและสิ่งแวดล้อมก็ดูหรูหรา แต่แสงไฟอ่อนๆในห้องทำงานของ ไมค์ เนวินส์ ก็ไม่ได้ช่วยให้ไรล์ลี่รู้สึกดีขึ้น ซินดี้ยังคงหายตัวไป คงมีแต่พระเจ้าที่จะล่วงรู้ได้ว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างในเวลานี้ เธอจะโดนทรมานหรือเปล่า เหมือนอย่างที่ไรล์ลี่เคยโดน

เหล่าเจ้าหน้าที่ทั้งหลายที่ตามล่าหาตัวไปทั่วละแวกย่านยังไม่พบตัวเธอ ยังไม่เจอแม้ 24 ชั่วโมงจะผ่านพ้นไปแล้ว นั่นไม่ได้ทำให้ไรล์ลี่แปลกใจซักเท่าไหร่ เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาตามหากันผิดจุด ปัญหาก็คือทั้งเธอและทุกคนไม่มีใครรู้ว่าจุดที่ถูกมันอยู่บริเวณไหน เธอไม่อยากจะคิดว่าฆาตกรได้พาเธอไปไกลแค่ไหนแล้ว – หรือแม้กระทั่งว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

“เรากำลังปล่อยให้เธอหลุดมือไป ไมค์” ไรล์ลี่บอกเขา “ทุกๆนาทีที่ผ่านไป เธอก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น ใกล้ความตายเข้าไปทุกที”

“อะไรทำให้คุณมั่นใจว่าพวกเขาจับผิดคน” นิติจิตเวช ไมเคิล เนวินส์ ถามเธอ

กิริยามารยาทดีอยู่เสมอและสวมเสื้อเชิ้ตราคาแพงทับด้วยเสื้อกั๊กอีกหนึ่งชั้น เนวินส์เป็นคนมีบุคลิกค่อนข้างหยุมหยิม ไรล์ลี่ชอบเขาก็ตรงนี้ เธอว่าเขาแปลกใหม่ดี พวกเขาพบกันครั้งแรกเมื่อสิบกว่าปีก่อน สมัยที่เขายังเป็นที่ปรึกษาในคดีไฮโซของเอฟบีไอที่เธอร่วมทำอยู่ด้วย ออฟฟิศของเขาอยู่ในวอชิงตันดีซี พวกเขาจึงไม่ได้พบปะสังสรรค์กันบ่อยนัก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ก็พบว่าหากพวกเขาร่วมมือกันทำงาน ทั้งสัญชาตญาณของเธอบวกกับประวัติความรอบรู้เรื่องลึกๆของเขา จะทำให้ทั้งสองได้เข้าใจและเปิดโลกทัศน์ใหม่เข้าไปในจิตใต้สำนึกของพวกที่มีมโนสำนึกชั่วร้าย เธอขับรถมาหาเขาเป็นอย่างแรกเลยในเช้านี้

“ฉันจะเริ่มยังไงดี” ไรล์ลี่ตอบ สั่นระริกด้วยความกลัว

“ค่อยๆบอกผม” เขาบอก

เธอจิบชารสชาติดีในถ้วยที่เขาส่งให้

“ฉันเจอเขาแล้ว” เธอเอ่ย “ได้สอบปากคำไม่กี่ข้อ แล้ววาล์วเดอร์ก็ไม่อนุญาตให้ฉันใช้เวลากับเขาไปมากกว่านั้น”

“แล้วเขาไม่ตรงกับที่คุณคิดไว้เหรอ”

“ไมค์ นายแดเริล กัมม์ คนนี้ เป็นพวกวันนาบี พวกอยากจะเป็นเหมือนคนอื่น” เธอว่าต่อ “เขามีจินตนาการคลั่งไคล้เกี่ยวกับพวกฆาตกรโรคจิต อยากจะเป็นหนึ่งในนั้น อยากจะโด่งดังแบบนั้น แต่ไม่มีฝีมือหรือความสามารถพอ เขาก็ดูจิตๆนะ แต่ไม่ใช่แบบพวกฆาตกร ตอนนี้เขาก็แค่ได้โอกาสจะทำอะไรอย่างที่จินตนาการไว้จนมิดด้าม เหมือนฝันที่เป็นจริงน่ะ”

ไมค์ลูบคางอย่างใช้ความคิด “แล้วคุณไม่คิดว่าฆาตกรตัวจริงต้องการชื่อเสียง?”

เธอกล่าวต่อ “เขาอาจจะสนใจชื่อเสียง หรืออาจจะต้องการมันด้วยก็ได้ แต่มันไม่ได้จี้เขาถูกจุด เขามีแรงขับเคลื่อนอื่น บางอย่างที่เป็นส่วนตัว เหยื่อต้องมีความหมายอะไรบางอย่างสำหรับเขา และเขาก็สะใจที่เห็นพวกเธอเจ็บปวดเพราะสิ่งที่พวกเธอเป็นหรือสิ่งที่พวกเธอมีความหมายถึง เขาไม่ได้เลือกเหยื่อส่งๆไปนะ”

“แล้วเลือกยังไง”

ไรล์ลี่สั่นหัว หวังว่าเธอจะบอกออกมาเป็นคำพูดได้ดีกว่านี้

“มันต้องมีอะไรเกี่ยวพันกับตุ๊กตาน่ะไมค์ ไอ้หมอนั่นมันหมกมุ่นกับตุ๊กตา แล้วตุ๊กตาก็ต้องเกี่ยวพันกับวิธีเลือกเหยื่อผู้หญิงของมัน”

แล้วเธอก็ถอนหายใจ จนถึงขั้นนี้แล้ว เธอยังรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองฟังดูไม่น่าเชื่อถือเลย แต่เธอก็มั่นใจว่าเธอมาถูกทาง

ไมค์เงียบไปซักพัก แล้วพูดขึ้นว่า “ผมรู้ว่าคุณมีพรสวรรค์ในการจำแนกความชั่วร้าย ผมเชื่อมั่นในสัญชาตญาณคุณมาเสมอ แต่ถ้าหากคุณพูดถูก งั้นผู้ต้องสงสัยคนนี้ที่พวกเขาคุมตัวอยู่ก็หลอกทุกคนได้อยู่หมัด ไม่ใช่เจ้าหน้าที่เอฟบีไอทุกคนจะโง่หรอกนะ”

“แต่บางคนน่ะโง่” ไรล์ลี่เถียง “ฉันสลัดภาพเหยื่อคนที่ถูกจับไปเมื่อวานออกจากหัวไม่ได้เลย คอยแต่จะคิดว่าเธอกำลังต้องเจออะไรอยู่ตอนนี้” และแล้วเธอก็โพล่งจุดประสงค์ที่เธอมาพบนิติจิตเวชในวันนี้ “ไมค์ คุณช่วยสอบปากคำนายแดเริล กัมม์ จะได้มั้ย? คุณเห็นเขาปุ๊บคุณจะดูเขาออกได้ภายในไม่กี่วินาที”

ไมค์แลดูชะงักไป “เขาไม่ได้เรียกผมให้ทำคดีนี้” เขาบอก “ผมเช็คดูคดีเมื่อตอนเช้าแล้วได้รู้ว่าด็อกเตอร์ราลสตั้นเป็นคนสอบปากคำเขาเมื่อวาน จากที่เห็นคือด็อกเตอร์ราลสตั้นก็เห็นด้วยว่ากัมม์คือฆาตกร เขาถึงขนาดให้กัมม์เซ็นต์คำรับสารภาพแล้ว ตามหลักขององค์กรก็ถือว่าคดีนี้มันจบแล้ว พวกเขาคิดว่าตอนนี้ก็เหลือแค่ตามหาเหยื่อให้พบ พวกเขามั่นใจว่าจะทำให้กัมม์พูดออกมาได้”

ไรล์ลี่กลอกตาด้วยความกระฟัดกระเฟียด

“แต่ราลสตั้นมันจอมปลอม” เธอบอก “เขาเป็นลิ่วล้อของวาล์วเดอร์ เขาก็ต้องสรุปตามแบบที่วาล์วเดอร์ต้องการอยู่แล้ว”

ไมค์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่ยิ้มให้ไรล์ลี่ เธอค่อนข้างมั่นใจว่าไมค์ก็คิดกับราลสตั้นแบบเดียวกับที่เธอสบประมาท แต่เขาก็มืออาชีพเกินกว่าจะพูดมันออกมา

“ฉันยังคิดเรื่องนี้ไม่ตกเลย” ไรล์ลี่ปรึกษา “คุณช่วยอ่านไฟล์นี้แล้วบอกหน่อยได้มั้ยว่าคิดว่ายังไง”

ไมค์แลดูคิดอะไรอยู่ลึกๆ แล้วจึงบอกเธอว่า “เรามาคุยเรื่องของคุณกันหน่อย คุณกลับมาทำงานนานแค่ไหนแล้ว”

ไรล์ลี่ถึงกับต้องนึกย้อนไป คดีนี้มันกลืนกินเธอเข้าไปทั้งๆที่ยังเป็นคดีใหม่อยู่แท้ๆ

“ประมาณอาทิตย์นึง” เธอบอก

เขาเอียงศีรษะมาอย่างเป็นห่วง “คุณทุ่มเทมาก คุณเป็นอย่างนี้ตลอด”

“ฆาตกรสังหารเหยื่อผู้หญิงไปหนึ่งคนในช่วงนั้นแล้วก็จับไปอีกหนึ่งคน ฉันน่าจะยังอยู่ทำคดีตั้งแต่ที่เห็นผลงานของมันตั้งแต่เมื่อหกเดือนก่อนแล้ว ฉันไม่น่าจะขอดร็อปออกไปเลย”

“คุณโดนขัดจังหวะต่างหาก”

เธอรู้ว่าเขาหมายถึงที่เธอถูกจับตัวไปทรมาน เพราะเธอใช้เวลาหมดไปหลายชั่วโมงในการอธิบายสิ่งเหล่านั้นให้ไมค์ฟัง แล้วก็เป็นเขาที่ช่วยให้เธอผ่านมันมาได้

“ฉันกลับมาแล้ววตอนนี้ และผู้หญิงอีกคนกำลังเดือดร้อน”

“คุณทำคดีร่วมกับใครตอนนี้”

“บิล เจฟฟรี่ส์ เหมือนเดิม เขายอดเยี่ยมมากเพียงแต่จินตนาการของเขาไม่กว้างไกลเท่าของฉัน เขายังคิดอะไรไม่ออกเหมือนกัน”

“ทำงานกับเขาแล้วเป็นยังไง ต้องมาอยู่กับเจฟฟรี่ส์ทุกวันอย่างนี้”

“ก็ดี ทำไมถึงจะไม่ดีล่ะ”

ไมค์จ้องเธอเงียบๆอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอนตัวเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“ผมหมายถึง คุณแน่ใจนะว่าสมองคุณปลอดโปร่งแล้ว คุณชัวร์นะว่าคุณอยู่ในเกมส์นี้ ผมว่าสิ่งที่ผมต้องการถามคือ – จริงๆแล้วฆาตกรคนไหนกันแน่ที่คุณกำลังตามล่าอยู่”

ไรล์ลี่หรี่ตามองเขา แปลกใจเล็กๆกับการเปลี่ยนหัวข้อกะทันหันแบบนี้

“คุณหมายความว่ายังไง คนไหน” เธอถาม

“คนใหม่ หรือ คนเก่า”

ความเงียบแผ่เข้ามาตรงกลางระหว่างทั้งคู่

“ผมคิดว่าบางทีที่คุณมาเพื่อต้องการจะคุยเรื่องเกี่ยวกับตัวคุณ” ไมค์เอ่ยอย่างนุ่มนวล “ผมรู้ว่าคุณมีปัญหาในการจะเชื่อว่าปีเตอร์สันนั้นตายไปแล้วในเหตุการณ์ระเบิดมาตลอด”

ไรล์ลี่ไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอไม่ได้คาดเอาไว้มาก่อน ไม่ได้คาดว่าลูกศรจะชี้มาทางเธอ

“นั่นไม่ใช่ประเด็น” ไรล์ลี่ตัดบท

“แล้วยาล่ะ ไรลี่” ไมค์ถาม

เป็นอีกครั้งที่เธอไม่ตอบ เธอไม่ได้กินยาระงับประสาทมาหลายวันแล้ว ไม่อยากให้ฤทธิ์ยาทำให้สมาธิเธอกุดไป

“ฉันไม่แน่ใจว่าฉันชอบทางที่คุณกำลังพาไปนะ” ไรล์ลี่บอก

ไมค์จิบชาอึกใหญ่จากถ้วยของเขา

“คุณแบกรับภาระทางอารมณ์มามาก” เขาเอ่ย “คุณเพิ่งหย่าไปในปีนี้ และผมก็รู้ว่าความรู้สึกคุณกับเรื่องนี้มันขัดแย้งกันอยู่ และยังมีเรื่องที่คุณสูญเสียแม่ไปอย่างโหดร้ายเมื่อหลายปีก่อน”

ไรล์ลี่หน้าแดงด้วยความขุ่นเคือง เธอไม่อยากจะพูดถึงเรื่องพวกนี้

“เราเคยคุยกันแล้วถึงสถานการณ์ที่คุณถูกจับตัวไป” ไมค์ร่ายต่อ “คุณผลักตัวเองไปเกินขีดสุด คุณทำเรื่องที่เสี่ยงอย่างมหันต์ การกระทำของคุณออกจะประมาทไร้การยั้งคิดไปหน่อย”

“แต่ฉันเอาตัวมารีออกมาได้นะ” เธอแย้ง

“โดยการเอาตัวเองเข้าแลกน่ะเหรอ”

ไรล์ลี่สูดหายใจเข้ายาว ลึก

“คุณกำลังบอกว่า บางทีฉันก็ทำตัวเองใช่มั้ย” เธอถาม “เพราะชีวิตแต่งงานของฉันพัง เพราะวิธีที่แม่ของฉันโดนฆ่าตาย คุณกำลังบอกว่าบางทีฉันก็คิดว่าฉันสมควรโดน ดังนั้นฉันจึงหาเรื่องใส่ตัวเอง ฉันเป็นคนพาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์นั้น”

ไมค์ยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มแห่งความเห็นใจ

“ผมแค่บอกว่าคุณต้องลองหันกลับมามองตัวเองจริงๆจังๆซะที ถามตัวเองว่าอะไรที่มันเกิดขึ้นจริงๆข้างในใจ”

ไรล์ลี่ดิ้นรนเอาอากาศหายใจ พยายามฝืนน้ำตาไม่ให้ไหล ไมค์พูดถูก เธอสงสัยเรื่องพวกนี้มานานแล้ว นั่นคือเหตุผลว่าทำไมคำพูดของเขาถึงแทงใจดำเธออย่างจัง แต่เธอก็ละเลยความคิดที่โผล่พ้นน้ำมาครึ่งหนึ่งพวกนั้น และตอนนี้ก็ได้เวลาแล้วที่เธอต้องคิดว่าเรื่องพวกนี้มันจริงมั้ย

“ฉันแค่ปฏิบัติหน้าที่ของฉัน ไมค์” เธอพูดในเสียงจุกก้อนสะอื้น

“ผมรู้ดี” เขาตอบ “ไม่มีเรื่องไหนเลยที่เป็นความผิดของคุณ คุณรู้บ้างมั้ย? มันเป็นการโทษตัวเองของคุณที่ผมเป็นห่วง คุณพาตัวเองเข้าไปหาสิ่งที่คุณรู้สึกว่าสมควรโดน คุณสร้างปัญหาชีวิตของตัวคุณขึ้นมาเอง”

ไรล์ลี่ยืนขึ้น ทนฟังไม่ไหวอีกแล้ว

“คุณหมอ ฉันไม่ได้โดนจับตัวไปเพราะว่าฉันหาเรื่อง” เธอบอก “ฉันโดนจับตัวไปเพราะมันมีพวกโรควิปริตอยู่ข้างนอกนั่นต่างหาก”

*

ไรล์ลี่เร่งฝีเท้าไปทางออกที่ใกล้ที่สุด เข้าไปในสนามหญ้าโล่ง ช่างเป็นวันที่สวยงามในฤดูร้อน เธอสูดหายใจยาวหลายครั้ง หายใจเข้าออกอย่างช้าๆ ทำให้ตัวเองสงบลงบ้าง แล้วเธอจึงนั่งลงบนม้านั่ง เอาสองมือขึ้นมาปิดหน้า

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

มารี

เซ้นท์ของเธอมันบอกทันทีว่าเธอมีเรื่องด่วน

ไรล์ลี่ตอบรับและไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงหอบหายใจเหมือนลมชัก

“มารี” ไรล์ลี่ถามอย่างเป็นห่วง “เป็นอะไรน่ะ?”

เป็นเวลาครู่หนึ่งที่ไรล์ลี่ได้ยินแต่เสียงสะอื้น เห็นชัดว่ามารีนั้นอยู่ในสภาพที่แย่กว่าเธอซะอีก

“ไรล์ลี่” มารีอ้าปากพูดในที่สุด “คุณตามหามันเจอแล้วรึยัง? คุณได้ตามหามันบ้างรึเปล่า? มีใคร ได้ตามหามันบ้างมั้ย?”

ไรล์ลี่จิตตกทันที แน่นอนมารีกำลังพูดถึงปีเตอร์สัน เธออยากจะให้ความมั่นใจกับเธอว่าเขาได้ตายไปแล้ว โดนฆ่าตายไปในเหตุการณ์ระเบิดนั้น แต่จะให้เธอพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจได้ยังไงในเมื่อตัวเธอเองก็ยังมีความสงสัยในเรื่องนี้อยู่เลย เธอจำที่เจ้าหน้าที่นิติเวช เบ็ตตี้ ริชเตอร์ เคยบอกเธอไว้เมื่อหลายวันก่อนเกี่ยวกับโอกาสที่ปีเตอร์สันจะตายไปแล้วได้ดี

ฉันบอกได้ประมาณ 99%

ตัวเลขนั้นไม่ได้ช่วยให้ไรล์ลี่สบายใจ และมันคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่มารีจะอยากได้ยินหรือต้องการได้ยินในเวลานี้

“มารี” ไรล์ลี่พูดอย่างเศร้าๆ “ฉันไม่รู้จะทำอะไรได้”

มารีปล่อยโฮอย่างสิ้นหวัง เสียงนั้นทำให้ไรล์ลี่เย็นยะเยือกไปถึงกระดูก

“โอ้ พระเจ้า ถ้างั้นก็ต้องเป็น มัน!” เธอร้องครวญ “มันเป็นคนอื่นไปไม่ได้แล้ว”

ไรล์ลี่รู้สึกเส้นประสาทหดตัว “คุณพูดเรื่องอะไรมารี เกิดอะไรขึ้น”

มารีพรั่งพรูออกมาด้วยความรีบร้อน

ฉัน เคยบอก คุณไปแล้วว่ามันโทรมาหาฉัน ฉันตัดสายโทรศัพท์บ้าน แต่ไม่รู้ทำยังไงมันถึงได้เบอร์โทรศัพท์มือถือของฉัน มันโทรมาหาฉันอยู่ตลอดเวลา โทรมาไม่พูดอะไร แค่โทรมาแล้วหายใจใส่โทรศัพท์ แต่ฉันรู้ว่าต้องเป็นมันแน่ ไม่งั้นจะเป็นใครได้? แล้วมันเคยมาที่นี่ด้วย ไรล์ลี่ มันเคยมาที่บ้านฉัน”

ความตื่นตัวของไรล์ลี่เหมือนกำลังจะโดนเปิดสลักออกได้ในทุกวินาที

“คุณหมายความว่ายังไง?” เธอถาม

“ฉันได้ยินเสียงตอนกลางคืน มันโยนอะไรมาใส่ประตูและหน้าต่างห้องนอนของฉัน ฉันคิดว่าเป็นลูกหินพวกนั้น”

ไรล์ลี่ใจเต้นตึกตักเพราะเธอก็จำได้ว่ามีหินเล็กๆอยู่บนเฉลียงหน้าบ้านของตัวเองเหมือนกัน มันจะเป็นไปได้หรือที่ปีเตอร์สันยังมีชีวิตอยู่? แล้วทั้งเธอและมารีกำลังตกอยู่ในอันตรายอีกครั้งหรือเปล่า?

เธอรู้ว่าต้องเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง เห็นได้ชัดว่ามารีนั้นเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้าย

“ฉันกำลังไปหาคุณเดี๋ยวนี้ มารี” เธอบอก “แล้วฉันจะให้องค์กรตรวจสอบเรื่องนี้ให้”

มารีปล่อยเสียงหัวเราะอย่างหมดหวังและขมขื่นออกมา

“ตรวจสอบเรื่องนี้ให้เหรอ” เธอย้ำคำ “ลืมไปซะเถอะไรล์ลี่ คุณเพิ่งพูดออกมาเองว่าคุณไม่รู้จะทำอะไรได้ คุณจะไม่ทำอะไรเลย ไม่มีใครจะทำอะไรเลย ไม่มีใครทำอะไรได้”

ไรล์ลี่เข้าไปในรถและเปิดเสียงโทรศัพท์เป็นแบบลำโพง เพื่อที่เธอจะได้ขับรถไปด้วยคุยไปด้วยได้

“อย่าเพิ่งวางสายนะ” เธอบอก ขณะที่เธอสตาร์ทเครื่องและมุ่งหน้าไปจอร์จทาวน์ “ฉันกำลังมาหาคุณแล้ว”

บทที่ 21

ไรล์ลี่ดิ้นรนกับสภาพการจราจรในขณะที่ก็พยายามล่อมารีให้คุยโทรศัพท์ต่อ เธอขับผ่าทางแยกมาหลังจากไฟเปลี่ยนสีจากเหลืองเป็นแดง รู้ตัวว่ากำลังขับรถอย่างประมาท แต่จะให้เธอทำอย่างไร? เธออยู่ในรถของตัวเอง ไม่ใช่ในพาหนะของเจ้าหน้าที่ ดังนั้นจึงไม่มีไฟกระพริบและไซเรน

“ฉันจะวางหูแล้วไรล์ลี่” มารีพูดเป็นรอบที่ห้า

“ไม่ได้!” ไรล์ลี่เห่ากลับไป พยายามกดความสิ้นหวังไว้ “อยู่ด้วยกันก่อน มารี”

เสียงของมารีล้าเหลือเกินแล้วตอนนี้

“ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว” เธอบอก “ช่วยตัวเองเถอะนะ แต่ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันพอกับมันแล้ว จะหยุดทุกสิ่งทุกอย่างลงเดี๋ยวนี้”

ไรล์ลี่นั้นแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆออกมาจากความหวาดวิตก มารีหมายความว่ายังไง? เธอกำลังจะทำอะไร?

“คุณทำได้นะมารี” ไรล์ลี่บอก

“ลาก่อนไรล์ลี่”

“ไม่นะ!” ไรล์ลี่ตะโกน “รอเดี๋ยว รอก่อน! นั่นคือสิ่งที่คุณต้องทำเพียงแค่นั้น ฉันกำลังไปเดี๋ยวนี้แล้ว”

เธอขับรถเร็วยิ่งกว่าการเคลื่อนตัวของการจราจร ปาดเลนไปมาเหมือนคนบ้า คนขับรถคนอื่นบีบแตรใส่เธอหลายครั้ง

“อย่าเพิ่งวางสาย” ไรล์ลี่บอกอย่างฉุนเฉียว “ได้ยินมั้ย?”

มารีไม่พูดอะไรอีก ไรล์ลี่ได้ยินแต่เสียงสะอื้นกับเสียงแหลมๆ

เสียงนั้นค่อยทำให้คลายกังวลได้หน่อยหนึ่ง อย่างน้อยมารีก็ยังอยู่ตรงนั้น อย่างน้อยเธอก็ยังอยู่ที่โทรศัพท์ แต่ไรล์ลี่จะทำให้เธออยู่ตรงนั้นได้ตลอดรึเปล่า? เธอรู้ว่าหญิงสาวผู้น่าสงสารกำลังตกลงสู้ห้วงเหวนรกของความหวาดกลัวจากสัตว์ร้าย มารีนั้นไม่เหลือซึ่งความเป็นเหตุเป็นผลใดในหัวสมองแล้ว ดูราวกับเสียสติไปแล้วจากความหวาดกลัว

ความทรงจำของไรล์ลี่เองทะลักเข้าสู่ห้วงความคิดของเธอ วันแย่ๆในสภาพเสมือนสัตว์ร้าย ในวันที่โลกของมนุษยธรรมนั้นไม่หลงเหลืออยู่อีก มีแต่ความมืดมน การรับรู้ถึงโลกนอกความมืดมิดนี้ค่อยๆหลุดลอยไป และการสูญสิ้นสตินึกคิดแห่งช่วงเวลานั้นเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์

ฉันต้องสู้กับมันให้ได้ เธอบอกกับตัวเอง

แล้วความทรงจำก็เข้าครอบงำเธอ…

มองไม่เห็นหรือได้ยินอะไรเลยรอบตัว ไรล์ลี่พยายามเก็บประสาทสัมผัสอื่นของเธอให้ทำงาน รู้สึกถึงรสชาติเปรี้ยวๆของความหวาดกลัวย้อนกลับขึ้นมาในลำคอ ไล่ขึ้นมาที่ในปาก จนกระทั่งกลายเป็นความรู้สึกจี๊ดๆเหมือนไฟช็อตอยู่ที่ปลายลิ้น เธอขูดขีดบนพื้นดินแดงที่เธอนั่งอยู่ คุ้ยลงไปหาความชื้น สูดดมกลิ่นดินเชื้อเห็ดเชื้อราที่รายล้อมตัวเธอ สัมผัสจากกลิ่นเหล่านั้นคือสิ่งที่ทำให้เธอยังเหมือนอยู่ในโลกของสิ่งมีชีวิต

และแล้วท่ามกลางความมืดมิด แสงสว่างแสบลูกตาสาดเข้ามาพร้อมกับเสียงแตกดังเปรี๊ยะจากคบเพลิงน้ำมันโพรเพนที่ปีเตอร์สันถือมา

เสียงอัดกระแทกสลัดไรล์ลี่ออกจากห้วงนึกคิดอันน่ากลัวของเธอ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเธอก็ประมวลได้ว่ารถของเธอชนเข้ากับขอบทางเดินและกำลังจะข้ามเลนไปเจอกับรถที่กำลังวิ่งสวนมา เสียงบีบแตรดังลั่น

ไรล์ลี่ดึงสติในการควบคุมรถกลับมาและมองไปรอบตัว เธออยู่ไม่ไกลจากจอร์จทาวน์แล้ว

“มารี” เธอตะโกนออกไป “ยังอยู่รึเปล่า?”

เป็นอีกครั้งที่เธอได้ยินเพียงเสียงสะอื้น ซึ่งก็ดีมากแล้วที่ยังมีเสียงให้ได้ยิน แต่ไรล์ลี่จะทำอะไรได้ในตอนนี้? เธอเริ่มลังเล เธอสามารถจะโทรขอความช่วยเหลือจากเอฟบีไอได้ในวอชิงตันดีซี แต่ในระหว่างที่เธอมัวแต่อธิบายปัญหาเพื่อให้พวกเขาส่งเจ้าหน้าที่มาตามที่อยู่ ก็คงมีแต่พระเจ้าที่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นอกจากนั้นแล้ว นั่นยังหมายถึงการที่เธอต้องวางสายจากมารีด้วย

เธอต้องเก็บมารีไว้ในสาย แต่จะทำยังไงล่ะ?

เธอจะดึงมารีออกมาจากขุมนรกนั้นได้ยังไ? ในเมื่อเธอเองก็เกือบตกลงไปในนั้นเหมือนกัน

ไรล์ลี่นึกอะไรขึ้นมาได้ นานมาแล้ว เธอเคยได้รับการฝึกวิธีเก็บปลายสายในขั้นวิกฤตให้อยู่ในสาย เธอไม่เคยต้องใช้มันเลยจนกระทั่งวันนี้ เธอพยายามนึกว่าต้องทำอะไรบ้าง หลักสูตรมันผ่านมานานเหลือเกิน

ส่วนหนึ่งของหลักสูตรเริ่มกลับเข้ามาในความจำของเธอ เธอถูกฝึกให้ทำทุกสิ่ง พูดทุกอย่าง เพื่อจะเก็บปลายสายให้มีการสนทนา ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นเรื่องมีสาระหรือไม่ หรือบางทีอาจจะเป็นเรื่องอะไรไร้เหตุผลไปเลยก็ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือปลายสายต้องได้ยินน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นห่วงกังวลของคน

“มารี มีบางอย่างที่คุณต้องช่วยทำให้ฉัน” ไรล์ลี่ชวนคุย

“อะไรเหรอ?”

สมองของเธอนั้นทำงานอย่างลนลาน พยายามสร้างเรื่องหาข้ออ้างออกมาให้เธอทำตาม

“อยากต้องการให้คุณช่วยไปที่ครัว” เธอบอก “ฉันอยากให้คุณช่วยบอกหน่อยว่ามีสมุนไพรและพริกอะไรอยู่บนชั้นวางของคุณบ้าง”

มารีไม่ตอบไปครู่หนึ่ง ไรล์ลี่กังวล ไม่รู้ว่ามารีจะอยู่ในสติที่สามารถจะทำตามข้ออ้างในการดึงความสนใจของเธอรึเปล่า

“โอเค” มารีตอบมา “ฉันกำลังเดินไปเดี๋ยวนี้”

ไรล์ลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยนี่ก็ช่วยถ่วงเวลาไปได้ระยะหนึ่ง เธอได้ยินเสียงก๊องแก๊งของขวดโหลกระทบกันลอดเข้ามาในโทรศัพท์ เสียงของมารีนั้นเปลี่ยนเป็นฟังดูประหลาดไปแล้วตอนนี้ – เหมือนหุ่นยนต์ และ เหมือนเสียสติ ในคราวเดียว

“ฉันมีโอริกาโน่แห้ง พริกป่น กับลูกจันทน์”

“ดีมาก” ไรล์ลี่บอก “มีอะไรอีก?”

“เครื่องเทศแห้ง ขิงบด แล้วก็พริกไทยดำ”

มารีหยุดพูดไป ไรล์ลี่จะหาข้ออ้างต่อไปยังไงแบบนี้?

“แล้วคุณมีผงกระหรี่รึเปล่า?” ไรล์ลี่ถามอีก

มีเสียงกรุกกริกจากขวดกระทบกัน มารีตอบกลับมา “ไม่มี”

ไรล์ลี่พูดช้าลง ราวกับเป็นคำสั่งเกี่ยวกับเรื่องคอขาดบาดตาย – เพราะจะว่าไปแล้ว เธอกำลังอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นจริงๆ

“โอเค ไปหยิบกระดาษกับปากกามา” ไรล์ลี่พูดราวกับสั่ง “แล้วจดลงไป คุณต้องหาซื้อมันมาให้ได้ตอนไปออกซื้อกับข้าว”

เธอได้ยินเสียงขีดๆเขียนๆอะไรสักอย่าง

แล้วจู่ๆก็เงียบไปอย่างน่าวิตก

“แย่แล้ว ไรล์ลี่” มารีพูดด้วยน้ำเสียงหมดสิ้นแล้วความหวัง

ไรล์ลี่เก็บเสียงตะกุกตะกักของเธอไว้ไม่ค่อยอยู่ “ก็แค่ – ทำให้ฉันหัวเราะหน่อยนะ โอเคมั้ย?”

อีกฟากยังคงเงียบ

“มันอยู่ที่นี่แล้ว ไรล์ลี่”

เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งดังหินติดอยู่ที่คอหอย

“มันอยู่ที่ไหน?” เธอเร่งถาม

“มันอยู่ในบ้านนี่แหละ ฉันเข้าใจแล้ว มันอยู่ที่นี่มาตลอดไม่ได้ไปไหนเลย ไม่มีอะไรที่คุณจะช่วยฉันได้แล้ว”

ความคิดในหัวไรล์ลี่มวนไปหมดขณะที่กำลังทำความเข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น มารีอาจจะแค่ประสาทหลอนไป เธอเข้าใจอาการนี้ดีจากประสบการณ์เป็นโรคเครียดจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญของตัวเอง

ในขณะเดียวกัน มารีก็อาจกำลังพูดความจริง

“คุณรู้ได้ยังไง มารี?” ไรล์ลี่ถามพร้อมหาจังหวะแซงหน้ารถบรรทุที่คลานเป็นเต่าเดิน

“ฉันได้ยินเสียง” มารีบอก “ฉันได้ยินเสียงฝีเท้า มันอยู่ข้างบน ไม่ใช่สิ มันอยู่ที่โถงทางเดินข้างหน้า ไม่สิ มันอยู่ที่ห้องใต้ดิน”

เธอกำลังเห็นภาพหลอนรึเปล่า? ไรล์ลี่สงสัย

มันมีความเป็นไปได้ทั้งหมด ไรล์ลี่เองก็เคยได้ยินเสียงที่ไม่มีจริงนี้มาบ่อยครั้งหลังเหตุการณ์ถูกจับไปทรมาน ขนาดไม่นานมานี้บางทีเธอยังไม่ค่อยเชื่อถือประสาทสัมผัสทั้งห้าของตัวเองเลย เหตุการณ์สะเทือนขวัญมันทำอะไรกับจินตนาการคุณได้หลายอย่างเลยทีเดียว

“มันอยู่ทุกที่ในบ้านเลย” มารีเพ้อ

“ไม่ใช่” ไรล์ลี่ตอบเสียงเฉียบ “มันไม่มีทางไปอยู่ได้ทุกที่”

สุดท้ายไรล์ลี่ก็แซงคนบรรทุกสินค้าเต่าคลานนั้นได้สำเร็จ ความรู้สึกไร้ซึ่งประโยชน์ใดๆซัดเข้ามาหาเธอราวกับคลื่นมรสุม เป็นความรู้สึกที่เลวร้ายมากจริงๆ เหมือนเธอกำลังจะจมน้ำ

เมื่อมารีเปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง เธอหยุดสะอื้นไปแล้ว เสียงบ่งบอกถึงการยอมแพ้ ดูสงบนิ่งอย่างชวนฉงน

“ไม่แน่ มันอาจเป็นผี ไรล์ลี่ ไม่แน่มันกลายเป็นผีจากที่เราระเบิดมัน คุณฆ่าตัวมันแต่ความชั่วร้ายของมันไม่ได้ตายไปด้วย ตอนนี้มันไปได้ทุกที่ในพริบตาเดียว ไม่มีวิธีจะหยุดมันได้แล้ว ไม่มีทางจะหยุดมันได้เลย คุณสู้กับผีไม่ได้หรอก ยอมแพ้ซะเถอะไรล์ลี่ คุณทำอะไรไม่ได้แล้ว ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน อย่างเดียวที่ฉันทำได้คือปล่อยให้เหตุการณ์เดิมเกิดขึ้นอีกครั้ง”

“อย่าวางสายนะ! ฉันอยากให้คุณทำอะไรอีกอย่างให้หน่อย”

ทั้งสองเงียบไปอีกอึดใจหนึ่ง ก่อนมารีจะพูดขึ้นว่า “อะไรอีก? จะเอาอะไรอีกไรล์ลี่?”

“ฉันอยากให้คุณอยู่ในสายนี้ แต่ก็ต้องการให้คุณใช้โทรศัพท์บ้านโทรแจ้ง 911 ด้วย”

เสียงมารีเปลี่ยนเป็นคำรามเล็กน้อย “พระเจ้า ไรล์ลี่ จะต้องบอกอีกกี่ครั้งว่าฉันตัดสายโทรศัพท์บ้านไปแล้ว”

ในความวุ่นวายสับสนทำให้ไรล์ลี่ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท เสียงมารีฟังออกจะรำคาญแล้วเล็กๆ ดีเลย อย่างน้อยความโกรธก็ยังดีกว่าความหวาดผวา

“แล้วอีกอย่าง” มารีพูดต่อ “โทรหาตำรวจแล้วมันจะช่วยให้อะไรดีขึ้น? พวกเขาจะช่วยอะไรฉันได้ ไม่มีใครช่วยฉันได้ มันอยู่ไปทุกที่ ยังไงมันก็ต้องมาฆ่าฉันไม่ช้าก็เร็ว แล้วมันก็จะไปฆ่าคุณด้วย สู้เราทั้งคู่ยอมแพ้ไปซะยังจะดีกว่า”

ไรล์ลี่เหมือนไม่ได้รับความร่วมมือ อาการประสาทหลอนของมารีเริ่มจะสร้างเหตุและผลให้กับอาการของมันเอง แล้วเธอก็ไม่มีเวลามานั่งโน้มน้าวมารีว่าปีเตอร์สันไม่ได้เป็นผี

“มารี เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?” ไรล์ลี่เอ่ยในที่สุด “คุณเคยบอกฉันนี่ว่าทำเพื่อฉันได้ทุกอย่าง ที่พูดมันจริงรึเปล่า”

มารีเริ่มร้องไห้อีกรอบ

“แน่นอน มันจริงน่ะสิ”

“ถ้างั้นวางหูแล้วโทรหา 911 ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลอะไรมารองรับ ไม่จำเป็นว่ามันต้องทำให้อะไรดีขึ้น แค่โทรไปเพราะฉันขอร้อง”

เธอเงียบไปนาน ไรล์ลี่ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของมารี

“มารี ฉันรู้ว่าคุณอยากยอมแพ้ ฉันเข้าใจดี นั่นก็เป็นทางที่คุณเลือกเอง แต่ ฉัน ไม่อยากยอมแพ้ มันอาจฟังดูโง่ แต่ฉันไม่ต้องการยอมแพ้ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงขอร้องให้คุณโทรหาตำรวจ เพราะคุณบอกว่าคุณทำทุกอย่างเพื่อฉันได้ และฉันก็ต้องการให้คุณกดโทรออก เพื่อฉัน”

ยังคงมีแต่ความเงียบ นี่มารียังอยู่ในสายหรือเปล่านะ?

คุณสัญญารึเปล่า? เธอถามขึ้นมา

สัญญาณโทรศัพท์ตัดไปพร้อมกับเสียงคลิ๊ก ไม่ว่ามารีจะโทรให้คนมาช่วยหรือไม่ ไรล์ลี่ไม่อยากจะทิ้งโอกาสอะไรไปทั้งนั้น เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกดเบอร์ 911

“ดิฉันเจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอ ไรล์ลี่ เพจ” ไรล์ลี่ทักไปเมื่อโอเปอเรเตอร์รับสาย “ฉันโทรมาแจ้งความเป็นไปได้ที่มีการบุกรุก บุคคลที่เป็นอันตรายอย่างมาก”

ไรล์ลี่ให้ที่อยู่ของมารีไปกับโอเปอเรเตอร์

“เราจะจัดทีมไปที่นั่นทันที” โอเปอเรเตอร์ให้คำมั่น

“ดีมาก” ไรล์ลี่ตอบและวางสาย

ไรล์ลี่ลองโทรกลับไปหามารีอีกครั้งแต่ไม่มีคนรับสายแล้ว

ใครก็ได้ช่วยไปถึงที่นั่นให้ทันด้วยเถอะ เธอคิดในใจ ใครซักคนต้องไปถึงที่นั่นเดี๋ยวนี้

ในระหว่างนั้น เธอเองต้องต่อสู้กับความจำเลวร้ายระลอกใหม่ที่ผุดขึ้นมา เธอต้องควบคุมตัวเองให้ได้ ไม่ว่าอะไรก็ตามที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอต้องเก็บสติของเธอไว้

เมื่อเธอขับมาใกล้จะถึงบ้านทาวน์เฮ้าส์อิฐมอญสีแดงของมารี ไรล์ลี่รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที ยังไม่มีรถของหน่วยฉุกเฉินใดมาถึง เธอได้ยินเสียงหวอไซเรนของตำรวจดังมาอยู่ไกลๆ พวกเขากำลังอยู่ระหว่างทาง

ไรล์ลี่ขยับจอดรถแล้วพุ่งตัวออกไปที่ประตูหน้า รู้ตัวว่าเป็นคนแรกที่มาถึง พอเธอขยับลูกบิดปุ๊บ ประตูก็หลุดเปิดออกทันที ทำไมประตูถึงไม่ได้ล็อค?

เธอก้าวเข้าไปข้างในพร้อมหยิบปืนออกมาถือไว้

“มารี!” เธอตะโกนเรียก “มารี!”

ไม่มีเสียงตอบ

ไรล์ลี่แน่ใจทันทีว่าต้องมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นที่นี่ – หรือกำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ เธอขยับลึกเข้าไปภายในทางเดินหน้าห้องโถง

“มารี!” เธอตะโกนเรียกอีกครั้ง บ้านยังคงเงียบสงัด

เสียงไซเรนจากรถตำรวจดังใกล้เข้ามาทุกขณะ แต่ยังคงไม่มีทีมฉุกเฉินใดมาถึง

ไรล์ลี่เริ่มคิดไปถึงสถานการณ์เลวร้ายขั้นสุดแล้วขณะนี้ – ว่าปีเตอร์สันได้มาที่นี่ และอาจจะยังคงอยู่ในบ้านหลังนี้

เธอเดินเข้าไปภายในห้องโถงที่มีเพียงแสงไฟสลัว ยังตะโกนเรียกชื่อมารีอยู่อย่างนั้นขณะที่เปิดประตูเช็คทุกห้อง อาจจะอยู่ในตู้ด้านซ้าย? แล้วประตูห้องน้ำด้านขวาล่ะ?

หากเธอประจันหน้ากับปีเตอร์สัน เธอจะไม่มีวันยอมให้ตัวเองถูกมันจับตัวไปอีกครั้งเป็นแน่

เธอจะต้องหาทางกำจัดมันให้สิ้นซาก

บทที่ 22

แม้ว่าไรล์ลี่จะเรียกหา ก็ไม่มีเสียงขานรับจากมารี ไม่มีเสียงอื่นใดภายในบ้านนอกจากเสียงจากตัวเธอเอง ภายในบ้านดูว่างเปล่า เธอเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนและค่อยๆเลี้ยวเข้าไปภายในประตูทางเดินที่เปิดค้างไว้

ขณะที่เธอกำลังเลี้ยวเข้ามุม ไรล์ลี่ถึงกับหยุดหายใจหลอดลมตีบตัน ราวกับโลกพังทลายลงมาอยู่แทบเท้า

มารีอยู่ตรงนั้น ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ คอถูกรัดด้วยสายไฟมัดแน่นเข้ากับโคมไฟบนเพดาน บันไดล้มกลิ้งอยู่บนพื้นห้อง

เวลาเหมือนหยุดหมุนในขณะที่สมองของเธอยังไม่ยอมรับความจริง

เข่าอ่อนจนยืนแทบไม่อยู่ เธอต้องพยุงตัวเองพิงไว้กับบานประตู ปลดปล่อยเสียงอันน่าเวทนาออกมา

“ม่ายยยยยยย!”

เธอพุ่งตัวผ่านไปกลางห้อง พลิกบันไดกลับขึ้นมาวางและเดินขึ้นไปเหยียบบนนั้น โอบวงแขนไว้รอบร่างของมารีเพื่อผ่อนแรงถ่วง แล้วเอานิ้วแตะไปที่คอเพื่อฟังเสียงชีพจร

ไรล์ลี่นั้นสะอึกสะอื้นตอนนี้ “อย่าตายนะ มารี อย่าตายนะ แม่งเอ๊ย”

แต่มันก็สายเกินไป คอของเธอหัก เธอตายแล้ว

“พระเจ้า” ไรล์ลี่ร้องครวญ ทรุดลงไปกองบนบันได ความเจ็บปวดไล่ขึ้นมาตั้งแต่ช่องทอง อยากตายลงเสียตรงนี้เช่นกัน

เมื่อเวลาผ่านไปซักพัก ไรล์ลี่เริ่มมีสติรับรู้ถึงเสียงที่ดังมาจากข้างล่าง ทีมฉุกเฉินมาถึงแล้ว การทำงานของความรู้สึกเดิมที่คุ้นเคยเริ่มจะกลับมา ความกลัวและความโศกเศร้ายังต้องหลบให้กับความเย็นชาเฉียบขาดและความเป็นมืออาชีพในหน้าที่

“อยู่บนนี้!” เธอตะโกนลงไป

ใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาออกไป

เจ้าหน้าที่ห้านายในสภาพติดอาวุธครบมือสวมเสื้อเกราะอ่อนใยสังเคราะห์เคฟล่าพุ่งตัวขึ้นบันไดมา หญิงสาวด้านหน้าดูประหลาดใจชัดเจนที่เห็นเธอ

“ดิฉันเจ้าหน้าที่ ริต้า เกรแฮม หัวหน้าทีมค่ะ” เธอแนะนำตัว “คุณเป็นใคร”

ไรล์ลี่ละจากบันไดและแสดงตราประจำตัว “เจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอ ไรล์ลี่ เพจ”

หญิงสาวดูอึดอัด ไม่สบายใจ

“คุณมาถึงที่นี่ก่อนพวกเราได้ยังไง”

“เธอเป็นเพื่อนของฉันเอง” ไรล์ลี่ตอบ กลับมาอยู่ในโหมดมืออาชีพอย่างพร้อมเต็มที่แล้ว “เธอมีชื่อว่า มารี เซย์ลส์ เธอโทรเข้ามาหาฉันบอกว่ามีอะไรผิดปกติ ตอนที่ฉันโทรแจ้ง 911 ฉันเองก็กำลังเดินทางจะมาถึง แต่ก็มาช้าเกินไป เธอเสียชีวิตแล้ว”

ทีมฉุกเฉินรีบกรูเข้าไปตรวจเช็คและยืนยันคำให้การของเธอ

“ฆ่าตัวตายเหรอคะ?” เจ้าหน้าที่เกรแฮมถาม

ไรล์ลี่พยักหน้า ไม่มีข้อกังขาใดๆว่ามารีนั้นปลิดชีวิตตัวเอง

“นี่คืออะไร” หัวหน้าทีมถาม ชี้ไปที่โน๊ตพับไว้วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

ไรล์ลี่มองกระดาษใบนั้น เขียนด้วยลายมือหยุกหยิกพออ่านออก มีใจความว่า:

มันเป็นหนทางเดียว

“จดหมายลาตายเหรอ?”

ไรล์ลี่ผงกหัวเคร่งขรึม หากแต่เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่จดหมายลาตายปกติทั่วไป มันไม่ใช่คำอธิบายแล้วก็ไม่ใช่คำขอโทษ

แต่มันเป็นคำแนะนำ ไรลี่คิดในใจ เป็นคำแนะนำสำหรับฉัน

ทีมฉุกเฉินเดินบันทึกภาพและจดบันทึกต่างๆ เธอรู้ว่าพวกเขาต้องรอทีมนิติเวชมาก่อนจึงจะเคลื่อนย้ายศพได้

“ไปคุยกันข้างล่างดีกว่า” เจ้าหน้าที่เกรแฮมบอก เดินนำไรล์ลี่ลงไปในห้องนั่งเล่น นั่งลงบนเก้าอี้และผายมือให้ไรล์ลี่นั่งลงเช่นกัน

ผ้าม่านยังถูกดึงปิด ไม่มีแสงสว่างส่องเข้ามาภายในห้อง เธออยากจะกระชากม่านเปิดออกให้แสงส่องเข้ามาบ้าง แต่รู้ดีว่าไม่ควรจะแตะอะไร เธอนั่งลงบนโซฟา

เกรแฮมเปิดสวิชต์โคมไฟข้างเก้าอี้

“เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังหน่อย” เจ้าหน้าที่เอ่ย หยิบสมุดโน๊ตกับดินสอขึ้นมาเตรียมจด แม้ว่าสีหน้าท่าทางของเธอจะแกร่งเหมือนคนที่มีประสบการณ์ แต่ดวงตาของเธอมีแววเห็นอกเห็นใจอยู่ในนั้น

“เธอเคยเป็นเหยื่อคดีลักพาตัว” ไรล์ลี่เล่า “เกือบแปดสัปดาห์ก่อน เราทั้งคู่ตกเป็นเหยื่อ คุณอาจเคยได้อ่านผ่านตามาบ้าง คดีของ แซม ปีเตอร์สัน”

เกรแฮมตาลุกโพลง

“โอ้ พระเจ้า” เธออุทาน “ฆาตกรที่ทรมานและสังหารผู้หญิงพวกนั้น คนที่ถือตะเกียงคบเพลิง ส่วนคุณก็คือเจ้าหน้าที่คนที่ระเบิดมันตายแล้วหนีออกมาได้ใช่มั้ย?”

“ใช่” ไรล์ลี่ตอบ และพูดขึ้นมาหลังจากเงียบไปซักพักว่า “ปัญหาก็คือ ฉันไม่แน่ใจว่าฉันระเบิดมันตาย ฉันไม่มั่นใจว่ามันตายไปแล้วจริงๆ มารีไม่เชื่อว่ามันตายไปแล้วและนั่นก็ทำให้เธอกลายเป็นแบบนี้ เธออยู่แบบไร้ความเชื่อมั่นไม่ได้ และบางครั้งก็เหมือนมันกลับมาสะกดรอยตามเธออีก”

ไรล์ลี่อธิบายเรื่องต่อไป คำพูดหลั่งไหลออกมาโดยอัตโนมัติแทบจะเหมือนว่าเธอจดจำทุกรายละเอียดใส่ใจไว้ทั้งหมด ตอนนี้เธอรู้สึกราวกับจิตหลุดลอยออกมาจากสถานที่เกิดเหตุและกำลังฟังตัวเองรายงานเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้น

หลังจากเล่าย้อนเหตุการณ์ให้เจ้าหน้าที่เกรแฮมฟังเพื่อปูพื้นคดีแล้ว ไรล์ลี่ก็ให้เบอร์ติดต่อกับญาติของมารีไว้กับเธอ แต่ระหว่างที่กำลังพูดไปเรื่อยๆนั้น ความโมโหก็ก่อตัวขึ้นภายใต้ภาพภายนอกของความเป็นมืออาชีพ – ความโมโหอันหนาวสะท้าน ปีเตอร์สันจัดการเหยื่อไปแล้วอีกหนึ่งราย ไม่ว่ามันจะมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วไม่สำคัญ มันเป็นคนฆ่ามารี

และมารีก็ตายอย่างมั่นใจมากว่าไรล์ลี่นี่แหละจะเป็นเหยื่อรายต่อไปของปีเตอร์สัน ไม่ว่าจะด้วยน้ำมือของมันหรือของตัวไรล์ลี่เอง ไรล์ลี่อยากจะเอามือไปเขย่าร่างมารีสลัดเอาความคิดบ้าบอนี้ออกจากสมองเธอ

นี่ไม่ใด้เป็นหนทางเดียว! ไรล์ลี่อยากพูดกรอกหูเธอ

แต่เธอจะเชื่อรึเปล่าล่ะ? ไรล์ลี่ไม่อาจรู้ได้ ดูเหมือนมีหลายสิ่งเหลือเกินที่เธอไม่รู้

ทีมนิติเวชชันสูตรมาถึงแล้วขณะที่ไรล์ลี่และเจ้าหน้าที่เกรแฮมยังคงคุยกันอยู่ เกรแฮมลุกขึ้นยืนและเดินออกไปพบเขา แล้วจึงหันมาพูดกับไรล์ลี่ว่า “ฉันขอขึ้นไปข้างบนสักครู่ อยากให้คุณช่วยอยู่แถวนี้ก่อนเพื่อเล่าให้ฉันฟังต่อ”

ไรล์ลี่สั่นหัว

“ฉันต้องไปแล้ว” เธอบอก “มีคนที่ฉันจำเป็นต้องไปคุยด้วย” เธอหยิบนามบัตรออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะ “ติดต่อฉันมาได้ตามนี้ค่ะ”

เจ้าหน้าที่กำลังจะอ้าปากค้านแต่ไรล์ลี่ไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาส เธอลุกยืนขึ้นและเดินออกไปจากบ้านที่หม่นหมองของมารี พร้อมภารกิจด่วนที่ต้องไปจัดการ

*

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ไรล์ลี่ขับรถไปทางตะวันตกผ่านแถบชนบทของรัฐเวอร์จิเนีย

“ฉันต้องทำแบบนี้จริงๆเหรอ?” เธอถามย้ำตัวเองอีกครั้ง

เธอเหนื่อยล้าและแทบไม่ได้นอนเมื่อคืนนี้ แล้วตอนนี้ก็เพิ่งจะผ่านฝันร้ายมาหมาดๆ ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้เธอได้คุยกับไมค์ในระหว่างนี้ เขาช่วยให้จิตใจเธอมั่นคงขึ้น แต่เธอก็มั่นใจเหมือนกันว่าเขาคงไม่มีวันเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอกำลังจะทำ เธอเองไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์เช่นกันว่าตอนนี้สติเธอดีครบสมบูรณ์

เธอขับมาคฤหาสน์ของวุฒิสมาชิก มิช นิวโบร ด้วยเส้นทางที่เร็วที่สุดจากจอร์จทาวน์ นักการเมืองหลงตัวเองนั่นมีหลายอย่างต้องรับผิดชอบ เขาปิดบังบางอย่าง บางอย่างที่อาจนำพาไปสู่ฆาตกรตัวจริง และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมส่วนหนึ่งถึงเป็นความผิดของเขาที่ทำให้เกิดเหยื่อรายใหม่ขึ้นมา

ไรล์ลี่รู้ว่าเธอกำลังมุ่งหน้าไปปะทะกับตัวปัญหา แต่หาได้สนใจไม่

เป็นเวลาบ่ายมากแล้วที่ไรล์ลี่ขับรถเข้ามาจอดตรงทางโค้งหน้าแมนชั่นหินสุดหรู เธอจอดแล้วลงจากรถ และเดินขึ้นไปที่ประตูหน้าขนาดมหึมา พอกดกริ่งหน้าบ้านก็ได้รับการต้อนรับจากสุภาพบุรุษแต่งตัวภูมิฐานเป็นทางการ – พ่อบ้านนิวโบร เธอคาดคะเน

“ให้ผมช่วยอะไรครับ คุณผู้หญิง” เขาถามเสียงทื่อ

ไรล์ลี่แสดงตราประจำตัวให้เขาดู

“เจ้าหน้าที่พิเศษ ไรล์ลี่ เพจ” เธอตอบ “ท่านวุฒิสมาชิกรู้ว่าดิฉันเป็นใคร ฉันต้องการคุยกับท่าน”

ด้วยสีหน้าหยันๆ พ่อบ้านหันหลังให้ไรล์ลี่พร้อมรอยยิ้มอย่างเหนือกว่า

“ท่านวุฒิสมาชิกไม่ต้องการพบคุณ” เขาเอ่ย “ท่านสั่งมาค่อนข้างเฉียบขาด ขอให้โชคดีครับ คุณผู้หญิง”

แต่ก่อนที่พ่อบ้านจะทันได้ปิดประตู ไรล์ลี่ก็เดินเบียดเขาจ้ำอาดๆเข้าไปภายในตัวบ้าน

“ผมคงต้องแจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย” พ่อบ้านตะโกนไล่หลัง

“เชิญคุณเรียกได้เลยค่ะ” ไรล์ลี่ตะโกนข้ามไหล่ตัวเองกลับไป

เธอไม่รู้ว่าต้องไปตามหาวุฒิสมาชิกตรงส่วนไหนของบ้าน เขาอาจอยู่ได้ทุกที่ในแมนชั่นที่เป็นโพรงมืดนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้สำคัญอะไร เธอทำให้เขามาหาเธอได้อยู่แล้ว

เธอมุ่งตรงไปที่ห้องนั่งเล่นที่เคยพบกับเขามาก่อนและทิ้งตัวลงบนโซฟาใหญ่ ตั้งใจมากว่าจะทำตัวตามสบายเหมือนบ้านของเธอเองจนกว่าวุฒิสมาชิกจะออกมาพบ

เพียงไม่กี่อึดใจ ชายร่างใหญ่สวมเสื้อสูทสีดำเดินเข้ามาภายในห้อง จากลักษณะแล้วไม่ต้องเดาว่าคงเป็นบอดี้การ์ดของวุฒิสมาชิก

“ท่านวุฒิสมาชิกขอให้คุณกลับไป” เขาพูดพลางกอดอก

ไรล์ลี่ไม่สะเทือนออกจากโซฟาแม้แต่น้อย มองไปที่ชายร่างใหญ่อย่างประเมินว่าเขาจะแน่สักแค่ไหน ตัวเขาสูงใหญ่พอจะใช้กำลังโยนเธอออกไปได้ แต่วิชาป้องกันตัวของเธอก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร หากเขาเข้ามาก่อกวนล่ะก็ คงไม่ใช่แค่คนสองคนที่จะต้องเจ็บตัว แต่เฟอร์นิเจอร์โบราณล้ำค่าของวุฒิสมาชิกด้วยที่จะต้องมีอันเป็นไป

“หวังว่าจะมีคนบอกคุณเรื่องที่ฉันเป็นเอฟบีไอนะ” เธอพูดขึ้น จ้องตากับเขาไม่กระพริบ เธอไม่คิดหรอกว่าเขาจะใช้อาวุธกับเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ

ไม่อ่อนข้อให้ง่ายๆ เขาเองจ้องเธอกลับแต่ไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้

ไรล์ลี่ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทางด้านหลัง แล้วเสียงวุฒิสมาชิกก็ดังขึ้น

“เจ้าหน้าที่เพจ อะไรอีกล่ะคราวนี้ ผมไม่ใช่คนมีเวลาว่างมากนะ”

บอดี้การ์ดถอยกลับไปขณะที่นิวโบรก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างหน้าเธอ รอยยิ้มนักการเมืองสุดขึ้นกล้องของเขาแฝงไว้ด้วยความเยาะหยันอยู่ในที เขาไม่ได้พูดอะไรต่อแต่เธอก็รู้ในทันทีว่าทั้งสองกำลังจะเข้าฟาดฟันใส่กันโดยมีความดันทุรังเป็นอาวุธ เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ขยับไปจากโซฟาแม้แต่ก้าวเดียว

“ท่านคิดผิด ท่านวุฒิสมาชิก” ไรล์ลี่เริ่ม “ไม่มีความเกี่ยวพันทางการเมืองในการฆาตกรรมของบุตรสาวของท่าน – และไม่มีเรื่องส่วนตัวใดๆด้วย ท่านมอบลิสรายชื่อศัตรูให้ดิฉันและดิฉันก็มั่นใจว่าท่านคงมอบลิสเดียวกันนั้นให้สมุนของท่านในองค์กร”

รอยยิ้มของนิวโบรบิดเปลี่ยนเป็นรอยแสยะยิ้ม

“ผมเดาว่าคุณคงหมายถึง หัวหน้าทีมเจ้าหน้าที่พิเศษ คาร์ล วาล์วเดอร์” เขาตอบ

ไรล์ลี่รู้ว่าการเลือกใช้คำพูดของเธอนั้นมันไม่ผ่านระบบกลั่นจากสมองออกมาเลย และเธอก็คงใช้ชีวิตที่เหลือเสียใจกับการกระทำนี้ หากแต่ตอนนี้เธอไม่รู้สึกแคร์เลยซักนิด

“กระดาษลิสใบนั้นมันทำให้องค์กรเสียเวลามากค่ะ ท่านวุฒิสมาชิก” ไรล์ลี่ว่าต่อ “ในขณะเดียวกัน เหยื่ออีกรายก็ถูกจับตัวไป”

นิวโบรยืนฝังรากแน่วแน่อยู่บนจุดเดิม

“ผมเข้าใจว่าองค์กรจับตัวคนร้ายได้แล้วนะ” เขาบอก “คนร้ายสารภาพออกมาแล้ว แต่คงไม่ได้บอกอะไรมากใช่มั้ย? มันต้องมีบางอย่างเกี่ยวพันถึงผม คุณเชื่อขนมกินได้เลย เดี๋ยวเขาก็สารภาพทุกอย่างออกมาเอง ผมจะย้ำเจ้าหน้าที่วาล์วเดอร์ให้ตามเรื่องต่อเอง”

ไรล์ลี่พยายามเก็บความอัศจรรย์ใจของเธอไว้ ขนาดเกิดเหตุลักพาตัวซ้ำขึ้นอีกครั้งนิวโบรก็ยังคงคิดว่าตัวเองเป็นเป้าหมายหลักของคนร้าย อีโก้ของเขานี่มันสุดๆจริงๆ ความสามารถในการเชื่อว่าทุกอย่างเกี่ยวข้องกับตัวเขานั้นมันไม่มีจุดสิ้นสุดขนานแท้

นิวโบรเอียงศีรษะมาอย่างอยากรู้

“แต่ดูเหมือนคุณจะโทษผมอยู่นะ” เขากล่าว “ผมเคืองนะ เจ้าหน้าที่เพจ มันไม่ใช่ความผิดของผม ที่ความประมาทเลินเล่อของคุณเองนำไปสู่เหตุการณ์ลักพาตัวของผู้เคราะห์ร้ายอีกราย”

หน้าของเธอกระตุกด้วยความฉุน เธอไม่กล้าตอบอะไรออกไป เพราะคำตอบของเธอคงไร้การยั้งคิดหนักกว่านี้

เขาเดินไปที่ตู้เก็บเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์และเทวิสกี้ราคาแพงแก้วใหญ่ให้ตัวเอง ดูออกว่าตั้งใจไม่ถามว่าเธอต้องการดื่มอะไรหรือไม่

ไรล์ลี่คิดว่านี่เป็นเวลาอันสมควรเข้าประเด็นได้แล้ว

“ครั้งสุดท้ายที่มาที่นี่ มีบางอย่างที่ท่านไม่ได้บอกดิฉัน” เธอเปรยออกมา

นิวโบรหันหน้าหาเธออีกครั้ง พร้อมจิบเครื่องดื่มจากแก้วอึกใหญ่

“ผมไม่ได้ตอบคำถามคุณไปหมดแล้วหรอกเหรอ” เขาย้อน

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ เพียงแต่มีบางเรื่องที่ท่านไม่บอก เรื่องเกี่ยวกับรีบ้า และดิฉันคิดว่าสมควรแก่เวลาแล้วที่ท่านจะบอก”

นิวโบรจ้องเธออย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“เธอชอบเล่นตุ๊กตามั้ยคะ ท่านวุฒิสมาชิก?” ไรล์ลี่ถาม

นิวโบรยักไหล่ “ผมว่าเด็กผู้หญิงทุกคนคงชอบ” เขาตอบ

“ดิฉันไม่ได้หมายถึงเด็กผู้หญิง แต่หมายถึงตอนที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอมีสะสมมันบ้างรึเปล่าคะ”

“เสียใจ แต่ผมคงไม่รู้ได้”

เป็นคำตอบแรกจากนิวโบรที่ไรล์ลี่เชื่อตามนั้นจริงๆ ผู้ชายที่เป็นโรคติดเชื้อเห็นแก่ตัวแบบนี้ก็คงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความชอบความสนใจของคนอื่น – ไม่แม้แต่ของลูกสาวตัวเอง

“ดิฉันอยากคุยกับภรรยาของท่าน” ไรล์ลี่เอ่ย

“ไม่ได้แน่นอน” นิวโบรเสียงสะบัด สีหน้าของเขาฉายแววใหม่แล้ว – สีหน้าแบบนี้ไรล์ลี่เคยเห็นเขาใช้เวลาออกทีวี คล้ายกันกับรอยยิ้มของเขา สีหน้าแบบจงใจ ดูประดิษฐ์ คงผ่านการฝึกฝนมาแล้วเป็นพันครั้งหน้ากระจก งัดเอาออกมาใช้เวลาออกมาทวงถามถึงความถูกต้องทางศีลธรรม

“คุณนี่ไม่มีกาลเทศะเลยใช่มั้ย เจ้าหน้าที่เพจ?” เขาพูด เสียงสั่นไปด้วยความโกรธที่คำนวณเอาไว้แล้ว “คุณเข้ามาในบ้านของคนที่กำลังโศกเศร้า ไม่ได้นำพาความสบายใจมาให้ ไม่มีคำตอบสำหรับครอบครัวที่ต้องสูญเสีย ในทางตรงกันข้าม คุณกลับมากล่าวหาอะไรไม่มีหลักฐาน โยนความผิดให้กับคนไร้เดียงสาในความไม่เอาถ่านของตัวเอง”

เขาทำกิริยาส่ายหน้าราวกับได้รับการเหยียดหยามในศักดิ์ศรี

“ช่างเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆที่ใจร้ายโหดเหี้ยมจริงๆ” เขาเล่นบทต่อ

ไรล์ลี่รู้สึกเหมือนโดนต่อยลงมาที่ท้องน้อย นี่เป็นเทคนิคที่เธอไม่ได้เตรียมตัวมารับมือ – เป็นการพลิกวิกฤตมโนสำนึก เขาแทงได้ถูกจุดเลย จุดที่เธอยังคงรู้สึกผิดและไม่แน่ใจในตัวเอง

เขารู้ว่าต้องเล่นเกมส์กับฉันยังไง เธอคิด

เธอรู้ตัวว่าต้องกลับเดี๋ยวนี้ ก่อนจะทำอะไรที่ต้องมานั่งนึกเสียใจภายหลัง และโดยไม่มีคำพูดใดอีกไรล์ลี่ลุกขึ้นจากโซฟาเดินออกไปนอกห้องนั่งเล่นตรงไปทางประตูทางเข้าด้านหน้า

เธอได้ยินเสียงวุฒิสมาชิกไล่หลังมา

“อนาคตในอาชีพคุณมันจบเห่แล้วเจ้าหน้าที่เพจ ผมอยากให้คุณรู้ไว้ซะ”

ไรล์ลี่เดินผ่านพ่อบ้านไปและออกไปทางประตูหน้า เดินกลับมาขึ้นรถของตัวเองและขับออกไป

คลื่นความโกรธเกรี้ยว ฉุนเฉียว และความเหนื่อยหน่าย ประเดประดังใส่เธอ ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเป็นเดิมพันแต่ไม่มีใครในโลกจะยื่นมือเข้าไปช่วยเลย เธอแน่ใจว่าวาล์วเดอร์คงจะแค่ขยายพื้นที่คนหาบริเวณแถวๆอพาร์ทเม้นท์ของกัมม์เท่านั้น แล้วเธอก็มั่นใจว่าพวกเขากำลังค้นหากันผิดจุด มันขึ้นอยู่กับเธอว่าจะจัดการอย่างไร แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรแล้วเช่นกัน การมาที่นี่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยอย่างที่เห็น นี่เธอยังจะเชื่อการตัดสินใจของตัวเองได้อีกหรือเปล่า?

ขับรถออกมายังไม่ทันถึงสิบนาทีโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอก้มลงดูและเห็นข้อความจากวาล์วเดอร์ ไม่ต้องเดาเลยว่าเกี่ยวกับอะไร

เอาเถอะ เธอคิดในใจอย่างขมขื่น อย่างน้อยวุฒิสมาชิกก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าเลย

บทที่ 23

พอไรล์ลี่มาถึงควอนติโก้และเดินเข้าไปในศูนย์วิเคราะห์พฤติกรรม ทั้งหัวหน้าและบิลก็นั่งรอเธออยู่ในออฟฟิศของวาล์วเดอร์แล้ว เธอเข้าใจว่าบิลคงถูกเรียกตัวมาสำหรับการประชุมนี้โดยเฉพาะ

หัวหน้าทีมเจ้าหน้าที่พิเศษ คาร์ล วาล์วเดอร์ ยืนขึ้นจากโต๊ะทำงาน

“สมุนของวุฒิสมาชิก?” วาล์วเดอร์เปิดประเด็น หน้าอ่อนเยาว์ของเขาขมวดปมด้วยความโกรธ

ไรล์ลี่หลบตาลง เธอพูดเกินไปจริงๆ

“ดิฉันขอโทษค่ะท่าน” เธอตอบออกไป

“คำขอโทษมันคงไม่พอหรอกนะ เจ้าหน้าที่เพจ” วาล์วเดอร์กราด “คุณทำเกินไปแล้ว คุณคิดยังไงถึงไปบ้านท่านวุฒิสมาชิกเพื่อเผชิญหน้าแบบนั้น รู้ตัวมั้ยว่าทำเสียหายแค่ไหน”

จากคำว่า “เสียหาย” ไรล์ลี่แน่ใจว่าเขาหมายถึงความอับอายส่วนตัวของเขาเอง ซึ่งเธอคงไม่ต้องใส่ใจกังวลอะไรนัก

“ท่านหา ซินดี้ แมคคินน่อน พบรึยัง” เธอถามเสียงต่ำ

“ยัง อันที่จริง ก็ยังไม่ได้หา” วาล์วเดอร์บอกเสียงกริบ “และให้พูดตรงๆ คุณเองก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้เราหาได้พบ”

เหมือนโดนจี้ใจดำ

“ฉัน ไม่ได้ช่วยเหรอ?” เธอตอบ “ท่านคะ ดิฉันบอกไปหลายครั้งแล้วว่าท่านจับคนร้ายมาผิดคนแล้วก็กำลังค้นหากันอยู่ผิด – ”

ไรล์ลี่หยุดตัวเองไว้กลางประโยค

สิ่งสำคัญตอนนี้คือ ซินดี้ แมคคินน่อน ไม่ใช่การฟาดฟันกันระหว่างเธอกับวาล์วเดอร์ นี่ไม่ใช่เวลาจะมากัดกันหยุมหยิม เธอจึงอ้าปากพูดอีกครั้งด้วยเสียงที่อ่อนลง

“ท่านคะ แม้ว่าดิฉันจะรู้สึกว่าท่านวุฒิสมาชิกกำลังปิดบังข้อมูลอะไรบางอย่างอยู่ ดิฉันอาจจะทำผิดพลาดที่ไม่ได้แจ้งท่านก่อนเรื่องการไปบ้านท่านวุฒิสมาชิกเพื่อขอพบ และดิฉันขออภัย แต่โปรดลืมเรื่องของดิฉันไปซักพัก ผู้หญิงคนนั้นหายตัวไปเกิน 24 ชั่วโมงแล้ว หากดิฉันคิดถูกและมีคนอื่นกักตัวเธอเอาไว้อยู่ล่ะ เธอจะเป็นยังไงบ้างตอนนี้ เธอยังเหลือเวลาอีกนานแค่ไหน?

บิลเสริมด้วยเสียงระมัดระวัง “เราต้องคำนึงถึงความเป็นไปได้ด้วยนะครับ ท่าน”

วาล์วเดอร์นั่งลงไม่พูดอะไรไปชั่วขณะ

ดูจากสีหน้าแล้วไรล์ลี่ก็พอจะมองออกว่าเขาเองก็กังวลกับความเป็นไปได้นั้น เขาจึงพูดออกมาอย่างช้าๆแต่ลงน้ำหนักในทุกคำ

“องค์กรจะจัดการเรื่องนี้เอง”

ไรล์ลี่พูดไม่ออก เธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำไปว่าวาล์วเดอร์หมายความว่าอะไร กำลังยอมรับความเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะผิดพลาด? หรือยังดึงดันจะไม่เปลี่ยนแผนจากวิธีที่ใช้อยู่?

“นั่งลง เจ้าหน้าที่เพจ” วาล์วเดอร์บอก

ไรล์ลี่นั่งลงบนเก้าอี้ข้างบิลที่เหลือบมามองเธออย่างวิตกกังวล

วาล์วเดอร์พูดต่อ “ผมได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับเพื่อนคุณวันนี้แล้ว ไรล์ลี่”

ไรล์ลี่ชะงักไปนิดหนึ่ง ไม่ได้ประหลาดใจที่วาล์วเดอร์จะรู้เรื่องการตายของมารี ยังไงซะเรื่องที่เธอไปถึงที่เกิดเหตุเป็นคนแรกน่าจะดังมากระทบหูคนในองค์กรอยู่แล้ว แต่ ทำไมเขาถึงหยิบเรื่องนี้มาพูดตอนนี้? นี่เธอกำลังได้ยินเศษเสี้ยวความเห็นใจในน้ำเสียงของเขาหรือนี่?

“เรื่องมันเป็นมายังไง” วาล์วเดอร์ถาม “ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น”

“เธอทนกับมันไม่ไหวอีกแล้ว” ไรล์ลี่พูดเบาแทบจะเป็นกระซิบ

“ทนกับอะไร?” วาล์วเดอร์ถาม

ไรล์ลี่เงียบ ไม่รู้จะอธิบายคำตอบออกมาอย่างไร

“ผมได้ยินว่าคุณไม่เชื่อว่าปีเตอร์สันตายแล้ว” วาล์วเดอร์พูดต่อ “ผมว่าผมเข้าใจว่าทำไมคุณถึงสลัดความคิดนี้ไม่หลุด แต่คุณต้องเข้าใจว่ามันไม่เม้คเซ้นท์”

ห้องกลับสู่ความเงียบไปอีก

“คุณบอกเรื่องนี้กับเพื่อนคุณรึเปล่า” วาล์วเดอร์ถามรุก “คุณบอกเธอเรื่องความคิดหมกมุ่นอันนี้ของคุณรึเปล่า?”

ไรล์ลี่หน้าแดง รู้ดีว่าเขาจะดึงบทสนทนาไปทางไหน

“เธอเปราะบางเกินไปสำหรับความคิดแบบนั้น เจ้าหน้าที่เพจ” วาล์วเดอร์ยังไม่หยุด “คุณน่าจะรู้ว่ามันจะทำให้เธอเสียสติ คุณน่าจะพิจารณาให้รอบคอบกว่านี้ แต่อันที่จริงนะเจ้าหน้าที่เพจ การพิจารณาของคุณเนี่ยมันใช้การไม่ได้แล้ว ผมไม่อยากจะพูดแต่มันคือเรื่องจริง”

เขากำลังโทษการตายของมารีว่าเป็นความผิดของฉัน ไรล์ลี่ตระหนัก

เธอฝืนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล มันจะเป็นน้ำตาแห่งความเสียใจหรือไม่พอใจเธอเองก็ไม่รู้ได้ ตัวเธอไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไร จะเริ่มยังไง เธอไม่ได้เป็นคนใส่ความคิดพวกนั้นลงในสมองของมารี เธอรู้ข้อนี้ดี แต่เธอจะทำให้วาล์วเดอร์เข้าใจได้ยังไง เธอจะอธิบายยังไงว่ามารีมีเหตุผลของตัวเองที่สงสัยว่าปีเตอร์สันยังไม่ตาย

บิลพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านครับ อย่าใจร้ายกับเธอนักเลย ได้มั้ย”

“ผมว่าผมใจดีกับเธอมากไปต่างหาก เจ้าหน้าที่เจฟฟรี่ส์” วาล์วเตอร์ตอบด้วยเสียงขึงขัง “ผมว่าผมอดทนมามากเกินไป”

วาล์วเดอร์จ้องตากับเธอครู่ใหญ่

“ส่งปืนกับตราประจำตัวคืนมา เจ้าหน้าที่เพจ” เขากล่าวในที่สุด

ไรล์ลี่ได้ยินบิลอุทานอย่างไม่เชื่อหู

“ท่าน นี่มันบ้าชัดๆ” บิลค้าน “พวกเราต้องการเธอ”

หากแต่ไรล์ลี่ไม่รอให้เขาต้องเอ่ยปากครั้งที่สอง เธอลุกยืนขึ้นจากเก้าอี้และปลดปืนกับตราประจำตัววางลงบนโต๊ะทำงานของวาล์วเดอร์

“คุณไปจัดการเคลียร์ออฟฟิศของคุณตามเวลาที่คุณสะดวกแล้วกัน” วาล์วเดอร์เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไร้ความรู้สึกใด “ระหว่างนี้คุณก็ควรกลับบ้านไปพักผ่อน แล้วก็กลับไปบำบัดซะ คุณยังต้องการมัน”

ขณะที่ไรล์ลี่เลี้ยวจะออกไปจากห้อง บิลลุกขึ้นยืนราวกับจะไปพร้อมกับเธอ

“คุณอยู่นี่ เจ้าหน้าที่เจฟฟรี่ส์” วาล์วเดอร์ออกคำสั่ง

ไรล์ลี่ประสานสายตากับบิล บอกด้วยสายตาไม่ให้เขาขัดคำสั่ง ไม่ใช่ในตอนนี้ เขาพยักหน้าให้เธอด้วยสีหน้าอมทุกข์ แล้วไรล์ลี่จึงเดินออกไปจากออฟฟิศ ขณะเดินลงไปที่โถงทางเดิน เธอรู้สึกหนาวเย็นและชาไปหมด ถามตัวเองว่าแล้วตอนนี้จะทำอย่างไรต่อไป

เมื่อขาก้าวพ้นออกมาเจอกับลมกลางคืนเอื่อยๆเย็นๆ น้ำตาก็ไหลรินลงมาอาบหน้าในที่สุด แต่เธอกลับรู้สึกฉงนในใจที่สำนึกได้ว่ามันเป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจ ไม่ใช่ความสิ้นหวัง เป็นครั้งแรกในหลายวันที่เธอรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง เป็นอิสระจากข้อจำกัดที่น่าอึดอัดต่างๆ

*

หลังจากไรล์ลี่ ที่สายอีกแล้ว ไปรับเอพริลและพาขับรถกลับบ้าน เธอรู้ตัวเมื่อถึงบ้านว่าเธอไม่สามารถจะจัดการให้ตัวเองจัดแจงอาหารเย็นได้เลย หน้าของมารียังคงตามหลอกหลอนเธอและมันทำให้เธอยิ่งล้ามากกว่าที่เคยเป็นมา

“วันนี้เป็นวันที่แย่” เธอบอกกับเอพริล “เป็นวันที่ห่วยมาก ลูกกินแค่แซนด์วิชชีสย่างพอรึเปล่า?”

“หนูไม่หิวเท่าไหร่” เอพริลตอบ “แกเบรียล่าทำอะไรให้กินตลอดเวลาเลย”

ไรล์ลี่เหมือนโดนน็อคอีกรอบจากความสิ้นหวัง ความล้มเหลวอีกเรื่องหนึ่ง เธอนึกในใจ

แต่แล้วเอพริลหันมามองเธออีกรอบ คราวนี้มีแววสงสารและเห็นใจ

“ชีสย่างก็ดีนะคะ” เธอบอก “เดี๋ยวหนูทำเอง”

“ขอบใจนะลูก” ไรล์ลี่บอกเธอ “หนูน่ารักจริงๆ”

เธอรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ต้องมีอีกเรื่องให้ต้องทะเลาะที่บ้าน เธอต้องการเวลาพักจริงๆ

พวกเธอกินข้าวเย็นกันอย่างเงียบๆ แล้วเอพริลจึงเข้าห้องไปทำการบ้านและเข้านอน

เหนื่อยจนแทบจะขาดใจแต่ไรล์ลี่ยังคิดว่าไม่มีเวลาเหลือให้เสียอีกแล้ว เธอกลับไปทำงานต่อ เปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค ดึงข้อมูลแผนที่บริเวณจุดที่เจอเหยื่อ และสั่งพิมพ์จุดที่เธอต้องการทำความเข้าใจ

ไรล์ลี่ค่อยลากเส้นเป็นรูปสามเหลี่ยมบนแผนที่ เส้นเชื่อมบริเวณที่พบศพเหยื่อทั้งสามแห่ง จุดเหนือสุดคือบริเวณที่ศพของ มาร์กาเร็ต เจอราตี้ ถูกทิ้งไว้ในพื้นที่ฟาร์มเมื่อสองปีก่อน ทางด้านตะวันตกคือจุดที่ศพของ เอลีน โรเจอร์ส ถูกจัดวางไว้อย่างระมัดระวังใกล้เมืองแด็กเก็ตต์ย้อนไปเมื่อหกเดือน และสุดท้าย ทางด้านใต้เป็นบริเวณที่ฆาตกรจับจุดฝีมือตัวเองได้แล้ว จัดแจงวางศพของ รีบ้า ฟราย ไว้ใกล้ลำธารในโมวส์บี้พาร์ค

ไรล์ลี่ทำวงกลมล้อมรอบบริเวณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งขบคิดทั้งสงสัย ผู้หญิงอีกคนอาจจะถูกพบศพอยู่บริเวณแถวนี้ – หากเธอยังไม่ได้ตายไปก่อนแล้ว ไม่มีเวลาให้เสียอีกแล้ว

ไรล์ลี่คอตกด้วยความเหนื่อยจัด แต่ชีวิตของผู้หญิงอีกคนกำลังเป็นเดิมพันและตอนนี้ดูเหมือนจะขึ้นอยู่กับเธอคนเดียวที่จะยื่นมือเข้าช่วย – โดยไม่มีความช่วยเหลือจากรัฐหรือจากทางการ ทำไม่ได้แม้แต่จะให้บิลมาช่วยเธอ แต่เธอจะจัดการคดีนี้ด้วยตัวเองคนเดียวได้อย่างไร

ยังไงก็ต้องลอง ยังไงก็ต้องทำเพื่อมารี เธอต้องทำให้วิญญาณมารีเห็น—และอาจจะเพื่อให้ตัวเธอเองเห็น – ว่าการฆ่าตัวตายไม่ได้เป็นหนทางเดียว

เธอคิ้วขมวดเป็นปมกับสามเหลี่ยมนั้น มันเป็นข้อสันนิษฐานที่ใช้ได้ ว่าผู้เคราะห์ร้ายอาจถูกจับไว้อยู่ที่ไหนซักแห่งในบริเวณใดบริเวณหนึ่งจากเนื้อที่พันกว่าตารางไมล์

ฉันต้องหาบริเวณให้ถูกจุด ไรล์ลี่คิด แต่มันตรงไหนกันล่ะ?

เธอรู้ดีว่าต้องย่อบริเวณให้แคบลง และมันก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างน้อยก็ยังดีที่เธอคุ้นเคยกับบริเวณบางจุดบ้างแล้ว

บริเวณที่อยู่สูงสุดของสามเหลี่ยม, จุดที่ใกล้วอชิงตันมากที่สุด ส่วนมากเป็นพื้นที่ของพวกคนชั้นสูง รวย และเพียบพร้อม ไรล์ลี่มั่นใจว่าฆาตกรไม่ได้มีพื้นฐานครอบครัวในทำนองนั้น แล้วอีกอย่างฆาตกรน่าจะต้องจับเหยื่อไว้ในที่ที่จะไม่มีใครได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอ นิติเวชไม่พบร่องรอยของเหยื่อรายอื่นว่าถูกอุดปากหรือใช้เทปปิดปาก ไรล์ลี่วาดตัว X คาดผ่านลงบนบริเวณบ้านคนมีอันจะกินทั้งหมด

อีกสองจุดทางด้านใต้เป็นบริเวณทุ่งหญ้ากว้างทั้งสองที่ ฆาตกรจะมีเปอร์เซ็นต์จับเหยื่อไปไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ล่าสัตว์ให้เช่าหรือในเต๊นท์ตามบริเวณแคมป์ปิ้งหรือเปล่านะ?

ไรล์ลี่คิดกลับไปกลับมา

ไม่น่า เธอตัดสินใจได้ มันดูจะชั่วคราวไปหน่อย

สัญชาตญาณทุกอย่างมันบอกเธอว่าผู้ชายคนนี้จัดการทุกอย่างที่บ้านของตัวเอง – อาจจะเป็นบ้านที่อยู่มาตลอดชีวิต สถานที่ที่ผ่านความเจ็บปวดในวัยเด็กมาพร้อมกับเขา น่าจะสะใจที่ได้พาเหยื่อไปไว้ที่นั่น พากลับบ้านไปด้วยกันกับเขา

ดังนั้นเธอจึงกากบาทบริเวณทุ่งหญ้าออก ส่วนที่เหลืออยู่คือพื้นที่ทำไร่นากับเมืองเล็กๆ ไรล์ลี่คาดการณ์อย่างค่อนข้างมั่นใจว่าเธอต้องมองหาบ้านไร่หรือโรงนาในบริเวณนั้นๆ

เธอดูแผนที่บนคอมพิวเตอร์อีกครั้งแล้วขยายภาพเข้ามาใกล้ตรงบริเวณที่เธอจับตาไว้ ใจหล่นวูบเมื่อเห็นถนนสายรองพันกันวุ่นวายเป็นเขาวงกต หากเธอคาดไม่ผิด ฆาตกรต้องอาศัยอยู่ในไร่เก่าแก่ซักแห่งในเขาวงกตนั้น แต่ถนนมีมากมายหลายสายเกินกว่าเธอจะหาพบได้อย่างรวดเร็วโดยทางรถ – อีกอย่างหนึ่งคือ พวกไร่นาอาจมองดูจากถนนไม่เห็น

เธอส่งเสียงโอดออกมาอย่างท้อแท้ ยิ่งเวลาผ่านไปทุกอย่างดูจะยิ่งไร้ความหวัง ความเจ็บปวดจากการสูญเสียและความล้มเหลวเตรียมกลับมาถล่มเธออีกครั้ง

แต่แล้วเธอก็อุทานออกมาเสียงดัง “ตุ๊กตา!”

เตือนตัวเองเรื่องที่เธอได้ข้อสรุปมาเมื่อวานนี้ – ว่าฆาตกรคงต้องได้พบกับเหยื่อในร้านขายตุ๊กตาร้านเดียวกัน แล้วร้านขายตุ๊กตาร้านนั้นน่าจะต้องอยู่ที่ไหนกัน?

เธอวาดรูปเล็กๆอีกอันลงบนแผนที่กระดาษพิมพ์ วาดเอียงมาทางตะวันออกของสามเหลี่ยมภาพใหญ่ ที่ตรงมุมก็มาร์คจุดตรงบริเวณที่หญิงสาวทั้งสี่รายอาศัยอยู่ เธอค่อนข้างมั่นใจว่าตรงไหนซักแห่งในบริเวณนั้นต้องเป็นร้านที่หญิงสาวทุกคนไปซื้อตุ๊กตา ที่ๆฆาตกรพุ่งเป้าไปที่พวกเธอ แต่ไรล์ลี่ต้องหาร้านนั้นให้เจอก่อน ก่อนที่จะตามหาที่ๆฆาตกรจับพวกเธอไปขัง

เธอดึงแผนที่ขึ้นมาบนคอมพิวเตอร์และขยายเข้ามาใกล้อีก ฟากสุดทางด้านตะวันออกเป็นจุดบริเวณเล็กๆไม่ไกลจากบ้านของไรล์ลี่ สังเกตเห็นว่ามีถนนหลักขึ้นรูปมาเป็นส่วนโค้งแตะถึงด้านตะวันตก พาดผ่านเมืองเล็กๆหลายเมือง ไม่มีเมืองไหนมั่งคั่งหรือเก่าแก่ เป็นเมืองแบบที่ไรล์ลี่กำลังตามหา และทุกเมืองต้องมีร้านขายของเล่นหรือร้านขายตุ๊กตาอย่างไม่ต้องสงสัย

เธอสั่งพิมพ์แผนที่อันเล็กแล้วค้นหาต่อ ตามหาร้านขายของในทุกเมือง สุดท้ายไรล์ลี่ก็ต้องปิดคอมพิวเตอร์ เธอต้องไปนอนเอาแรง

เพราะพรุ่งนี้ เธอมีภารกิจต้องออกไปตามหา ซินดี้ แมคคินน่อน

บทที่ 24

เมื่อไรล์ลี่ขับรถมาจอดที่เมืองเกล็นไดฟ์ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว มันเป็นวันที่แสนยาวนาน และเธอกำลังรู้สึกท้อ เวลามันผ่านไปเร็วเกินไป พัดผ่านเอาโอกาสเจอหลักฐานสำคัญต่อการช่วยชีวิตคนไปด้วย

เมืองเกล็นไดฟ์เป็นเมืองที่แปดที่เธอไปมาวันนี้ ในทุกเมืองที่ผ่านมา ไรล์ลี่เข้าไปตรวจดูร้านขายของเล่นและตุ๊กตา สอบถามทุกคนที่ยอมตอบคำถามเธอไปทั่ว แน่ใจว่ายังไม่เจอร้านที่เธอกำลังตามหา

ไม่มีใครในร้านไหนจำได้ว่าเคยเห็นผู้หญิงในภาพที่เธอโชว์พวกเขา แน่นอนผู้หญิงที่ว่านั้นทั้งอายุ รูปลักษณ์ภายนอก นั้นคล้ายกันไปหมดกับผู้หญิงคนอื่นอีกเป็นโหลที่คนเฝ้าร้านต้องเจอะเจออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และที่แย่ไปกว่านั้นไม่มีตุ๊กตาตัวไหนที่ไรล์ลี่เห็นบนชั้นวางดูเป็นไปได้ว่าจะเป็นแรงบันดาลใจในการจัดวางท่าทางของเหยื่อเลย

พอไรล์ลี่ขับรถเข้ามาถึงเมืองเกล็นไดฟ์แล้ว เธอรู้สึกเดจาวูแปลกๆ ถนนหลักดูเหมือนกันกับเมืองอื่นทุกกระเบียด มีโบสถ์อิฐมอญอยู่ด้านหนึ่งข้างๆโรงหนังและอีกด้านหนึ่งก็เป็นร้านขายยา เมืองพวกนี้เริ่มจะปนกันมั่วไปหมดในหัวสมองที่เหนื่อยล้าของเธอ

ฉันคิดอะไรอยู่นะตอนนั้น? เธอถามกับตัวเอง

เมื่อคืนเธออยากจะนอนมาก และก็กินยาระงับประสาทที่หมอสั่งเข้าไปด้วย มันก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่อะไร แต่ที่เธอกระดกวิสกี้ตามลงไปสองสามกรึ้บนี่สิมันไม่ฉลาดเลย ตอนนี้เธอปวดหัวหนักมากแต่ยังต้องทำภารกิจค้นหาต่อไป

เธอนำรถมาจอดที่หน้าร้านที่วางแผนไว้ว่าจะเข้าไปเช็ค แต่ก็เห็นว่าแสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าไปแล้ว ถอนใจอย่างหมดกำลังใจ ยังมีเหลืออีกเมืองและอีกร้านหนึ่งที่เธอต้องไปดูคืนนี้ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามชั่วโมงกว่าเธอจะกลับถึงเฟร็ดดริกส์เบิร์กส์เพื่อไปรับเอพริลที่บ้านไรอัน ฉันไปรับเธอสายมากี่คืนกันแล้วนี่?

หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอกดโทรออกไปที่บ้าน หวังยิ่งกว่าหวังให้คนที่รับสายเป็นแกเบรียล่า แต่เธอกลับได้ยินเสียง

ไรอันที่ปลายสาย

“มีอะไรเหรอ ไรล์ลี่” เขาส่งเสียงถามมาตามสาย

“ไรอัน” ไรล์ลี่ตะกุกตะกัก “ฉันขอโทษจริงๆ แต่ – ”

“จะมารับเลทอีกแล้วล่ะสิ” ไรอันต่อให้เธอจนจบประโยค

“อืม” ไรล์ลี่ตอบ “ฉันขอโทษ”

ปลายสายเงียบไป

“ฟังนะ มันสำคัญมากน่ะ” สุดท้ายไรล์ลี่พูดขึ้น “ชีวิตของผู้หญิงคนนึงกำลังตกอยู่ในอันตราย ฉันต้องไปทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ”

“ผมเคยได้ยินมาหมดแล้ว” ไรอันพูดด้วยน้ำเสียงขัดใจ “มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความเป็นความตายตลอด โอเคตามสบาย คุณไปจัดการละกัน ผมแค่เริ่มจะสงสัยว่าคุณจะใส่ใจมารับเอพริลทำไม ถ้าคุณจะทำงาน งั้นให้เธอนอนที่นี่เลยไม่ดีกว่าเหรอ”

ลำคอบีบรัดหายใจไม่ทั่ว เป็นอย่างที่เธอเคยกลัว ไรอันทำเสียงราวกับพร้อมจะสู้ในศึกแย่งสิทธิ์เลี้ยงดู และมันก็ไม่ได้มาจากความต้องการอย่างจริงใจที่อยากจะเลี้ยงเอพริล เขายุ่งกับการใช้ชีวิตเกินกว่าจะมาสนใจดูแลลูกสาว เขาเพียงแต่ต้องการทำให้ไรล์ลี่เจ็บปวด

“เดี๋ยวฉันจะไปรับลูก” ไรล์ลี่บอกพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ “ไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง”

เธอวางสายลง

แล้วเธอจึงลงจากรถลงเดินอีกนิดหน่อยเพื่อไปถึงร้าน – ที่มีชื่อว่า เด็บบี้ส์ ดอลล์ บูติค เธอเข้าไปข้างในและคิดว่าชื่อมันออกจะฟังดูดีเกินความเป็นจริงไปเสียหน่อย ในร้านก็ขายเพียงสินค้าแบรนด์เนมทั่วไปเท่านั้น

ไม่มีอะไรน่ามหัศจรรย์วิเศษวิโสอะไร เธอตระหนักได้

ร้านนี้ไม่น่าจะเป็นร้านที่เธอกำลังตามหา ในความคิดของเธออย่างน้อยร้านมันน่าจะดูพิเศษหน่อย ที่พอจะมีชื่อเสียงบอกต่อกันปากต่อปากจนเป็นที่สนใจจากลูกค้าจากเมืองรอบๆ ยังไงก็ตาม เธอก็ต้องเข้าไปเช็คอยู่ดีเพื่อความชัวร์

ไรล์ลี่เดินขึ้นไปที่เค้าน์เตอร์ที่มีหญิงชราตัวสูงใส่แว่นหนาเตอะมีโครงหน้าเหมือนนก ยืนอยู่ที่ลิ้นชักเก็บเงิน

“ดิฉันเจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอ ไรล์ลี่ เพจ” เธอแนะนำตัวเอง เป็นอีกครั้งที่รู้สึกเหมือนโล่งๆไม่ได้สวมเสื้อผ้าเมื่อไม่มีตราประจำตัว ที่ผ่านมา เสมียนร้านอื่นก็ยอมคุยกับเธอดีโดยไม่มีใครขอดูตรา หวังว่าหญิงชราคนนี้จะไม่ขอเหมือนกัน

ไรล์ลี่ควักรูปถ่ายสี่ใบขึ้นมาวางไว้บนเค้าน์เตอร์

“ฉันอยากสอบถามว่าคุณเคยเห็นผู้หญิงในรูปพวกนี้บ้างหรือไม่” เธอถามชี้นิ้วไปทีละรูป “คุณคงไม่น่าจะจำ มาร์กาเร็ต เจอราตี้ได้ – เธอคงเคยมาที่นี่เมื่อสองปีก่อน แต่ เอลีน โรเจอร์ส น่าจะมาเมื่อประมาณหกเดือนที่แล้ว และ รีบ้า ฟราย ก็น่าจะมาซื้อตุ๊กตาที่นี่เมื่อหกอาทิตย์ก่อน ส่วนผู้หญิงคนสุดท้าย ซินดี้ แมคคินน่อน ก็น่าจะมาที่นี่เมื่ออาทิตย์ก่อนนี้เอง”

หญิงชราส่องดูรูปใกล้ๆ

“โอ้ ที่รัก” เธอบอก “ตาของฉันมันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ขอดูใกล้ๆหน่อยนะ” เธอหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องตามรูป ไรล์ลี่สังเกตว่ายังมีอีกคนอยู่ในร้าน ชายหนุ่มน่าจะเป็นคนติดบ้าน ส่วนสูงและรูปร่างปกติ สวมเสื้อทีเชิร์ตและกางเกงยีนส์พอดี ไรล์ลี่อาจจะมองข้ามเขาไปก็ได้หากไม่ได้เห็นรายละเอียดสำคัญอย่างหนึ่ง

เขาถือดอกกุหลาบมาเป็นกำ

ดอกกุหลาบพวกนี้เป็นของจริง แต่ภาพรวมของทั้งกุหลาบและตุ๊กตารวมกันแล้วอาจเป็นสัญญาณความหมกมุ่นของคนร้าย

ชายคนนั้นไม่ได้มองมาที่เธอ แต่เขาต้องได้ยินที่เธอแนะนำตัวเองเป็นเอฟบีไอแน่นอน เขากำลังหลบสายตาอยู่หรือเปล่า?

แล้วจู่ๆเสียงหญิงชราก็ดังขึ้น

“ฉันไม่ คิด ว่าฉันเคยเห็นซักคนในนี้” เธอบอก “แต่ก็อย่างที่ฉันบอกล่ะนะ สายตาของฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ และฉันเองก็จำหน้าคนไม่ค่อยเก่งด้วย ต้องขอโทษที่ช่วยอะไรมากกว่านี้ไม่ได้นะจ๊ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ไรล์ลี่ตอบพร้อมดึงรูปทั้งหมดกลับมาเก็บลงในกระเป๋า “ขอบคุณที่เสียสละเวลาค่ะ”

เธอหันไปมองผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง ที่ตอนนี้กำลังเลือกดูของอยู่ที่ชั้นวางใกล้ๆ ชีพจรเธอเต้นแรงขึ้น

มันเป็นไปได้ที่อาจเป็นเขา เธอคิด ถ้าเขาซื้อตุ๊กตา ฉันจะรู้ได้ทันทีว่าเป็นเขา

แต่มันคงดูน่าสงสัยหากเธอจะยืนมองเขาอยู่ตรงนี้เฉยๆ ถ้าเขาเป็นคนร้ายจริง คงเป็นไปได้ยากที่จะออกอาการมาให้เห็น เขาอาจจะหลุดมือเธอไป

เธอยิ้มให้คนดูแลร้านแล้วเดินออกไป

ด้านนอก ไรล์ลี่เดินไปนิดหน่อยเพียงไม่กี่บล็อคแล้วก็หยุดยืนรอ เพียงไม่กี่นาทีถัดมา ประตูร้านก็เปิดออกพร้อมกับชายหนุ่มที่เดินออกมาจากร้าน เขายังถือดอกกุหลาบกำนั้นไว้ในมือ และอีกมือหนึ่งถือถุงของที่เพิ่งซื้อสดๆร้อนๆ เขาเลี้ยวและเริ่มเดินไปตามทางเท้า ค่อยๆห่างออกไปจากไรล์ลี่ เธอสาวเท้าตามไปยาวๆ ไรล์ลี่เดินตามเขาอยู่ทางด้านหลัง เธอประเมินขนาดและโครงสร้างของชายหนุ่ม เธอสูงกว่าเขาเล็กน้อยและน่าจะแข็งแรงกว่าด้วย เธอได้รับการฝึกมาดีกว่าและจะไม่ยอมปล่อยให้เขาหลุดมือไปได้แน่

ขณะที่เขากำลังเดินผ่านซอยแคบ ชายหนุ่มคงได้ยินเสียงฝีเท้าตามหลังมา จู่ๆเหลือบหันมามองเธอ เขาก้าวหลบไปด้านข้างราวกับจะหลีกทางให้เธอไป

ไรล์ลี่ผลักเขาไปด้านข้างเข้าไปในซอย – ผลักอย่างแรงและหนักมือ พื้นที่ในซอยแคบ สกปรก และมืดสลัว

อารามตกใจ ชายหนุ่มปล่อยของหล่นจากมือทั้งกุหลาบและถุงของที่เพิ่งซื้อมา ดอกไม้หล่นกระจัดกระจายไปเต็มทางเดิน เขายกมือขึ้นปัดป้องตัวเองให้พ้นจากภัย

เธอคว้าไปที่แขนนั้นและบิดมันไปทางด้านหลัง ผลักเขาหน้าแนบไปติดกำแพงอิฐ

“ดิฉันเจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอ ไรล์ลี่ เพจ” เธอเสียงสะบัด “คุณจับ ซินดี้ แมคคินน่อน ไปไว้ที่ไหน เธอยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า”

ชายหนุ่มสั่นเทิ้มตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ใครนะ?” เขาถามด้วยเสียงสั่นเทา “ผมไม่รู้คุณพูดเรื่องอะไร”

“อย่ามาเล่นเกมส์กับฉันนะ” ไรล์ลี่สะบัดเสียง ยิ่งรู้สึกเปลือยเปล่าเมื่อไม่มีตราประจำตัว – โดยเฉพาะเมื่อไม่มีปืน เธอจะจับตัวชายคนนี้ไปได้ยังไงโดยไม่มีอาวุธ เธอมาอยู่ตั้งไกลจากควอนติโก้ แล้วเธอก็ยิ่งไม่มีคู่หูที่จะมาช่วยเธอด้วย

“คุณผู้หญิง ผมไม่รู้ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน” ชายหนุ่มบอก บ่อน้ำตาแตก

“ดอกกุหลาบนี่เพื่ออะไร? เธอออกคำสั่งถามเขา “เอาไปให้ใคร?”

“ลูกสาวของผม!” เขาแหกปากบอก “งานแสดงบรรเลงเปียโนในวันพรุ่งนี้”

ไรล์ลี่ยังรั้งแขนขวาของเขาไว้ แขนซ้ายของเขาติดกำแพง ไรล์ลี่เพิ่งสังเกตเห็นบางอย่างที่เพิ่งจะมาสะดุดสายตาเธอเอาตอนนี้

เขาสวมแหวนแต่งงาน เธอมั่นใจมาตลอดว่าฆาตกรยังไม่ได้แต่งงาน

“งานแสดงบรรเลงเปียโนงั้นเหรอ?” เธอย้ำ

“ลูกศิษย์ของคุณทุลลี่” เขาร้องบอก “คุณไปถามใครในเมืองนี้ดูก็ได้”

ไรล์ลี่ปล่อยแขนเขาหลวมๆ

ชายหนุ่มอธิบายต่อ “ผมซื้อกุหลาบไปแสดงความยินดีกับลูกตอนเธอโค้งคำนับ ผมซื้อตุ๊กตาไปให้เธอด้วย”

ไรล์ลี่ปล่อยแขนชายหนุ่มและเดินไปตรงที่เขาทำถุงหล่นไว้ หยิบมันขึ้นมาแล้วดึงของข้างในออกมาดู

มันคือตุ๊กตา – ตุ๊กตาเด็กวัยรุ่นผู้หญิงที่เธอรู้สึกไม่ชอบและกวนใจเธอมาตลอด ดูปลุกเร้าด้วยปากอวบอิ่มเผยอ กับหน้าอกหน้าใจใหญ่บึ้ม แต่ถึงจะดูกวนประสาทอย่างไร ดูยังไงก็ไม่เหมือนตุ๊กตาแบบที่เธอเห็นใกล้เมืองแด็กเก็ตต์ ตุ๊กตาตัวนั้นเป็นเด็กผู้หญิง เป็นตุ๊กตาเด็กหญิงเหมือนกันกับที่เห็นในรูปของ ซินดี้ แมคคินน่อน ที่ถ่ายกับหลานสาว – กระโปรงเดรสมีระบาย ผมสีทอง และสวมชุดสีชมพู

ระลึกได้ว่าจับผิดคน เธออ้าปากหวอ หายใจรัว

“ฉันขอโทษด้วยค่ะ” เธอบอกกับชายผู้นั้น “ฉันผิดเอง ขอโทษจริงๆ”

ตัวยังสั่นไปด้วยความตกใจและงุนงง ชายหนุ่มก้มลงเก็บดอกกุหลาบ ไรล์ลี่ก้มลงจะช่วยเก็บ

“ไม่ต้อง! ไม่ต้อง!” ชายหนุ่มอุทานเสียงดัง “ไม่ต้องช่วย! ออกไปให้พ้นเลย! แค่ – ออกไปไกลๆจากตัวผม!”

ไรล์ลี่หันหลังกลับและเดินออกจากซอย ทิ้งให้ชายผู้น่าสงสารเก็บดอกกุหลาบและตุ๊กตาของลูกสาวขึ้นมา เธอปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไง? ทำไมเธอไม่หยุดตั้งแต่เนิ่นๆ? ทำไมถึงไม่สังเกตเห็นแหวนแต่งงานตั้งแต่ตอนที่เห็นเขา?

คำตอบนั้นง่ายมาก เธอล้าและปวดหัวจนสมองแทบจะแยกออกเป็นสองส่วน เธอไม่ได้อยู่กะร่องกะรอย

ขณะที่เดินเบลอๆไปตามทางเดิน แสงจากหลอดนีออนบนป้ายด้านหน้าของบาร์ก็เตะตาเธอ เธออยากดื่ม รู้สึกว่าต้องการหาอะไรดื่มจริงๆ

เธอเดินเข้าไปในสถานที่เปิดไฟสลัวและนั่งคงตรงเค้าน์เตอร์บาร์ บาร์เทนเดอร์กำลังยุ่งกับการทำเครื่องดื่มให้ลูกค้า ไรล์ลี่นึกอยากรู้ว่าชายหนุ่มคนเมื่อครู่นี้ที่เธอทักทายในซอยจะทำอะไรอยู่ตอนนี้ เค้าโทรเรียกตำรวจรึเปล่านะ? จะเป็นตัวเธอเองหรือเปล่านะที่จะโดนจับกุม นั่นคงกลายเป็นเรื่องตลกร้ายสุดขมขื่นแน่ๆ

แต่เธอเดาว่าชายคนนั้นคงไม่น่าจะแจ้งความ ไม่ว่ายังไงน่าจะเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่ต้องอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น เขาน่าจะรู้สึกอับอายที่โดนโจมตีโดยผู้หญิง

ยังไงก็ตาม หากเขาได้โทรศัพท์แจ้งความแล้วพวกเขากำลังจะมาจับเธอ ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะหนี ถ้าเธอต้องทำ เธอคงเลือกจะเผชิญหน้ากับผลที่ตามมาจากการกระทำของตัวเอง บางทีเธอก็อาจสมควรโดนจับ เธอยังจำบทสนทนาที่คุยกับ ไมค์ เนวินส์ ได้ ที่เขาทำให้เธอหันมาใส่ใจความรู้สึกไร้ค่าของตัวเอง

บางทีฉันอาจจะถูกที่รู้สึกไร้ค่า เธอคิด บางทีอาจจะดีกว่าหากปีเตอร์สันฆ่าฉันซะ

บาร์เทนเดอร์เดินตรงมาทางเธอ

“จะดื่มอะไรดีครับ คุณผู้หญิง” เขาถาม

“เบอร์บอนเพียวใส่น้ำแข็ง” ไรล์ลี่บอก “เอามาสองแก้วเลย”

“มาเดี๋ยวนี้แล้วครับ” บาร์เทนเดอร์รับออเดอร์

เธอเตือนตัวเองว่ามันไม่ใช่นิสัยเธอเลยที่จะดื่มในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ การรักษาตัวอันสุดแสนทรมานจากโรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญของเธอก็มีส่วนเกี่ยวกับการดื่มหนักเป็นครั้งคราวของเธอด้วย แต่เธอก็คิดว่าเธอหายดีแล้วเสียอีก

เธอยกแก้วขึ้นจิบ รสชาติบาดลิ้นของเครื่องดื่มทำให้เธอรู้สึกดีตอนกลืนมันลงไป

ยังเหลืออีกหนึ่งเมืองที่จะต้องไปเช็ค และอย่างน้อยอีกหนึ่งคนที่ต้องสอบปากคำ แต่เธอต้องการอะไรบางอย่างมาช่วยระงับประสาท

เอานะ เธอคิดในใจพร้อมรอยยิ้มขืนๆ อย่างน้อย ฉันก็ไม่ได้อยู่ในหน้าที่อย่างเป็นทางการ

เธอดื่มให้เสร็จอย่างเร็วแล้วตัดใจไม่สั่งเพิ่ม ร้านขายของเล่นในเมืองต่อไปคงใกล้จะปิดแล้ว และเธอต้องรีบไปให้ถึงโดยเร็ว เวลามันเหลือน้อยเต็มทีสำหรับ ซินดี้ แม็คคินน่อน – ถ้ามันไม่ได้หมดไปแล้วล่ะก็นะ

ขณะที่กำลังออกจากบาร์ ไรล์ลี่สัมผัสได้ว่าเธอกำลังเดินอยู่บนขอบขุมนรกที่คุ้นเคยดี เธอเคยคิดว่าได้ทิ้งความรู้สึกพวกนั้นไว้เบื้องหลังไกลแสนไกลไปแล้ว ความกลัว ความเจ็บปวด ความรู้สึกเกลียดตัวเอง นี่มันกำลังจะวนกลับมาหาเธออีกหรือ?

อีกนานแค่ไหนกัน เธอใคร่อยากจะรู้ เธอจะหลบเลี่ยงพลังดึงดูดอันแรงกล้าของมันไปได้มั้ย?

บทที่ 25

โทรศัพท์มือถือเธอดังขึ้นเช้าวันถัดมา ไรล์ลี่นั่งอยู่ที่โต๊ะกาแฟ ตาดูอยู่ที่แผนที่เส้นทางที่เธอขับตามเมื่อวานนี้ กำลังวางแผนเส้นทางใหม่ของวัน เมื่อเธอเห็นว่าเป็นบิลที่โทรเข้ามา ชีพจรเธอเต้นเร็วขึ้น มันจะเป็นข่าวดีหรือข่าวร้ายกันนะ?

“บิล มีอะไรรึเปล่า?”

ได้ยินอดีตคู่หูถอนหายใจอย่างเวทนา

“ไรล์ลี่ คุณนั่งอยู่รึเปล่า”

ไรล์ลี่ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เธอดีใจที่เธอนั่งอยู่ ตอนนี้รู้แล้วว่าน้ำเสียงแบบนี้ของบิลมันหมายความได้อย่างเดียว และเธอรู้สึกกล้ามเนื้อมันหมดแรงด้วยความไม่ได้ดั่งใจ

“พวกเขาเจอ ซินดี้ แมคคินน่อน แล้ว” บิลบอก

“และเธอก็ตายแล้วใช่มั้ย” ไรล์ลี่พูดไปด้วยพยายามหายใจไปด้วย

บิลไม่พูดอะไรต่อ แต่การไม่พูดอะไรเลยของเขาก็ตอบคำถามของไรล์ลี่ได้ดี เธอรู้สึกเหมือนน้ำตามันเริ่มเอ่อ – น้ำตาของความตกใจและหมดหนทาง เธอพยายามกลั้นมันไว้ ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ร้องไห้ออกมา

“พวกเขาพบเธอที่ไหน” ไรล์ลี่ถาม

“ก็ไกลออกไปทางตะวันตกจากเหยื่อคนก่อนๆ เจอในป่าสงวน เกือบถึงเส้นแบ่งเขตเวอร์จิเนียตะวันตก

เธอมองที่แผนที่ของตัวเอง “เมืองที่ใกล้ที่สุดชื่ออะไร” เขาตอบกลับมาและเธอก็ค้นเจอประมาณการโลเคชั่น มันไม่ได้อยู่ด้านในเส้นสามเหลี่ยมที่ลิงค์จากสถานที่เกิดเหตุที่พบเหยื่อรายก่อนๆทั้งสามที่ แต่ยังไงก็แล้วแต่ มันต้องมีความสัมพันธ์อะไรซักอย่างเกี่ยวเนื่องกันกับอีกสามที่ เพียงแต่เธอยังบอกไม่ได้ว่าคืออะไร

บิลยังคงอธิบายการค้นพบให้เธอฟังต่อ

“มันจับเธอไปไว้ติดกับหน้าผาตรงพื้นที่ว่างโล่ง ไม่มีต้นไม้ล้อมรอบ ตอนนี้ผมอยู่ที่เกิดเหตุ มันเลวร้ายมาก มันชักจะบ้าบิ่นมากขึ้นทุกที ไรล์ลี่”

แล้วก็จัดการเหยื่อเร็วขึ้นทุกทีด้วย ไรล์ลี่คิดพร้อมกับความรู้สึกหมดกำลังใจ เขาปล่อยให้เหยื่อรายนี้มีชีวิตอยู่เพียงไม่กี่วันเท่านั้น

“ตกลง แดเริล กัมม์ ถูกจับมาผิดคน” ไรล์ลี่ถาม

“คุณเป็นคนเดียวที่บอกแบบนั้นแต่แรก” บิลตอบ “คุณคิดถูก”

ไรล์ลี่พยายามทำความเข้าใจกับเหตุการณ์

“แล้วตกลง กัมม์ ถูกปล่อยตัวมั้ย” เธอถามต่อ

บิลคำรามในคอด้วยความหงุดหงิด

“ไม่มีทางซะล่ะ” เขาตอบ “เขาจะต้องเจอกับโทษข้อหาขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ เขามีที่จะต้องรับผิดชอบหลายเรื่อง ก็ไม่ใช่ว่าเขาดูแคร์อะไร แต่เราจะพยายามเก็บชื่อของเขาให้ห่างจากสื่อให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไอ้หัวแหลมไร้ศีลธรรมนั่นไม่สมควรได้รับความสนใจจากสาธารณชน”

ทั้งคู่ต่างก็เงียบกันไป

“บ้าเอ๊ย ไรล์ลี่” บิลสบถออกมาในที่สุด “ถ้าวาล์วเดอร์ฟังคุณบ้างนะ บางทีเราอาจจะช่วยเธอไว้ได้”

ไรล์ลี่กลับไม่คิดอย่างนั้น มันไม่ใช่ว่าเธอมีหลักฐานอะไรที่เชื่อถือได้ในมือ แต่ด้วยกำลังคนที่ถูกจัดสรรมาให้ ก็อาจจะหาหลักฐานบางอย่างเจอได้ในเวลาอันมีค่าเหล่านั้น

“คุณมีรูปอะไรบ้างหรือเปล่า” ไรล์ลี่ถาม หัวใจเต้นตึกตัก

“มีนะ แต่ – ”

“ฉันรู้ว่าคุณไม่สมควรจะเอามาให้ฉันดู แต่ยังไงฉันต้องได้เห็นมัน คุณช่วยส่งรูปมาให้ฉันได้มั้ย?

หลังจากเงียบไปอึดใจหนึ่ง บิลพูดขึ้นว่า “ส่งแล้ว”

แค่เพียงไม่กี่อึดใจ ไรล์ลี่ก็เปิดดูภาพน่าสยดสยองบนมือถือ ภาพระยะใกล้ภาพแรกสุดนั้นเหมือนเธอเพิ่งจะเห็นมาเมื่อไม่กี่วันนี้เอง ภาพคราวก่อนเหยื่อนั้นยิ้มดีใจที่เห็นเด็กน้อยกับตุ๊กตาตัวใหม่ของเธอ แต่ภาพนี้หน้าดูซีดเผือด ตาโดนเย็บเปิดไว้ ปากก็โดนทาทับไปเป็นรูปรอยยิ้มน่าพรั่นพรึง

ขณะที่เธอไล่ดูรูปไปเรื่อยๆนั้น เธอเห็นว่าการจัดวางท่านั้นเหมือนกันกับแบบที่ศพของ รีบ้า ฟราย โดยจัดวางไว้เลย รายละเอียดอื่นๆมีอยู่ในนั้น ท่าท่างนั้นเหมือนเป๊ะ ศพล่อนจ้อนและขาถูกจับแหกไว้ นั่งหลังตรงอย่างแข็งทื่อเหมือนตุ๊กตา ดอกกุหลาบพลาสติกถูกวางอยู่บนพื้นระหว่างขาทั้งสองข้างของเธอ

มันคือลายเซ็นที่แท้จริงของฆาตกร ข้อความที่มันต้องการสื่อ นี่เป็นสภาพที่มันต้องการจะสื่อมาตลอด มันจับจุดได้อยู่หมัดแล้วที่เหยื่อรายที่สามและสี่ ไรล์ลี่รู้ดีว่ามันพร้อมแล้วที่จะก่อเหตุอีกครั้ง

หลังจากดูรูปแล้ว ไรล์ลี่กลับไปคุยโทรศัพท์ที่ค้างไว้กับบิล

“ฉันเสียใจจริงๆ” เธอบอกเขา เสียงเต็มตื้นไปด้วยความสั่นสะพรึงและความเศร้า

“อืม ผมก็เหมือนกัน” เขาบอก “แต่คุณมีไอเดียอะไรบ้างมั้ย?”

ไรล์ลี่ย้อนภาพที่เธอเพิ่งดูมาอยู่ในความคิด

“ฉันคาดไว้ว่าวิกผมกับดอกกุหลาบมันเหมือนกันในทุกราย” เธอตอบเขา “ริบบิ้นด้วยเหมือนกัน”

“ใช่ มันดูเหมือนกันหมด”

เธอหยุดไปอีกครั้ง หลักฐานอะไรที่ทีมของบิลคาดหวังว่าจะเจอ?

“คุณไปทันได้เช็คทางเดินกับรอยเท้าหรือเปล่า” เธอถาม

“ที่เกิดเหตุโดนล้อมไว้ค่อนข้างเร็วคราวนี้ พวกเจ้าหน้าที่ป่าไม้มาเจอเธอแล้วรีบติดต่อองค์กรโดยตรง ไม่มีตำรวจท้องที่เดินเพ่นพ่าน แต่เราก็ไม่เจออะไรที่มีประโยชน์ เจ้าฆาตกรมันค่อนข้างระแวดระวังตัวทีเดียว”

ไรล์ลี่คิดหนักอยู่ซักพัก จากรูปเห็นว่าศพอยู่ในท่านั่งบนพื้นหญ้า พิงอยู่กับชั้นหิน คำถามมากมายดังอยู่ในหัวของเธอ

“ศพเย็นแล้วหรือยัง?” เธอถาม

“เย็นแล้วตอนที่เราไปถึง”

“คุณคิดว่าศพอยู่ตรงนั้นมานานเท่าไหร่แล้ว”

เธอได้ยินเสียงเขาใช้นิ้วตวัดเปิดหน้ากระดาษจดโน๊ตไปมา

“ผมก็ไม่แน่ใจ แต่เธอถูกจัดวางอยู่ในท่านี้หลังจากเสียชีวิตอย่างรวดเร็ว ถ้าตามที่เห็นจากการเปลี่ยนสีของศพก็ภายในไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น เราน่าจะรู้อะไรมากกว่านี้หลังจากฝ่ายนิติเวชชันสูตรมาถึง”

ไรล์ลี่รับรู้ถึงการสิ้นสุดของความอดทนที่กำลังก่อตัวขึ้น เธออยากจะรู้วิธีการลำดับเหตุการณ์ของฆาตกรให้มันชัดเจนกว่านี้

เธอถามต่อ “เป็นไปได้มั้ยว่ามันจัดท่าทางของเธอตั้งแต่อยู่ในสถานที่ที่ใช้สังหาร แล้วค่อยพาเธอมาที่โลเคชั่นที่เลือกไว้หลังจากศพเริ่มเข้าสู่ภาวะแข็งตัว”

“ไม่น่าเป็นไปได้” บิลบอก “ผมไม่เห็นอะไรที่ดูผิดปกติหรือประหลาดในท่าทางที่ถูกจัดไว้เลย ผมไม่คิดว่าเธอจะเริ่มเข้าสู่ภาวะแข็งตัวมาก่อนแล้วถูกพามาที่นี่ ทำไมเหรอ? คุณคิดว่ามันพาเธอมาที่นี่แล้วค่อยลงมือสังหารเหรอ”

ไรล์ลี่หลับตาคิดอย่างหนัก

ในที่สุดก็ตอบไปว่า “ไม่ใช่”

“คุณแน่ใจนะ”

“มันสังหารเธอในที่ๆมันกักตัวเธอไว้แล้วค่อยพามาที่บริเวณที่เลือกไว้ ไม่น่าจะพาเธอมาทั้งที่ยังมีลมหายใจอยู่ มันไม่น่าจะอยากจัดการกับการดิ้นรนขัดขืนบนรถกระบะหรือบนสถานที่นี้

ตาของเธอยังปิดอยู่ ไรล์ลี่ก้าวเข้าไปภายในความนึกคิดตัวเองเพื่อจะสัมผัสรายละเอียดเพิ่มเติมในห้วงความคิดของฆาตกร “มันก็น่าจะอยากพาวัตถุดิบมาจัดการตอนที่อะไรๆยังไม่แข็งทื่อ” เธอออกความเห็น “พอเธอตายแล้ว ก็กลายเป็นสิ่งที่มีความหมายสำหรับมัน เหมือนงานศิลปะชิ้นหนึ่ง ไม่ใช่ผู้หญิงอีกต่อไป มันลงมือสังหาร ล้างตัวเธอ เช็ดตัวให้เธอ เตรียมศพให้อยู่ในท่าทางอย่างที่มันต้องการ แล้วเคลือบทับไว้อีกชั้นด้วยวาสลีน

เหตุการณ์ในห้วงความคิดเริ่มกระจ่างชัดในรายละเอียดมากขึ้น

“มันพาเธอมาถึงที่โลเคชั่นตอนสภาวะร่างกายกำลังเริ่มจะแข็งตัว” เธอพูดต่อ “กะเวลาไว้อย่างดีเชียวล่ะ หลังจัดการกับเหยื่อไปแล้วสามราย มันเข้าใจแล้วว่าต้องทำอะไรก่อนหลัง ดึงเอาสภาวะแข็งตัวของศพเหยื่อเข้ามารวมเป็นส่วนหนึ่งในวิธีการสร้างสรรค์ศิลปะ จัดแจงจับเธอวางในท่าท่างต่างๆในขณะเดียวกันกับที่ร่างกายเธอแข็งตัวไปด้วย ค่อยเป็นค่อยไป มันปั้นเธอราวกับเป็นดินเผา”

ไรล์ลี่ลำบากใจที่จะเอ่ยว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นต่อไปในความคิดของเธอ – หรือก็คือห้วงสำนึกของฆาตกร

คำพูดหลุดออกมาอย่างช้าๆและเจ็บปวด

เมื่อถึงเวลาที่เขาจัดการปั้นร่างไร้วิญญาณของเธอเสร็จหมดแล้ว คางยังคงวางพักไว้ที่หน้าอก เขาคลำไปที่กล้ามเนื้อบริเวณไหล่และคอ รับรู้ความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อที่ยังหลงเหลืออยู่ แล้วจึงจัดการจับคอเธอเอียงหน้าขึ้น ประคองมันในท่านั้นจนเริ่มแข็งตัว อาจจะประมาณสองหรือสามนาที ช่างมีความอดทนจริงๆ แล้วจึงถอยหลังไปยืนชื่นชมผลงานของตัวเอง”

“พระเจ้า” บิลพึมพำเสียงเบาหวิว น้ำเสียงตกใจ “คุณมันเจ๋งจริง”

ไรล์ลี่ถอนใจฝืดๆและไม่ได้ตอบอะไร เธอไม่คิดว่าเธอเจ๋ง – ไม่อีกแล้ว สิ่งที่เธอทำได้ดีมีอยู่เรื่องเดียวคือการเจาะเข้าไปใน

ความคิดอันวิปริต แล้วนั่นมันบอกอะไรเกี่ยวกับตัวเธอได้บ้าง? มันช่วยอะไรคนอื่นได้ยังไง? มันก็ไม่ได้ช่วย ซินดี้ แมคคินน่อน ขึ้นมาได้

บิลถามขึ้น “คุณว่ามันจับเหยื่อไปขังไว้ไกลแค่ไหนตอนยังมีชีวิต”

ไรล์ลี่คิดคำนวณในหัวอย่างรวดเร็ว วาดภาพบริเวณแผนที่ออกมาในความคิด

“ไม่ไกลจากที่ที่เขาจัดวางท่าทางให้เธอ” เธอบอก “น่าจะอยู่ในระยะทางขับรถภายในสองชั่วโมง” “ซึ่งก็ยังครอบคลุมพื้นที่บริเวณกว้างมากอยู่ดี”

จิตเธอตกวูบลงทุกขณะ บิลพูดไม่ผิดเลย เธอไม่ได้พูดอะไรซักอย่างที่สามารถช่วยพวกเขาได้

“ไรล์ลี่ พวกเราต้องการให้คุณกลับมาทำคดีนี้นะ” บิลบอก

ไรล์ลี่รำพึงในลมหายใจ

“ฉันแน่ใจว่าวาล์วเดอร์คงไม่เห็นด้วย” เธอตอบเขา

ฉันเองก็ไม่เห็นด้วยเหมือนกัน เธอนึกในใจ

“เอาล่ะ วาล์วเดอร์คิดผิด” เขาย้ำกับเธอ “แล้วผมจะบอกเขาด้วยว่าเขาคิดผิด ผมจะทำให้คุณได้กลับมาทำคดี”

ไรล์ลี่ปล่อยให้คำพูดของบิลตกตะกอนในความคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“มันเสี่ยงเกินไปสำหรับคุณ” สุดท้ายเธอพูดออกมา “วาล์วเดอร์มีสิทธิ์ไล่คุณออกได้หากคุณสร้างปัญหา”

บิลตะกุกตะกัก “แต่ – แต่ ไรล์ลี่ – ”

“ไม่มี ‘แต่’ บิล ถ้าคุณทำให้ตัวเองโดนไล่ออก คดีนี้จะไม่มีวันปิดได้”

“โอเค” เขาตอบ “แต่คุณมีไอเดียอะไรบ้างมั้ย?”

ไรล์ลี่นิ่งคิดแป๊บหนึ่ง ขุมนรกที่เธอพยายามส่องดูมาหลายวันนี้เริ่มจะขยายความกว้างและลึกมากขึ้น เธอรับรู้ว่าความมุ่งมั่นที่เหลืออยู่น้อยนิดของเธอกำลังค่อยๆหลุดมือเธอไป เธอล้มเหลวและผู้หญิงอีกคนต้องมาตาย

ยังไงซะ อาจจะมีอยู่อีกอย่างหนึ่งที่เธอสามารถช่วยได้

“ฉันมีไอเดียบางอย่าง” เธอบอก “เดี๋ยวฉันจะบอกคุณ”

ขณะที่เธอวางสาย ก็ได้กลิ่นกาแฟและเบคอนทอดออกมาจากในครัว เอพริลอยู่ในนั้น กำลังจัดแจงทำอาหารเช้าตั้งแต่ที่ไรล์ลี่ตื่นออกมา

“โดยไม่มีใครขอร้องให้ทำด้วย!” ไรล์ลี่คิดในใจ

บางทีการไปใช้เวลาอยู่กับพ่ออาจทำให้เธอนึกถึงความดีของไรล์ลี่ก็ได้ อย่างน้อยก็นิดนึง เอพริลไม่เคยชอบอยู่วนเวียน

อยู่รอบตัวไรอัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ไรล์ลี่รู้สึกขอบคุณแม้เพียงการปลอบใจเล็กๆในเช้าของวันแบบนี้

เธอนั่งคิดว่าจะทำอะไรต่อไป วางแผนจะเดินทางไปเส้นตะวันตกอีกครั้งในวันนี้ ไปตามเส้นทางใหม่ที่มาร์คเอาไว้ แต่เธอก็รู้สึกท้อแท้ เหมือนหมดแรงจากเหตุการณ์กลับตาลปัตรที่เพิ่งเกิดขึ้น เมื่อวานนี้เธอก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด แล้วยังแพ้ใจตัวเองให้กับเหล้าเก้านั้นในเกล็นไดฟ์อีก เธอไม่อยากจะเป็นแบบนั้นอีกในวันนี้ ไม่ใช่ในสภาวะทางความคิดแบบนี้ เธอต้องทำอะไรพลาดแน่ แล้วเธอก็พลาดมามากเกินพอแล้ว

หากแต่โลเคชั่นที่ตั้งของร้านก็ยังเป็นจุดสำคัญ – อาจจะสำคัญมากกว่าทุกครั้งด้วยซ้ำ ฆาตกรต้องไปหาเป้าหมายเหยื่อรายใหม่ที่นั่น หากเขาไม่ได้เจอเหยื่อใหม่ไปแล้วเรียบร้อยล่ะนะ ไรล์ลี่เปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คขึ้นมา เขียนอีเมลหาบิลและแนบแผนที่ของเธอไปให้เขา

เธออธิบายให้เขารู้ว่าเมืองอะไร ร้านไหน ที่ต้องไปตรวจสอบ ตัวบิลเองควรจะมุ่งมั่นกับการตามล่าหาบ้านของฆาตกร เธอเขียนไปตามนั้น แต่บางทีเขาอาจจะช่วยโน้มน้าววาล์วเดอร์ให้ช่วยส่งใครซักคนมาตามเส้นทางของไรล์ลี่ – ตราบเท่าที่วาล์วเดอร์ไม่รู้ว่านี่เป็นไอเดียของเธอ

เธอนั่งจ้องแผนที่อยู่อย่างนั้น เริ่มจะมองเห็นรูปแบบที่ไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน มันไม่ใช่สถานที่หรอกที่เกี่ยวข้องกัน แต่มันเป็นโลเคชั่นของที่ตั้งที่มันเอียงออกมาจากบริเวณจุดๆหนึ่งบนแผนที่ – บริเวณที่ที่อยู่ของเหยื่อทั้งสี่นั้นขนาบแนบอยู่ ขณะที่เธอศึกษามัน เธอยิ่งเชื่อมากกว่าทุกครั้งว่าการเลือกเหยื่อนั้นเลือกจากสถานที่พิเศษแห่งหนึ่งที่เหยื่อทุกคนได้ไป ต้องเป็นร้านขายตุ๊กตาแน่นอน และไม่ว่าฆาตกรจะพาเหยื่อไปกักขังไว้ที่ไหน มันคงไม่น่าจะไกลจากสถานที่แรกที่มันพบเหยื่อ

แต่ทำไมจนป่านนี้เธอยังหาร้านนั้นไม่เจอ? วิธีคิดของเธอผิดหรือเปล่า? เธอมุ่งมั่นกับความคิดใดความคิดหนึ่งมากไปจนมองข้ามหลักฐานอื่นๆหรือเปล่า? หรือว่าเธอจะคิดไปเองว่าฆาตกรมีแบบแผนในการก่อเหตุจึงทำให้เธอหลงทาง?

ไรล์ลี่สแกนแผนที่เข้าเครื่องคอมพิวเตอร์และส่งต่อไปให้บิลพร้อมกับโน๊ตต่างๆ

“แม่ อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ”

ขณะที่เธอนั่งลงกับลูกสาว รู้สึกเหมือนเธอจะต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้อีกแล้ว

“ขอบใจนะลูก” เธอบอกกับเอพริล ทั้งสองเริ่มทานอาหารเช้ากันอย่างเงียบๆ

“แม่ มีอะไรรึเปล่าคะ?” เอพริลถาม

ไรล์ลี่แปลกใจกับคำถาม นี่เธอเพิ่งได้ยินเสียงเป็นห่วงจากลูกสาวของเธอหรือนี่?

ลูกสาวเธอก็ยังคงไม่ค่อยจะพูดอะไรกับเธอนักในเวลาส่วนใหญ่ แต่อย่างน้อยลูกเธอก็ไม่ได้ก้าวร้าวกับเธอมาหลายวันแล้ว

“ไม่มีอะไร” ไรล์ลี่ตอบ

“ไม่จริงอ่ะ” เอพริลย้อน

ไรล์ลี่ไม่ตอบอะไร เธอไม่อยากจะลากเอพริลเข้ามารับรู้เรื่องจริงอันเลวร้ายของคดี แค่นี้ลูกเธอก็มีปัญหามากพออยู่แล้ว

“คนที่โทรมาใช่บิลรึเปล่า?” เอพริลถาม

ไรล์ลี่พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

“เขาโทรมามีเรื่องอะไร” เอพริลถามอีก

“แม่บอกไม่ได้”

ทั้งคู่ไม่พูดอะไรอีก กินอาหารเช้ากันต่อไปอย่างเงียบๆ

แล้วในที่สุดเอพริลก็พูดขึ้น “แม่พยายามจะหาวิธีให้หนูคุยกับแม่ ปรบมือมันต้องใช้มือทั้งสองข้าง แม่เข้าใจมั้ย แม่ก็ไม่เคยพูดอะไรกับหนูเหมือนกัน ไม่ค่อยเลย เดี๋ยวนี้แม่ยังมีพูดอะไรกับใครอยู่อีกเหรอ”

ไรล์ลี่หยุดกินพยายามดันก้อนสะอื้นกลับลงไป นั่นเป็นคำถามที่ดี และคำตอบก็คือ ไม่ เธอไม่ได้พูดอะไรกับใครเลย ไม่ได้พูดอีกต่อไป แต่เธอก็ไม่สามารถจะทำให้ตัวเองยอมรับออกมาได้

เธอเตือนตัวเองว่าวันนี้เป็นวันเสาร์ เธอไม่ต้องไปส่งเอพริลไปโรงเรียน แล้วก็ไม่ได้มีแพลนจะส่งเอพริลไปอยู่บ้านพ่อของเธอด้วย และถึงแม้ว่าจะไม่ต้องขับรถไปตะวันตกเพื่อหาหลักฐานแล้ว แต่ก็ยังมีอย่างอื่นที่เธอต้องไปทำ

“เอพริล แม่ต้องไปธุระ” เธอบอก “ลูกอยู่บ้านคนเดียวได้มั้ย?”

“ไม่มีปัญหาค่ะ” เอพริลตอบ ด้วยเสียงเศร้าๆเธอถามขึ้นว่า “อย่างน้อยแม่จะบอกหนูได้มั้ยว่าแม่จะไปไหน”

“แม่ต้องไปงานศพ”

บทที่ 26

ไรล์ลี่เข้ามาถึงที่ห้องโถงรวมในเมืองจอร์จทาวน์เพียงไม่นานก่อนพิธีฌาปนกิจศพของมารีจะเริ่มขึ้น เธอไม่ชอบงานศพเลย สำหรับเธอแล้ว มันแย่ยิ่งกว่าการไปถึงสถานที่เกิดเหตุที่มีศพเพิ่งถูกฆ่าใหม่ๆ มันทำให้เธอมวนท้องเอามากๆ แต่ในขณะเดียวกันไรล์ลี่รู้สึกเหมือนกับว่าเธอยังติดค้างอะไรบางอย่าง – ที่เธอก็ไม่แน่ใจว่าคืออะไร – กับมารี

ห้องโถงของงานศพมีสภาพภายนอกเป็นเสาอิฐสำเร็จรูปกับแผ่นผนังคอลัมน์สีขาวด้านหน้าระเบียงหลังคามุข เธอเดินเข้าไปในบริเวณต้อนรับที่ปูด้วยพรม เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ และเข้าไปในโถงทางเดินที่มีวอลเปเปอร์สีพาสเทลให้ความรู้สึกกลางๆไม่โศกเศร้าแต่ก็ไม่น่ารื่นรมย์เช่นกัน อารมณ์ของสีเหล่านี้ยิ่งทำให้เธอจิตตก ทำให้เธอยิ่งรู้สึกหมดทาง สงสัยว่าทำไมบริษัทจัดงานศพถึงไม่จัดสถานที่ให้มันหม่นๆหรือเศร้าหมองอย่างที่ควรจะเป็น เหมือนพวกฮวงซุ้ยหรือโรงเก็บศพอะไรเทือกนั้น ไม่ใช่ตกแต่งหลอกตาแบบนี้

เธอเดินผ่านหลายห้องเข้าไป บางห้องมีหีบศพกับคนที่มางาน บางห้องก็ว่างโล่ง จนกระทั่งเธอเดินมาถึงสถานที่จัดงานพิธีของมารี ตรงสุดปลายทางของห้อง เธอเห็นหีบศพที่ยังไม่ได้ปิด ทำจากไม้ขัดมันโดยด้านข้างมีด้ามจับทองแดงอยู่รอบๆ แขกประมาณเกือบสามสิบคนมาร่วมงาน หลายคนนั่งรออยู่แล้ว บางคนก็จับกลุ่มสนทนากระซิบกระซาบกัน เพลงบรรเลงจืดๆขับขานอยู่ในห้อง มีแถวเล็กๆสำหรับให้คนเข้าไปทำความเคารพศพ

เธอไปต่อแถวและเพียงไม่นานเธอก็มายืนอยู่ข้างโลงศพ มองลงไปที่มารี ไรล์ลี่เตรียมใจมาแล้วส่วนหนึ่ง แต่พอมาเห็นเข้าจริงเธอก็ยังคงชะงักไปอยู่ดี หน้าของมารีดูสงบและไร้ความรู้สึกใดๆ ไม่ได้บิดเบี้ยวไปด้วยความทุกข์ทรมานอย่างเช่นที่เธอเห็นตอนเธอห้อยลงมาจากโคมไฟเพดานวันนั้น สีหน้าของเธอตอนนี้ไม่มีความเครียดหรือหวาดกลัวใดๆเหมือนเวลาที่พวกเธอเคยนั่งปรับทุกข์กัน มันผิดปกตินะ อันที่จริงมันยิ่งกว่าผิดปกติเสียอีก

เธอรีบเดินผ่านโลงศพออกไป สังเกตเห็นหญิงชายวัยใกล้ชราคู่หนึ่งนั่งอยู่แถวหน้าสุด เธอเดาเอาว่านั่นคงจะเป็นพ่อแม่ของมารี พวกเขาโดนขนาบข้างไปด้วยชายหนุ่มและหญิงสาววัยไล่เลี่ยกับเธอ คิดว่าน่าจะเป็นพี่ชายและพี่สาวของมารี ไรล์ลี่นึกกลับไปถึงบทสนทนาเก่าๆกับมารีและจำได้ว่าพวกเขามีชื่อว่า เทรเวอร์ และ แชนนอน แต่เธอไม่รู้ว่าพ่อแม่ของมารีชื่ออะไร

เธอคิดว่าจะเข้าไปแสดงความเสียใจกับครอบครัว แต่เธอจะแนะนำตัวเองว่าอะไรกันล่ะ? ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ช่วยชีวิตมารีออกมา เพียงเพื่อจะมาเจอเธอเป็นศพในภายหลังงั้นเหรอ? ไม่ดีกว่า เธอน่าจะเป็นคนสุดท้ายที่พวกเขาอยากเห็นหน้าในเวลานี้ มันคงเป็นการดีที่สุดที่จะปล่อยให้พวกเขาโศกเศร้าเสียใจกันอย่างสงบ

ขณะที่เธอเดินไปทางด้านหลังของห้อง เธอเพิ่งสำนึกได้ว่าเธอไม่รู้จักใครซักคนในที่นี้ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกและน่าเศร้าจริงๆ จากการที่เธอทั้งสองเคยวิดีโอแชทกันมาหลายร้อยชั่วโมงนับไม่ถ้วน แล้วยังมีการนัดเจอกันตัวต่อตัวอีก พวกเธอกลับไม่มีเพื่อนร่วมกันเลยซักคนเดียว

แต่พวกเธอก็มีศัตรูร่วมกันอยู่หนึ่งคน – ไอ้คนวิปริตที่จับพวกเธอไป มันมาที่นี่รึเปล่านะวันนี้? ไรล์ลี่รู้ว่าเป็นเรื่องปกติที่ฆาตกรจะไปเยี่ยมงานศพหรือหลุมฝังศพของเหยื่อ ลึกๆแล้ว มากเท่ากับที่เธอยังติดค้างมารีอยู่ เธอต้องยอมรับว่านั่นคือเหตุผลที่แท้จริงที่เธอมาในวันนี้ เพื่อตามหาปีเตอร์สัน และมันก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงแอบพกอาวุธมาด้วย – ปืนกล็อคส่วนตัวของเธอที่เก็บไว้ในกล่องภายในกระโปรงหลังรถ

ขณะกำลังเดินไปทางด้านหลังห้อง เธอก็จดจำหน้าตาของผู้คนที่นั่งอยู่ เธอเคยเห็นหน้าของปีเตอร์สันแว่บหนึ่งจากแสงของคบเพลิง และเธอก็เคยเห็นภาพถ่ายของเขา แต่เธอไม่เคยได้เห็นหน้าเขาใกล้ๆแบบประจันหน้ากัน เธอจะจำเขาได้หรือเปล่านะ?

ใจเธอเต้นเมื่อกวาดสายตามองใบหน้าทุกคนอย่างสงสัย มองหาหน้าของฆาตกรที่อาจอยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น แต่ไม่นานภาพทั้งหลายก็เบลอไปด้วยหน้าอันเศร้าโศกของพวกเขาที่จ้องมองเธอกลับมาอย่างงุนงง

ไม่เห็นใครที่น่าสงสัยเลย ไรล์ลี่นั่งลงตรงที่นั่งริมทางเดินตรงแถวหลัง ห่างออกมาจากคนอื่นๆ ตรงที่เธอสามารถจะมองเห็นทุกคนที่เข้าออกได้

บาทหลวงอายุน้อยผู้หนึ่งเดินขึ้นไปบนโพเดียม ไรล์ลี่รู้ว่ามารีนั้นไม่ได้เคร่งศาสนาเลย การเอาบาทหลวงมาประกอบพิธีจึงน่าจะเป็นความคิดของครอบครัวเธอซะมากกว่า ผู้คนแยกย้ายกันไปนั่งและอยู่ในความเงียบสงบ

ด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งและเป็นทางการ บาทหลวงเริ่มเอ่ยประโยคที่คุ้นหู

“แม้ว่าเราข้ามผ่านหุบเหวของเงาแห่งความตาย เราจะไม่เกรงกลัวต่อความชั่วร้าย เพราะเจ้ามีเราอยู่เคียงข้าง ความเกื้อหนุนค้ำจุนจากเจ้า ทำให้เราเป็นสุข”

บาทหลวงหยุดพักไปชั่วครู่ ในความเงียบชั่วอึดใจ วลีหนึ่งดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ

“เราจะไม่เกรงกลัวต่อความชั่วร้าย”

ไม่รู้เพราะเหตุใด มันถึงรู้สึกฟังดูพิลึกและไม่ค่อยเหมาะสมที่จะพูด มันหมายถึงอะไรที่ว่า “ไม่เกรงกลัวต่อความชั่วร้าย” มันจะเป็นความคิดที่ดีได้ยังไงกัน หากมารีจะมีความเกรงกลัวตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน เหนื่อยล้ามากกว่านี้ เธออาจจะไม่ต้องตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือของปีเตอร์สันเลยด้วยซ้ำ

นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาเกรงกลัวความชั่วร้ายใด มันมีความเลวร้ายมากมายอยู่ในโลกภายนอกนั้นอยู่แล้ว

บาทหลวงเริ่มกล่าวต่อ

“สหายแห่งเรา พวกเรามาร่วมกันในที่แห่งนี้เพื่อโศกาอาดูรต่อความสูญสิ้นและเฉลิมฉลองให้แก่ชีวิตของ มารี เซย์ลส์ – ผู้เป็นบุตรี, ผู้เป็นน้องสาว, ผู้เป็นสหาย, และผู้เป็นสหายร่วมโลก…”

จากนั้นบาทหลวงก็ร่ายถ้อยคำแสดงความเสียใจอันอบอุ่นเกี่ยวกับความสูญเสีย, มิตรภาพ และครอบครัว แม้เขาจะเรียกการจากไปของมารีว่าเป็น “การลาจาก” แบบ “ก่อนเวลาอันสมควร” เขาไม่มีการกล่าวถึงความรุนแรงหรือความสะเทือนขวัญที่หลอกหลอนเธอมาในช่วงหลายอาทิตย์สุดท้ายของชีวิตเธอ

ไรล์ลี่ปิดจิตอย่างรวดเร็วไม่ให้ได้ยินเสียงเทศน์ให้โอวาทของเขา ขณะที่เธอทำเช่นนั้น ก็นึกไปถึงคำพูดในจดหมายลาตายของมารี

“นี่เป็นหนทางเดียว”

เกลียวก้อนของความรู้สึกผิดมวนตัวอยู่ภายในตัวเธอ ก้อนใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนเธอเกือบจะหายใจไม่ออก เธออยากจะวิ่งออกไปข้างหน้า ผลักบาทหลวงออกไป และสารภาพต่อธารกำนัลที่รวมกันอยู่ในที่แห่งนี้ ว่าทั้งหมดเป็นความผิดของเธอเอง เธอทำผิดกับมารี เธอผิดกับทุกคนที่รักมารี เธอทำผิดต่อตัวเอง

ไรล์ลี่ต้องอดกลั้นความอยากจะสารภาพ หากแต่ความอึดอัดใจนี้กลับเริ่มทำให้เธอเห็นอะไรชัดเจนขึ้นอย่างน่าสะเทือนใจ อย่างแรก บริษัทรับจัดพิธีศพนี้จัดสถานที่โดยใช้อิฐสำเร็จรูป แผ่นคอลัมน์สีขาวงี่เง่า แล้วยังจะวอลล์เปเปอร์สีพาสเทลนั่น อันถัดมาก็เป็นใบหน้าของมารี ไร้ซึ่งความเป็นธรรมชาติใดๆ โลงศพไม้ขัดมันเงาวับนั่นด้วย แล้วตอนนี้ยังมีนักเทศน์นี่ ทั้งพูดจาท่าทางเหมือนของเด็กเล่น เหมือนหุ่นยนต์อัติโนมัติตัวจิ๋ว แล้วยังจะธารกำนัลพวกนี้ที่ผงกหัวไปมาฟังเขาเทศน์

เหมือนบ้านตุ๊กตาไม่มีผิด ไรล์ลี่ตระหนักชัดเจนแล้วตอนนี้

และมารีถูกจัดแจงเอามาไว้ในโลงศพ – ไม่ใช่ศพจริงๆ แต่เป็นศพหลอกๆ ในงานศพหลอกๆ

ความสะพรึงกลัวหลั่งไหลไปทั่วร่างของไรล์ลี่ ฆาตกรทั้งคู่ – ทั้งปีเตอร์สันและใครก็แล้วแต่ที่ฆ่า ซินดี้ แมคคินน่อน กับคนอื่นๆ – หลอมรวมกันอยู่ในความคิดของเธอ มันไม่ใช่ประเด็นว่าการจับคู่นี้มันไม่มีเหตุผลและไร้ซึ่งหลักฐาน เธอไม่สามารถแยกมันออกจากกันได้ มันได้กลายเป็นเรื่องเดียวกันสำหรับเธอไปแล้ว

ดูราวกับว่างานพิธีศพที่จัดการมาอย่างดีนี้จะเป็นขั้นตอนตบท้ายของไอ้สัตว์ประหลาดนั้น อย่างกับจะประกาศว่าต่อไปยังจะมีเหยื่ออีกมากมายและงานศพอีกหลายงานตามมา

ขณะที่เธอนั่งอยู่ หางตาก็เหลือบเห็นใครบางคนแอบเข้ามาในงานเงียบๆ ไปนั่งอยู่ตรงริมสุดของที่นั่งแถวสุดท้าย เธอหันไปมองน้อยๆเพื่อดูว่าใครกันที่มาถึงในระหว่างการดำเนินพิธี และเห็นผู้ชายคนหนึ่งแต่งชุดลำลองธรรมดา สวมหมวกเบสบอลดึงต่ำลงมาปิดตา ใจเธอเต้นรัว ตัวเขาดูใหญ่และแข็งแรงพอจะเป็นคนๆนั้นที่จัดการรวบตัวและจับเธอไว้ หน้าของเขาดูแข็ง ขบกรามไว้แน่น และเธอคิดว่าเขาหน้าเหมือนคนทำความผิดด้วย จะใช่ฆาตกรที่เธอกำลังตามหาตัวรึเปล่า?

ไรล์ลี่สำนึกได้ว่าเธอหายใจติดขัดจนแทบจะขาดอากาศหายใจ จึงหายใจเข้าออกอย่างช้าๆจนกระทั่งหายเวียนหัว เธอต้องระงับตัวเองไม่ให้พุ่งตรงไปจับตัวชายคนที่มาสาย พิธีใกล้จะเสร็จสิ้นแล้วและเธอก็ไม่ควรขัดจังหวะและลบหลู่การระลึกถึงมารี เธอต้องรอ แต่ถ้าหากเป็นมันล่ะ?

แต่แล้วเธอก็ต้องแปลกใจ เมื่อจู่ๆเขาก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากห้องเงียบๆ หรือมันจะเห็นเธอกันนะ?

ไรล์ลี่ลุกพรวดขึ้นและตามออกไปทันที รับรู้ว่าสายตาหลายคู่มองมาที่ความไม่สงบที่เธอเพิ่งก่อ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญตอนนี้

เธอวิ่งเหยาะๆผ่านห้องโถงรวมมุ่งตรงไปที่ทางออกด้านหน้า ขณะที่เธอกระชากประตูเปิดออกนั้น ก็เห็นชายคนนั้นเดินเร็วๆจากไปบนทางเท้า เธอคว้าปืนพกและเข้าชาร์จเขาทันที

“เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ” เธอตะโกน “หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!”

ชายผู้นั้นม้วนตัวหันมาประจันหน้ากับเธอ

“นี่เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ!” เธอย้ำ เป็นอีกครั้งที่รู้สึกเปลือยเปล่าโดยไม่มีตราประจำตัว “ยกมือขึ้นไว้ข้างหน้า”

ชายที่ประจันหน้ากับเธออยู่นั้นดูฉงนอย่างที่สุด

“บัตรประชาชน!” เธอออกคำสั่ง

มือของเขาสั่น – ไม่ว่าจะเพราะความกลัวหรือความไม่พอใจ ไรล์ลี่ไม่อาจคาดเดาได้ เขาส่งกระเป๋าสตางค์กับใบขับขี่ให้ และเมื่อเธออ่านผ่านๆตา เห็นมันบ่งบอกว่าเขาอาศัยอยู่ในวอชิงตันดีซี

“บัตรผมอยู่นี่” เขาบอก “แล้วไหนล่ะของคุณ?”

ความเด็ดขาดของเธอเริ่มจะเหือดหายไป เธอเคยเห็นหน้าชายคนนี้มาก่อนรึเปล่า? เธอเองก็ไม่แน่ใจ

“ผมเป็นทนาย” เขาบอก ยังคงสั่นสะท้าน “แล้วผมก็รู้ว่าผมมีสิทธิ์อะไรบ้าง คุณภาวนาให้ตัวเองมีเหตุผลที่ดีเถอะ ที่ชักปืนออกมาจ่อผม กลางถนนในเมืองแบบนี้”

“ดิฉันเจ้าหน้าที่พิเศษ ไรล์ลี่ เพจ” เธอบอกเขา “ฉันต้องการทราบว่าคุณมาทำอะไรที่งานศพ”

ชายคนนั้นมองเธออย่างพินิจกว่าเดิม

“ไรล์ลี่ เพจ?” เขาถาม “เจ้าหน้าที่คนที่ช่วยชีวิตเธอน่ะเหรอ?”

ไรล์ลี่พยักหน้า หน้าของชายหนุ่มห่อเหี่ยวลงทันที

“มารีเป็นเพื่อนผม” เขาบอก “หลายเดือนก่อน เราสนิทกัน แล้วเรื่องสะเทือนขวัญก็เกิดกับเธอ แล้ว…”

เขากลืนก้อนสะอื้น

“ผมขาดการติดต่อกับเธอไป เป็นความผิดของผมเอง เธอเป็นเพื่อนที่ดี และผมก็ไม่ได้ติดต่อเธอกลับ แล้วตอนนี้ผมก็ไม่มีโอกาสจะทำแบบนั้นแล้ว…”

เขาส่ายหน้า

“ผมอยากจะย้อนเวลากลับไปแล้วเปลี่ยนแปลงทุกอย่างใหม่ ผมแค่รู้สึกแย่กับมันมาก ยังไม่มีความกล้าพอจะอยู่จนจบพิธีศพ ผมต้องออกมาก่อน”

ชายคนนี้โดนความรู้สึกผิดกัดกินภายในใจ ไรล์ลี่รับรู้ได้และรู้สึกเจ็บปวด ด้วยเหตุผลที่คล้ายคลึงกับเหตุผลของเธอมาก

“ฉันเสียใจด้วย” ไรล์ลี่พูดอย่างนุ่มนวล เธอลดปืนลงอย่างห่อเหี่ยว “ฉันเสียใจด้วยจริงๆ ฉันจะต้องหาให้สารเลวที่ทำแบบนี้กับเธอให้เจอให้ได้”

ขณะที่เธอหันหลังเดินจากมา เธอได้ยินเสียงเขาตะโกนตามหลังมาอย่างงุนงง

“ผมนึกว่าเขาตายไปแล้วนี่?”

ไรล์ลี่ไม่ตอบ ปล่อยให้ชายหนุ่มผู้สูญเสียยืนอยู่บนทางเดินนั้น

เมื่อเธอเดินจากมา เธอรู้แล้วว่าเธอจะต้องไปที่ไหน ที่ๆไม่มีใครคนใดในโลก นอกจากมารี จะเข้าใจ

*

ไรล์ลี่ขับผ่านถนนในเมืองที่เปลี่ยนผ่านจากบ้านหรูหราในเมืองจอร์จทาวน์กลายเป็นย่านโกโรโกโสที่เมื่อก่อนเคยเป็นแหล่งพื้นที่อุตสาหกรรมที่เคยเฟื่องฟู ตึกรามบ้านช่องและร้านรวงถูกทิ้งร้าง ผู้คนที่อาศัยอยู่ยากจนแร้นแค้น ยิ่งเธอขับเข้าไปลึกเท่าไหร่ รอบตัวก็ยิ่งดูแย่ขึ้นไปเท่านั้น

เธอขับมาจอดตามแนวบล็อคที่มีแต่ตึกซ่อมซ่อเป็นแถวยาว เธอลงจากรถและแป๊บหนึ่งก็เจอกับสิ่งที่เธอมาตามหา

บ้านร้างสองหลังขนาบข้างพื้นที่ตรงกลางที่รกร้าง เมื่อไม่นานมานี้ เคยมีบ้านร้างสามหลังตั้งอยู่ตรงนี้ ปีเตอร์สันเคยบุกรุกและอาศัยอยู่ในบ้านตรงกลางโดยไม่ได้รับอนุญาต ใช้สถานที่เป็นแหล่งกบดานลับๆ ช่างเป็นบริเวณที่เพอร์เฟ็คสำหรับเขาเสียจริง อยู่ห่างไกลแยกออกจากสิ่งมีชีวิตอื่นจนไม่มีใครได้ยินเสียงที่ลอดออกมาจากใต้ถุนบ้าน

เวลานี้พื้นที่นั้นถูกไถราบเป็นหน้ากลอง หลักฐานทุกอย่างของตัวบ้านถูกรื้อถอนออกไปหมด หญ้าเริ่มจะขึ้นในบริเวณนั้น ไรล์ลี่พยายามจะนึกภาพว่ามันเคยหน้าตาเป็นอย่างไรตอนที่ยังมีบ้านอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอเคยอยู่ ณ ที่แห่งนั้นสมัยที่บ้านยังคงอยู่เพียงแค่ครั้งเดียว แถมยังเป็นในเวลากลางคืนอีกด้วย

ขณะที่เธอเดินเข้าไปในบริเวณรกร้าง การระลึกถึงเรื่องเก่าๆก็เริ่มกลับมา…

ไรล์ลี่สะกดรอยตามเขามาตลอดทั้งวันล่วงเลยมาถึงกลางคืน บิลโดนเรียกตัวไปทำภารกิจฉุกเฉินอื่นและเธอก็ไม่ฉลาดที่ตัดสินใจมาตามรอยชายผู้นี้คนเดียว

เธอมองเขาเดินเข้าไปในบ้านเล็กทรุดโทรมที่มีแผ่นไม้ตอกปิดไว้ที่หน้าต่าง แค่เพียงไม่นาน เขาก็ออกไปข้างนอกอีก เขาเดินเท้าไปซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่ากำลังไปไหน

เธอคิดอยู่แว่บหนึ่งว่าจะโทรตามทีมสนับสนุนให้มาช่วย แต่ก็ตัดสินใจไม่โทร ชายผู้นั้นเดินหายตัวไปแล้ว และหากผู้เคราะห์ร้ายถูกจับขังไว้ภายในบ้านหลังนั้นจริง ไรล์ลี่ก็ไม่สามารถจะทิ้งเธอไว้ลำพังให้ต้องทนทรมานอีกแม้นาทีเดียว เธอเดินขึ้นไปบนเฉลียงหน้าบ้านและทำตัวลีบดันตัวเองเข้าไประหว่างกลางแผ่นไม้ที่กั้นทางเข้าประตูเพียงส่วนหนึ่ง

เธอเปิดไฟฉาย แสงไฟส่องกระทบให้เห็นถังแก๊สโพรเพนจำนวนอย่างน้อยก็หลายโหล ไม่น่าแปลกใจอะไร ทั้งเธอและบิลรู้ว่าผู้ต้องสงสัยหมกมุ่นกับไฟ

แล้วเธอก็ได้ยินเสียงขูดขีดอยู่ใต้แผ่นไม้กระดาน กับเสียงร้องให้เบาๆ…

ไรล์ลี่ยั้งการหลั่งไหลของความทรงจำไว้กลางคัน มองไปรอบตัว เธอมั่นใจ – มั่นใจอย่างไม่มีอะไรต้องสงสัย – ว่าบัดนี้เธอกำลังยืนอยู่บนจุดที่เธอทั้งเกลียดชังทั้งตามหา มันคือที่นี่ ตรงที่เธอและมารีโดนจับขังไว้ในช่องใต้พื้น ที่ทั้งมืดและโสมม

เหตุการณ์ที่เหลือมันยังสดๆอยู่ในความรู้สึกนึกคิด เธอโดนปีเตอร์สันจับตัวไว้ได้ตอนมาช่วยมารีให้หนีรอด มารีนั้นโดนโซซัดโซเซอย่างไร้สติสมประดีออกไปหลายไมล์ ตอนที่มีคนมาพบเธอ เธอไม่รู้เลยว่าก่อนหน้านี้ตัวเธอถูกจับไปไว้ที่ไหน ไรล์ลี่จึงถูกทิ้งไว้ในความมืดให้หาทางเอาชีวิตรอดด้วยตัวเอง

เหมือนฝันร้ายที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ต้องถูกทารุณด้วยคบเพลิงของปีเตอร์สันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ในที่สุดไรล์ลี่ก็หลุดออกมาได้ พอเธอเป็นอิสระ เธอทั้งอัดทั้งกระทืบปีเตอร์สันซะเกือบปางตาย ทุกหมัดที่พุ่งออกไปรู้สึกเหมือนความอัดอั้นได้รับการปลดปล่อย หลังจากที่เธอกลับมาคิดดูแล้ว บางทีหมัดพวกนั้น การแก้แค้นเล็กๆน้อยๆ มันคงทำให้เธอได้รับการเยียวยาได้ดีมากกว่ามารี

หลังจากนั้น ด้วยความบ้าคลั่งหน้ามืดจากความกลัวและความเหนื่อยล้า เธอเททิ้งถังแก๊สโพรเพนออกทุกถัง ระหว่างที่หนีออกมาเธอก็โยนไม้ขีดจุดไฟเข้าไปข้างใน แรงระเบิดกระแทกตัวเธอกระเด็นข้ามออกมาอยู่ไกลถึงถนนอีกฟากหนึ่ง ทุกคนแทบไม่อยากเชื่อว่าเธอจะรอดมาได้

เหตุการณ์ระเบิดนั้นได้ผ่านมาสองเดือนแล้ว ไรล์ลี่หยุดยืนมองฝีมือของตัวเองไปรอบๆ – พื้นที่ร้างที่ไม่มีใครอาศัยอยู่และไม่มีวันที่ใครจะมาอาศัยอยู่เช่นกัน ภาพตรงหน้าช่างน่าประทับใจดูแล้วเหมือนสภาพชีวิตเธอตอนนี้ก็ไม่ปาน ดูๆไปก็เหมือนมันจะมาจนสุดทางแล้ว – อย่างน้อยก็สำหรับตัวเธอ

อาการวิงเวียนเริ่มจะกลับมาอีกแล้ว ทั้งๆที่ยังยืนอยู่บนพื้นหญ้าแต่เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังดิ่ง ดิ่งลง ดิ่งลงไป และล้มลงตรงสู่ปากเหวนรกที่อ้าแขนเปิดรอรับเธออยู่ ทั้งๆที่ยังสว่างคาตาอยู่อย่างนี้ โลกกลับดูดำมืด – มืดมิดกว่าที่เคยต้องเจอมาในกรงขังใต้พื้นบ้าน ก้นเหวนรกมันหาจุดสิ้นสุดไม่ได้ เธอยังดิ่งลึกลงไปอยู่อย่างนั้น

ไรล์ลี่นึกถึงคำที่ เบ็ตตี้ ริชเตอร์ เคยพูดไว้ ถึงเปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้ว่าปีเตอร์สันจะตายไปแล้ว

ฉันบอกได้ประมาณ 99%

แต่ไอ้เจ้าหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่เหลือนั้นมันทำให้เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ดูไร้ความหมายและเป็นเรื่องเหลวไหล อีกอย่างหนึ่ง ถึงแม้ปีเตอร์สันจะตายไปแล้วจริงๆ มันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรือ? ไรล์ลี่ยังจำคำพูดในโทรศัพท์วันที่มารีผูกคอตายวันนั้นได้

ไม่แน่ มันอาจเป็นผี ไรล์ลี่ ไม่แน่มันกลายเป็นผีจากที่เราระเบิดมัน คุณฆ่าตัวมันแต่ความชั่วร้ายของมันไม่ได้ตายไป

ใช่แล้วล่ะ นั่นเลย เธอต่อสู้ในศึกที่ยังไงก็แพ้มาตลอดทั้งชีวิต ไม่ว่ายังไง ความชั่วร้ายก็ครองโลก เหมือนกับที่มันครองที่นี่ ที่ๆเธอกับมารีต้องทุกข์ทรมาณแสนสาหัส มันเป็นบทเรียนที่เธอน่าจะเรียนรู้ตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนที่ไร้หนทางช่วยแม่ที่กำลังถูกฆาตกรรม การฆ่าตัวตายของมารียิ่งตอกย้ำบทเรียนนี้ขึ้นไปอีก ที่ช่วยชีวิตเธอให้รอดออกมาได้ก็ไร้ความหมายใดๆ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะช่วยเหลือใครแม้แต่ตัวเธอเอง ยังไงความชั่วร้ายก็มีชัยอยู่ดี เหมือนที่มารีบอกทางโทรศัพท์

คุณสู้กับผีไม่ได้หรอก ยอมแพ้ซะเถอะไรล์ลี่

แล้วยังมีมารี ที่กล้าหาญมากกว่าที่ตัวเธอเคยคิดไว้ ที่ในที่สุดก็จัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองพร้อมกับอธิบายทางเลือกสุดท้ายด้วยคำง่ายๆเพียงห้าคำ

นี่เป็นหนทางเดียว

แต่การปลิดชีวิตตัวเองมันไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นความขี้ขลาด

เสียงหนึ่งดังทะลุเข้ามาในความมืด

“คุณคะ เป็นอะไรรึเปล่าคะ”

ไรล์ลี่เงยหน้าขึ้นมอง

“อะไรนะคะ?”

แล้วจึงค่อยเห็นว่าตัวเองเข่าทรุดอยู่ตรงบริเวณพื้นที่ร้าง น้ำตาไหลอาบแก้ม

“จะให้โทรตามใครให้มั้ยคะ” เสียงนั้นถามมาอีก เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งหยุดยืนอยู่บนทางเท้าใกล้ๆ หญิงชราแต่งตัวปอนด์ๆอีกคนหนึ่งยืนมองอย่างเป็นห่วง

ไรล์ลี่จัดการกับสติของตัวเองแล้วลุกยืนขึ้น เห็นดังนั้นหญิงคนนั้นจึงเดินออกไป เธอยืนอยู่อย่างนั้นไม่ขยับเขยื้อน ถ้าเธอยังจบความสั่นสะพรึงนี้ของตัวเองไม่ได้ เธอรู้แล้วว่าทางไหนที่จะทำให้เธอไม่ต้องรู้สึกอะไรอีก ไม่ใช่ความกล้าหาญ ไม่ได้มีเกียรติมีศักดิ์ศรี แต่ไรล์ลี่ก็หาได้แคร์ไม่แล้ว เธอจะไม่ต่อต้านมันอีกแล้ว ว่าแล้วจึงเดินไปขึ้นรถและขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน

บทที่ 27

ด้วยมือที่ยังสั่นเทา ไรล์ลี่เอื้อมไปหยิบขวดวอดก้าที่เธอแอบไว้จากในตู้คาบิเนต ขวดที่สัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่แตะอีก บิดปากขวดเปิดออกพร้อมกับพยายามจะเทลงแก้วอย่างเบาที่สุดเพื่อไม่ให้เอพริลได้ยิน ด้วยสีที่เกือบจะเหมือนน้ำเปล่า เธอหวังว่าจะเอาออกไปดื่มได้อย่างเปิดเผยโดยไม่ต้องโกหกใคร เธอเองก็ไม่อยากจะโกหกใครเหมือนกัน แต่ขวดเจ้ากรรมก็ดันไหลโครกครากไม่เกรงใจใคร

“เกิดอะไรขึ้นคะแม่?” เอพริลถามมาจากโต๊ะกินข้าวด้านหลังเธอ

“ไม่มีอะไรนี่” ไรล์ลี่ตอบ

เธอได้ยินเสียงเอพริลฮึ่มฮั่มนิดหน่อย บอกได้เลยว่าลูกสาวเธอน่ะรู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ แต่ไม่มีทางซะหรอกที่จะให้เทวอดก้ากลับลงขวดไป เธอเองก็อยากสาดมันทิ้งนะ เธออยากจะทำอย่างนั้นจริงๆ สิ่งสุดท้ายที่เธอต้องการจะทำก็คือการดื่มเหล้านี่แหละ โดยเฉพาะต่อหน้าเอพริล แต่เธอก็ไม่เคยรู้สึกต่ำเตี้ยเรี่ยดินอะไรอย่างนี้มาก่อน สั่นสะท้านไปหมด รู้สึกราวกับว่าโลกทั้งโลกกำลังรวมหัวกันกลั่นแกล้ง แล้วเธอก็ต้องการจะดื่มย้อมใจ

ไรล์ลี่แอบดันขวดวอดก้ากลับเข้าไปในตู้คาบิเนต แล้วจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวในมือก็ถือแก้ว เธอกระดกอึกใหญ่ ความแรงมันบาดคออย่างสาสมใจ เอพริลจ้องอยู่ครู่หนึ่ง

“นั่นมันวอดก้าใช่มั้ยแม่?” เธอถาม

ไรล์ลี่ไม่ตอบ รู้สึกผิดขึ้นมา เอพริลสมควรได้รับสิ่งนี้แล้วเหรอ? เธอทิ้งลูกไว้ที่บ้านทั้งวัน โทรกลับมาเช็คบ้างเป็นบางครั้ง ลูกสาวเธอก็รับผิดชอบดีไม่มีหาเรื่องสร้างเรื่องให้ปวดหัว แล้วตอนนี้กลับเป็นตัวเธอเองที่ทำอะไรหลบๆซ่อนๆและเลินเล่อ

“แม่ทำเป็นโมโหตอนหนูสูบกัญชา” เอพริลพูดบ้าง

ไรล์ลี่ยังคงปิดปากเงียบ

“ตอนนี้เป็นเวลาที่แม่ควรจะบอกหนูนะ ว่ามันไม่เหมือนกัน” เอพริลบอก

“มัน ไม่ เหมือนกัน” ไรล์ลี่พูดอย่างเหนื่อยอ่อน

เอพริลตาขวาง

“ยังไง?”

ไรล์ลี่ถอนใจ รู้ว่าลูกพูดไม่ผิด และตัวเองเริ่มรู้สึกละอาย

“กัญชามันผิดกฎหมาย” เธอว่า “แต่ไอ้นี่ไม่ แล้วก็ – ”

“แล้วแม่ก็เป็นผู้ใหญ่ แต่หนูเป็นเด็ก ใช่มั้ย”

ไรล์ลี่ไม่ตอบ แน่นอนนั่นละใช่เลย คือสิ่งที่เธอกำลังอ้าปากจะพูด แน่ล่ะ เธอรู้ว่ามันสองมาตรฐานและไม่ถูกต้อง

“แม่ไม่อยากเถียงด้วย” ไรล์ลี่ตอบ

“แม่จะเริ่มกลับไปทำอะไรแบบนี้อีกจริงๆเหรอ” เอพริลถาม “แม่ดื่มเหล้าไปตั้งเยอะตอนที่กำลังเจอปัญหา – ที่แม่ไม่เคยบอกหนูด้วยซ้ำว่าปัญหามันเรื่องอะไร”

เธอรู้สึกเหมือนกำลังขบกรามแน่น เป็นเพราะความโกรธอยู่รึเปล่า? เธอจะไปโกรธเอพริลเรื่องอะไร – อย่างน้อยก็ในตอนนี้

“มีบางเรื่องที่แม่บอกลูกไม่ได้จริงๆ” ไรล์ลี่บอก

เอพริลกลอกตาไปมา

“พระเจ้า แม่ ทำไมจะบอกหนูไม่ได้? หนูหมายถึงว่า หนูจะมีวันเป็นผู้ใหญ่พอที่แม่จะยอมบอกความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่แม่ทำอยู่บ้างรึเปล่า มันไม่มีทางจะแย่ไปกว่าที่หนูคิดไว้หรอก เชื่อเถอะ หนูคิดไว้เยอะเลย”

เอพริลลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินกระแทกเท้าไปที่ตู้คาบิเนต ดึงขวดวอดก้าออกมาเทใส่แก้วให้ตัวเอง

“อย่าทำอย่างนั้น เอพริล” ไรล์ลี่บอกเสียงอ่อน

“แม่จะห้ามหนูได้ยังไง”

ไรล์ลี่ยืนขึ้นแล้วหยิบขวดออกจากมือเอพริลอย่างแผ่วเบา แล้วเธอก็กลับมานั่งต่อพร้อมกับเทวอดก้าในแก้วของเอพริลลงมารวมในแก้วตัวเอง

“กินข้าวให้หมดก็พอ โอเคมั้ย” ไรล์ลี่บอก

เอพริลเริ่มจะน้ำตาไหลแล้วตอนนี้

“แม่ หนูอยากให้แม่เห็นสภาพตัวเองจริงๆ” เธอพูดขึ้น “บางทีอาจจะทำให้แม่เข้าใจว่ามันทำให้หนูเสียใจยังไงที่เห็นแม่ในสภาพแบบนี้ และหนูเสียใจยังไงที่แม่ไม่เคยบอกอะไรเลย หนูเสียใจมาก”

ไรล์ลี่พยายามจะพูดแต่เธอกลับพูดอะไรไม่ออกเลย

“หาคนคุยด้วยเถอะนะแม่” เอพริลขอร้อง เริ่มสะอื้นไห้ “ถ้าไม่คุยกับหนู ก็หาใครก็ได้คุยด้วย มันต้องมีซักคนสิที่ไว้ใจได้”

เอพริลหนีเข้าไปในห้องนอนของเธอและกระแทกประตูปิดตามหลัง

ไรล์ลี่ฟุบหน้าลงกับมือทั้งสองข้าง ทำไมเธอถึงล้มเหลวซ้ำๆแบบนี้กับเอพริลกันนะ? ทำไมเธอถึงเก็บส่วนแย่ๆของชีวิตไม่ให้ลูกเห็นไม่ได้?

เธอสะอื้นตัวโยน โลกมันหมุนติ้วอย่างไร้การควบคุมแล้ว เธอไม่สามารถจะคิดอะไรเป็นเหตุเป็นผลได้เลย

เธอนั่งอยู่ตรงนั้นจนน้ำตาแห้ง

หยิบทั้งขวดทั้งแก้วไว้กับตัว แล้วเดินไปนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น เธอกดเปิดทีวีแล้วก็ดูช่องแรกที่เปิดเจอ ไม่รู้อะไรทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นหนังหรือละครเรื่องอะไรก็ได้ที่เปิดขึ้นมา ไม่ใช่เรื่องที่เธอแคร์ เธอเพียงแต่นั่งอยู่อย่างนั้นจ้องไปที่รูปถ่ายด้วยสายตาว่างเปล่าและปล่อยให้เสียงจากทีวีดังคลุมทั่วห้อง

แต่เธอก็หยุดภาพที่หลั่งไหลเข้ามาในความรู้สึกนึกคิดไม่ได้ ภาพของเหยื่อผู้หญิงทั้งหลายที่โดนสังหาร แสงจ้าแสบตาที่กำลังพุ่งมาหาเธอจากคบเพลิงของปีเตอร์สัน หน้าของมารีตอนเธอตาย – ทั้งตอนที่ห้อยต่องแต่งจากโคมไฟและตอนที่นอนอยู่ในท่าสวยงามในโลงศพ

อารมณ์ใหม่กำลังไต่ขึ้นมาตามเส้นประสาทของเธอ – อารมณ์ที่เธอเกลียดมากกว่าสิ่งใด มันคือความหวาดกลัว

เธอกลัวปีเตอร์สัน สัมผัสได้ถึงแรงแค้นของมันรอบตัวเธอ ไม่ใช่สิ่งสำคัญว่ามันจะยังอยู่หรือตายไปแล้ว มันคร่าชีวิตมารีไป และไรล์ลี่ก็สลัดความคิดว่าเธอคือเหยื่อรายต่อไปไม่หลุด

แล้วเธอก็ยังกลัวขุมนรกที่เธอกำลังดิ่งลงไปในเวลานี้ อาจจะมากกว่าที่กลัวปีเตอร์สันด้วยซ้ำ สองอย่างนี้มันเป็นเรื่องเดียวกันรึเปล่า? ไม่ใช่ปีเตอร์สันหรอกเหรอที่ทำให้เธอเหมือนตกนรกทั้งเป็น นี่ไม่ใช่ตัวเธอที่เธอเคยรู้จักเลย หรือว่าโรคเครียดจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญมันไม่มีวันจะรักษาหาย

ไรล์ลี่ลืมวันลืมคืนไปเลย ทั่วสรรพางร่างกายนั้นปวดเมื่อยไปหมดจากความกลัวสารพัดอย่าง เธอกระดกแก้วเข้าปากอย่างมั่นเหมาะ หากแต่ว่า แม้แต่วอดก้าก็ยังเอาไม่อยู่

สุดท้ายแล้วเธอจึงเดินเข้าห้องน้ำไปควานหายาในตู้คาบิเนตและก็เจอสิ่งที่ค้นหา ด้วยมือสั่นเทาเธอหยิบยาระงับประสาทออกมา วิธีที่ถูกควรจะต้องรับประทานเพียงเม็ดเดียวก่อนนอน และไม่ให้รับประทานพร้อมกับเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของแอลกอฮอลล์

แต่ด้วยมือที่ยังสั่นอยู่นั้น เธอหยิบกินเข้าไปสองเม็ด

ไรล์ลี่กลับไปนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น จ้องไปที่ทีวีเหมือนเดิม กำลังรอให้ยาออกฤทธิ์แต่มันก็ดูจะไม่ได้ผล

ความตื่นตระหนกเข้ามาจับที่ขั้วหัวใจ

ห้องเริ่มหมุนเคว้งอีกแล้วในเวลานี้ ทำให้เธอมึนจนอยากอาเจียน เธอปิดเปลือกตาลงและยืดตัวลงนอนบนโซฟา ความวิงเวียนค่อยหายไป แต่ความมืดมิดกลับเข้ามาแทนที่

มันยังจะแย่ไปได้อีกมากแค่ไหนกัน? เธอถามตัวเอง

รู้ได้ทันทีว่าเป็นคำถามที่โง่มาก เรื่องมันทั้งแย่ แย่ลง และแย่มากสำหรับเธอ มันคงไม่มีวันจะดีขึ้นมาหรอก เหวนรกมันไม่มีก้นบึ้ง เธอทำได้เพียงอย่างเดียวคือยอมสิโรราบให้กับความท้อแท้สิ้นหวังและปล่อยให้ตัวเองดิ่งลงไป

ฤทธิ์น้ำเมาทำให้เธอคอพับไป ทุกอย่างมืดมิด เธอไม่รู้สึกตัวแล้ว และกำลังเข้าสู่ความฝัน

เป็นอีกครั้งที่แสงไฟสีขาวจากคบเพลิงแก๊สโพรเพนสาดส่องเข้ามาท่ามกลางความมืด เธอได้ยินเสียงใครคนหนึ่ง

“มาเร็ว ตามฉันมา”

ไม่ใช่เสียงของปีเตอร์สัน แต่มันคุ้นมาก – คุ้นมากเลยทีเดียว หรือจะมีคนมาช่วยเธอแล้ว? เธอลุกขึ้นยืนและเดินตามใครก็ไม่รู้ที่ถือคบเพลิงไป

แต่แล้วเธอก็ต้องขวัญกระเจิง คบเพลิงส่องผ่านศพแล้วศพเล่าระหว่างทางที่เดินไป – ศพแรก มาร์กาเร็ต เจอราตี้, แล้วก็ เอลีน โรเจอร์ส, และ รีบ้า ฟราย, และ ซินดี้ แมคคินน่อน – ทั้งหมดอยู่ในสภาพล่อนจ้อนเปลือยเปล่าและขาแหกออกอย่างน่าสยดสยอง สุดท้ายแสงสาดลงมาบนศพของมารี ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ หน้าบิดเบี้ยวอย่างหลอนประสาท

ไรล์ลี่ได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง

“สาวน้อย เธอทำซะเรื่องพังพินาศไปหมด”

ไรล์ลี่หันไปมองตามเสียง ในแววตาที่ถลึงมองอย่างเกลียดชัง เธอเห็นแล้วว่าใครกันที่กำลังถือคบเพลิงอันนั้น

ไม่ใช่ปีเตอร์สัน แต่เป็นพ่อของเธอเอง ใส่เครื่องแบบนาวาเอกเต็มยศ เธอรู้สึกแปลกใจ พ่อของเธอปลดประจำการมาตั้งหลายปีแล้วนี่ และเธอก็ไม่ได้เจอหรือคุยกับเขามาสองปีกว่าแล้วด้วย

“พ่อเห็นอะไรแย่ๆมาเยอะใน ‘เวียดนาม’” เขาพูดพลางส่ายหัว “แต่นี่เห็นแล้วชวนคลื่นไส้สุดๆ ถูกแล้วไรล์ลี่ เธอทำซะพินาศไปหมด แต่พ่อทำใจมานานแล้วว่าคาดหวังอะไรกับเธอไม่ได้”

เขาส่ายคบเพลิงไปมาเพื่อให้แสงมันส่องไปกระทบกับศพสุดท้าย ศพของแม่เธอนั่นเอง ตายอย่างอนาถมีเลือดนองออกจากแผลกระสุนปืน

“ไม่ต่างอะไรกับเธอลงมือยิงแม่ด้วยตัวเอง จากแต่ละเรื่องที่ทำไว้” พ่อของเธอกล่าวหา

“ตอนนั้นหนูยังเป็นเด็กนะพ่อ” เธอปล่อยโฮออกมา

“พ่อไม่อยากได้ยินข้ออ้างร้อยแปดของเธอแล้ว” พ่อเธอตะคอกกลับมา “เธอไม่เคยจะทำให้เราภาคภูมิใจหรือมีความสุขเลย รู้ตัวรึเปล่า? ไม่เคยช่วยอะไรใครได้ แม้แต่ตัวเอง”

แล้วเขาก็ดับคบเพลิง ไฟมอดไปแล้วและไรล์ลี่ก็กลับคืนสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

ไรล์ลี่เปิดเปลือกตาขึ้น เป็นเวลาดึกแล้วมีเพียงแสงจากทีวีสว่างอยู่ภายในห้องนั่งเล่น เธอยังจำภาพฝันนั้นได้ติดตา คำพูดของพ่อยังคงก้องในโสตประสาท

เธอไม่เคยจะทำให้เราภาคภูมิใจหรือมีความสุขเลย

จริงหรือเปล่า? นี่เธอทำให้ทุกคนผิดหวังขนาดนั้นเลยหรือ – แม้แต่กับคนที่เธอรักที่สุดอย่างนั้นหรือ?

ไม่เคยช่วยอะไรใครได้ แม้แต่ตัวเอง

สมองพร่ามัวไปหมดและเธอก็คิดอะไรไม่ออกแล้ว บางทีเธอคงไม่มีปัญญาทำให้ทุกคนมีความสุข บางทีเธออาจไม่เคยรักใครจริง บางทีเธออาจไม่มีปัญญาไปรักใครได้

ในความหมดอาลัยตายอยากถึงขีดสุด ซวนเซไปหาที่เกาะยึด ไรล์ลี่นึกถึงคำพูดของเอพริล

หาคนคุยด้วยเถอะนะแม่ ใครสักคนที่ไว้ใจได้

ในอาการสลึมสลือจากความเมา คิดอะไรไม่รอบคอบ ไรล์ลี่กดเบอร์หนึ่งลงไปบนมือถือแทบจะอัตโนมัติ เพียงไม่นาน เสียงบิลก็ลอดผ่านมาตามสาย

“ไรล์ลี่เหรอ” เขาถามเสียงงัวเงีย “รู้รึเปล่าเนี่ยว่ากี่โมงแล้ว”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” ไรล์ลี่ตอบเสียงอ้อแอ้

เธอได้ยินเสียงผู้หญิงถามเสียงงัวเงีย “ใครน่ะบิล”

บิลหันไปพูดกับภรรยา “ขอโทษนะ แต่ผมต้องรับสายนี้”

เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาและเสียงปิดประตู เดาว่าเขาคงเดินออกไปหามุมคุยเป็นส่วนตัว

“นี่มันเรื่องอะไรกัน” เขาถาม

“ฉันก็ไม่รู้ บิล แต่ว่า –”

ไรล์ลี่หยุดชะงักไป รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะพูดในสิ่งที่จะต้องมาเสียใจภายหลัง – หรืออาจจะเสียใจไปตลอดชีวิต แต่เธอก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกแล้ว

“บิล คุณคิดว่าจะออกมาเจอฉันสักแป๊บนึงได้มั้ย”

เขาครางอย่างงุนงง

“คุณพูดอะไรเนี่ย”

ไรล์ลี่สูดหายใจเข้าลึก เธอพูดอะไรออกไปนี่? รู้สึกจัดการกับความคิดตัวเองไม่ได้ แต่เธอก็รู้ว่าเธออยากจะเจอบิล เป็นสัญชาตญาณดิบความต้องการที่เธอไม่อาจควบคุมได้

ด้วยสติสัมปชัญญะที่เหลือน้อยเต็มที เธอรู้ว่าควรจะกล่าวคำขอโทษและวางสายเสีย แต่ความกลัว ความเหงา และความสิ้นหวังมีอิทธิพลเกินกว่าจะควบคุมได้ เธอโถมต่อไปข้างหน้า

“ฉันหมายถึง…” พูดต่อด้วยเสียงอ้อแอ้ พยายามคิดหาเหตุผล “แค่คุณกับฉัน ใช้เวลาอยู่ด้วยกันหน่อย”

มีแต่ความเงียบกลับมาจากปลายสาย

“ไรล์ลี่ นี่มันกลางดึกนะ” เขาตอบ “คุณหมายความว่าอะไร ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน?” เขาถามเสียงเริ่มหงุดหงิด

“ฉันหมายถึง…” เธอเริ่มพูด.. คิดหาเหตุผล.. อยากจะหยุดปากตัวเองไว้.. แต่ก็ไม่เป็นผล “ฉันหมายถึง…ฉันคิดถึงคุณ บิล ไม่ใช่แค่เวลาทำงาน คุณไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ?”

ไรล์ลี่รู้สึกแย่เหมือนโดนหินทับทันทีที่พูดจบ มันผิด แล้วมันก็เรียกกลับคืนมาไม่ได้

บิลถอนใจอย่างขืนๆ

“คุณเมามากแล้วไรล์ลี่” เขาบอก “ผมจะไม่ไปเจอคุณที่ไหนทั้งนั้น คุณเองก็จะไม่ขับรถไปไหนทั้งนั้นเหมือนกัน ผมมีชีวิตครอบครัวที่ผมพยายามประคับประคองอยู่ และคุณเอง…คุณเองก็มีปัญหาของคุณ เรียกสติตัวเองกลับมาได้แล้ว หาเวลานอนพักผ่อนบ้าง”

บิลตัดสายทิ้งอย่างห้วนๆ ในอึดใจหนึ่ง ความเป็นจริงดูเหมือนจะลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ แต่แล้วเธอก็สำนึกได้ ความเลวร้ายเห็นเด่นชัด

“นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย?” เธอร้องไห้คร่ำครวญออกมาเสียงดัง

ในเวลาเพียงชั่ววูบ เธอโยนความสัมพันธ์ที่สร้างมาสิบปีทิ้งไป เพื่อนที่ดีที่สุด คู่หูคนเดียวของเธอ และคงเป็นความสัมพันธ์ที่ประสบความสำเร็จที่สุดในชีวิตของเธอแล้ว

เธอเคยแน่ใจเหลือเกินว่าเหวนรกที่เธอดำดิ่งลงไปมันไม่มีก้นบึ้ง แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอคิดผิด เธอเพิ่งจะกระแทกก้นบึ้งแตกกระจายไปเมื่อกี๊นี้เอง ถึงกระนั้น เธอยังคงดิ่งลึกลงไป ไม่รู้ว่าจะมีวันลุกขึ้นยืนกลับมาได้อีกเหมือนเดิมหรือเปล่า

เธอเอื้อมไปหยิบขวดวอดก้าบนโต๊ะกาแฟ – ไม่รู้ว่าจะกระดกส่วนที่เหลือลงคอไปดีหรือจะเททิ้งดี แต่ตาและมือของเธอมันไม่สัมพันธ์กันแล้ว เธอควบคุมมันไม่ได้

ห้องทั้งห้องหมุนติ้ว เสียงชนโครมดังขึ้นมาแล้วทุกอย่างก็ดับมืดไป

บทที่ 28

ไรล์ลี่ลืมตาขึ้นแล้วหรี่ตาลงยกมือขึ้นมาบังแสงไว้ไม่ให้เข้าตา หัวของเธอยังปวดเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ปากก็แห้ง แสงสว่างยามเช้าจากหน้าต่างที่สาดส่องเข้ามาทั้งแสบตาและทุกข์ทรมาน ย้ำเตือนเธอถึงแสงไฟสีขาวไม่ต่างกันจากคบเพลิงของปีเตอร์สัน

เธอได้ยินเสียงเอพริลพูดว่า “เดี๋ยวหนูจัดการเองค่ะแม่”

แล้วก็มีเสียงก็อกแก็กอะไรสักอย่างพร้อมกับที่แสงจ้านั้นหายไป เธอเปิดตาขึ้น

มองเห็นว่าเอพริลนั้นเพิ่งจะเดินไปหมุนปิดมู่ลี่ ไม่ให้แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาโดยตรง แล้วจึงเดินมาที่โซฟานั่งลงข้างๆตรงที่ไรล์ลี่นอนแผ่หราอยู่ สาวน้อยหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาส่งให้เธอ

“ระวังนะ มันร้อน” เอพริลเตือน

ห้องยังหมุนติ้วอยู่ในหัวของไรล์ลี่ เธอค่อยลุกขึ้นนั่งช้าๆและเอื้อมไปหยิบถ้วยขึ้นมาอย่างระมัดระวังพร้อมยกขึ้นจิบอึกเล็กๆ กาแฟร้อนลวกทั้งปากและปลายนิ้วของเธอ แต่ก็ยังประคองแก้วไว้ได้ เธอยกขึ้นจิบอีกอึกหนึ่ง อย่างน้อยความเจ็บปวดก็ทำให้รู้สึกเหมือนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

เอพริลมองออกไปในความว่างเปล่า

“แม่อยากจะกินข้าวเช้ารึเปล่า” เอพริลถามด้วยเสียงห่างเหิน

“ไว้ทีหลังแล้วกัน” ไรล์ลี่ตอบ “เดี๋ยวแม่ทำเอง”

เอพริลยิ้มมุมปากปนความเศร้าน้อยๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสาวน้อยจะเห็นว่าไรล์ลี่ไม่อยู่ในสภาพจะทำอะไรได้หรอก

“ไม่ต้อง เดี๋ยวหนูทำเอง” เอพริลบอก “แค่บอกมาละกันว่าแม่อยากจะกินตอนไหน”

ทั้งคู่เงียบไป เอพริลยังคงมองไปทางอื่น ความอดสูกัดแทะในจิตใจของไรล์ลี่ เธอจำได้ลางๆว่ากดโทรไปหาบิลและพูดอะไรออกไปเมื่อคืนนี้ และยังมีความคิดสุดท้ายก่อนเธอหมดสติไป – ความรู้สึกที่ว่าเธอตกลงไปกระแทกก้นเหวแล้ว และตอนนี้ที่แย่หนักกว่าเดิมคือลูกสาวเธอต้องมาเห็นสภาพเธอพังยับแบบนี้

เอพริลถามขึ้นด้วยเสียงที่ยังฟังดูห่างเหิน “แม่มีแผนจะทำอะไรบ้างวันนี้”

มันเป็นคำถามที่แปลกแต่ก็เป็นคำถามที่ดี ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องมีแผน หากจุดนี้คือก้นเหวแล้วล่ะก็ เธอต้องเริ่มดึงตัวเองขึ้นไปได้แล้ว

เธอนึกย้อนกลับไปถึงคำพูดของพ่อในความฝัน ขณะที่คิดนั้นก็ตระหนักได้ว่าถึงเวลาแล้วที่เธอควรเผชิญหน้ากับปีศาจร้ายในใจของเธอบ้าง

พ่อของเธอเอง อิทธิพลมืดในชีวิตของเธอ คนที่อยู่ในมโนสำนึกเสมอมา คนที่เธอรู้สึกว่าเป็นพลังขับเคลื่อนของความมืดมิดที่เกาะกุมชีวิตเธอมาโดยตลอด น่าประหลาดที่กลับเป็นเขาคนเดียวที่เธอควรต้องไปหา ไม่ว่าจะเป็นเพราะสัญชาตญาณที่ใฝ่หาความรักจากพ่อ หรือจะเป็นความต้องการเผชิญหน้ากับอิทธิพลมืดในชีวิต หรือความต้องการจะหลุดพ้นจากการหลอกหลอนของฝันร้าย เธอเองก็ไม่อาจรู้ได้ แต่ความต้องการนี้ท่วมท้นนัก

“หนูว่าจะขับรถไปเยี่ยมคุณตา” เอพริลบอก

“คุณตาเหรอ?” เธอถามอย่างตกใจ “หนูไม่ได้พบคุณตามาตั้งนานแล้ว จะไปเจอทำไม?”

“หนูว่าคุณตาเกลียดหนู” เอพริลสารภาพ

“แม่ว่าไม่ใช่หรอก” ไรล์ลี่บอก “คุณตามัวแต่เกลียดแม่ต่างหาก”

ทั้งสองเงียบไปอีก เธอรู้สึกเหมือนลูกสาวกำลังตัดสินใจแน่วแน่กับอะไรสักอย่าง

“หนูอยากให้แม่รู้ไว้” เอพริลพูดขึ้น “หนูเทวอดก้าทิ้งไปหมดแล้ว มันเหลือไม่เยอะเท่าไหร่ หนูเทวิสกี้ที่แม่ซ่อนไว้ในตู้ทิ้งไปแล้วด้วยเหมือนกัน ขอโทษค่ะ หนูรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องของเด็ก หนูไม่น่าจะทำแบบนั้น”

น้ำตาเอ่อล้นในดวงตา นี่เป็นการกระทำที่เป็นผู้ใหญ่และมีความรับผิดชอบที่สุดของเอพริลที่เธอเคยรู้มา”

“ไม่หรอก ลูกทำถูกแล้ว” ไรล์ลี่ปลอบ “หนูทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ขอบใจนะลูก แม่ขอโทษที่จัดการตัวเองไม่ได้”

ไรล์ลี่เช็ดน้ำตาและตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

“แม่ว่าถึงเวลาแล้วที่เราต้องหันหน้ามาคุยกัน” เธอบอกเอพริล “แม่คิดว่าถึงเวลาแล้วที่แม่จะบอกสิ่งที่หนูอยากให้แม่บอกหนู” เธอถอนหายใจ “แต่มันไม่ใช่เรื่องดีนักหรอกนะ”

เอพริลหันหน้ามามองเธอในที่สุด สายตาฉายแววระยิบระยับเต็มไปด้วยความหวัง

“หนูหวังว่าแม่จะบอกจริงๆ” เธอตอบ

ไรล์ลี่สูดลมหายใจยาวเข้าปอด สูดเข้าไปลึก

“เมื่อหลายเดือนก่อน แม่กำลังทำคดีนึงอยู่” เธอเริ่มเล่า ความสบายใจโอบล้อมขณะที่เธอเริ่มเล่าให้เอพริลฟังเกี่ยวกับคดีของปีเตอร์สัน รู้สึกว่าเธอผัดผ่อนเรื่องนี้มานานเกินไปแล้ว

“แม่ชะล่าใจไปหน่อย” เธอเล่าต่อ “ขณะมีเหตุการณ์เกิดขึ้น แม่เหลืออยู่ตัวคนเดียวแต่ก็ไม่อยากปล่อยโอกาสหลุดมือไป แม่ไม่ได้โทรตามทีมช่วยเหลือ คิดว่าแม่คงจัดการด้วยตัวเองได้”

“แม่ก็เป็นอย่างนี้ตลอด พยายามจัดการทุกอย่างเองโดยไม่มีหนูด้วยซ้ำ ไม่แม้แต่จะบอกอะไรหนูด้วย” เอพริลขัดจังหวะ

“ลูกพูดถูก”

ไรล์ลี่รวบรวมความกล้า

“แม่ช่วยมารีหนีรอดออกมาได้”

เธอลังเลว่าจะพูดต่อดีหรือไม่ แต่แล้วก็เดินหน้าไม่ถอย ได้ยินเสียงตัวเองที่กำลังเปล่งออกไปอย่างสั่นเครือ

“แม่โดนจับได้” เธอเล่าต่อ “มันจับแม่ขังไว้ในกรง มีคบเพลิงไฟ”

เธอสติแตกร้องไห้ออกมา ความหวาดผวาต่างๆที่เธอเก็บกดมันเอาไว้พรั่งพรูออกมาให้เห็น เธออายลูกมากแต่ก็หยุดมันเอาไว้ไม่ได้

แต่แล้วเธอก็ต้องประหลาดใจ เอพริลวางมือลงบนบ่าของเธอเป็นการปลอบโยนและเธอได้ยินเสียงลูกร้องไห้ไปกับเธอด้วย

“ไม่เป็นไรแล้วค่ะแม่” เธอปลอบ

“พวกเขาหาแม่ไม่พบ” ไรล์ลี่เล่าไปสะอื้นไป “พวกเขาไม่รู้ว่าต้องไปตามหาที่ไหน เป็นความผิดของแม่เอง”

“แม่ ไม่ใช่ความผิดของแม่ซะหน่อย” เอพริลปลอบใจ

ไรล์ลี่ปาดน้ำตาทิ้ง พยายามควบคุมสติตัวเอง

“ในที่สุด แม่หนีรอดออกมาในที่สุด แม่ระเบิดที่นั่นเป็นจุล พวกเขาบอกว่าผู้ชายคนนั้นตายแล้ว มันไม่สามารถทำอะไรแม่ได้แล้ว

ความเงียบปกคลุมการสนทนา

“มันตายจริงรึเปล่าคะ” เอพริลถาม

ไรล์ลี่อยากเป็นที่สุดอยากจะตอบลูกว่าใช่ เพื่อให้ความเชื่อมั่นกับลูก แต่กลับทำแบบนั้นไม่ได้ ได้แต่พูดออกไปว่า

“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”

ความเงียบมันจะเพิ่มดีกรีสงัดยิ่งกว่าเก่า

“แม่” เอพริลเรียกด้วยน้ำเสียงใหม่ เสียงของความเห็นอกเห็นใจและให้กำลังใจในแบบที่ไรล์ลี่ไม่เคยได้ยินมาก่อน “แม่ช่วยชีวิตคนไว้ตั้งหนึ่งคน แม่ควรจะภูมิใจในตัวเองนะ”

เธอส่ายหน้าช้าๆรู้สึกแย่มาก

“ทำไมเหรอ?” เอพริลถาม

“งานศพเมื่อวานที่แม่ไป” ไรล์ลี่ต่อประโยคจนจบ “เป็นงานศพของเธอ ของมารี”

“เธอตายแล้วเหรอ!?” เอพริลถาม ช็อค

ไรล์ลี่ได้แต่พยักหน้า

“ตายได้ยังไง?”

ไรล์ลี่ลังเล ไม่อยากพูดถึงมันอีกแต่ก็ไม่มีทางเลือก เธอติดค้างความจริงเรื่องนี้กับลูกและเธอก็พอกันทีกับการปิดบัง

“เธอฆ่าตัวตาย”

ได้ยินเสียงเอพริลครางออกมา

“โถ่ แม่” เธอพูดพลางร้องไห้ “หนูขอโทษ หนูขอโทษจริงๆ”

ทั้งสองร้องไห้ด้วยกันอยู่เป็นนาน นานจนกระทั่งพวกเขากลับมานิ่ง ทั้งคู่นิ่งเงียบ

ไรล์ลี่สูดหายใจเข้า โน้มตัวลงมาและยิ้มให้เอพริล ปัดผมออกจากแก้มเปียกๆของเธอด้วยความรัก

“ลูกต้องทำความเข้าใจว่าบางทีบางอย่างแม่ก็ไม่สามารถจะบอกหนูได้” ไรล์ลี่พูด “ถ้าไม่เพราะแม่บอกใครไม่ได้ ก็เพราะมันจะเป็นอันตรายถ้าหนูรู้ หรือบางทีก็เพราะแม่ไม่คิดว่าหนูควรจะเก็บมาใส่ใจ แม่ต้องเรียนรู้วิธีการเป็นแม่คนนะ”

“แต่เรื่องใหญ่ขนาดนี้” เอพริลแย้ง “แม่น่าจะบอกหนู ยังไงแม่ก็เป็นแม่ของหนูนะ หนูจะไปรู้ได้ยังไงว่าแม่ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง หนูโตพอแล้ว หนูเข้าใจได้แน่”

ไรล์ลี่ถอนหายใจ

“แม่แค่คิดว่าหนูมีเรื่องให้ต้องคิดเยอะพออยู่แล้ว โดยเฉพาะที่แม่กับพ่อเลิกกัน”

“พ่อกับแม่เลิกกันมันไม่ได้แย่เท่ากับที่แม่ไม่เคยบอกอะไร” เอพริลโต้ “พ่อก็ไม่เคยสนใจอะไรหนู ยกเว้นเวลาที่จะสั่งอะไร แต่แม่ – มันเหมือนอยู่ดีๆแม่ก็ไม่อยู่ข้างๆหนูแล้ว”

ไรล์ลี่จับมือลูกสาวมาบีบไว้แน่น

“แม่ขอโทษนะ” ไรล์ลี่บอก “สำหรับทุกอย่าง”

เอพริลพยักหน้า

“หนูก็ขอโทษเหมือนกัน” เธอตอบ

ทั้งสองกอดกันกลม เธอรับรู้เมื่อน้ำตาของลูกหยดแหมะลงบนต้นคอของเธอ ตั้งปณิธานกับตัวเองว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเสียใหม่ เธอปฏิญาณตนว่าจะต้องทำทุกอย่างให้ดีขึ้น เมื่อคดีนี้จบลง เธอจะทำหน้าที่แม่ในแบบที่เธอต้องการจะเป็นมาเสมอ

บทที่ 29

ไรล์ลี่ขับรถอย่างหวั่นๆไปยังสถานที่แห่งความทรงจำในวัยเด็ก เธอไม่รู้ว่าเธอคาดหวังจะเจอกับอะไรที่นั่น รู้เพียงแต่ว่านี่เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องทำ – เพื่อตัวเธอเอง ยังไงก็แล้วแต่ เธอเตรียมใจไว้แล้วที่จะมาเจอพ่อ เพราะรู้ดีว่ายังไงก็จำเป็นต้องมาเผชิญหน้ากัน

ที่ลาดยาวลงไปด้านล่างคือแนวเทือกเขาแอปพาเลเชีย ซึ่งห่างไกลออกไปทางด้านใต้จากจุดของคดีล่าสุดที่เธอสืบสวนอยู่ การมาในทริปนี้เป็นเหมือนยาสมานใจเธออยู่ส่วนหนึ่ง หน้าต่างที่ถูกลดกระจกลงให้ลมโกรกเข้ามาภายในเริ่มทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น เธอลืมไปนานแล้วว่าหุบเขาชีแนนโดอาห์มันสวยงามอย่างไร เธอขับขึ้นเขาผ่านหินมากมายและมีลำธารที่กำลังไหลรินอยู่ด้านข้าง

เมื่อขับผ่านเข้าไปในเมืองในหุบเขา – มีเพียงบ้านเกาะกลุ่มกันอยู่ไม่กี่หลังคาเรือน มีปั๊มน้ำมัน ร้านขายของ โบสถ์ บ้านเรือนหยิบมือหนึ่ง และร้านอาหาร เธอนึกไปถึงการใช้ชีวิตในเมืองที่คล้ายๆแบบนี้ในวัยเด็ก

เธอยังจำได้อีกว่าเธอเป็นอย่างไรตอนพวกเธอย้ายไปอยู่ที่เมืองแลนตั้น แม่บอกว่าเหตุผลที่ย้ายมาที่นี่เพราะเป็นเมืองแห่งมหาวิทยาลัยซึ่งให้อะไรกับชีวิตไรล์ลี่ได้มากกว่า นั่นทำให้การคาดหวังในชีวิตเธอเปลี่ยนไปตั้งแต่วัยเด็ก เรื่องมันจะง่ายกว่านี้หรือเปล่านะหากเธอใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่เรียบง่ายและไม่มีพิษมีภัยมากกว่านี้ ในโลกที่แม่ของเธอไม่ต้องมาจบชีวิตลงด้วยกระสุนปืนในที่สาธารณะแบบนั้น

วิวเมืองลับหายไปทางด้านหลังแล้วจากทางโค้งลดเลี้ยวของถนนบนภูเขา ผ่านไปอีกไม่กี่ไมล์ไรล์ลี่ก็เลี้ยวออกจากถนนดินลูกรังที่มาจนสุดทาง

ไม่นานนักเธอก็มาถึงบ้านพักตู้คอนเทนเนอร์ที่พ่อของเธอซื้อไว้หลังปลดประจำการจากนาวิกโยธิน พาหนะที่ถูกใช้งานจนเก่าเยินจอดไว้อยู่ใกล้ๆ เธอไม่ได้มาที่นี่เกินสองปีแล้วแต่เธอก็รู้จักที่นี่ดี

ไรล์ลี่จอดรถและเดินลงมา ขณะที่เดินไปยังตู้คอนเทนเนอร์ ก็สูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดไปด้วย วันนี้เป็นวันที่แสงแดดสวยงาม และพิกัดตรงจุดนี้ก็มีอากาศดีด้วยอุณหภูมิที่เย็นกำลังพอดี เธอเก็บเกี่ยวความเงียบสงบสวยงาม บรรยากาศที่มีเสียงนกร้องกับเสียงใบไม้ไหวไปมาด้วยแรงลม รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกกับสิ่งแวดล้อมรอบตัวที่มีเพียงต้นไม้และผืนป่า

เธอเดินตรงไปที่ประตูผ่านตอไม้ที่พ่อของเธอตัดไม้มาทำถ่าน มีกองฟืนที่ตัดไว้แล้วอยู่ใกล้ๆ – ซึ่งจะกลายเป็นแหล่งความอบอุ่นเดียวในอากาศที่หนาวเย็นขึ้นกว่านี้ เขาอยู่อย่างไม่มีไฟฟ้าใช้ แต่น้ำแร่ถูกต่อท่อยาวเข้าไปใช้ในตู้คอนเทนเนอร์

ไรล์ลี่รู้ดีว่าชีวิตเรียบง่ายแบบนี้เป็นผลมาจากการเลือกเอง ไม่ใช่จากความแร้นแค้น ด้วยสวัสดิการชั้นเลิศของพ่อ เขาสามารถจะปลดประจำการแล้วไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่เขาอยากจะไป แต่เขากลับเลือกที่นี่และไรล์ลี่ก็ไปว่าอะไรไม่ได้ ไม่แน่ในอนาคตเธออาจจะทำแบบเดียวกัน ซึ่งมันแน่นอนอยู่แล้วเพราะว่าเงินบำนาญก้อนใหญ่ของเธอมันหลุดลอยไปแล้วตอนนี้ที่เธอถูกปลดออกจากการปฏิบัติงาน

เธอผลักประตูเปิดอย่างง่ายดาย ลึกเข้ามาในป่าขนาดนี้ คงไม่มีใครจะกลัวการถูกบุกรุก เธอเดินเข้าไปข้างในแล้วสำรวจไปรอบๆ ห้องเล็กแต่น่าอยู่มีเพียงแสงทึมๆ มองเห็นโคมไฟรอบห้องที่ไม่ได้จุดไว้ซักอัน ผนังไม้สนให้ความรู้สึกอบอุ่นกับกลิ่นหอมอ่อนของไม้

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมจากครั้งสุดท้ายที่เธอมา ยังคงไม่มีหัวกวางหรือหัวสัตว์ใดตอกไว้ตามฝาบ้าน พ่อของเธอฆ่าสัตว์มาเยอะแต่ก็เพียงเพื่อหาเลี้ยงชีพเท่านั้น ไม่ได้ล่าเพื่อเป็นเกมส์หรือไว้เพื่อเอาซากมาประดับบ้าน

เสียงปืนจากด้านนอกทำลายความเงียบลง นี่ไม่ใช่ฤดูล่ากวาง เธอจึงรู้ทันทีว่าพ่อของเธอคงกำลังเล่นเกมส์ยิงอะไรสักอย่าง – กระรอก อีกา หรือ หมาล่าเนื้อ เธอเดินออกไปด้านนอกตู้คอนเทนเนอร์และเดินขึ้นเขาผ่านห้องเก็บเสบียงที่เขาเก็บพวกเนื้อสัตว์ไว้ เดินไปตามทางเดินเข้าไปในป่า

เธอเดินผ่านบ่อน้ำแร่ที่เขาใช้เป็นแหล่งน้ำดื่มและอาบ มาถึงริมสวนแอปเปิ้ลเก่าแก่ ที่มีผลเล็กๆห้อยต่องแต่งอยู่ตามต้น

“พ่อคะ!” เธอตะโกนเรียก

ไม่มีเสียงขานรับ เธอแหวกต้นแอปเปิ้ลเดินเข้าไปในสวน ไม่นานก็เห็นพ่อของเธอยืนอยู่บริเวณใกล้ๆ – ชายร่างสูงใหญ่เอาเรื่อง สวมหมวกล่าสัตว์กับเสื้อกั๊กสีแดงกำลังถือปืนไรเฟิล มีกระรอกตายสามตัวอยู่แทบเท้า

เขาหันหน้ามาหาเธอ ใบหน้าเคร่งขรึมมีริ้วรอยตามวัย ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย ดูไม่ได้แปลกใจอะไรที่เห็นเธอ – ไม่ได้ดีใจอะไรเลย

“เธอไม่ควรจะขึ้นมาบนนี้โดยไม่สวมเสื้อกั๊กสีแดงนะ” เขาบ่น “โชคดีแค่ไหนแล้วที่พ่อไม่ได้ส่องเธอดับน่ะ”

ไรล์ลี่ไม่ได้ตอบเขา

“เอาล่ะ ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือให้ส่องแล้ว” เขาพูดเสียงขุ่นๆ ปลดกระสุนออกจากปืน “เธอมาไล่มันกระเจิงไปหมดแล้ว ทั้งเสียงตะโกนทั้งแหวกกิ่งไม้เสียงดัง อย่างน้อยๆพ่อก็มีกระรอกสามตัวไว้สำหรับมื้อเย็น”

เขาเริ่มเดินกลับลงเขาไป ตรงไปทางตู้คอนเทนเนอร์ ไรล์ลี่เดินตามเขาที่จ้ำอาดๆนำหน้าไปแทบไม่ทัน แม้จะปลดประจำการมาแล้วหลายปี แต่เขายังคงเดินเหมือนชายชาติทหาร ร่างกายดูเหยียดตรงแข็งแรงดั่งเหล็กไหล

เมื่อมาถึงตู้คอนเทนเนอร์ เขาไม่ได้เชื้อเชิญให้เธอเข้าไป เธอเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะทำเช่นนั้น ในทางกลับกัน เขากลับโยนกระรอกไปไว้ในตะกร้าข้างประตูแล้วก็เดินข้ามไปที่ตอไม้ใกล้กับกองฟืนและนั่งลงตรงนั้น เขาดึงหมวกออก เผยให้เห็นผมสีขาวกับทรงผมเตียนของทหาร ไม่ได้มองมาที่ไรล์ลี่เลย

ไม่รู้จะไปนั่งตรงไหน ไรล์ลี่ทิ้งตัวลงนั่งที่บันไดทางขึ้น

“ข้างในบ้านคอนเทนเนอร์ของพ่อสวยดีนะ” เธอบอก พยายามหาเรื่องคุย “หนูเห็นพ่อก็ยังไม่เอาผลงานมาประดับบ้านเลยนี่”

“อืม ก็นะ” พ่อพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก “ตอนล่าที่ ‘เวียดนาม’ พ่อก็ไม่เคยเก็บผลงานอยู่แล้ว คงไม่เริ่มหรอกตอนนี้”

ไรล์ลี่พยักหน้า เธอได้ยินเรื่องนี้บ่อย พูดออกมาในโทนเสียงตลกแบบจริงจัง

“แล้วที่มานี่มีอะไร?” เขาถามขึ้น

ไรล์ลี่ชักอยากจะรู้ ว่าเธอคาดหวังอะไรในชายผู้เคร่งเครียดคนนี้ การแสดงความรักแบบง่ายๆก็ทำไม่เป็น?

“หนูมีปัญหานิดหน่อยค่ะพ่อ” เธอบอก

“เรื่องอะไร?”

ไรล์ลี่ส่ายหัวยิ้มเศร้าๆ “หนูไม่รู้จะเริ่มยังไง” เธอสารภาพ

เขาถ่มน้ำลายลงบนพื้น

“เป็นเรื่องโง่มากที่เธอถูกไอ้โรคจิตนั่นจับตัวไว้ได้” เขาเอ่ย

ไรล์ลี่ประหลาดใจ พ่อรู้เรื่องได้ยังไง? เธอไม่ได้ติดต่อเขามาเป็นปีแล้ว

“หนูนึกว่าพ่ออยู่แบบไม่ตามข่าวซะอีก” เธอบอก

“พ่อก็เข้าไปในตัวเมืองอยู่บ้าง” พ่อของเธออธิบาย “แล้วก็ได้ยินมา”

เธอเกือบจะหลุดปากออกไปว่า “เรื่องโง่มาก” ของเธอน่ะช่วยชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งไว้เชียวนะ แต่เธอก็นึกได้ว่า – มันไม่ใช่เรื่องจริงเลย ในระยะยาวมันไม่ใช่เลย

แต่ยังไงเสีย เธอก็ยังคิดว่ามันน่าประหลาดใจอยู่ดีที่พ่อของเธอรู้เรื่องนี้ ที่เขายอมเอาตัวเข้าไปเจอกับความยุ่งยากในการหาข้อมูลเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ แล้วพ่อจะรู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตเธออีกนะ?

คงไม่มากหรอกมั้ง เธอคิดในใจ อย่างน้อยก็ไม่มีเรื่องไหนเลยที่เธอจะทำได้ถูกใจพ่อ

“แล้วตกลงกลับมาตั้งหลักได้รึยัง หลังจบเรื่องฆาตกรนั่น?” เขาถาม

ไรล์ลี่เคืองที่เขาถามแบบนี้

“ถ้าพ่อหมายถึงว่าหนูเป็นโรคเครียดเพราะเจอเรื่องสะเทือนใจรึเปล่าล่ะก็ ใช่ค่ะ หนูเป็น”

“โรคเครียดเพราะมีเรื่องกระทบกระเทือนใจน่ะเหรอ” เขาย้ำ หัวเราะหยันๆ “พ่อจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไอ้โรคนั่นมันหมายความว่าอะไร ก็แค่คำสวยหรูไว้เรียกเป็นข้ออ้างแทนที่จะยอมรับว่าเธอน่ะมันอ่อนแอ เท่าที่พ่อจำได้ พ่อไม่เคยเป็นโรคบ้าๆนี่ ไม่เป็นทั้งตอนที่กลับบ้านมาหลังทำศึกสงคราม, ไม่เป็นทั้งตอนที่ได้เห็นสภาพอะไรต่อมิอะไร กระทำอะไรต่อมิอะไร และที่โดนกระทำอะไรมา ไม่เห็นว่าใครจะเอาไอ้โรคนี้มาเป็นข้ออ้างให้ตัวเองได้ตรงไหน”

เขาไม่พูดอะไรต่อ มองออกไปยังความว่างเปล่าราวกับเธอไม่ได้อยู่ตรงนั้น ไหนๆเธอก็คิดว่าการมาเยี่ยมในครั้งนี้คงจบไม่สวยแล้ว ก็สู้เธอเล่าสิ่งที่กำลังเกิดในชีวิตเธอให้เขาฟังไปซะเลย ยังไงพ่อก็คงไม่มีคำให้กำลังใจอะไรให้เธออยู่แล้ว แต่อย่างน้อยเธอก็มีเรื่องชวนคุย

“หนูมีปัญหาเกี่ยวกับคดีนึงค่ะพ่อ” เธอเริ่มพูด “เป็นฆาตกรต่อเนื่องเหมือนกัน มันจับผู้หญิงไปทรมาน รัดคอและเอาศพออกไปจัดท่าทางข้างนอก”

“อืม พอได้ยินมาเหมือนกัน เอามาจัดท่าวางไว้ทั้งเปลือยๆ โรคจิตสุดๆ” เขาถ่มน้ำลายอีกครั้ง “ถ้าให้พ่อเดา เธอคงมีเรื่องไม่ลงรอยกับองค์กร พวกหัวโต๊ะที่ทำอะไรไม่เป็น พวกนั้นมันไม่มีทางฟังเธอ”

ไรล์ลี่ชะงักไป พ่อเดาถูกได้ยังไง?

“พ่อก็โดนเหมือนกันที่ ‘เวียดนาม’” เขาบอก “ไอ้พวกคนใหญ่คนโตมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันกำลังอยู่ในศึกสงคราม พระเจ้า ถ้าพวกมันทำได้ครึ่งของพ่อ พวกเราคงชนะไปแล้ว คิดแล้วก็อยากจะอ้วก”

ไรล์ลี่สัมผัสบางอย่างในน้ำเสียงเขาที่ไม่ได้ยินบ่อยนัก – หรืออย่างน้อยเธอก็สังเกตเห็นไม่บ่อย มันคือความเสียดาย เขาเสียดายจริงๆที่ไม่ได้ชนะในสงคราม ไม่สำคัญว่ามันใช่ความผิดของเขาหรือไม่ แต่เขารู้สึกว่าเป็นเพราะเขา

เธอพิจารณาสีหน้าของเขาและตระหนักได้บางอย่าง เธอหน้าเหมือนพ่อ มากกว่าแม่ แต่มันยังมีมากกว่านั้น เธอ เหมือน พ่อ – ไม่ใช่เฉพาะเรื่องที่เธอไม่เก่งในการสานสัมพันธ์กับคนอื่น แต่เป็นความแน่วแน่ มีความรับผิดชอบมากไปจนโทษตัวเอง

ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีซะทั้งหมด ในสายสัมพันธ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยครั้งนี้ เธอสงสัยว่าเขาอาจจะบอกเธอบางอย่างที่เธออยากรู้ได้

“พ่อคะ สิ่งที่มันทำ – มันน่ารังเกียจ ที่ทิ้งศพล่อนจ้อนและที่จัดวางท่าไว้เลวร้าย แต่ – ”

เธอหยุดพูด พยายามหาคำพูดที่ใช่

“สถานที่ที่มันทิ้งพวกเธอไว้ดูสวยงามตลอด – ป่าที่มีลำธาร, สถานที่ธรรมชาติต่างๆอะไรทำนองนั้น พ่อคิดว่ามันเลือกที่แบบนั้นในการทำเรื่องชั่วๆทำไม?”

ดวงตาของเขาหลบกลับมาภายใน พ่อของเธอดูกำลังใช้ความคิดค้นหาคำตอบในหัวตัวเอง ความทรงจำของตัวเอง พูดถึงเรื่องของตัวเองในมุมของคนอื่น

“มันอยากกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง” เขาตอบ “อยากย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้น เธอไม่รู้สึกเหมือนกันหรอกเหรอ เธอไม่อยากกลับไปจุดเริ่มต้นแล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้งเหรอ กลับไปตอนที่ยังเป็นเด็ก ไปค้นหาว่าตรงไหนกันนะที่เรื่องมันเริ่มแย่แล้วแก้ไขมันซะใหม่”

เขาหยุดพูดไปอึดใจ ไรล์ลี่ย้อนนึกถึงสิ่งที่เธอคิดระหว่างทางขับรถมาที่นี่ – ว่าเธอเคยเศร้ายังไงเมื่อตอนยังเด็กที่ต้องไปจากบ้านในหุบเขาแห่งนี้ มันมีความจริงอยู่ในสิ่งที่ผู้เป็นบิดาของเธอกำลังพูดอยู่จริงๆ

“เป็นเหตุผลว่าทำไม พ่อ ถึงมาอยู่ที่นี่” เขาบอกในเสียงที่ทุ้มต่ำราวกับรำพึงรำพัน

ไรล์ลี่นั่งเงียบอยู่ตรงนั้น เก็บเกี่ยวสิ่งต่างๆเข้าไปในจิตสำนึก สิ่งที่พ่อของเธอพูดเริ่มจะทำให้เห็นบางอย่างแจ่มชัดขึ้น เธอเคยคิดมาตลอดว่าฆาตกรต้องจับเหยื่อขังและทรมานไว้ในบ้านสมัยมันยังเป็นเด็กเป็นแน่ แต่เธอไม่เคยเอะใจเลยว่ามันจะมีเหตุผลในการเลือกสถานที่นั้นๆ – เป็นสื่อนำทางให้มันย้อนเวลากลับไปเพื่อแก้ไขอดีต

ยังคงไม่หันมองหน้าเธอ พ่อของเธอถามขึ้น “สมองเธอมันบอกว่ายังไง”

“มันต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับตุ๊กตา” ไรล์ลี่บอก “เป็นเรื่องที่องค์กรไม่เข้าใจ พวกเขากำลังควานหาอย่างผิดๆ ฆาตกรมันหมกมุ่นกับตุ๊กตา ซึ่งอาจเป็นกุญแจสำคัญ”

เขาพูดด้วยเสียงต่ำอย่างไม่ค่อยพอใจพร้อมกับย่ำเท้า

“ไม่ว่ายังไง เธอก็ทำตามเซ้นท์ของเธอไป” พ่อบอก “อย่าให้ไอ้พวกงี่เง่าพวกนั้นมาสั่งว่าเธอต้องทำอะไร”

ไรล์ลี่อึ้งไป ไม่ใช่ว่าพ่อของเธอจะชมอะไรเธอนักหนาหรือกำลังทำดีกับเธออยู่ เขายังคงเป็นตาแก่ขี้โมโหแบบที่เคยเป็น แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น วันนี้เขาพูดในสิ่งที่เธอต้องการได้ยินทุกอย่าง

“หนูจะไม่ล้มเลิกความตั้งใจ” เธอให้คำมั่น

“เอาให้แน่เถอะว่าจะไม่เลิก” เขามีแขวะแซะเธออยู่ในเสียงกระซิบนั้น

ไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้ว ไรล์ลี่ลุกยืนขึ้น

“หนูดีใจที่วันนี้ได้พบพ่อนะคะ” เธอบอก หมายความแบบที่พูดจริงๆครึ่งหนึ่ง เขาไม่ตอบอะไร ยังคงนั่งมองพื้นต่อไป เธอจึงเดินไปขึ้นรถแล้วขับกลับออกไป

ระหว่างทางกลับ เธอคิดว่าความรู้สึกขากลับมันช่างต่างกับตอนขามา – น่าแปลก ที่มันรู้สึกดีขึ้นมาก เธอรู้สึกว่าบางอย่าง บางสิ่งบางอย่างระหว่างเธอกับพ่อ ได้รับการปลดปมเคลียร์กันกระจ่างแล้ว

อีกเรื่องหนึ่งที่เธอคิดได้ทั้งๆที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อน ไม่ว่าฆาตกรจะอยู่ที่ไหน มันต้องไม่ใช่พวกบ้านเช่า หรือตามท่อน้ำทิ้ง หรือแม้กระทั่งพวกกระท่อมโกโรโกโสในป่าแห่งไหน

มันจะต้องเป็นสถานที่ที่สวยงาม – ที่ที่ความงามและความสะเทือนขวัญปะปนอยู่รวมกันอย่างสมดุลที่สุด

*

จากนั้นไม่นาน ไรล์ลี่มานั่งอยู่ที่ร้านกาแฟในเมืองใกล้ๆ พ่อไม่ได้เอาอะไรให้เธอกินเลย ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร แล้วตอนนี้เธอก็หิวข้าว ต้องการสารอาหารมาประทังระหว่างทางกลับบ้าน

ขณะเด็กเสิร์ฟนำคลับแซนด์วิชมาวางตรงหน้า โทรศัพท์เธอก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เธอก้มลงมองว่าใครกันที่โทรเข้ามา แต่ไม่มีชื่อหรือเบอร์โทรปรากฎอยู่บนหน้าจอให้เห็น เธอกดรับอย่างเหนื่อยใจ

“นี่ ไรล์ลี่ เพจ รึเปล่า” เสียงผู้หญิงจากปลายสายถามเข้ามา

“ใช่ค่ะ” ไรล์ลี่ตอบ

“ท่านวุฒิสมาชิกนิวโบรอยู่ในสายต้องการคุยกับคุณ กรุณารอสายสักครู่ได้มั้ยคะ”

ไรล์ลี่ตื่นตัวทันที ทั้งหมดทั้งมวลของพวกที่เธอไม่อยากคุยด้วย นิวโบรอยู่อันดับบนสุดของลิสเธอเลย เธออยากจะวางหูลงเดี๋ยวนี้ แต่มาคิดดูอีกทีนิวโบรเป็นศัตรูที่มีอำนาจอยู่แล้ว การทำให้เขาหมั่นไส้เธอมากขึ้นไม่น่าจะใช่ความคิดที่ฉลาด

“ฉันจะรอค่ะ” ไรล์ลี่ตอบไป

เพียงอึดใจเดียว เธอก็ได้ยินเสียงของวุฒิสมาชิก

“วุฒิสมาชิกนิวโบรพูดสาย คิดว่าผมกำลังคุยอยู่กับ ไรล์ลี่ เพจ ใช่มั้ย”

ไรล์ลี่ใบ้รับประทาน ไม่รู้ควรจะโกรธหรือกลัวดี เขาทำเหมือนเธอเป็นคนโทรหาเขาอย่างนั้นแหละ

“ท่านได้เบอร์นี้มายังไงคะ” เธอถาม

“ผมอยากได้อะไรผมก็ได้” นิวโบรพูดด้วยเสียงเย็นชาปกติ “ผมอยากคุยกับคุณ อย่างเป็นส่วนตัว”

เธอเซ็งเพิ่มเป็นเท่าตัว เขาอยากเจอฉันด้วยเหตุผลอะไรกัน? นี่ไม่น่าใช่เรื่องดีแน่ๆ แต่จะปฏิเสธยังไงไม่ให้เสียเรื่องล่ะ?

“ให้ผมไปเจอที่บ้านคุณก็ได้” เขาบอก “ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน”

ไรล์ลี่เกือบหลุดปากถามออกไปว่าเขารู้จักบ้านเธอได้อย่างไร แต่เตือนตัวเองไว้ทันว่าเขาได้ตอบคำถามนั้นมาแล้วเมื่อกี๊นี้

“ดิฉันว่าเราคุยกันทางโทรศัพท์จะดีกว่า” ไรล์ลี่บ่ายเบี่ยง

“ขอโทษด้วย แต่คงเป็นไปไม่ได้” นิวโบรตอบ “ผมไม่อยากคุยผ่านโทรศัพท์ คุณจะมาพบผมได้เร็วที่สุดเมื่อไหร่”

เธอรู้สึกเหมือนเป็นลูกไก่ในกำมือ ใจอยากจะปฏิเสธแต่ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

“ตอนนี้ดิฉันออกมานอกเมือง” เธอบอก “กว่าจะถึงบ้านก็คงค่ำแล้ว พรุ่งนี้เช้าดิฉันต้องส่งลูกไปโรงเรียน เราเจอกันในเมือง

เฟร็ดดริกส์เบิร์กส์ก็ได้ อาจจะหาร้านกาแฟซักร้านนั่งคุย”

“ไม่ได้ คุยในที่สาธารณะไม่ได้” นิวโบรบอก “ต้องหาที่ๆไม่เป็นจุดสนใจมากนัก นักข่าวชอบตามผม มะรุมมะตุ้มอะไรกันเต็มไปหมดเมื่อสบโอกาส ผมไม่อยากยุ่งกับพวกนี้ ที่ควอนติโก้ล่ะเป็นยังไง ที่สำนักงานใหญ่ศูนย์วิเคราะห์พฤติกรรม”

ไรล์ลี่เก็บความขมขื่นในเสียงได้ไม่ดีนัก

“ดิฉันไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้ว ท่านลืมไปแล้วเหรอคะ” เธอกัดเขาในที “ท่านน่าจะรู้ดีกว่าใคร”

ไม่รับ ไม่ปฏิเสธ ไม่มีเสียงใดๆ

“คุณรู้จักแมคโนเลียการ์เด้นท์คันทรี่ย์คลับมั้ย” นิวโบรถามหลังจากเงียบไป

ไรล์ลี่ถอนใจกับคำถามไร้สมองของเขา เธอไม่ได้อยู่ในแวดวงไฮโซแบบนั้น เธอจะไปรู้จักได้อย่างไรกันล่ะ

“ไม่รู้จักค่ะ” เธอตอบ

“หาง่ายมาก แถวๆกึ่งกลางระหว่างควอนติโก้กับไร่ของผม ไปเจอกันที่นั่นตอนสิบโมงครึ่ง”

เธอยิ่งคุยยิ่งไม่ชอบใจเอาเสียเลย มันไม่ใช่การขอร้อง นี่มันออกคำสั่งชัดๆ หลังจากทำลายอาชีพของเธอแล้ว ยังจะมีหน้ามาสั่งอะไรเธออีก

“เช้าไปรึเปล่า” เขาถามเมื่อเห็นไรล์ลี่ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ

“ไม่ค่ะ” ไรล์ลี่ตอบ “มันแค่ – ”

นิวโบรขัดจังหวะขึ้นมาอีก “ถ้างั้นก็ไปเจอกันที่นั่น เฉพาะสมาชิกเท่านั้นที่เข้ามาได้ แต่เดี๋ยวผมจะแจ้งพวกเขาไว้ว่าให้ปล่อยคุณเข้ามา คุณไม่ผิดหวังแน่ๆ เดี๋ยวคุณจะรู้เองว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ เชื่อผมเถอะ”

เขาตัดสายไปห้วนๆโดยไม่บอกลา ทำเอาไรล์ลี่ถึงกับมึนไปเลยทีเดียว

“เชื่อผมเถอะ” เขาบอกอย่างนั้น

เธออาจจะหลุดขำออกมาก็ได้หากเธอไม่ได้กำลังตกใจอยู่ นอกจากปีเตอร์สันกับฆาตกรรายอื่นๆที่เธอตามจับแล้ว นิวโบรนี่แหละคือคนที่เธอไม่เชื่อ ไม่ไว้ใจมากที่สุด เธอไม่ใว้ใจเขามากกว่า คาร์ล วาล์วเดอร์ เสียอีก นั่นก็บอกอะไรได้หลายอย่างแล้ว

แต่ดูเหมือนเธอจะไม่มีทางเลือก เขาดูมีอะไรจะบอกเธอ ซึ่งเธอเองก็รู้สึกได้ อะไรบางอย่างที่เธอรู้สึกว่าจะนำพาไปสู่ฆาตกร

บทที่ 30

ไรล์ลี่ใกล้จะถึงแมคโนเลียการ์เด้นท์คันทรี่ย์คลับแต่โดนขวางไว้ที่ป้อมสีขาวเล็กตรงหน้าประตูทางเข้า ไม้กั้นลายทางสีขาวเขียวขวางหน้ารถเธอไว้ และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดเครื่องแบบถือแฟ้มเดินออกมาจากป้อมตรงมาทางด้านที่เธอนั่ง

เธอลดกระจกลง

“ชื่อ” เจ้าหน้าที่ถามห้วนๆ

ไรล์ลี่ไม่รู้เรื่องกฎระเบียบก่อนเข้าสถานที่ แต่นิวโบรบอกไว้ว่าจะแจ้งพวกเขาว่าเธอจะมา

“ดิฉันชื่อ ไรล์ลี่ เพจ” เธอตอบ ด้วยเสียงตะกุกตะกักเธอพูดต่อว่า “ฉัน เอ่อ คือฉันเป็นแขกของท่านวุฒิสมาชิกนิวโบร”

เจ้าหน้าที่ไล่ดูจากรายชื่อแล้วพยักหน้า

“เข้าไปได้” เขาบอก

ไม้กั้นประตูหน้าเลื่อนขึ้นให้ไรล์ลี่ขับผ่านเข้าไป

ทางเข้ารายล้อมไปด้วยสวนดอกแมคโนเลียสมชื่อ ดูหรูหราโอ่อ่า สีสันสวยงามและมีกลิ่นหอมตามฤดู เธอขับเข้ามาจอดตรงหน้าอาคารอิฐมอญผนังสีขาว ไม่เหมือนกับที่งานศพที่เธอเพิ่งไปมา ผนังพวกนี้เป็นของจริง ไรล์ลี่มองไปรอบๆ รู้สึกเหมือนเธอกำลังอยูในสวนแดนใต้ของยุคศตวรรษที่สิบเก้า

พนักงานจอดรถรีบเดินดิ่งมาที่รถ ยื่นการ์ดให้หนึ่งใบและรับกุญแจรถจากเธอ แล้วขับออกไปจอดรถให้

เธอยืนอยู่ลำพังตรงหน้าประตูสูงตระหง่าน รู้สึกแปลกถิ่นเหมือนที่เคยรู้สึกเมื่อตอนไปคฤหาสน์ของวุฒิสมาชิก เธออยู่ในชุดกางเกงยีนส์กับเสื้อลำลองธรรมดา กำลังคิดว่าพวกเจ้าหน้าที่จะอนุญาตให้เธอผ่านเข้าไปไหม ไม่ใช่ว่ามันต้องมีโค้ดการแต่งตัวในสถานที่แบบนี้หรอกหรือ ยังดีที่เสื้อแจ็คเกตที่เธอสวมมันคลุมไหล่ปกปิดไหปลาร้า

พนักงานเปิดประตูในชุดเครื่องแบบเดินออกมาต้อนรับ

“คุณผู้หญิงชื่ออะไรครับ” เขาถาม

“ไรล์ลี่ เพจ” เธอตอบ สงสัยว่าเขาจะขอดูบัตรประชาชนหรือไม่

พนักงานเหลือบมองในลิสรายชื่อในมือ “เชิญทางนี้ครับ คุณผู้หญิง” เขาเชื้อเชิญให้เข้าไป

เขาเดินพาเธอมาด้านใน เดินลงไปตามระเบียงยาวเพื่อเข้าสู่ห้องรับประทานอาหารเล็กๆเป็นส่วนตัว เธอไม่รู้ว่าสมควรจะต้องทิปพนักงานคนนี้หรือไม่ และเธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาได้เรทเงินเดือนอยู่เท่าไหร่ เขาอาจจะได้มากกว่าอาชีพเจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอของเธอก็ได้ เธอสรุปว่าการให้ทิปมันน่าจะดูเสร่อมากกว่าการไม่ให้เลย บอกตัวเองว่าอย่าหาเรื่องขายขี้หน้าเลยจะดีกว่า

“ขอบคุณ” เธอหันไปบอกพนักงาน

เขาพยักหน้า ไม่ได้ดูผิดหวังอะไร และเดินกลับออกไปทางเดิม

ห้องตรงหน้าแม้จะเล็กแต่เป็นห้องกินข้าวที่หรูที่สุดที่เธอเคยย่างกรายเข้าไป ทั้งห้องไม่มีหน้าต่าง มีเพียงภาพวาดสีน้ำมันของสวนดอกแมคโนเลียที่เธอเห็นด้านนอกแขวนไว้ที่ผนังเพียงภาพเดียว โต๊ะเดี่ยวถูกจัดวางไว้อย่างมีระดับด้วยเครื่องเงิน เครื่องแก้ว และผ้าลินิน เธอเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่หันหน้าออกทางประตูเพื่อจะได้เห็นเวลาวุฒิสมาชิกมาถึง

ถ้าเขามานะ เธอคิดในใจ เธอไม่มีเหตุผลอะไรจะคิดว่าเขาจะไม่มาหรอก แต่ทั้งหมดนี้มันดูเหมือนความฝันจนไม่รู้ว่าควรคาดหวังหรือไม่

พนักงานเสิร์ฟในชุดสูทสีขาวเดินเข้ามาวางถาดชีสและคุ้กกี้ต่างๆลงบนโต๊ะ

“ต้องการจะดื่มอะไรมั้ยครับ คุณผู้หญิง” เขาถามอย่างสุภาพ

“น้ำเปล่าก็พอ ขอบคุณค่ะ” ไรล์ลี่ตอบ พนักงานจึงเดินออกไปและกลับมาพร้อมกับเหยือกน้ำคริสตัลกับแก้วคริสตัลสองใบ เขาเทน้ำลงในแก้วใบหนึ่งให้เธอ และวางเหยือกคริสตัลกับแก้วอีกใบไว้บนโต๊ะ

ไรล์ลี่จิบน้ำไปในใจก็ยอมรับว่าพึงใจกับแก้วสุดหรูในมือ เธอรอเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น เพียงไม่นานวุฒิสมาชิกก็มาถึง

หน้าตาเย็นชาไม่รับแขกเหมือนเดิม เขาปิดประตูและเดินมานั่งตรงข้ามกับเธอ

“ดีใจที่คุณมานะเจ้าหน้าที่เพจ” เขากล่าว “ผมเอาอะไรมาให้คุณด้วย”

โดยไม่มีพิธีรีตองอะไร นิวโบรก็หยิบสมุดโน๊ตเล่มหนาที่มีสายรัดหนังมาวางลงบนโต๊ะ ไรล์ลี่มองอย่างเหนื่อยใจ เธอจำได้ว่าเขาเคยเอาลิสรายชื่อศัตรูมาให้เธอในครั้งแรกที่พบกัน อย่าบอกว่านี่เป็นอะไรคล้ายๆวันนั้นนะ

“อะไรคะ” เธอถาม

“ไดอารี่ของลูกสาวผม” นิวโบรบอก “ผมเก็บมันมาจากบ้านลูกหลังจากที่ตำรวจพบ…ศพ ผมเก็บมันมาเพราะไม่อยากให้ใครมาเห็น บอกไว้ก่อน ผมไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร ผมยังไม่เคยเปิดอ่าน แต่พอจะแน่ใจว่าคงจะต้องมีอะไรที่ผมไม่อยากให้คนภายนอกรับรู้แน่”

ไรล์ลี่อึ้ง พูดไม่ออก เธอคิดไม่ออกว่าทำไมเขาถึงมีความคิดจะให้สิ่งนี้กับเธอ เห็นชัดเจนว่าเขากำลังชั่งน้ำหนักอย่างรอบคอบในสมองกับสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไป ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอเจอเขา เธอก็แน่ใจมาตั้งแต่ต้นว่าเขามีอะไรปิดบังไว้อยู่ ในตัวเธอคันยิบๆด้วยความอยากรู้ว่าเขากำลังจะบอกอะไรกับเธอ

ในที่สุดเขาก็พูดออกมา “ลูกสาวผมมีปัญหาเรื่องยาในช่วงปีก่อนจะเสีย ทั้งโคเคน เฮโรอีน ทั้งยาอี ยาแรงๆทั้งนั้น ก็เป็นเพราะปัญหากับสามีนั่นแหละ แล้วก็เป็นหนึ่งในเหตุผลของชีวิตคู่ที่ล้มเหลวด้วย ทั้งผมกับแม่ของเธอหวังให้เธอเลิกยาได้ช่วงที่เธอเสีย”

วุฒิสมาชิกหยุดพูด จ้องมองไดอารี่เล่มนั้น

“ทีแรกผมคิดว่าการตายของเธอมันเกี่ยวข้องกับเรื่องยา” เขาบอก “ทั้งพวกค้าพวกเสพในวงจรของเธอมันเป็นพวกสถุน ผมไม่อยากให้เรื่องมันหลุดออกไป ผมคิดว่าคุณน่าจะเข้าใจ”

ไรล์ลี่ไม่แน่ใจนักว่าเธอเข้าใจ แต่ที่แน่ๆคือเธอประหลาดใจ

“เรื่องยาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวพันกับการฆาตกรรมของลูกสาวท่าน” เธอเอ่ย

“ตอนนี้ผมรู้แล้ว” นิวโบรรับ “มีผู้หญิงอีกคนถูกพบศพใช่มั้ย และคงจะมีเหยื่ออีกหลายรายตามมา ดูเหมือนผมจะคิดผิดว่ามันเป็นเรื่องภายในครอบครัว”

ไรล์ลี่ถึงกับอึ้งคาดไม่ถึง จะบ่อยซักแค่ไหนที่คนอีโก้สูงลิบอย่างเขาจะยอมรับว่าคิดอะไรผิด

เขาเอามือลูบไดอารี่ก่อนบอกไรล์ลี่

“คุณเอาไปด้วย อาจจะมีข้อมูลอะไรที่ช่วยสืบคดีของคุณได้”

“มันไม่ใช่คดี ของฉัน แล้วค่ะ ท่านวุฒิสมาชิก” ไรล์ลี่ตอบ ตั้งใจให้เขาได้ยินความขมขื่นในน้ำเสียง “ดิฉันว่าท่านน่าจะทราบดีว่าดิฉันถูกปลดออกจากองค์กรแล้ว”

“อ้อ จริงสิ” เขานึกได้ เอียงศีรษะอย่างใช้ความคิด “น่ากลัวจะเป็นความผิดของผมเอง เอางี้ ไม่ใช่อะไรที่ผมแก้ไม่ได้หรอก เดี๋ยวคุณจะได้รับเรียกกลับมาปฏิบัติหน้าที่ใหม่ ขอเวลาผมหน่อย ในระหว่างนี้ผมหวังว่าคุณจะใช้ประโยชน์จากมันได้”

ไรล์ลี่นั้นตื้นตันกับสิ่งที่เขาทำให้ เธอหายใจเข้าลึก

“ท่านวุฒิสมาชิก ดิฉันคิดว่าติดค้างคำขอโทษกับท่าน ดิฉัน – ดิฉันไม่ได้อยู่ในสภาวะที่ดีที่สุดเมื่อครั้งสุดท้ายที่เราพบกัน ดิฉันเพิ่งกลับจากงานศพของเพื่อนและกำลังขาดสติ เลยพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป”

นิวโบรพยักหน้ารับคำขอโทษนั้นเงียบๆ เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าเขาไม่มีเจตนาจะขอโทษเธอแม้ว่าเธอจะรู้ว่าสมควรได้รับมันขนาดไหน เธอควรต้องพอใจกับการยอมรับว่าตัวเองผิดของเขา อย่างน้อยเขาก็พยายามจะแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด และไม่ว่ายังไง นั่นดูเป็นสิ่งสำคัญมากกว่าคำขอโทษ

ไรล์ลี่หยิบไดอารี่ขึ้นมาโดยยังไม่เปิดอ่าน

“มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ดิฉันอยากจะทราบค่ะท่านวุฒิสมาชิก” เธอเปิดประเด็น “ท่านเอาสิ่งนี้มาให้ดิฉันทำไม ทำไมไม่ให้เจ้าหน้าที่ วาล์วเดอร์”

ปากของเขาบิดขึ้นมาเป็นรอยยิ้มน้อยๆ

“เพราะมีอยู่อย่างนึงที่ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับคุณ เจ้าหน้าที่เพจ” เขาบอก “คุณไม่ใช่สมุนของใคร”

ไรล์ลี่พูดอะไรไม่ออกกับการให้เกียรติกะทันหันจากชายที่เธอเคยว่าเขาคิดถึงแต่ตัวเอง

“ตอนนี้คุณก็น่าจะหิวแล้วมั้ง” วุฒิสมาชิกพูดต่อเรียบๆ

ไรล์ลี่คิดย้อนหลายตลบ ถึงเธอจะรู้สึกขอบคุณสำหรับความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของนิวโบร แต่เธอก็ยังรู้สึกอึดอัดไม่สบายเวลาอยู่รอบๆตัวเขาอยู่ดี เขายังเย็นชา บึ้งตึง และไม่รับแขกอยู่เช่นเดิม ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอมีงานต้องทำ

“หากท่านจะไม่ว่าอะไร ดิฉันอยากจะขอตัว” เธอกล่าว พยักหน้าไปที่ไดอารี่ พร้อมเสริมว่า “ดิฉันต้องหาวิธีใช้ประโยชน์จากมันเลยเดี๋ยวนี้ เสียเวลาไม่ได้อีกแล้ว อ้อ – และดิฉันสัญญาจะไม่ให้สิ่งที่อยู่ในไดอารี่เล่มนี้ออกสู่สาธารณชนอย่างแน่นอน”

“ขอบคุณมาก” เขาตอบ

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างสุภาพเพื่อส่งเธอขณะที่เธอเดินออกจากห้อง เธอเดินออกจากตัวอาคารและส่งการ์ดให้พนักงานรับรถ ขณะกำลังรอพนักงานขับรถมาส่งให้ ก็เปิดไดอารี่ออกอ่าน

เธอเปิดพลิกไปพลิกมาหลายหน้าและเห็นทันทีว่า รีบ้า ฟราย มีเขียนเกี่ยวกับปัญหาการใช้ยาของเธอนิดหน่อย จากที่อ่านผ่านตาเธอก็พอสรุปได้ว่า หญิงสาวนั้นเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองพอดู ทั้งจุกจิกกับสิ่งที่เธอเกลียดและไม่ชอบ แต่อย่างว่า นั่นไม่ใช่จุดประสงค์ของการเขียนไดอารี่หรอกเหรอ มันเป็นที่ซึ่งตัวเราสามารถจะระบายอะไรและเอาแต่ใจอย่างไรก็ได้

มากไปกว่านั้น เธอคิด แม้หากว่ารีบ้าจะเป็นคนหลงตัวเองพอๆกับพ่อของเธอก็ตาม แต่เธอก็ไม่สมควรต้องมารับชะตากรรมอันโหดร้ายแบบนี้อยู่ดี ไรล์ลี่รู้สึกเย็บวาบเมื่อนึกถึงภาพถ่ายสภาพศพของเธอ

เธอเปิดผ่านไปหน้าแล้วหน้าเล่า รถเข้ามาจอดเทียบตรงบริเวณพื้นกรวดทางรอรถ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจจะรับรถ ยังคงหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่อ่าน เธอยืนอ่านด้วยมืออันสั่นเทาอยู่ตรงนั้น อ่านไปจนถึงหน้าสุดท้ายอย่างอยากรู้ว่าจะมีส่วนใดกล่าวถึงฆาตกร หรือเกี่ยวกับฆาตกร หรืออะไรก็ได้ แต่แล้วก็เหมือนโลกถล่มทลายลงมาเพราะมันไม่มีกล่าวถึงเลย

ไรล์ลี่ค่อยๆลดหนังสือลง รู้สึกผิดหวัง เธอทนไม่ไหวแล้วกับทางตันซ้ำๆ

และเพียงแค่นั้นที่เธอลดหนังสือลง กระดาษแผ่นเล็กๆที่คั่นอยู่ระหว่างหนังสือสองหน้าก็ทำท่าจะหล่นออกจากหนังสือ เธอรับมันได้ทันและอ่านอย่างอยากรู้

ขณะกำลังตรวจสอบกระดาษแผ่นนั้น ใจเธอเต้นโครมครามราวกับจะกระเด็นออกมาข้างนอก

ช็อคเกินจะบรรยาย เธอปล่อยไดอารี่ร่วงหล่นสู่พื้น

เธอกำลังถือใบเสร็จ

ใบเสร็จของร้านขายตุ๊กตา

บทที่ 31

เจอแล้ว หลังจากเจอแต่ทางตันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไรล์ลี่แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอถืออยู่ในมือ ด้านบนของใบเสร็จเงินสดที่เขียนด้วยลายมือนั้นคือชื่อและที่อยู่ของร้าน: แมเดอลีนส์ แฟชั่นส์ ในเมืองเชลลี่ฟอร์ด รัฐเวอร์จิเนีย

เธองงและสับสน ชื่อมันฟังดูไม่เหมือนร้านขายตุ๊กตาหรือของเล่นเลย

เธอใช้มือถือของเธอค้นหาเว็บไซต์ของร้าน แมเดอลีนส์ แฟชั่นส์ น่าแปลก ที่มันเป็นร้านขายเสื้อผ้าสตรี

แต่เธอเพ่งมองอีกครั้งและเห็นว่าในร้านมีขายพวกของเล่นสะสมด้วย ซึ่งจะต้องนัดก่อนจึงจะดูสินค้าได้

ไรล์ลี่เสียวสันหลังวาบ

ที่นี่ต้องใช่แน่ๆ เธอคิดในใจ

ก้มลงไปเก็บไดอารี่ที่พื้นขึ้นมาด้วยมือสั่นระริก เปิดหาข้อความที่รีบ้าเขียนไว้ตามวันที่บนใบเสร็จ แล้วเธอก็เจอ ข้อความนั้น:

เพิ่งเข้าไปซื้อตุ๊กตาที่เหมาะเจาะให้เด็บบี้ วันเกิดเหลือเวลาไม่ถึงเดือนแล้ว แต่เธอหาซื้อของให้ยากจัง

นั่นไง เขียนเป็นภาษาอังกฤษตัวโต้งๆ รีบ้า ฟราย เข้าไปซื้อตุ๊กตาให้ลูกสาวของเธอที่ร้านในเชลลี่ฟอร์ด ไรล์ลี่มั่นใจว่าเหยื่อรายอื่นๆก็ซื้อตุ๊กตามาจากร้านนี้เหมือนกัน และนั่นเป็นที่ที่ฆาตกรเห็นพวกเธอเป็นครั้งแรก

ไรล์ลี่ดึงแผนที่ขึ้นมาบนหน้าจอมือถือ เชลลี่ฟอร์ดมันต้องขับรถประมาณหนึ่งชั่วโมงจากที่นี่ เธอต้องไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุด ใครจะไปรู้ ฆาตกรอาจจะเห็นเหยื่อรายต่อไปแล้วก็ได้

แต่เธอก็จำเป็นต้องหาข้อมูลและจำเป็นต้องยกหูโทรศัพท์เพื่อโทรหาคนที่เธอยังไม่พร้อมจะคุยด้วย

เธอคว้ากุญแจจากพนักงานรับรถที่ยืนทำหน้าฉงน กระโดดขึ้นรถแล้วเหยียบคันเร่งเกือบมิด ล้อรถครูดบนทางเดินรถแสนสวยเป็นรอยยาว ขณะที่เธอเร่งเครื่องผ่านประตูหน้านั้น เธอกดเบอร์ของบิลเพื่อโทรออก ไม่มั่นใจว่าเขาจะรับสาย เธอไม่โทษเขาหรอกหากเขาจะไม่อยากเสวนากับเธออีกแล้ว

แล้วเธอก็ต้องโล่งอก เมื่อบิลขานรับมาจากปลายสาย

“ฮัลโหล” เขาทักทาย

ใจเธอเต้นแรง ไม่รู้ควรจะโล่งใจหรือหวั่นใจที่ได้ยินเสียงเขา

“บิล นี่ไรล์ลี่นะ” เธอทักตอบ

“ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร” บิลตอบ

สองสายโทรศัพท์เงียบทั้งคู่ เรื่องนี้มันไม่น่าจะง่าย และเธอเองรู้ดีว่าเธอไม่สมควรได้รับการยกโทษง่ายๆ

“บิล ฉันไม่รู้จะเริ่มยังไงดี” เธอเปิดเรื่อง ลำคอตีบตันเต็มไปด้วยอารมณ์ล้นเอ่อ มันไม่ง่ายเลยที่จะอ้าปากพูด “ฉัน ขอโทษจริงๆ ขอโทษจากใจ มันแค่ – อืม ทุกอย่างมันผิดพลาดไปหมด และฉันก็ขาดสติ และ – ”

“และคุณก็เมา” บิลพูดขัดจังหวะ

ไรล์ลี่ถอนใจอย่างหมดปัญญา

“ใช่ ฉันเมา” เธอตอบ “และฉันขอโทษ หวังว่าคุณจะยกโทษให้ ฉันขอโทษจริงๆ”

เงียบกันไปอีก

“โอเค” บิลเอ่ยในที่สุด

ไรล์ลี่ใจหล่นวูบ เธอรู้จักบิลดีกว่าใครในโลก เพราะฉะนั้นแล้วเธอถึงรู้ว่าในคำพูดห้วนๆสองพยางค์นั้นของเขามันมีความหมายมากมาย เขาไม่ได้ยกโทษให้เธอ และก็ไม่ได้ยอมรับการขอโทษของเธอด้วย – อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนนี้ สิ่งที่เขาหมายถึงคือแสดงให้เธอเห็นว่าเขารับรู้ว่าเธอ ได้ ขอโทษเขาแล้ว

ยังไงก็ตาม เวลานี้ไม่ใช่เวลามาสะสางปัญหาส่วนตัว มีเรื่องสำคัญมากกว่านี้รอให้เธอไปสะสางอยู่

“บิล ฉันได้หลักฐานเพิ่มเติมแล้ว” เธอบอก

“ว่าไงนะ” เขาถามด้วยเสียงตกตะลึง

“ฉันเจอร้านนั้นแล้ว”

เสียงเขาเปลี่ยนเป็นวิตกกังวลแล้วในตอนนี้

“ไรล์ลี่ นี่คุณบ้าไปแล้วรึเปล่า คุณกำลังทำอะไร ยังตามคดีนี้ต่ออยู่อีกงั้นเหรอ วาล์วเดอร์ ไล่ คุณออกแล้วนะ พระเจ้าไม่อยากจะเชื่อเลย”

“ฉันเคยรอให้ใครมาอนุญาตด้วยเหรอ ไม่รู้ล่ะ ยังไงซะดูเหมือนว่าฉันจะได้กลับไปประจำการต่อนะ”

บิลสำลักลมหายใจด้วยความไม่เชื่อ

“ใครบอก”

“นิวโบร”

“คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย” บิลชักเสียงถาม เริ่มไม่สบอารมณ์และหงุดหงิดมากขึ้น “พระเจ้า ไรล์ลี่ คุณไม่ได้ไปบ้านเขามาอีกใช่มั้ย”

สมองของเธอเริ่มตีกัน มีหลายอย่างมากเกินไปที่ต้องอธิบาย เธอต้องดึงสติกลับมาเรื่องเดิมก่อน

“เปล่า แต่เขาเปลี่ยนไปแล้วนะรอบนี้” เธอบอก “มันแปลกมากแล้วฉันก็ไม่มีเวลาอธิบายตอนนี้ แต่นิวโบรให้ข้อมูลใหม่กับฉันมานะบิล รีบ้า ฟราย ซื้อตุ๊กตาที่ร้านในเชลลี่ฟอร์ด ฉันมีหลักฐาน แล้วฉันก็มีชื่อร้านด้วย”

“ไม่จริงอ่ะ” บิลตอบ “พวกเราให้เจ้าหน้าที่ออกลาดตระเวนไปทั่วทุกพื้นที่ พวกเขาไปมาหมดทุกร้านแล้ว ผมไม่คิดว่าจะมีใครเจอร้านขายตุ๊กตาในเชลลี่ฟอร์ดนะ”

ไรล์ลี่เริ่มรู้สึกจะเก็บความตื่นเต้นของตัวเองไว้ไม่อยู่แล้ว

“นั่นเป็นเพราะว่ามันไม่มีน่ะสิ” เธอบอก “มันเป็นร้านขายเสื้อผ้าที่ขายตุ๊กตาด้วย แต่คุณจะดูสินค้าได้ด้วยการนัดล่วงหน้าเท่านั้น ร้านชื่อ แมเดอลีนส์ แฟชั่นส์ คุณอยู่ที่ศูนย์วิเคราะห์รึเปล่าตอนนี้?

“อยู่ แต่ – ”

“ถ้างั้นก็ให้ใครช่วยตรวจสอบข้อมูลหน่อย ข้อมูลอะไรก็ได้ที่หาได้เกี่ยวกับทุกคนที่เคยทำงานที่นั่น ฉันกำลังจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้”

เขาตะโกนออกมาเสียงดังอย่างลุกลี้ลุกลน

“ไรล์ลี่ อย่านะ คุณไม่มีอำนาจกระทำการ คุณไม่มีแม้แต่ตราประจำตัว แล้วถ้าเกิดคุณเจอฆาตกรแล้วจะยังไง เขามีแนวโน้มที่จะเป็นอันตราย แล้ววาล์วเดอร์ก็ยึดปืนคุณไว้อยู่”

“ฉันมีปืนของฉัน” ไรล์ลี่บอก

“แต่คุณก็กักตัวใครไว้ไม่ได้”

ด้วยเสียงคำรามอย่างมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ไรล์ลี่บอกเขาว่า “ฉันจะทำทุกอย่างที่ต้องทำ อาจมีอีกชีวิตนึงกำลังเป็นอันตราย”

“ผมไม่ชอบแบบนี้เลย” บิลพูดอย่างยอมแพ้แล้ว

ไรล์ลี่วางสายและเหยียบคันเร่งมิด

*

บิลนั่งอยู่ในออฟฟิศจ้องมองมือถือของตัวเองอย่างพูดไม่ออก เขาเพิ่งรู้สึกได้ว่ามือนั้นสั่นระริก ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร เพราะโกรธหรือเพราะทำอะไรไม่ได้ หรือเพราะกลัวแทนไรล์ลี่ กลัวว่าเธอกำลังจะทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด

ที่เธอเมาแล้วโทรมาหาเขาเมื่อสองวันก่อนยังทำให้เขาทั้งสับสนและว้าวุ่นใจอยู่เลย มันเหมือนละครน้ำเน่าที่สองตำรวจคู่หูรู้สึกใกล้ชิดผูกพันกันมากกว่าคู่ชีวิตของตัวเอง ซึ่งบิลรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง ตั้งนานมาแล้วที่เขารู้สึกผูกพันกับไรล์ลี่มากกว่าเคยรู้สึกกับใครที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

แต่งานของพวกเขามันไม่มีพื้นที่ว่างสำหรับความรัก ความซับซ้อนหรือลังเลในหน้าที่ของพวกเขาอาจหมายถึงชีวิต เขาขีดเส้นความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอให้อยู่เฉพาะในเรื่องงานมาโดยตลอดและเชื่อใจว่าไรล์ลี่จะทำแบบเดียวกัน แต่ตอนนี้เธอทำลายความเชื่อใจของเขาแตกละเอียดไปแล้ว

อย่างไรเสีย มันชัดเจนว่าเธอรู้ดีว่าทำอะไรผิดไป แต่เธอหมายความว่ายังไงที่บอกว่าจะได้กลับมาประจำการต่อ เราจะต้องทำงานด้วยกันอีกเหรอ เขาไม่แน่ใจว่าอยากให้เป็นเช่นนั้น ความสัมพันธ์อันดีและความเข้าอกเข้าใจที่ทั้งเขาและเธอมีให้กันมันจะถูกทำลายตลอดไปเลยงั้นหรือ

แต่เขาไม่สามารถจะมานั่งกังวลกับเรื่องพวกนี้ได้ในเวลานี้ ไรล์ลี่เพิ่งขอให้เขาช่วยตรวจสอบพนักงานที่เคยทำงานในร้าน เขาบอกให้คนไปจัดการแล้ว แต่ไม่ได้บอก คาร์ล วาล์วเดอร์ บิลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโอนสายไปหาเจ้าหน้าที่พิเศษ เบรนท์ เมอเรดิธ เมอเรดิธไม่มีอำนาจสั่งการคดีนี้โดยตรง แต่บิลก็รู้ว่าจะสามารถพึ่งพาเขาในเรื่องนี้ได้

เขาตั้งใจจะคุยสั้นๆตรงประเด็น เพราะเขาต้องขับรถไปเชลลี่ฟอร์ดเดี๋ยวนี้และหวังเพียงว่าเขาจะไปถึงทันเวลาก่อน ไรล์ลี่ เพจ จะทำอะไรโง่ๆ

อย่างเช่น หาเรื่องโดนเก็บ

บทที่ 32

หัวใจเธอเต้นตึกตักอย่างลุ้นๆขณะที่ขับรถเข้ามาจอดในเมืองเล็กๆของเชลลี่ฟอร์ด ร้าน แมเดอลีนส์ แฟชั่นส์ นั้นหาไม่ยากเลย มันตั้งโดดเด่นอยู่บนถนนสายหลักมีชื่อร้านติดคาดไว้กลางหน้าต่างหน้าร้าน เมืองเชลลี่ฟอร์ดนั้นดูมีระดับกว่าที่เธอคิดไว้ อาคารทางประวัติศาสตร์ได้รับการซ่อมแซ่มคงสภาพไว้อย่างดี และถนนสายหลักก็ดูสวยสง่า ร้านขายเสื้อผ้าทันสมัยนั้นดูลงตัวเหมาะเจาะดีกับสิ่งแวดล้อมรอบตัวที่ดูมั่งคั่ง

ไรล์ลี่จอดรถตรงทางเลียบถนนด้านหน้าร้าน เดินออกจากรถ และดื่มด่ำกับสิ่งแวดล้อมรอบๆ เธอสังเกตเห็นทันทีว่าหุ่นจำลองเสื้อผ้าในตู้กระจกของหน้าร้านหนึ่งนั้นถือตุ๊กตาอยู่ในมือด้วย – ตุ๊กตาเจ้าหญิงในชุดเดรสสีชมพู สวมมงกุฎระยิบระยับ เจ้าหน้าที่ที่มาลาดตระเวนเมืองนี้นั้นอาจจะเห็นว่านี่เป็นเพียงแค่การตกแต่งร้านเท่านั้นก็เป็นได้ มีเพียงป้ายเล็กๆในกระจกเท่านั้นที่บอกตรงกันข้าม “ของเล่นสะสมดูได้ต้องนัดล่วงหน้า”

เสียงกริ่งบนประตูส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งขณะที่ไรล์ลี่เปิดเดินเข้าไปภายใน ผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าเค้าน์เตอร์เหลือบตามองมาทางเธอ หญิงสาวในวัยกลางคนแต่ดูอ่อนกว่าวัยอย่างเหลือเชื่อ แม้บนศีรษะจะเผยให้เห็นผมขาวเต็มพื้นที่แต่ก็ดูสุขภาพดี

ไรล์ลี่ช่างน้ำหนักทางเลือกที่มีในสมอง เมื่อไม่มีตราประจำตัว เธอก็ต้องระวังตัวเป็นพิเศษ จริงอยู่ที่ร้านอื่นยอมให้เธอสอบถามข้อมูลโดยไม่ขอดูตราประจำตัว แต่เธอไม่อยากให้หญิงกลางคนผู้นี้ตื่นตัวและตัวเธอเองกลายเป็นจุดสนใจโดยไม่จำเป็น

“ขอโทษนะคะ” ไรล์ลี่ทักขึ้น “คุณคือแมเดอลีนรึเปล่าคะ”

เธอยิ้มตอบ “จริงๆแล้วฉันชื่อ มิลดริด ค่ะ แต่ฉันชอบใช้ชื่อ แมเดอลีน มากกว่า พอกลายเป็นชื่อร้านแล้วมันฟังดูดีน่ะค่ะ ชื่อ

‘มิลดริดส์ แฟชั่นส์’ มันฟังยังไงก็ติดหูไม่เท่า” เธอหัวเราะเล็กน้อยและขยิบตาให้ “ฟังแล้วมันคงไม่ดึงดูดกลุ่มลูกค้าเป้าหมายของฉันสักเท่าไหร่”

กำลังไปได้สวยเลย ไรล์ลี่นึกในใจ ผู้หญิงคนนี้คุยเก่งและเป็นกันเอง

“ร้านสวยดีนะคะ” ไรล์ลี่ชม มองไปรอบร้าน “ดูเหมือนงานเยอะ ทำคนเดียวไหวเหรอคะ ไม่มีผู้ช่วยซักคนมาช่วยคุณเลยเหรอ คุณคงไม่ได้ทำทั้งหมดนี้คนเดียวหรอกใช่มั้ย”

เธอยักไหล่

“ส่วนมากฉันทำเองค่ะ” เธอตอบ “บางทีฉันก็จ้างเด็กวัยรุ่นสาวๆมาดูแลแคชเชียร์ส่วนฉันก็ดูแลลูกค้าในร้าน วันนี้ไม่ค่อยพลุกพล่าน ฉันก็เลยไม่ได้ให้เธอเข้ามาทำงาน”

ในสมองยังคงคิดหาวิธีที่เหมาะสม ไรล์ลี่เดินข้ามฟากไปยังราวแขวนเสื้อผ้า ใช้นิ้วกรีดกรายเลือกดูสินค้า

“แบบสวยๆทั้งนั้นเลย” ไรล์ลี่บอก “ไม่ค่อยเห็นร้านไหนมีเสื้อผ้าแบบนี้”

แมเดอลีนดูพอใจ

“ไม่หรอกค่ะ คุณไม่น่าจะหาเสื้อผ้าพวกนี้จากร้านอื่นได้” เธอตอบ “มันเป็นเสื้อผ้าแฟชั่นชั้นสูง แต่ฉันไปหาซื้อมาจากร้านขายส่งเวลาที่มันตกรุ่นแล้ว ถ้าตามมาตรฐานคนเมืองใหญ่ เสื้อผ้าพวกนี้ก็ถือว่าตกรุ่น เอ้าท์ไปแล้วน่ะค่ะ” เธอขยิบตาให้ไรล์ลี่ อมยิ้มพร้อมเสริมว่า “แต่ในเมืองเล็กอย่างเชลลี่ฟอร์ด – อืม เสื้อผ้าพวกนี้ก็ถือเป็นแฟชั่นอินเทรนด์เลยนะ”

แมเดอลีนดึงชุดเดรสสำหรับงานเลี้ยงสีม่วงลาเวนเดอร์ออกมาจากราวแขวน

“คุณน่าจะดูดีมากในชุดนี้” เธอเอ่ย “มันเพอร์เฟ็คสำหรับสีผิวคุณเลย – ฉันเดาว่าน่าเหมาะกับบุคลิกของคุณด้วย”

ไรล์ลี่ไม่คิดอย่างนั้น อันที่จริงเธอนึกภาพตัวเองใส่ชุดหรูหราในร้านนี้ไม่ออกเลยซักชุด ยังไงก็แล้วแต่ เธอว่าชุดนี้น่าจะเหมาะกับตอนเธอไปที่คันทรี่ย์คลับมากกว่าชุดที่เธอใส่อยู่ตอนนี้

“จริงๆแล้ว” ไรล์ลี่เริ่มพูด “ฉันอยากจะมาดูตุ๊กตาซักหน่อยน่ะค่ะ”

แมเดอลีนดูประหลาดใจนิดหน่อย

“คุณนัดไว้ล่วงหน้ารึเปล่าคะ” เธอถาม “ถ้าคุณนัดไว้ สงสัยว่าฉันต้องลืมไปแน่ๆเลย แล้วคุณทราบเกี่ยวกับของเล่นสะสมของเราจากที่ไหนคะ?

ไรล์ลี่ดึงใบเสร็จออกมาจากกระเป๋าถือแล้วส่งให้แมเดอลีนดู

“มีคนให้ฉันมาน่ะค่ะ” ไรล์ลี่บอก

“อ๋อ แนะนำมา” แมเดอลีนเอ่ย เห็นได้ชัดว่าพอใจ “ถ้างั้นฉันหยวนให้ก็ได้ค่ะ”

เธอเดินเข้าไปหลังร้านแล้วเปิดประตูบานพับออกกว้าง ไรล์ลี่เดินตามเธอเข้าไปในห้องเล็กด้านหลัง ชั้นวางเรียงรายไปด้วยตุ๊กตา กับชั้นวางบนพื้นด้านข้างที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับตุ๊กตา

“ฉันเริ่มทำธุรกิจอดิเรกพวกนี้เมื่อไม่กี่ปีก่อนน่ะค่ะ” แมเดอลีนบอก “ฉันมีโอกาสได้ไปซื้อสต็อคสินค้าของบริษัทผู้ผลิตหนึ่งที่เลิกกิจการไป เจ้าของเป็นญาติกับฉันเอง ตอนที่พวกเขาเลิกกิจการฉันเลยได้ดีลพิเศษ ฉันยินดีที่จะส่งต่อของสะสมพวกนี้ให้กับลูกค้า”

แมเดอลีนหยิบตุ๊กตาขึ้นมาแล้วมองด้วยความภูมิใจ

“น่ารักนะ คุณว่ามั้ย” เธอถาม “พวกเด็กๆชอบมันมาก พ่อแม่ของพวกเด็กๆก็ชอบเหมือนกัน แล้วตุ๊กตาพวกนี้ไม่มีการผลิตใหม่แล้ว มันเลยกลายเป็นเหมือนของสะสมไปจริงๆถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ของโบราณ คุณดูเสื้อผ้าพวกนี้สิ ตุ๊กตาของฉันใส่ได้ทุกตัวเลยนะคะ”

ไรล์ลี่กวาดตามองไปทั่วชั้นวางตุ๊กตา ซึ่งดูเหมือนๆกันไปหมดแม้ว่าสีผมจะต่างกันบ้าง และเสื้อผ้าก็ต่างกันด้วย บางตัวก็ทันสมัย บางตัวใส่ชุดเจ้าหญิง บางตัวก็ใส่ชุดย้อนยุค ในโซนเครื่องประดับตุ๊กตาไรล์ลี่เห็นว่ามีเครื่องประดับที่แมทช์กับตุ๊กตาทุกสไตล์ ราคาตุ๊กตาต่อหนึ่งตัวก็หนึ่งร้อยเหรียญเป็นอย่างต่ำ

“หวังว่าคุณจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงไม่เปิดให้บริการในโซนนี้” แมเดอลีนอธิบาย “ลูกค้าส่วนมากที่เดินเข้าร้านมาไม่ได้อยากมาซื้อตุ๊กตา จะแอบบอกอะไรให้นะคะ” เธอลดเสียงลงเป็นเสียงกระซิบ “ของชิ้นเล็กๆพวกนี้มันขโมยง่าย ฉันก็เลยต้องระวังว่าให้ใครดูได้บ้าง”

เอามือจัดทรงกระโปรงตุ๊กตาแล้วเธอจึงถามขึ้นว่า “อ้อลืมถามไปเลย คุณชื่ออะไรคะ ฉันชอบรู้จักชื่อลูกค้าของฉันทุกคนน่ะคะ”

“ไรล์ลี่ เพจ ค่ะ”

แมเดอลีนหรี่ตาลงแล้วยิ้มอย่างอยากรู้

“แล้วใครเป็นคนแนะนำคุณมาคะ” เธอถาม

“รีบ้า ฟราย ค่ะ”

หน้าของเธอเผือดไปทันที

“ตายละ” เธออุทาน “ลูกสาววุฒิสมาชิก ฉันจำได้ตอนเธอมาที่ร้าน แล้วฉันก็ได้ยินเรื่อง…” เธอเงียบไปสักพัก “แย่ละ” เธอเสริม ส่ายหน้าอย่างเศร้าๆ

แล้วจึงหันมามองไรล์ลี่อย่างเหนื่อยใจ

“อย่าบอกนะว่าคุณเป็นนักข่าว” เธอถาม “ถ้าใช่ ฉันคงต้องขอให้คุณกลับไป ชื่อของร้านมันจะเสียหายมาก”

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันเป็นเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ” เธอตอบ “แล้วความจริงก็คือ ฉันมาที่นี่เพื่อสืบคดีฆาตกรรมของ รีบ้า ฟราย ฉันได้พบกับคุณพ่อของเธอ ท่านวุฒิสมาชิกนิวโบร เมื่อไม่นานมานี้ ท่านมอบใบเสร็จนี้มาให้ นั่นคือสาเหตุว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่”

แมเดอลีนยิ่งได้ฟังยิ่งรู้สึกอึดอัดมากขึ้น

“ขอดูตราประจำตัวหน่อยได้มั้ยคะ” เธอถาม

ไรล์ลี่กลั้นหายใจ เธอต้องแถผ่านไปให้ได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เธอคงต้องโกหกนิดหน่อย

“ฉันอยู่นอกเวลางานค่ะ” เธอโกหก “เราไม่พกตราประจำตัวนอกเวลางาน มันเป็นกฎ ฉันมาที่นี่ในเวลาส่วนตัวเฉยๆ อยากมาหาข้อมูลเพิ่มเติมเวลาว่างๆน่ะค่ะ”

แมเดอลีนพยักหน้าอย่างเห็นใจ เหมือนเธอจะเชื่อนะ – หรืออย่างน้อยก็ไม่ได้ดูไม่เชื่อที่ไรล์ลี่พูด ไรล์ลี่พยายามไม่ออกอาการโล่งอก

“จะให้ฉันช่วยอะไรคะ” แมเดอลีนถาม

“แค่เล่าเรื่องในวันนั้นให้ฟัง อะไรก็ได้ที่จำได้ค่ะ เช่น ใครมาทำงานบ้าง มีลูกค้าเข้าร้านกี่คน”

แมเดอลีนยื่นมือออกไป “ขอดูใบเสร็จหน่อยได้มั้ยคะ ฉันหมายถึงขอดูวันที่บนใบเสร็จ”

ไรล์ลี่ส่งใบเสร็จให้เธอ

“อ้อ ใช่แล้ว ฉันจำได้” แมเดอลีนบอกขณะที่ดูวันที่ “วันนั้นเป็นวันที่วุ่นวายสุดๆ หมายถึงอาทิตย์ก่อนนู้น”

ไรล์ลี่สนใจขึ้นมาทันที

“วุ่นวายเหรอคะ” ไรล์ลี่ถาม “วุ่นวายยังไง”

แมเดอลีนหน้านิ่วขณะที่นึกย้อนไปวันนั้น

“มีนักสะสมคนนึงเข้ามาในร้าน” เธอเล่า “เขาซื้อตุ๊กตาไปทีเดียวยี่สิบตัว ฉันก็แปลกใจว่าเขาเอาเงินมาจากไหนมากมายเพราะไม่ได้ดูเหมือนจะมีฐานะ เขาเป็นชายอายุเยอะหน้าตาอมทุกข์ ฉันลดราคาพิเศษให้เขา เรื่องมันวุ่นก็ตรงที่ฉันกับลูกน้องเอาสินค้ามาคิดเงิน เราไม่ได้ขายได้ทีเดียวมากมายขนาดนี้บ่อย มันก็เลยโกลาหลกันนิดหน่อยตอนนั้น”

ไรล์ลี่ประมวลเรื่องราวในสมอง ต่อจิ๊กซอว์ข้อมูลเข้าด้วยกัน

“รีบ้า ฟราย เข้ามาในร้านในช่วงเดียวกันกับนักสะสมคนนั้นรึเปล่าคะ” เธอถาม

แมเดอลีนพยักหน้า “ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ” เธอถาม “พอคุณพูดขึ้นมา ฉันก็นึกได้ เธออยู่ที่นี่ค่ะ”

“คุณมีเก็บบันทึกลูกค้าของร้านไว้บ้างมั้ยคะ” ไรล์ลี่ถาม “แบบที่มีที่อยู่หรือเบอร์ติดต่อ”

“มีค่ะ” แมเดอลีนตอบ

“ฉันต้องการขอดูที่อยู่และเบอร์ติดต่อของผู้ชายคนนั้น” ไรล์ลี่เอ่ย “มันสำคัญมาก”

หน้าของแมเดอลีนบ่งบอกถึงความเหนื่อยใจหนัก

“คุณบอกว่าท่านวุฒิสมาชิกเป็นคนมอบใบเสร็จนี้ให้กับคุณใช่มั้ยคะ” เธอถามย้ำ

“ถ้าไม่งั้นฉันจะได้มันมายังไงคะ” ไรล์ลี่ถามกลับ

แมเดอลีนพยักหน้า “ฉันแน่ใจค่ะว่าคุณพูดเรื่องจริง แต่ว่า…”

เธอหยุดคิด ตัดสินใจอยู่หลายตลบ

“ถ้างั้น ฉันต้องขอโทษด้วยค่ะ” เธอโพล่งขึ้น “แต่ฉันคงทำแบบนั้นไม่ได้—ฉันหมายถึงให้คุณดูบันทึกไม่ได้ค่ะ คุณไม่มีแม้แต่ตราประจำตัว แล้วลูกค้าของร้านก็ต้องได้รับการปกป้องความเป็นส่วนตัว ไม่สิ จริงๆแล้ว จะเป็นวุฒิสมาชิกหรือไม่ ฉันก็คงให้คุณดูบันทึกไม่ได้หากไม่มีหมายค้น ฉันต้องขอโทษด้วย มันแค่ดูแล้วไม่ค่อยถูกต้องสำหรับฉัน หวังว่าคุณคงเข้าใจ”

ไรล์ลี่สูดหายใจเข้าปอดลึกขณะที่เธอพยายามจะประเมินสถานการณ์ เธอไม่สงสัยเลยว่าบิลจะต้องมาที่นี่อย่างเร็วที่สุดแน่ แต่มันจะเร็วได้แค่ไหนกันล่ะ? แล้วเธอผู้นี้ยังจะขอดูหมายค้นอยู่รึเปล่า? มันต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่ในการทำเรื่องขอหมาย? เท่าที่เธอรู้ ชีวิตคนๆหนึ่งมันอาจกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ณ นาทีนี้

“ฉันเข้าใจค่ะ” ไรล์ลี่ตอบ “จะเป็นอะไรมั้ย หากฉันจะขอเดินสำรวจรอบๆ ฉันอาจจะเจอหลักฐานอะไร”

แมเดอลีนพยักหน้า “เชิญค่ะ” เธอบอก “เชิญตามสบายเลย”

ไรล์ลี่นึกหาวิธีหักเหความสนใจ เธอเดินสำรวจไปรอบๆตุ๊กตาขณะที่แมเดอลีนจัดการปัดฝุ่นเครื่องประดับ ไรล์ลี่เอื้อมมือไปบนชั้นวางสูงเหมือนกำลังพยายามคว้าตุ๊กตา แต่แล้วเธอก็จัดการปัดตุ๊กตาทั้งชั้นหล่นลงมาจากเชลฟ์ได้สำเร็จ

“อุ๊ย!” ไรล์ลี่แกล้งอุทาน “ขอโทษค่ะ.

เธอถอยหลังไปด้วยท่าทางเก้ๆกังๆที่เธอพยายามให้มันดูธรรมชาติสุดชีวิต เธอสะดุดเอากับชั้นวางเครื่องประดับแล้วปัดมันกระจัดกระจายลงมาอีกทีหนึ่ง

“อุ๊ย ฉันขอโทษจริงๆค่ะ!” ไรล์ลี่แกล้งอุทานอีกรอบ

“ไม่เป็นไรค่ะ” แมเดอลีนพูดด้วยเสียงเคืองๆ “ให้ฉัน – ให้ฉันจัดการเองเถอะค่ะ”

แมเดอลีนเริ่มก้มลงไปเก็บสินค้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ไรล์ลี่รีบหลบออกไปนอกห้องแล้วเดินตรงไปที่เค้าน์เตอร์ด้านหน้า เหลือบมองให้แน่ใจว่าแมเดอลีนไม่ได้กำลังมองเธออยู่ ไรล์ลี่พุ่งเข้าไปหลังเค้าน์เตอร์ มองหาสมุดโน๊ตบนชั้นวางใต้เก๊ะเก็บเงินทันที

นิ้วเธอสั่นรัว ไรล์ลี่กรีดนิ้วปัดหน้าสมุดโน๊ตไปมา เธอหาวันที่วันนั้นเจอในเวลาสั้นๆ ชื่อและที่อยู่ของผู้ชายคนนั้น เธอไม่มีเวลาจดแล้ว จึงท่องจำไว้ในสมอง

เธอก้าวออกมาจากหลังเค้าน์เตอร์ขณะที่แมเดอลีนกลับออกมาจากห้องด้านหลังพอดี เธอดูจะเริ่มระแวงจริงๆแล้ว

“คุณควรจะกลับไปได้แล้วนะคะ” เธอบอก “ถ้าคุณมาพร้อมหมายค้น ฉันถึงจะให้ความช่วยเหลือได้ค่ะ ฉันก็อยากจะช่วยท่านวุฒิสมาชิกกับครอบครัวเท่าที่จะทำได้เหมือนกัน ฉันรู้สึกแย่กับสิ่งที่พวกเขาประสบอยู่ในเวลานี้ แต่ตอนนี้ – ฉันว่า คุณควรกลับไปก่อน”

ไรล์ลี่ดิ่งตรงไปที่ประตูหน้า

“ฉัน – ฉันเข้าใจค่ะ” เธอพูดตะกุกตะกัก “ฉันต้องขอโทษจากใจจริง”

เธอเร่งฝีเท้าไปที่รถและก้าวขึ้นรถอย่างรวดเร็ว หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรหาบิล

“บิล ฉันได้ชื่อมาแล้ว!” เธอพูดเกือบจะเป็นตะโกนเมื่อเขารับสาย “เขาชื่อ เจอราลด์ คอสโกรฟ ฉันได้ที่อยู่เขามาด้วย”

จำให้แม่นๆนะ ไรล์ลี่ทวนที่อยู่ให้บิลฟัง

“อีกไม่กี่นาทีผมจะถึงแล้ว” บิลบอก “เดี๋ยวผมส่งชื่อกับที่อยู่ไปเช็คให้ ดูสิว่าจะมีข้อมูลอะไรโผล่ออกมาจากฐานข้อมูลที่องค์กรบ้าง รู้แล้วผมจะรีบโทรบอกคุณ”

บิลวางสายไป ไรล์ลี่อยู่ไม่เป็นสุข รออย่างหมดความอดทน เธอมองกลับไปที่ร้านและสังเกตเห็นว่าแมเดอลีนยืนอยู่ใกล้หน้าต่าง มองออกมาทางเธออย่างระแวง ไรล์ลี่ไม่โทษเธอหรอกที่รู้สึกไม่ไว้ใจแบบนี้ พฤติกรรมเมื่อครู่ของเธอมันยิ่งกว่าแปลกเสียอีก

โทรศัพท์เธอดังขึ้นและเธอรับสาย

“บิงโก” บิลอุทานมาตามสาย “มันมีประวัติเป็นผู้ต้องหากระทำผิดทางเพศ ที่อยู่ที่คุณให้มาอยู่ไม่ไกล คุณอาจจะอยู่ใกล้ที่นั่นมากกว่าผม”

“ฉันกำลังขับรถไปอยู่” ไรล์ลี่ตอบ เร่งเครื่องยนต์อย่างใจร้อน

“ให้ตายเหอะ ไรล์ลี่ อย่าเข้าไปที่นั่นคนเดียว!” เขาคำรามกลับมา “รอผมอยู่ข้างนอก ผมจะรีบไปถึงให้เร็วที่สุด ได้ยินที่พูดมั้ย”

ไรล์ลี่วางสายและขับห่างออกไป ไม่ล่ะ เธอรอไม่ไหวแล้ว

*

เพียงไม่ถึงสิบห้านาทีถัดมา ไรล์ลี่ขับรถเข้ามาจอดบนที่ดินโดดเดี่ยวและฝุ่นตลบ บ้านเคลื่อนที่โกโรโกโสหลังหนึ่งตั้งอยู่ใจกลางที่ดินผืนนั้น เธอจอดและลงจากรถ

มีรถเก่าคร่ำครึจอดอยู่บนถนนด้านหน้าพื้นที่ แต่ไรล์ลี่มองไม่เห็นว่าจะมีรถกระบะอย่างที่พยานอธิบายหลังเกิดเหตุลักพาตัว ซินดี้ แมคคินน่อน แน่นอน นายคอสโกรฟคนนี้ต้องจอดมันไว้ที่ไหนซักแห่ง หรืออาจจะทิ้งรถไปแล้วเพราะกลัวว่าจะถูกตามตัวได้

ไรล์ลี่ตัวสั่นระริกเมื่อเห็นบ้านแบบกระท่อมแฝดที่มีแผงแม่กุญแจเหล็กติดอยู่ที่ตรงด้านหลังของพื้นที่ดิน นั่นจะใช่ที่ที่มันจับเหยื่อมาขังไว้หรือเปล่า? หรือว่าข้างในมีเหยื่อกำลังถูกทรมานเพื่อเตรียมสังหารกันนะ?

เธอมองสำรวจรอบๆ จดจำทั่วบริเวณ พื้นที่ดินก็ไม่ได้ปลีกตัวแยกออกมาซะทีเดียว มีบ้านและบ้านเคลื่อนที่ประปรายอยู่ไม่ไกล ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ดูจะไม่มีใครอาศัยอยู่ใกล้พอที่จะได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือลอดออกมา

ไรล์ลี่ดึงปืนออกมาถือไว้และขยับเข้าใกล้เทรลเลอร์หลังนั้น มันถูกสร้างแบบลงโครงเหล็กถาวรและดูเหมือนจะอยู่แบบนั้นมานานหลายปีแล้ว เมื่อก่อนคงมีคนเคยปลูกพุ่มดอกไม้ตามริมรั้วรอบเทรลเลอร์เพื่อสร้างบรรยากาศให้เหมือนบ้านจริงๆ แต่ตอนนี้พุ่มก็ถูกทำลายลงไปด้วยวัชพืชหมดแล้ว

เท่าที่ดูมา สถานที่ก็ตรงตามภาพในความคิดของเธอ เธอรู้สึกแน่ใจว่ามาได้ถูกที่แล้ว

“แกเสร็จฉันล่ะ ไอ้สารเลว” เธอพึมพำในลำคอเบาๆ “แกไม่มีวันได้ทำร้ายใครอีกแน่”

เมื่อขยับเข้าไปถึงเทรลเลอร์ เธอทุบฝ่ามือลงบนประตูเหล็ก

“เจอราลด์ คอสโกรฟ!” เธอตะโกน “นี่เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ คุณอยู่ในนั้นรึเปล่า”

ไม่มีเสียงตอบ ไรล์ลี่ขยับขึ้นไปยืนบนอิฐบล็อคและส่องเข้าไปดูทางหน้าต่างเล็ก สิ่งที่เธอเห็นข้างในทำให้เธอเย็บวาบไปทั้งสันหลัง

ทั่วบริเวณห้องเต็มไปด้วยตุ๊กตา เธอไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดๆ แค่ตุ๊กตาในทุกแบบทุกขนาด

ไรล์ลี่สั่นลูกบิดประตู มันล็อคอยู่ เธอทุบประตูอีก คราวนี้ได้ยินเสียงผู้ชายลอดออกมา

“ออกไป อย่ามายุ่งกับผม ผมไม่ได้ทำอะไรผิด”

เธอรู้สึกเหมือนได้ยินใครปีนป่ายอยู่ด้านใน ประตูเทรลเลอร์นั้นเป็นแบบเปิดจากด้านนอก ทำให้เธอพังเข้าไปไม่ได้ เธอยิงกระสุนไปที่แม่กุญแจและประตูก็เปิดออกทันที

ไรล์ลี่บุกเข้าไปในห้องหลัก เธอมึนไปชั่วขณะกับจำนวนและแบบของตุ๊กตา มันน่าจะต้องมีเป็นร้อยอยู่ในนี้ มีอยู่ทั่วไปหมด – บนชั้นวาง บนโต๊ะ และแม้แต่บนพื้น ใช้เวลาอึดใจหนึ่งเธอถึงสังเกตเห็นชายคนหนึ่งปะปนรวมอยู่ในนั้น หมอบอยู่ที่พื้นพิงกำแพงอยู่

“อย่ายิง” คอสโกรฟร้องขอชีวิต ยกมือขึ้นสองข้าง สั่นเทิ้มไปทั้งตัว “ผมไม่ได้ทำ อย่ายิงผม”

ไรล์ลี่พุ่งเข้าไปหาเขาพร้อมกับกระชากให้ยืนขึ้นมา เธอหมุนตัวคอสโกรฟพร้อมกับดึงมือหนึ่งมาไพล่หลัง เธอเก็บปืนคืนใส่ในปลอกและดึงกุญแจมือออกมา

“ส่งมือมาอีกข้าง” เธอสั่ง

สั่นไปตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาทำตามอย่างว่าง่าย ไรล์ลี่รีบใส่กุญแจมือเขาไว้และนั่งลงบนเก้าอี้

คอสโกรฟดูอ่อนแอ น่าจะอายุราวๆหกสิบกว่าปี มีผมขาวบางๆบนศีรษะ สภาพดูน่าเวทนา นั่งอยู่พร้อมน้ำตาไหลนองอาบแก้ม แต่เธอไม่เสียเวลามาเวทนาเขาหรอก สภาพตุ๊กตารอบตัวก็เพียงพอแล้วที่จะบอกเธอว่าชายคนนี้มันวิปริตวิปลาสขนาดไหน

ก่อนเธอจะทันได้ถามอะไร เธอก็ได้ยินเสียงบิลแว่วมา

“พระเจ้า ไรล์ลี่ คุณพังประตูนี่เหรอเนี่ย”

ไรล์ลี่หันไปเห็นบิลกำลังเดินเข้ามาในเทรลเลอร์

“ก็มันไม่ยอมเปิด” ไรล์ลี่บอก

บิลส่งเสียงฮึ่มฮั่มในลำคอ “ผมว่าผมบอกแล้วนะว่าให้คุณรอข้างนอก” เขาว่า

“ฉันก็คิดว่าคุณรู้ซะอีกว่ายังไงฉันก็ไม่รอ” ไรล์ลี่ตอบ “ยังไงก็แล้วแต่ ฉันดีใจที่คุณมา หมอนี่น่าจะใช่คนของเรา”

คอสโกรฟปล่อยโฮ

“ผมไม่ได้ทำ! ไม่ใช่ผมซักหน่อย! ผมรับโทษในคุกไปแล้วไง! ผมทิ้งเรื่องพวกนั้นเป็นอดีตไปหมดแล้ว!”

ไรล์ลี่ถามบิล “ได้ความว่าไงบ้าง”

“เขารับโทษไปแล้วข้อหาพยายามลวนลามเด็ก ไม่มีอะไรหลังจากนั้น – จนถึงตอนนี้”

ฟังดูเข้าเค้าสำหรับไรล์ลี่ สัตว์ป่าตัวนี้น่าจะเปลี่ยนเป้าหมายไปหาผู้ใหญ่อย่างแน่นอน – อย่างโหดเหี้ยมขึ้นด้วย

“นั่นมันกี่ปีมาแล้ว” คอสโกรฟแย้ง “ผมก็ทำตัวดีแล้วตั้งแต่นั้น ผมกินยา ผมไม่มีความอยากแบบนั้นอีกแล้ว มันเป็นอดีตไปแล้ว คุณกำลังเข้าใจผิด”

บิลถามด้วยน้ำเสียงหยันๆ “งั้นคุณก็เป็นผู้บริสุทธิ์ล่ะสิ งั้นใช่มั้ย”

“ใช่ ไม่ว่าคุณจะคิดว่าผมไปทำผิดอะไร นั่นไม่ใช่ผม”

“แล้วตุ๊กตาพวกนี้มันอะไร” ไรล์ลี่ถาม

คอสโกรฟยิ้มอย่างเจ็บปวดทั้งน้ำตา

“มันไม่สวยเหรอ” เขาตอบ “ผมสะสมทีละตัว ทีละตัว เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนผมโชคดีได้เจอร้านดีๆร้านนึงในเชลลี่ฟอร์ด มีตุ๊กตาเยอะแยะ ในชุดต่างๆกันด้วย ผมใช้เงินประกันสังคมทั้งหมดซื้อมันมา ซื้อมากเท่าที่งบผมซื้อได้”

บิลสั่นหัว “ให้ตาย ผมไม่อยากรู้หรอกว่าคุณเอามันมาทำอะไร” เขาแขยง

“ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ” คอสโกรฟป้องตัวเอง “พวกมันก็เหมือนครอบครัว เหมือนเพื่อนคนเดียวของผม ชีวิตผมก็มีแคนี้ ผมก็อยู่บ้านกับพวกมัน ทำอย่างกับผมมีเงินจะไปที่ไหนได้ พวกมันดีกับผม ไม่ตัดสินผม”

ไรล์ลี่ยังคงกังวล นี่เขาจับตัวใครไว้อยู่หรือเปล่าตอนนี้?

“ฉันอยากตรวจสอบบ้านคุณหน่อย” เธอบอกเขา

“เอาเลย” เขาท้า “มันไม่มีอะไรอยู่แล้ว มันไม่มีอะไรแอบซ่อน กุญแจก็อยู่ตรงนั้น”

เขาพยักเพยิดไปทางพวงกุญแจที่ห้อยอยู่ข้างประตูที่พัง ไรล์ลี่เดินข้ามไปคว้ามัน

“ฉันออกไปดูข้างนอกแป๊บนึง” เธอบอก

“ไม่ได้ ผมไปด้วย” บิลบอก

ก่อนออกไปใช้กุญแจมือของบิลล่ามคอสโกรฟไว้กับตู้เย็น ทั้งไรล์ลี่และบิลเดินออกไปสำรวจรอบๆเทรลเลอร์ด้วยกัน พวกเขาเดินมาเปิดแม่กุญแจเหล็กที่กระท่อมหลังแรกแล้วส่องดูด้านใน ไม่มีอะไรอยู่ในนั้นนอกจากอุปกรณ์ทำสวน

บิลเดินเข้าไปในกระท่อมแล้วสำรวจรอบๆ

“ไม่มีอะไรนี่” เขาเปรย “ไม่มีแม้แต่ร่องรอยคราบเลือด”

พวกเขาเดินข้ามไปที่กระท่อมอีกหลัง ปลดล็อคแล้วสำรวจภายใน นอกจากเครื่องตัดหญ้าสนิมเขรอะแล้ว ทั้งกระท่อมก็ว่างเปล่า

“มันต้องเคยซ่อนพวกเธอไว้ที่อื่น” บิลบอก

บิลกับไรล์ลี่เดินกลับไปที่เทรลเลอร์ คอสโกรฟยังนั่งอยู่ตรงนั้น จ้องอย่างใจสลายไปที่ตุ๊กตาครอบครัวของเขา ไรล์ลี่รู้สึกว่ามันช่างเป็นภาพที่รบกวนจิตใจ – ผู้ชายที่ไม่มีชีวิตเป็นของตัวเอง แล้วยิ่งไม่มีอนาคตด้วย

ยังไงก็แล้วแต่ เขาก็ยังคงดูเป็นปริศนาสำหรับเธอ จึงตัดสินใจสอบปากคำเขา

“คุณเจอราลด์ เมื่อเช้าวันพุธที่แล้วคุณอยู่ที่ไหน”

“อะไรนะ” คอสโกรฟตอบงงๆ “คุณหมายความว่ายังไง ผมไม่รู้ ผมจำวันพุธไม่ได้หรอก ที่นี่มั้ง ผมเดาว่างั้น ไม่งั้นผมจะไปอยู่ที่ไหนได้ล่ะ”

ไรล์ลี่จ้องเขาด้วยความสงสัยเท่าทวีคูณ

“คุณเจอราลด์” เธอเรียก “วันนี้วันอะไร”

คอสโกรฟเหลือบมองรอบๆตัวอย่างงุนงงสับสน

“ผม – ผมไม่รู้” เขาติดอ่าง

ไรล์ลี่ชักสงสัย – มันจะจริงหรือเปล่านะ? เขาไม่รู้จริงๆเหรอว่าวันนี้เป็นวันอะไร เขาฟังดูเหมือนคนไม่รู้จริงๆ ไม่ได้ดูขมขื่นหรือโกรธเกรี้ยว เธอมองไม่เห็นแววนักสู้ในตัวเขาเลย มีแต่ความหวาดกลัวและความสิ้นหวัง

แต่แล้วเธอก็ต้องเตือนตัวเองอย่างขึงขังว่าอย่าหลงกลเขาเชียว พวกโรคจิตวิปริตสามารถสร้างเรื่องโกหกได้เนียน สามารถหลอกได้แม้แต่ผู้ชำนาญการ

บิลปลดพันธนาการคอสโกรฟออกจากตู้เย็น คงไว้แต่กุญแจมือที่ข้อมือไพล่หลังของเขา

บิลตะคอก “คุณเจอราลด์ คอสโกรฟ คุณถูกจับข้อหาฆาตกรรมเหยื่อสามราย…”

บิลและไรล์ลี่พาเขาออกจากเทรลเลอร์ไปอย่างไม่เบามือ ขณะที่บิลก็ร่ายข้อหาและสิทธิ์ของเขาไปด้วย แล้วจึงผลักเขาเข้าไปในรถคันที่บิลขับมา – รถสภาพดีอุปกรณ์ครบมือขององค์กรที่มีลูกกรงกั้นกลางระหว่างที่นั่งด้านหน้าและด้านหลัง ทั้งสองผลักเขาเข้าไปนั่งด้านหลัง พร้อมใส่กุญแจมือและรัดตัวเขาไว้อย่างแน่นหนา หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

“ให้ตายเหอะไรล์ลี่ คุณทำสำเร็จแล้ว” บิลพึมพำเบาๆด้วยความชื่นชม “คุณจับตัวไอ้ชั่วนี่ได้แล้ว – แบบไม่มีตราประจำตัวด้วย องค์กรต้องอ้าแขนยินดีต้อนรับคุณกลับมาแน่”

“คุณอยากให้ฉันนั่งไปด้วยรึเปล่า” ไรล์ลี่ถาม

บิลยักไหล่ “ไม่เป็นไร ผมจับมัดไว้เรียบร้อยหมดแล้ว เดี๋ยวผมคุมตัวเขากลับไปเอง คุณขับรถตัวเองกลับไปเถอะ”

ไรล์ลี่ตัดสินใจไม่ต่อล้อต่อเถียงด้วย ยังอยากรู้ว่าเขายังโกรธเรื่องคืนนั้นอยู่หรือเปล่า

ขณะที่มองบิลขับรถออกไป เธออยากจะยินดีกับความสำเร็จให้ตัวเอง และที่เธอกอบกู้ศักดิ์ศรีกลับคืนมาได้ด้วย แต่ไม่รู้ทำไมเธอกลับไม่รู้สึกยินดีหรือพอใจอะไรเลย เธอยังตะหงิดๆกับบางอย่างในใจ เธอกลับนึกถึงคำพูดของพ่อซ้ำไปซ้ำมา

ไม่ว่ายังไง เธอก็ทำตามเซ้นท์ของเธอไป

ไรล์ลี่ค่อยๆสำนึกบางอย่างขึ้นมาได้อย่างช้าๆ ในขณะที่เธอขับรถกลับ

เซ้นท์ของเธอมันบอกว่าพวกเขาเพิ่งจะจับฆาตกรผิดคน

บทที่ 33

เช้าวันรุ่งขึ้นไรล์ลี่ขับรถไปส่งเอพริลที่โรงเรียน ขณะที่หย่อนลูกลงจากรถ เซ้นท์ของเธอก็ยังรบกวนจิตใจอยู่อย่างนั้น มันทำให้เธอนอนไม่หลับมาตลอดคืน

มันจะใช่คนนี้รึเปล่า? เธอถามตัวเองซ้ำๆ

ก่อนเอพริลจะลงจากรถ เด็กสาวหันมาหาเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วงอย่างจริงใจ

“แม่คะ มีอะไรรึเปล่า” เธอถาม

ไรล์ลี่ชะงักไปเล็กน้อยกับคำถาม ดูเหมือนเธอกับลูกสาวกำลังเข้าสู่ช่วงเริ่มการสานสัมพันธ์ใหม่ – ความสัมพันธ์ใหม่ที่ดีกว่าเดิมมาก ยังไงก็แล้วแต่ เธอก็ยังไม่ค่อยชินกับการที่ลูกมาใส่ใจกับความรู้สึกเธอแบบนี้ มันรู้สึกดีนะ แต่ก็แปลกๆ

“ดูออกเหรอ” ไรล์ลี่ถาม

“ก็ชัดเจนซะขนาดนี้” เอพริลตอบ พร้อมกับจับมือแม่เบาๆ “บอกหนูมาเถอะ”

ไรล์ลี่คิดไปแป๊บนึง ความรู้สึกแบบนั้นมันไม่ง่ายที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูด

“แม่…” เธอเริ่มพูด แต่ก็หยุดชะงักไป ไม่แน่ใจว่าต้องพูดว่าอะไร “แม่ไม่แน่ใจว่าแม่จับฆาตกรถูกคน”

เอพริลตาโต

“แม่ไม่แน่ใจว่าแม่ต้องทำอะไร” ไรล์ลี่เสริม

เอพริลหายใจเข้ายาว

“อย่าสงสัยตัวเองสิคะ” เอพริลตอบ “แม่ก็ทำอยู่บ่อยๆ แล้วก็มาเสียใจทีหลัง นี่ไม่ใช่สิ่งที่เคยสอนหนูมาตลอดเหรอ”

เอพริลยิ้ม และเธอก็ยิ้มตอบ

“ถ้าหนูไม่ไปตอนนี้เดี๋ยวจะสายแล้ว” เอพริลบอก “เดี๋ยวไปคุยกันต่อที่บ้าน”

เอพริลจุ๊บที่แก้มของเธอ ลงจากรถแล้วพุ่งเข้าไปในโรงเรียน

ไรล์ลี่นั่งอยู่ในรถคิดอะไรอยู่อีกหน่อย เธอไม่ได้ขับออกไปเลยทันที แต่กลับโทรหาบิล

“เจออะไรบ้างมั้ย” เธอถามเมื่อเขารับสาย

เธอได้ยินเสียงบิลถอนหายใจยาว

“คอสโกรฟนี่เป็นคนบุคลิกแปลก” เขาบอก “ตอนนี้สภาพมันดูไม่ได้เลย – ทั้งล้าแล้วก็ซึมเศร้า ร้องไห้เยอะด้วย ผมว่าอีกแป๊บมันต้องสติแตกชัวร์ แต่ว่า…”

บิลชะงักไปกลางคัน ไรล์ลี่สัมผัสได้ว่าเขาก็กำลังสงสัยเหมือนกัน

“แต่อะไร” เธอถาม

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันไรล์ลี่ เขาดูไม่ค่อยอยู่กะร่องกะรอย ผมไม่แน่ใจว่าเขารู้รึเปล่าว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น สติของเขาเดี๋ยวมาเดี๋ยวไป บางทีก็ดูเหมือนไม่รู้ว่าถูกจับอยู่ ไม่แน่ไอ้พวกยาที่กินนั่นมันอาจจะกล่อมประสาท หรือไม่เขาก็เป็นโรคจิตล้วนๆ

ความสงสัยส่วนตัวของเธอเองเริ่มตะหงิดๆอีกแล้ว

“เขาบอกอะไรคุณบ้าง” เธอถาม

“ส่วนมากก็ถามหาแต่ตุ๊กตา” บิลตอบ “เขาเป็นห่วงพวกมันมากอย่างกับเป็นเด็กหรือสัตว์เลี้ยงที่ไม่ควรปล่อยให้อยู่บ้านตามลำพัง บอกแต่ว่าพวกมันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา แล้วตัวเขาเองก็เซื่องมาก ไม่มีอาการก้าวร้าวเลย แต่ก็ไม่บอกข้อมูลอะไรออกมาเหมือนกัน ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับผู้เคราะห์ร้ายเลย หรือแม้แต่มีจับใครไว้อยู่ตอนนี้รึเปล่าก็ไม่บอก”

เธอเก็บคำพูดของบิลมาคิดประมวลอยู่ในสมอง

“คุณคิดว่ายังไง” เธอถามออกมาในที่สุด “คุณว่าเขาจะใช่มันมั้ย”

ไรล์ลี่รับรู้ถึงความผิดหวังในน้ำเสียงของเขา

“เขาจะไม่ใช่ได้ยังไง ผมหมายถึง ทุกอย่างมันชี้ไปที่เขานะ ไม่ใช่คนอื่น ทั้งตุ๊กตา ประวัติการกระทำผิด ทุกอย่างเลย เขาอยู่ในร้านเวลาเดียวกันกับที่เหยื่ออยู่อีกต่างหาก แล้วจะเอาอะไรอีก แบบนี้เราจะคิดผิดได้ยังไง”

ไรล์ลี่ไม่พูดอะไร เธอเองก็เถียงไม่ออก แต่เธอสัมผัสได้ว่าบิลเองก็กำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณของตัวเองอยู่เช่นกัน

จึงถามขึ้นมาว่า “มีใครหาข้อมูลลูกจ้างเก่าๆของร้านแมเดอลีนบ้างรึยัง”

“หาแล้ว” บิลตอบ “แต่ไม่มีความคืบหน้าอะไร ปกติแมเดอลีนจะจ้างแต่เด็กนักเรียนผู้หญิงให้มาทำงานเป็นแคชเชียร์ เธอทำแบบนี้มานานมากแล้ว ตั้งแต่เปิดร้าน”

ไรล์ลี่โอดอย่างหมดกำลังใจ เมื่อไหร่พวกเขาจะได้พักจากคดีนี้ซักที?

“ยังไงก็ตาม” บิลพูดต่อ “จิตเวชขององค์กรจะเข้ามาสอบปากคำคอสโกรฟวันนี้ บางทีเขาอาจจะบอกอะไรเราได้บ้าง ว่าตอนนี้เราอยู่จุดไหน”

“โอเค” ไรล์ลี่ตอบ “อัพเดทฉันด้วยนะ”

เธอวางสายโทรศัพท์ รถยังคงติดเครื่องอยู่ แต่เธอก็ยังไม่ขับออกไปจากโรงเรียน เธอควรจะไปไหนดี? ถ้านิวโบรตั้งใจจะช่วยให้เธอกลับมาประจำการจริง ทำไมถึงยังไม่มีข่าวคืบหน้านะ เธอก็ยังไม่มีตรา – ไม่มีงาน

ถ้างั้นสู้ฉันกลับบ้านจะดีกว่า เธอคิด

แต่พอเธอเริ่มขับรถออกไป คำพูดของพ่อก็ย้อนกลับมาอีกอยู่ดี

ไม่ว่ายังไง เธอก็ทำตามเซ้นท์ของเธอไป

ตอนนี้ เซ้นท์ของเธอมันบอกเธอดังและชัดเจนมากว่าเธอต้องกลับไปที่เมืองเชลลี่ฟอร์ด เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่เธอต้องไป

*

กระดิ่งเหนือประตูร้านเสื้อผ้าดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นขณะที่ไรล์ลี่เดินผ่านเข้ามาข้างใน เธอมองไม่เห็นลูกค้าซักคน แมเดอลีนเงยหน้าขึ้นจากงานบนเค้าน์เตอร์และขมวดคิ้ว เธอเห็นชัดว่าเจ้าของร้านไม่ได้ยินดีเลยที่พบเธออีกครั้ง

“คุณแมเดอลีน ฉันต้องขอโทษด้วยสำหรับเรื่องเมื่อวาน” ไรล์ลี่เอ่ย เดินไปที่หน้าเค้าน์เตอร์ “ฉันซุ่มซ่ามไปหน่อยและฉันก็รู้สึกขอโทษ หวังว่าคงไม่ได้ทำอะไรแตกหักไป”

แมเดอลีนกอดอกและมองเธอตาขวาง

“คุณต้องการอะไรอีกล่ะคราวนี้” เธอถาม

“ฉันยังหาข้อมูลเกี่ยวกับคดีนี้อยู่” ไรล์ลี่บอก “ฉันอยากให้คุณช่วย”

แมเดอลีนนิ่งไปหลายวินาที

“ฉันยังคงไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร หรือแม้แต่คุณเป็นเอฟบีไอจริงรึเปล่า” เธอบอก

“ฉันรู้ และฉันก็ไม่โทษที่คุณไม่ไว้ใจฉัน” ไรล์ลี่ขอร้อง “แต่ฉันก็มีใบเสร็จของ รีบ้า ฟราย นะจำได้มั้ย ฉันได้มันมาจากคุณพ่อของเธอ ท่านเป็นคนส่งฉันมาที่นี่จริงๆ คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้โกหก”

แมเดอลีนส่ายหัวอย่างอ่อนใจ

“ฉันว่า มันก็คงต้องมีความหมายอะไรบางอย่างละมั้ง คุณต้องการอะไร”

“ขอฉันดูห้องสะสมตุ๊กตานั้นอีกครั้งได้มั้ย” ไรล์ลี่ขอร้อง “ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเสียหายคราวนี้”

“ก็ได้” แมเดอลีนตอบ “แต่ฉันไม่ทิ้งคุณเอาไว้คนเดียวแน่”

“ไม่มีปัญหาเลย” ไรล์ลี่ขอบคุณ

ไรล์ลี่เดินไปทางด้านหลังร้านและเปิดประตูบานเฟี้ยมออก ขณะที่ไรล์ลี่เคลื่อนตัวผ่านตุ๊กตาและเครื่องประดับนั้น แมเดอลีนก็ยืนจับตาดูเธออยู่ที่ประตูราวกับเหยี่ยวจ้องเหยื่อ ไรล์ลี่เข้าใจความไม่วางใจของเธอดี แต่การจับผิดแบบนี้มันทำให้เธอเสียสมาธิ – โดยเฉพาะตอนนี้ที่ตัวเธอเองยังไม่รู้ว่าต้องมองหาอะไร

ทันใดนั้นเสียงกระดิ่งเหนือประตูก็ดังขึ้น ลูกค้าสามคนดูเอะอะมะเทิ่งผลักประตูเข้ามาในร้าน

“ตายละ” แมเดอลีนอุทานขึ้น เธอรีบออกไปที่โซนเสื้อผ้าเพื่อดูแลลูกค้า ไรล์ลี่ได้อยู่กับตุ๊กตาพวกนี้ตามลำพังแล้ว อย่างน้อยก็แป๊บนึง

เธอเข้าไปพินิจดูพวกมันใกล้ๆ บ้างก็ยืนอยู่ บ้างก็นั่ง ตุ๊กตาทุกตัวถูกจับแต่งตัวในชุดเดรสกับชุดราตรี แต่ถึงแม้ว่าจะสวมเสื้อผ้า แต่ตุ๊กตาที่นั่งอยู่นั้นอยู่ในท่าเดียวกับเหยื่อฆาตกรรม ขาแหกออกแบบแข็งทื่อ เห็นได้ชัดว่าฆาตกรต้องมีแรงบันดาลใจมาจากตุ๊กตาประเภทนี้

แต่เธอจะมาดูเพียงแค่นี้ไม่ได้ มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น เธอสะดุดตากับแถวหนังสือโฟโต้บุ๊คบนเชลฟ์ด้านล่าง นั่งย่อเข่าลงและเริ่มดึงออกมาดูทีละเล่มๆ ภายในหนังสือมีภาพวาดเรื่องราวผจญภัยลายเส้นสวยงาม เกี่ยวกับเด็กหญิงตัวน้อยที่หน้าเหมือนตุ๊กตาเด๊ะ แถมทั้งเด็กหญิงทั้งตุ๊กตาบนปกหนังสือยังสวมชุดเดรสเหมือนกันอีกด้วย ไรล์ลี่เข้าใจเลยว่าหนังสือและตุ๊กตาจริงๆแล้วมันคงถูกผลิตมาให้ขายคู่กันเป็นเซ็ต

ไรล์ลี่ตัวแข็งทื่อไปเมื่อเห็นภาพปกภาพหนึ่ง เด็กหญิงมีผมบลอนด์ยาวและดวงตาสีฟ้าเบิกโตเป็นประกายสดใส ชุดราตรีสีชมพูขาวมีรอยแต่งแต้มไปด้วยดอกกุหลาบคาดรอบบริเวณกระโปรง ผมเธอมัดไว้ด้วยริบบิ้นสีชมพู หนังสือมีชื่อว่า A Grand Ball for a Southern Belle (งานเลี้ยงยิ่งใหญ่เพื่อหญิงงามแห่งแดนใต้)

ไรล์ลี่ขนลุกซู่เมื่อเธอจ้องเข้าไปใกล้ๆหน้าของเด็กหญิง ตาของเด็กน้อยเป็นประกายสีฟ้าสดใส เบิกตากว้างและมีขนตาดำขลับขนาดใหญ่ ปากของเธออวบอิ่มและมีสีชมพูสว่างอยู่ในท่าฉีกยิ้มกว้างแบบเกินจริง ไม่มีอะไรต้องสงสัยแล้ว ไรล์ลี่มั่นใจว่าฆาตกรมีความหมกมุ่นในภาพตรงหน้านี้อย่างแน่นอน

และตอนนั้นเอง กระดิ่งก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับที่ลูกค้าทั้งสามเดินออกไปจากร้าน แมเดอลีนสาวเท้ากลับมาที่ห้องด้านหลัง เห็นชัดว่าโล่งอกที่ไรล์ลี่ไม่ได้ทำอะไรเสียหายอีก ไรล์ลี่ชี้หนังสือให้เธอดู

“คุณแมเดอลีน คุณมีตุ๊กตาที่มาเป็นเซ็ตกับหนังสือเล่มนี้มั้ยคะ” ไรล์ลี่ถาม

แมเดอลีนมองไปที่ภาพปก แล้วมองปราดไปที่ชั้นวาง

“ฉันคิดว่า ฉันน่าจะเคยมีอยู่หลายตัวไม่เมื่อใดก็เมื่อหนึ่งนะคะ” เธอตอบ “แต่ฉันไม่เห็นมันแล้ว” เธอคิดไปพักหนึ่งแล้วจึงพูดต่อว่า “มาคิดดูอีกที ฉันขายตัวสุดท้ายไปนานแล้ว”

ไรล์ลี่แทบจะเก็บเสียงสั่นของเธอไว้ไม่อยู่

“คุณแมเดอลีน ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากทำ แต่คุณ ต้อง ช่วยฉันหาชื่อของคนที่อาจจะเคยซื้อตุ๊กตาตัวนี้ไป ฉันไม่รู้จะบอกให้คุณทราบได้ยังไงว่ามันสำคัญมากแค่ไหน”

ตอนนี้แมเดอลีนดูเหมือนจะเห็นใจกับอาการอยู่ไม่ติดของไรล์ลี่

“ฉันขอโทษด้วย แต่คงไม่ได้” เธอตอบ “ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วย แต่ฉันช่วยไม่ได้ มันผ่านมาสิบหรือสิบห้าปีแล้ว ขนาดบันทึกของฉันยังไม่ได้เก็บข้อมูลไว้นานขนาดนั้นเลย”

ไรล์ลี่จิตตกทันที ทางตันอีกแล้วหรือนี่ เธอพยายามมากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้แล้ว มันเสียเวลาจริงๆที่กลับมาที่นี่

ไรล์ลี่หันหลังจะกลับ เธอเดินผ่านภายในร้านออกไปและเปิดประตู อากาศบริสุทธิ์ภายนอกกระทบจมูกเธอ พร้อมกับที่เธอรู้สึกสะดุดกับบางอย่าง กลิ่น อากาศบริสุทธิ์ภายนอกทำให้เธอตระหนักว่าอากาศภายในร้านมันไม่สด ไม่ใช่ไม่สดสิ แต่…กลิ่นมันฉุนต่างหาก ดูไม่ค่อยเข้ากันกับภาพลักษณ์อ่อนหวานดูเป็นกุลสตรีของร้านสักเท่าไหร่ มันคืออะไรกันนะ?

ไรล์ลี่ก็นึกรู้ทันที แอมโมเนีย แต่มันหมายความว่ายังไงล่ะ?

ทำตามเซ้นท์ของเธอ ไรล์ลี่

เปิดประตูออกไปได้ครึ่งทาง เธอก็หยุดและหันหลังกลับมามองแมเดอลีน

“วันนี้คุณได้ทำความสะอาดพื้นรึเปล่าคะ” ไรล์ลี่หันไปถาม

แมเดอลีนส่ายหน้า งงๆ

“ฉันจ้างบริษัทข้างนอกค่ะ” เธอตอบ “พวกเขาส่งพนักงานทำความสะอาดมา”

ไรล์ลี่ใจเต้นแรงขึ้น

“พนักงานทำความสะอาดเหรอคะ” เธอถามด้วยเสียงเบาราวกระซิบ

แมเดอลีนพยักหน้า

“เขาจะมาช่วงเช้า ไม่ได้มาทุกวันหรอกค่ะ เขาชื่อ เดิร์ก”

เดิร์ก เหรอ หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เนื้อตัวเย็นเฉียบไปหมด

“เดิร์กอะไรคะ” เธอถาม

แมเดอลีนยักไหล่

“ฉันต้องขอโทษ แต่ฉันไม่รู้จักนามสกุลของเขา” เธอตอบ “ฉันไม่ได้เป็นคนจ่ายค่าจ้างเขา บริษัทเอเจนซี่อาจจะเป็นคนจ่าย แต่อันที่จริงแล้วงานคุณภาพไม่ดีเท่าไหร่หรอกค่ะ ทำงานสะเพร่า เดิร์กออกจะพึ่งพาอะไรไม่ได้ ถ้าคุณอยากรู้ความจริงนะ”

ไรล์ลี่หายใจเข้าช้าๆพยายามทำจิตให้แข็งเข้าไว้

“เมื่อเช้าเขามาที่นี่หรือเปล่าคะ” เธอถาม

แมเดอลีนพยักหน้าโดยไม่มีเสียงตอบ

ไรล์ลี่เดินก้าวเข้าไปหาเธอ รวบรวมความจริงจังขึงขังที่สุด

“คุณแมเดอลีน” เธอแนะนำ “ไม่ว่าคุณจะทำวิธีไหน อย่าให้ผู้ชายคนนี้กลับเข้ามาในร้านของคุณอีก เป็นอันขาด”

แมเดอลีนซวนเซด้วยความช็อค

“คุณหมายความว่า เขาเป็น – ?”

“เขาเป็นบุคคลอันตราย อันตรายถึงชีวิต และฉันต้องตามตัวเขาให้เจอเดี๋ยวนี้ คุณมีเบอร์โทรศัพท์เขามั้ย พอรู้บ้างมั้ยคะว่าเขาพักที่ไหน”

“ฉันไม่รู้ คุณต้องถามบริษัทเอเจนซี่ของเขาดู” แมเดอลีนตอบด้วยเสียงกลัวๆ “พวกเขาต้องมีข้อมูลทั้งหมดแน่ๆ อ่ะนี่ เดี๋ยวฉันจะเอานามบัตรให้คุณ”

แมเดอลีนควานหาไปรอบโต๊ะและเจอเข้ากับนามบัตรของบริษัทเอเจนซี่จัดหาคนชื่อ มิลเล่อร์ สต๊าฟฟิ่ง เอเจนซี่ เธอส่งนามบัตรให้ไรล์ลี่

“ขอบคุณ” ไรล์ลี่บอกเกือบจะหายใจไม่ออก “ขอบคุณมากๆ”

โดยไม่เสวนาอะไรต่อ ไรล์ลี่รีบก้าวออกนอกร้านไปขึ้นรถและพยายามโทรศัพท์ไปที่บริษัทเอเจนซี่ โทรศัพท์ดังแล้วดังอีก ไม่มีบริการฝากข้อความ

เธอโน๊ตที่อยู่ไว้ในความจำแล้วเริ่มขับรถออกไป

*

บริษัท มิลเล่อร์ สต๊าฟฟิ่ง เอเจนซี่ อยู่ห่างไปอีกไมล์ อยู่อีกฟากหนึ่งของเชลลี่ฟอร์ด ตั้งอยู่ในอาคารอิฐมอญที่มีร้านรวงอยู่ด้านหน้า ดูแล้วน่าจะเปิดทำการมานานแล้วหลายปี

เมื่อไรล์ลี่ก้าวเข้าไปข้างใน เธอจึงเห็นอุปกรณ์การทำงานที่ล้าสมัยต่างๆ ไม่ได้ตามโลกเลย มีคอมพิวเตอร์เก่าเก็บล้าสมัยอยู่หนึ่งเครื่องในระยะสายตา สภาพภายในค่อนข้างพลุกพล่าน คนที่มาสมัครงานหลายคนนั่งกรอกแบบฟอร์มกันอยู่ที่โต๊ะยาว

อีกสามคน – ชัดเจนว่าเป็นลูกค้า – กำลังรุมอยู่ที่เค้าน์เตอร์ด้านหน้า พวกเขากำลังต่อว่าต่อขานเสียงดังพร้อมๆกันในคราวเดียวเรื่องปัญหาเกี่ยวกับพนักงานของเอเจนซี่

ผู้ชายผมยาวสองคนทำงานรับหน้าอยู่ที่โต๊ะ จัดการกับพวกลูกค้าที่มาต่อว่าและพยายามรับสายโทรศัพท์เข้า ดูน่าจะอายุประมาณยี่สิบกว่า ท่าทางเอื่อยเฉื่อย เห็นแล้วไม่น่าจะมีประสิทธิภาพในการจัดการเรื่องต่างๆสักเท่าไหร่

ไรล์ลี่ดันตัวเองเข้าไปจนถึงด้านหน้า ตรงที่เธอเห็นชายหนุ่มอายุน้อยกำลังสับรางรับโทรศัพท์อยู่ ป้ายชื่อเขียนว่า “เมลวิน”

“ดิฉันเจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอ ไรล์ลี่ เพจ” เธอประกาศ หวังว่าในความสับสันอลหม่านนี้ เมลวินจะไม่ขอดูตราประจำตัวของเธอ “ฉันมาที่นี่เพื่อสืบคดีฆาตกรรม คุณเป็นผู้จัดการรึเปล่า”

เมลวินยักไหล่ “คงใช่มั้ง”

จากสีหน้าว่างเปล่าของเขา ไรล์ลี่คิดว่าถ้าเขาไม่เมายาก็ต้องไม่ฉลาดแน่ หรือไม่ก็ทั้งคู่ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้สนใจจะดูบัตรดูตราอะไร

“ดิฉันกำลังตามหาพนักงานของคุณที่ทำงานให้ร้านของคุณแมเดอลีน” เธอบอก “พนักงานทำความสะอาดชื่อ เดิร์ก คุณแมเดอลีนเหมือนจะไม่ทราบนามสกุลของเขา”

เมลวินพึมพำกับตัวเอง “เดิร์ก เดิร์ก เดิร์ก … อ๋อ ใช่ จำได้แล้ว ‘เดิร์ก เดอะ ดิ๊ก’ พวกเราเคยเรียกเขาแบบนั้น” แล้วเขาจึงตะโกนออกไปถามคนอื่นๆ “เฮ้ยแรนดี้ เดิร์ก เดอะ ดิ๊ก ไปไหนแล้ววะ”

“เราไล่เขาออกไปแล้วไง” แรนดี้ตอบ “เขามาสายอยู่เรื่อย เวลาที่คิดจะโผล่มาอ่ะนะ เห็นแล้วรำคาญลูกนัยย์ตาอย่างแรง”่

“ไม่น่าเป็นไปได้นะคะ” ไรล์ลี่พูด “คุณแมเดอลีนบอกว่าเขายังทำงานให้ที่ร้านอยู่ เขาเพิ่งจะไปทำงานที่นั่นเมื่อเช้านี้เอง”

เมลวินงงเป็นไก่ตาแตก

“ผมมั่นใจว่าผมไล่เขาออกไปแล้วนะ” เขาตอบ เขานั่งลงตรงหน้าคอมพิวเตอร์รุ่นเดอะและเริ่มทำการค้นหาอะไรบางอย่าง “ถูกแล้วล่ะ เราไล่เขาออกไปแล้ว ประมาณเมื่อสองอาทิตย์ก่อน”

เมลวินหรี่ตามองที่หน้าจอ ยิ่งงงหนักเข้าไปอีก

“เฮ้ย นี่มันแปลกๆละ” เขาเอ่ยขึ้น “ทำไมคุณแมเดอลีนยังจ่ายเช็คมาให้เราอยู่อีกในเมื่อเขาไม่ได้ทำงานที่นี่แล้ว คงต้องมีใครโทรไปแจ้งเธอหน่อยนะ เธอเสียเงินฟรีไปอื้อเลย”

สถานการณ์เริ่มเด่นชัดแล้วสำหรับไรล์ลี่ ทั้งๆที่โดนไล่ออกและไม่ได้รับเงินค่าจ้างแล้ว เดิร์กยังคงกลับไปทำงานที่ร้านของแมเดอลีนต่ออีก เขาต้องมีเหตุผลส่วนตัวในการกลับไปทำงานที่นั่น – เหตุผลชั่วร้ายพรรค์นั้น

“เขามีนามสกุลว่าอะไร” ไรล์ลี่ถาม

เมลวินกลอกตาไปทั่วหน้าจอคอมพิวเตอร์ เห็นชัดว่าน่าจะกำลังดูทะเบียนประวัติพนักงานของเดิร์กอยู่

“มอนโร” เมลวินตอบ “คุณอยากรู้อะไรอีกมั้ย”

เธอโล่งใจที่เมลวินไม่ได้เคร่งครัดนักกับการแชร์ข้อมูลที่น่าจะเป็นส่วนตัวนี้กับเธอ

“ฉันอยากได้ที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์” ไรล์ลี่บอก

“เขาไม่ได้ให้เบอร์ติดต่อไว้” เมลวินตอบ ตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอ “แต่ผมมีที่อยู่ 1520 ถนนลินน์”

ถึงตอนนี้ แรนดี้ดูจะสนใจบทสนทนานี้ซะแล้ว เขามองข้ามไหล่เมลวินมาดูที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

“เดี๋ยวก่อน” แรนดี้เรียกไว้ “ที่อยู่นั่นมันไม่มีจริงซะหน่อย บ้านเลขที่บนถนนลินน์ ไม่มีเลขสูงอย่างนั้น”

ไรล์ลี่ไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย เดิร์ก มอนโร คนนี้ต้องไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาพักอยู่ที่ไหนอยู่แล้ว

“แล้วเลขบัตรประชาชนล่ะ” เธอถาม

“หาเจอละ” เมลวินตอบ พร้อมกับเขียนเลขลงบนกระดาษแล้วส่งต่อให้ไรล์ลี่

“ขอบคุณ” ไรล์ลี่กล่าว หยิบกระดาษแล้วเดินออกไป พอเดินออกมาถึงด้านนอกแล้วเธอจึงโทรหาบิล

“ว่าไง ไรล์ลี่” บิลทักเมื่อรับสาย “ผมก็หวังว่าจะมีข่าวดีมาบอกคุณนะ แต่นักจิตเวชของเราสอบปากคำคอสโกรฟแล้ว และเขาเชื่อว่าหมอนั่นไม่มีปัญญาฆ่าใครได้ ผู้หญิงสี่คนยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย เขาบอกว่า – ”

“บิล” เธอขัดจังหวะ “ฉันได้ชื่อมาแล้ว – เดิร์ก มอนโร เขาเป็นคนของเราแน่ ฉันมั่นใจ ฉันไม่รู้ว่าเขาพักอยู่ไหน คุณเช็คเลขบัตรประชาชนเขาให้หน่อยได้มั้ย ตอนนี้เลย

บิลจดตัวเลขแล้วปรับโหมดโทรศัพท์เป็นรอสาย ไรล์ลี่เดินไปเดินมาอยู่บนฟุตบาทอย่างกระวนกระวายระหว่างที่รอ แล้วในที่สุด บิลก็กลับเข้ามาในสาย

“ผมได้ที่อยู่มาแล้ว เป็นไร่หรือฟาร์ม อยู่ประมาณสามสิบไมล์ออกไปทางตะวันตกของเชลลี่ฟอร์ด เป็นถนนชนบท”

บิลอ่านที่อยู่ให้เธอฟัง

“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” ไรล์ลี่บอก

บิลละล่ำละลัก

“ไรล์ลี่ คุณพูดอะไร ให้ผมเรียกทีมสนับสนุนไปที่นั่นก่อน ผู้ชายคนนี้มันอันตราย”

ไรล์ลี่รู้สึกทั้งเนื้อทั้งตัวเธอมันยิบๆยับๆเต็มไปด้วยแรงสูบฉีดของอดรินาลีน

“อย่ามาเถียงกับฉัน บิล” เธอบอก “คุณควรจะรู้ดีกว่านี้ตั้งนานแล้วนะ”

ไรล์ลี่วางสายโดยไม่บอกลาซักคำ ตอนนี้กำลังขับรถดิ่งไปที่นั่นแล้ว

บทที่ 34

เมื่อบ้านไร่เข้ามาอยู่ในระยะสายตา ไรล์ลี่รู้สึกขัดแย้งในตัวเองอย่างที่เธอไม่เคยนึกมาก่อน ราวกับกำลังขับรถเข้าไปในภาพวาดสีน้ำมันของชนบทสวยสงบในอเมริกา บ้านขอบไม้ระแนงสีขาวถูกโอบล้อมไปด้วยหุบเขาเล็กๆท่าทางอบอุ่นดูสบาย ตัวบ้านนั้นเก่าแต่ชัดเจนว่าได้รับการดูแลให้อยู่ในสภาพดี

สิ่งปลูกสร้างภายนอกกระจัดกระจายอยู่บนพื้นที่ใกล้ๆ ไม่ได้มีสภาพดีเท่ากับตัวบ้าน เช่นเดียวกับยุ้งฉางขนาดใหญ่ที่ดูประหนึ่งจะพังมิพังแหล่ หากแต่สิ่งก่อสร้างเหล่านั้นกลับดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้นจากความชำรุดทรุดโทรมของมันเอง

ไรล์ลี่จอดรถไว้ห่างจากตัวบ้านเล็กน้อย เธอตรวจสอบกระบอกปืนในปลอกแล้วจึงลงจากรถ หายใจเข้าเอาอากาศบริสุทธิ์ของชนบทเข้าเต็มปอด รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย

ที่นี่มันไม่ควรจะวิจิตรงดงามอย่างนี้เลย เธอคิดในใจ แม้ตัวเองก็รู้ว่าแบบนี้แหละถึงจะเข้าเค้าแล้ว ตั้งแต่ที่เธอได้คุยกับพ่อ เธอก็สำนึกได้อยู่ลางๆแล้วว่ารังกบดานของฆาตกรน่าจะต้องเป็นสถานที่สวยงามน่าอยู่

แต่อย่างไรก็ตาม มีความอันตรายแฝงอยู่ในสถานที่นี้ที่เธอเองก็ไม่ได้เตรียมตัวมาเจอ มันคืออันตรายของการถูกมอมเมาให้หลงไหลในเสน่ห์ของสิ่งรอบตัว การไม่ระวังภัยเมื่ออยู่ที่นี่ เธอต้องเตือนสติตัวเองว่าความชั่วร้ายมันสวมรอยอยู่ในความสวยงามนี้เช่นกัน รู้แน่ว่าเดี๋ยวเธอจะต้องได้เผชิญหน้ากับความโหดร้ายของสถานที่แห่งนี้ในไม่ช้า แต่เธอยังไม่รู้ว่าเธอจะไปเผชิญหน้ากับมันได้ที่ไหน

เธอเหลียวมองไปรอบๆ มองไม่เห็นรถกระบะอยู่ในพื้นที่ ถ้านายเดิร์กไม่ได้กำลังขับรถออกไปไหนซักแห่ง รถกระบะก็ต้องอยู่ในที่ใดที่หนึ่งของสิ่งปลูกสร้างรอบๆนี้ หรือไม่ก็อยู่ในยุ้งฉาง ตัวเขาเองอาจอยู่ตรงไหนก็ได้ มันแน่นอนอยู่แล้ว – ว่าอาจจะอยู่ในสิ่งปลูกสร้างข้างนอกนี้แหละ มีความเป็นไปได้ แต่เธอตัดสินใจที่จะเช็คภายในบ้านก่อนเป็นที่แรก

เสียงหนึ่งทำให้เธอสะดุ้งเฮือก ภาพจากหางตาของเธอมันบอกว่าเป็นการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของบางสิ่งที่มีขนฟู แต่ก็เห็นเพียงแค่ฝูงไก่หยิบมือหนึ่งเท่านั้น แม่ไก่จิกหาหนอนกินอยู่บนพื้นใกล้ๆ ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวนอกจากต้นหญ้าสูงปลายแหลมกับใบไม้เวลาถูกสายลมอ่อนโยนพัดผ่านมา เธอรู้สึกโดดเดี่ยว

ไรล์ลี่เคลื่อนที่เข้ามาใกล้บ้านไร่ เมื่อมาถึงบันไดเธอชักปืนออกมาแล้วเดินขึ้นไปบนเฉลียง เธอเคาะประตูหน้าแต่ไม่มีใครตอบรับจึงเคาะอีกรอบ

“มีพัสดุส่งถึงคุณ เดิร์ก มอนโร ค่ะ” เธอตะโกนเข้าไปภายใน “ช่วยเซ็นต์พัสดุให้ด้วยค่ะ”

ยังคงเงียบ

ไรล์ลี่เดินออกมาตรงเฉลียงแล้วเริ่มวนสำรวจรอบตัวบ้าน หน้าต่างอยู่สูงเกินไปไม่สามารถส่องเข้าไปดูภายในได้ และเธอพบว่าประตูหลังก็ล็อคไว้ด้วย

เธอเดินกลับมาที่ประตูหน้าและเคาะประตูอีกรอบ ยังคงมีแต่ความเงียบงัน กลอนประตูเป็นแบบธรรมดาโบราณๆ เธอพกกุญแจผีมาด้วยอยู่ในกระเป๋าถือ เผื่อไว้สำหรับเหตุการณ์แบบนี้ ยังไงซะแค่ประแจอันเดียวก็สามารถกระเทาะลูกปิดเปิดออกได้อยู่แล้ว

ไรล์ลี่เหน็บปืนเก็บเข้าปลอกและมองหาประแจ เธอแงะมันลงที่กลอนประตู งัดแล้วบิดจนตัวล็อคหมุนไปอีกด้าน เมื่อเธอลองบิดลูกบิดเข้าไปประตูก็เด้งเปิดออก เธอชักปืนกลับมาไว้กับตัวอีกครั้งแล้วเดินเข้าไปภายในบ้าน

การตกแต่งภายในดูวิจิตรงดงามดังภาพวาดเหมือนกันกับภายนอก ช่างเป็นบ้านชนบทหลังเล็กที่ไร้ที่ติ สะอาดและเป็นระเบียบมาก มีเก้าอี้นุ่มขนาดใหญ่สองตัวอยู่ในห้องนั่งเล่นมีโครเชถักผืนสีขาวอยู่ตรงที่วางแขนกับพนักพิงหลัง

สภาพห้องทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าสมาชิกในบ้านอาจจะเดินออกมาต้อนรับในนาทีไหนก็ได้ แต่พอเพ่งพินิจดูรอบตัวดีๆแล้ว ความรู้สึกแบบนั้นก็มลายหายไป อันที่จริงบ้านหลังนี้ดูเหมือนไม่มีคนอยู่เลยด้วยซ้ำ ทุกอย่างดูเข้าที่เป็นระเบียบเกินไป

เธอคิดย้อนไปถึงคำพูดของพ่อเธอ

มันอยากกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง อยากย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้น

นั่นแหละคือสิ่งที่ เดิร์ก กำลังพยายามทำอยู่ที่นี่ แต่กำลังล้มเหลวเพราะชีวิตของเขามันมีตำหนิอย่างไม่สามารถแก้ไขอะไรได้มาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว เขาคงต้องรู้ข้อนี้แน่นอน ถึงได้ทรมานเพราะมันแบบนี้

แทนที่จะหาทางกลับไปมีความสุขเหมือนในวัยเด็ก เขากลับกักขังตัวเองอยู่ในโลกจอมปลอม – เหมือนตู้โชว์ในพิพิธภัณฑ์วัตถุโบราณ ผ้าปักถูกอัดเข้ากรอบแล้วแขวนไว้บนผนัง ไรล์ลี่เขยิบเข้าไปดูใกล้ๆ

รอยปักแสดงให้เห็นเป็นรูปผู้หญิงในชุดราตรียาวมือถือร่มกันแดด ข้างใต้เธอนั้นมีรอยปักเป็นคำว่า…

หญิงงามแห่งแดนใต้นั้น มีสิ่งนี้

งามสง่า

สุภาพนอบน้อม

มีสมบัติผู้ดี …

ลิสยังมีร่ายต่อ แต่ไรล์ลี่ไม่ได้สนใจจะอ่านส่วนที่เหลือ เธอได้รับสารที่สำคัญสำหรับเธอแล้ว ผู้ปักผ้าก็มีแต่ฝันกลางวันต่อไป เห็นได้ชัดว่า ไร่แห่งนี้ไม่เคยมีการทำไร่ ไม่มีหญิงงามแห่งแดนใต้ไหนเคยอยู่ที่นี่ ไม่มีใครเคยนั่งจิบชาหวานและชี้นิ้วสั่งบริวาร

แต่อย่างไรเสีย จินตนาการนี้คงจะต้องสำคัญกับคนที่เคยอยู่ที่นี่ – หรือเคยอยู่ที่นี่ในอดีต บางทีอาจมีใครเคยซื้อตุ๊กตา – ตุ๊กตาที่เป็นตัวแทนของหญิงงามแห่งแดนใต้จากหนังสือนิยาย

เงี่ยหูฟังเสียงอย่างตื่นตัว ไรล์ลี่เดินเข้าไปในโถงทางเดินอย่างเงียบเชียบ ด้านหนึ่งประตูแบบโค้งเปิดออกไปสู่ห้องกินข้าว

ความรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกอดีตยิ่งเข้มข้นขึ้น แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านลายลูกไม้ริมกำแพงเข้ามาภายใน โต๊ะและเก้าอี้ถูกวางไว้อย่างไม่มีที่ติ ราวกับรอสมาชิกในบ้านมากินข้าว แต่เหมือนเดิม ห้องกินข้าวนี้ก็ดูเหมือนไม่ได้ถูกใช้งานมานานแล้ว

อีกฟากหนึ่งของโถงทางเดินเป็นห้องครัวกว้างตกแต่งแบบสมัยก่อน ตรงนั้นก็เหมือนกัน ทุกอย่างอยู่ในที่ของมัน เป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนไม่เคยถูกใช้

ด้านหน้าของเธอ ที่สุดปลายทางของโถงทางเดิน เป็นประตูปิดอยู่ ขณะที่ไรล์ลี่เดินตรงไปทางนั้น รูปภาพใส่กรอบบนผนังที่แปะไว้อยู่เป็นกลุ่มดึงดูดความสนใจของเธอ เธอจ้องดูมันด้วยความพินิจพิเคราะห์ขณะที่เดินผ่าน ดูเป็นภาพครอบครัวธรรมดาๆ บางรูปเป็นภาพขาวดำ บ้างก็เป็นภาพสี เป็นภาพเก่าสมัยอดีตกาล – อาจจะนานเป็นศตวรรษ

ภาพที่เธอเห็นเป็นภาพที่เห็นได้ทั่วไปในทุกครัวเรือน – พ่อแม่ ปู่ย่าตายาย ลูกหลาน และโต๊ะกินข้าวที่มีอาหารงานเลี้ยงหรืองานเฉลิมฉลองวางเรียงรายเต็มโต๊ะ หลายภาพมันจางไปแล้ว

ภาพหนึ่งที่ไม่ได้ดูเหมือนมีอายุยาวนานเป็นสิบยี่สิบปีเป็นภาพของเด็กชายที่โรงเรียน – เด็กนักเรียนชายแต่งตัวสะอาดสะอ้านพร้อมทรงผมใหม่กับรอยยิ้มฝืนๆ ด้านขวาของภาพเป็นรูปผู้หญิงยืนกอดเด็กหญิงคนหนึ่งในชุดกระโปรงระบาย

แต่แล้ว ด้วยความช็อคเล็กๆ ไรล์ลี่สังเกตเห็นว่าทั้งเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายมีใบหน้าที่เหมือนกัน อันที่จริงพวกเขาคือคนๆเดียวกัน เด็กหญิงที่ยืนอยู่กับผู้หญิงในรูป ไม่ใช่ผู้หญิงจริงๆ แต่เป็นเด็กนักเรียนชายที่ถูกจับใส่ชุดเดรสกับวิกผม ไรล์ลี่ชักกลัว สีหน้าของเด็กชายมันบอกเธอว่านี่ไม่ใช่การแต่งคอสเพลย์ล้อเล่นกันหรือว่าเด็กชายเต็มใจจะแต่งเอง รอยยิ้มของเด็กชายในรูปดูอมทุกข์และเศร้าหมอง – ออกจะดูโกรธและเกลียดชังด้วยซ้ำ

รูปสุดท้ายเป็นรูปเด็กชายตอนอายุประมาณสิบขวบ เขาอุ้มตุ๊กตาอยู่ มีผู้หญิงยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มที่ดูไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ไรล์ลี่เขยิบเข้าไปดูตุ๊กตาใกล้ๆและแทบหยุดหายใจ

นั่นยังไง – ตุ๊กตาที่เหมือนกันกับรูปบนปกหนังสือในร้านแมเดอลีน มันเหมือนกันเปี๊ยบ ผมบลอนด์ยาวสีทอง ตาสีฟ้าสว่างสดใส ดอกกุหลาบ และริบบิ้นสีชมพู หลายปีก่อนผู้หญิงในรูปเคยให้ตุ๊กตาตัวนี้กับเด็กชาย เธอน่าจะบังคับเอาให้เขาเป็นแน่ หวังให้เขารักและดูแลมัน

หน้าตาอมทุกข์ของเด็กชายมันบ่งบอกถึงเรื่องจริง ครั้งนี้เขาฝืนยิ้มไม่ออก หน้าของเขาขมวดปมด้วยความขยะแขยงและเกลียดชังตัวเอง ภาพถ่ายใบนี้เก็บภาพช่วงเวลาที่บางอย่างแตกหักในตัวเขา ไม่มีวันจะกลับมารวมเป็นหนึ่งได้อีก จุดนั้นเอง ที่ภาพของตุ๊กตาหลอมรวมกับจินตนาการวัยเด็กอันโหดร้าย เขาสลัดมันไม่หลุด ไม่มีวันหลุดพ้น กลายเป็นภาพที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่กับบรรดาเหยื่อเหล่านั้น

ไรล์ลี่เบือนหน้าจากภาพ แล้วเดินตรงไปที่ประตูบานปิดตรงสุดโถงทางเดิน กลืนน้ำลายอย่างยากเย็น

นั่นไง อยู่ตรงนั้น เธอคิดในใจ

เธอแน่ใจว่าใช่ ประตูเป็นตัวกั้นระหว่างคนตาย ความประดิษฐ์ ความสวยงามจอมปลอมของบ้านชนบทหลังนี้และความจริงอันแสนโหดร้ายที่อยู่เบื้องหลัง ห้องนั้นเป็นที่ที่ความสงบสุขจอมปลอมจะถูกกระชากออกไปตลอดกาล

มือขวาถือปืน เธอใช้มือซ้ายเปิดประตูเข้าไป ในห้องมืดสนิท แม้ว่าแสงจากห้องโถงที่ลอดเข้าไปจะเพียงสลัวๆ แต่เธอก็เห็นชัดว่าสภาพภายในมันช่างแตกต่างจากส่วนอื่นๆของบ้านราวฟ้ากับเหว พื้นห้องสกปรกเต็มไปด้วยเศษซากเศษตะกอน

เธอเจอสวิตช์ไฟอยู่ด้านข้างประตูจึงกดเปิดขึ้น หลอดไฟดวงเดียวห้อยอยู่ด้านบนเผยให้เห็นฝันร้ายเบื้องหน้า สิ่งแรกที่เธอเห็นคือ แท่งเหล็กแป็บที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง ยึดติดไว้บนพื้นและเพดาน คราบเลือดบนพื้นบ่งบอกให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยินดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ เกินกว่าเธอจะรับไหว

ไม่มีใครอยู่ในห้อง ไรล์ลี่ตั้งสติและก้าวไปข้างหน้า หน้าต่างโดนตอกปิดหมด ไม่มีแสงอาทิตย์ กำแพงสีชมพูเต็มไปด้วยสีเพ้นท์รูปภาพจากหนังสือนิยายที่สะพรึงไปด้วยรอยมือปาด

เฟอร์นิเจอร์ของเด็ก – เก้าอี้ลูกไม้ และม้านั่งสำหรับเด็กหญิง – ล้มระเนระนาดและแตกหัก ซากตุ๊กตาโดนโยนทิ้งไว้ทุกที่ – อวัยวะที่ถูกตัด และหัว และเศษผม ยังมีวิกผมของตุ๊กตาถูกตอกติดไว้กับกำแพง

ใจเต้นแรงด้วยความกลัว ด้วยความโกรธ จำได้แม่นถึงการโดนกักขังของตัวเอง ไรล์ลี่เดินลึกเข้าไปในห้อง ตะลึงไปกับภาพที่เห็น ความฉุนเฉียว ความเวทนา ที่เธอสัมผัสได้จากที่นี่

จู่ๆก็มีเสียงขลุกขลิกมาจากด้านหลังเธอ และ ทันใดนั้น ไฟก็ดับลง

ด้วยความตื่นตระหนกเธอหันหลังไปจะยิงใส่แต่พลาด วัตถุแข็งและหนักกระแทกลงมาที่แขนเธออย่างแรง อาวุธของเธอกระเด็นหายไปในความมืด

ไรล์ลี่พยายามหลบหมัดต่อไป แต่กลับโดนวัตถุทั้งแข็งและมีน้ำหนักฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม เสียงกระโหลกแตกดังออกมา เธอร่วงลงพื้นตะเกียกตะกายเข้าไปตรงมุมมืดของห้อง เสียงฟาดยังดังก้องอยู่ในหู เลือดคั่งจนเห็นดาววิบวับในความมืดมิดของสมอง เธอรู้ตัวดีว่าโดนทำร้าย พยายามดิ้นรนให้มีสติสัมปชัญญะ แต่กลับรู้สึกเหมือนมือกำทรายที่ค่อยๆร่วงออกตามร่องนิ้ว

นั่นไง มันอีกแล้ว – เปลวไฟสีขาวที่สาดผ่านความมืดมิดเข้ามา ค่อยๆทีละน้อย แสงระยิบระยับค่อยๆเผยให้เห็นใบหน้าของคนที่ถือมันมา

คราวนี้เป็นแม่ของเธอเอง กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าของไรล์ลี่ ที่รอยบาดเจ็บจากกระสุนตรงกลางหน้าอกมีเลือดซึมออกมา ใบหน้าขาวซีดและไร้อารมณ์ใดๆ แต่เมื่อแม่ของเธออ้าปากพูด กลับเป็นเสียงของพ่อเธอที่ดังออกมา

“ไรล์ลี่ เธอกำลังทำผิดไปหมดทุกอย่าง”

ไรล์ลี่รู้สึกเวียนหัวคลื่นไส้ ทุกอย่างรอบตัวหมุนติ้ว โลกของเธอทำไมดูไม่สมเหตุผลเลย แม่ของเธอทำอะไร ยืนถืออุปกรณ์ทรมานนี่ทำไม? ทำไมเสียงพูดกลายเป็นเสียงของพ่อ?

เธอตะโกนออกมา “ทำไมถึงไม่ใช่ปีเตอร์สัน”

ทันใดนั้น เปลวไฟก็ดับลง เหลือไว้เพียงแต่แสงจากภาพหลอน

อีกครั้ง ที่เธอได้ยินเสียงของพ่อคำรามกึกก้องในความมืดสนิท

“นั่นมันเรื่องของเธอ ที่อยากจะจัดการความชั่วร้ายในโลก – ทีเดียวพร้อมกัน เธอต้องเลือกดีๆ จัดการทีละหนึ่ง”

สมองของเธอยังคงแหวกว่าย ไรล์ลี่พยายามทำความเข้าใจความหมายที่พ่อสื่อ

“จัดการทีละหนึ่ง” เธอพึมพำเบาๆ

สติสัมปชัญญะของเธอค่อยๆเลือนลางและหลุดลอยไป ราวกับจะเย้ยเธอด้วยความกระจ่างชัดในความไร้สติแบบนี้ เธอเห็นประตูเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย เงาของชายผู้หนึ่งทับกับแสงไฟสลัวจากแสงที่โถงทางเดิน ตาของเธอมองไม่ออกว่าเขาเป็นใคร

เขาถืออะไรบางอย่าง – ชะแลง เธอเห็นชัดแล้ว มันสวมถุงเท้า แสดงว่ามันน่าจะอยู่ที่ไหนซักแห่งภายในบ้านมาโดยตลอด รอเวลาที่เหมาะสมเพื่อออกมาจัดการกับเธอ

ทั้งแขนทั้งหัวเธอเจ็บอย่างมาก รู้สึกเหมือนมีของเหลวอุ่นๆหนืดๆอยู่ด้านข้างกะโหลก เธอเลือดออก แล้วมันก็ไหลออกมามาก เธอพยายามดิ้นรนให้มีสติ

เธอได้ยินเสียงชายคนนั้นหัวเราะ และเป็นเสียงหัวเราะที่ไม่คุ้นหูเอาเสียเลย สมองเธอกลายเป็นสับสน เสียงหัวเราะอันโหดเหี้ยมและเย้ยหยันอยู่ในความมืด มันไม่ใช่เสียงของปีเตอร์สัน แล้วไหนล่ะคบเพลิง? ทำไมทุกอย่างมันไม่เหมือนกัน?

เธอพยายามคลำหาทางออก หาความจริงของเหตุการณ์ภายในหัวสมอง

คนๆนี้ไม่ใช่ปีเตอร์สัน เธอบอกกับตัวเอง มันคือ เดิร์ก มอนโร

ไรล์ลี่กระซิบกับตัวเองเสียงดัง “จัดการทีละหนึ่ง”

สัตว์ประหลาดตัวนี้มันตั้งใจจะฆ่าเธอ

มือเธอก่ายไปรอบพื้น ปืนของเธออยู่ไหน?

ชายผู้นั้นเดินตรงมาหาเธอ ใช้มือเดียวเหวี่ยงชะแลง หวดอากาศ ไรล์ลี่เหยียดตัวลุกขึ้นยืนได้ครึ่งหนึ่งก่อนที่มันจะหวดชะแลงมาผ่านไหล่และฟาดเธอล้มลงอีกรอบ เธอเตรียมใจไว้รับแรงกระแทกอีกครั้ง แต่แล้วกลับได้ยินเสียงชะแลงตกกระทบพื้น

มีบางอย่างคล้องอยู่รอบขาซ้ายและดึงเธอ มันเอาเชือกมาคล้องขาซ้ายแล้วลากเธออย่างช้าๆผ่ากลางห้อง ผ่านกองขยะ และมุ่งตรงไปที่แท่งเหล็กแป็บตรงกลางห้อง เป็นที่ๆหญิงสาวทั้งสี่คนได้รับความทุกข์ทรมานจนตาย

ไรล์ลี่พยายามจะตรวจสอบความคิดของมัน เธอไม่ได้ถูกมันต้อนหรือเลือกมา มันไม่เคยเห็นเธอซื้อตุ๊กตาตัวที่เกลียดนักหนา แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ตั้งใจจะใช้เธออย่างคุ้มค่า มันจะทำให้เธอเป็นเหยื่อรายที่ห้า ตั้งใจให้เธอทุกข์ทรมาน เธอจะต้องตายอย่างเจ็บปวด

แม้จะรู้อย่างนั้น ไรล์ลี่ยังมองเห็นแสงแห่งความยุติธรรม อีกไม่นานบิลและทีมสนับสนุนจะมาถึงที่นี่ เดิร์กจะทำยังไงเมื่อเอฟบีไอถล่มเข้าบ้าน? มันต้องฆ่าเธอแน่ และทันทีด้วย มันคงไม่มีวันปล่อยให้เธอได้รับการช่วยเหลือ แต่มันก็ต้องพบจุดจบเช่นกัน

แต่ทำไมเธอจะต้องเป็นเหยื่อรายสุดของมันด้วย ภาพหน้าของคนที่เธอรักลอยมา – เอพริล บิล – แม้กระทั่งพ่อ ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าเธอกับมันมีความเข้าใจความป่าเถื่อนที่เหมือนกัน ความเข้าใจในความชั่วร้ายไม่มีที่สิ้นสุดของโลกนี้ ไรล์ลี่นึกถึงหน้าที่ที่เธอมีชีวิตอยู่เพื่อทำมันให้สำเร็จ และแล้วความเด็ดเดี่ยวค่อยก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เธอจะไม่ยอมให้มันจัดการเธอได้ง่ายๆ เธอจะตายในวิธีของเธอเอง ไม่ใช่ของมัน

เธอป่ายมือไปรอบพื้นและเจอเข้ากับวัตถุแข็งๆ – ไม่ใช่ชิ้นส่วนของตุ๊กตา แต่เป็นบางอย่างที่แข็งและคม เธอจับด้ามมีดแน่น แน่ใจว่าจะต้องเป็นมีดที่มันเคยใช้กับเหยื่อทั้งสี่คน

เวลาคลานไปอย่างเอื่อยๆ เธอเพิ่งเห็นว่าเดิร์กพันเชือกไว้รอบแท่งเหล็กแป็บแล้ว และมันกำลังใช้เชือกดึงขาเธอขึ้นไปตอนนี้

มันหันหน้าไปทางอื่น มั่นใจเกินไปว่าเธอเสร็จมันแน่แล้ว ดูกำลังหมกมุ่นกับการผูกเธอไว้กับแท่งเหล็กแป็บ – หรือบนแท่งเหล็กแป็บ มันจะทำอะไรกับเธอหลังจากนี้ล่ะ

ความไม่ทันระวังตัวของมันเปิดโอกาสให้ไรล์ลี่ช่วงหนึ่ง แค่เพียงช่วงเดียวเท่านั้น ก่อนที่มันจะหันกลับมา ยังนอนคว่ำอยู่บนพื้น เธอพยายามดันตัวขึ้นในท่านั่ง มันเห็นและกำลังจะหันกลับมา แต่เธอเร็วกว่า ใช้ขาขวาดันตัวขึ้นมาเผชิญหน้ากับมัน

เธอเสียบมีดลงไปในท้องมัน แล้วดึงออกมา และแทงซ้ำลงไปอีก ซ้ำแล้วซ้ำอีก ได้ยินเสียงมันหวีดและร้องครวญคราง ไรล์ลี่ยังแทงต่อไปซ้ำๆอย่างบ้าคลั่งจนกระทั่งสลบไป

บทที่ 35

ไรล์ลี่เงี่ยหูฟังเสียง ทั้งร่างกายเจ็บปวดไปหมด โดยเฉพาะตรงหัวไหล่กับศีรษะ หน้าของบิลเข้ามาอยู่ในทัศนวิสัย นี่เธอฝันไปหรือเปล่า?

“บิล?” เธอถาม

เขายิ้มอย่างโล่งอก ในมือเขามีอะไรนุ่มๆกดอยู่ที่ศีรษะของเธอ กำลังห้ามเลือดที่ไหล

“ยินดีต้อนรับกลับ” เขาบอก

ไรล์ลี่เห็นว่าเธอยังอยู่ในห้อง กับเสาแท่งเหล็กแป็บใกล้ๆ ความตื่นตระหนกกลับเข้ามา

“เดิร์กอยู่ไหน” เธอถามขึ้น

“ตายแล้ว” บิลตอบ “คุณก็ให้มันได้รับกรรมอย่างสาสมไปแล้วนี่”

ไรล์ลี่ยังงงๆเหมือนอยู่ในฝัน

“ฉันต้องเห็น” เธอหายใจขัด แต่ก็หันหน้าไปมองได้ เธอเห็นเดิร์กนอนเหยียดอยู่กลางพื้นห้อง หน้าคว่ำจมกองเลือด ตาเบิกโพลงไม่มีกระพริบตา

บิลจับหน้าไรล์ลี่หันกลับไปทางเขา

“อย่าพยายามขยับเขยื้อน” เขาบอก “คุณเจ็บหนักเหมือนกัน คุณจะไม่เป็นอะไรหรอก แต่ว่าเสียเลือดมากไปหน่อย”

อาการวิงเวียนมึนๆของเธอมันบอกว่าบิลนั้นพูดถูก เธอพูดออกมาห้าพยางค์ก่อนจะสิ้นสติสัมปชัญญะไปอีกครั้ง

“จัดการทีละคน”

บทที่ 36

เจ้าหน้าที่พิเศษ เบรนท์ เมอเรดิธ ปิดซองเอกสารหนาที่ด้านในเต็มไปด้วยภาพถ่ายและรายงาน พร้อมโน๊ตแสดงให้เห็นว่าคดีจบลงอย่างเป็นที่น่าพอใจ ไรล์ลี่เองก็รู้สึกพอใจ และเธอมั่นใจว่าบิลกลับฟลอเรสก็พอใจไม่แพ้กัน พวกเขานั่งรวมกันอยู่ที่โต๊ะในห้องประชุมของศูนย์วิเคราะห์พฤติกรรม หากไรล์ลี่ไม่ได้โดนพันแผลไว้ทั่วและเจ็บไปทั้งตัวแบบนี้ ช่วงเวลาแบบนี้คงจะเพอร์เฟ็คมาก

“สรุป แม่ของเดิร์กอยากได้ลูกสาวมากกว่าลูกชาย” เมอเรดิธอธิบาย “เธอพยายามจะเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นหญิงงามแห่งแดนใต้” นั่นก็น่าจะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของปัญหา คงไม่มีใครรู้ได้ว่าเขาโตมายังไงและต้องเจออะไรมาบ้าง”

บิลเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“อย่าไปสงสารเขาให้มากเลย” เขาขัดจังหวะ “ไม่ใช่ทุกคนที่มีวัยเด็กแย่ๆจะโตขึ้นมาเป็นฆาตกรที่ชอบใช้ความรุนแรง เขาเป็นคนเลือกทุกอย่างด้วยตัวเอง”

ทั้งเมอเรดิธและฟลอเรสพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“แล้วมีใครรู้บ้างมั้ยว่าแม่ของเดิร์กเป็นยังไงบ้าง” ไรล์ลี่ถามขึ้น

“จากบันทึกบอกว่าเธอเสียชีวิตไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน” ฟลอเรสตอบ “พ่อของเขาหายสาบสูญไปนานก่อนหน้านั้น ตั้งแต่ตอนที่เดิร์กยังเป็นทารก”

ทั้งกลุ่มเงียบอย่างสลดใจ ไรล์ลี่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร เธอเคยได้พบกับคนสามคนที่ทุ่มเทชีวิตไปกับการกำจัดสิ่งชั่วร้าย แม้จะกำลังมีความสุข แต่ความแข็งแกร่งของสิ่งชั่วร้ายที่เพิ่มขึ้นกับภารกิจที่มีมากขึ้น มันทำให้พวกเขาคิดวิตกกังวลตลอด มันไม่มีวันจบสิ้น สำหรับพวกเขา

ประตูเปิดออกและ คาร์ล วาล์วเดอร์ เดินเข้ามา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“เยี่ยมมากทุกคน” เขาเอ่ยคำชม พร้อมเลื่อนปืนกับตราประจำตัวของไรล์ลี่ข้ามไปให้เธอตรงหน้า

“ของพวกนี้มันเป็นของคุณ”

ไรล์ลี่ยิ้มฝืนๆ วาล์วเดอร์ก็ยังไม่ยอมขอโทษ ยิ่งไม่ต้องไปหวังให้เขายอมรับความผิดของตัวเองเลย แต่มันก็ไม่ต่างกันเธอคงทำตัวไม่ถูกหากเขาเอ่ยคำขอโทษขึ้นมาจริงๆ คงจะไม่ได้ขอโทษแบบเต็มใจ

“มีอีกเรื่องนึง ไรล์ลี่” วาล์วเดอร์พูดต่อ “ท่านวุฒิสมาชิกโทรมาหาผมเมื่อเช้า และฝากความห่วงใยกับคำขอบคุณมาให้คุณด้วย ดูท่านจะยกย่องคุณมากเลยนะ”

ตอนนี้ไรล์ลี่ถึงกับต้องกลั้นความขบขันเอาไว้ โทรศัพท์เมื่อครู่นี้ เธอแน่ใจว่ามันคือเหตุผลว่าทำไมวาล์วเดอร์ถึงคืนปืนกับตราประจำตัวให้เธอ เธอนึกย้อนไปถึงหนึ่งในสิ่งสุดท้ายที่นิวโบรพูดกับเธอ

“คุณไม่ใช่สมุนของใคร”

ประโยคนี้คงเอามาพูดกับ คาร์ล วาล์วเดอร์ ไม่ได้

“ว่างๆก็มาที่ออฟฟิศผม” วาล์วเดอร์บอก “ไว้คุยเรื่องเลื่อนขั้นกัน ตำแหน่งจัดการเอกสารดีมั้ย คุณสมควรได้รับมัน”

แล้ววาล์วเดอร์ก็ออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรต่อ ไรล์ลี่ได้ยินเสียงเพื่อนร่วมงานของเธอถอนหายใจเสียงดังด้วยความโล่งใจว่าเขาไปเสียที

“คุณน่าจะลองเก็บไปคิดดูนะไรล์ลี่” เมอเรดิธเห็นด้วย

ไรล์ลี่หัวเราะเล็กๆ

“ท่านนึกภาพฉันทำงานเอกสารออกจริงๆเหรอคะ”

เมอเรดิธยักไหล่

“คุณไม่มีอะไรต้องรู้สึกติดค้างอีกแล้ว คุณทำงานคดีเสี่ยงๆมามากกว่าเจ้าหน้าที่คนอื่นเคยทำมาทั้งชีวิตอีก บางทีคุณน่าจะลองไปเป็นครูฝึก คุณน่าจะไปได้สวยเลยในการเทรนเจ้าหน้าที่ ด้วยประสบการณ์และความรู้ของคุณ คุณว่ายังไง”

ไรล์ลี่ลองคิดทบทวนดู ตัวเธอมีดีอะไรจะสอนเจ้าหน้าที่ใหม่กันหรือ? สัญชาตญาณคือสิ่งเดียวที่เธอมี และเท่าที่เธอรู้ สัญชาตญาณมันสอนกันไม่ได้ ไม่มีทางที่เราจะสอนให้คนทำตามเซ้นท์ของตัวเองได้หรอก ถ้าเขามีก็คือมี ถ้าไม่มีก็คือไม่มี

แล้วยิ่งกว่านั้น เธออยากจะให้ใครมีสัญชาตญาณที่เหมือนกับเธอจริงๆหรือ เธออยู่อย่างหวาดกลัวกับความคิดตัวเองมากเกินไป โดนหลอกหลอนไปด้วยความสามารถในการเข้าใจความคิดชั่วร้าย มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งเหล่านี้

“ขอบคุณค่ะ” ไรล์ลี่ตอบ “แต่อยู่ที่นี่ ฉันก็มีความสุขดีอยู่แล้ว”

เมอเรดิธพยักหน้าและลุกขึ้นจากเก้าอี้ “โอเค งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้ กลับบ้านไปพักผ่อนกันนะ”

ที่ประชุมสลายตัว เหลือเพียงไรล์ลี่กับบิลเดินลงไปตามทางเดินด้วยกันอย่างเงียบๆ พวกเขาเดินออกจากอาคารและนั่งลงข้างกันบนม้านั่งด้านนอก หนึ่งนาทีผ่านไป ไม่มีใครรู้ว่าจะเริ่มพูดอะไร มีมากมายหลายอย่างเหลือเกินที่ต้องพูด

“บิล” เธอถามอย่างไม่มั่นใจ “คุณคิดว่าเรายังเป็นคู่หูกันได้อยู่อีกรึเปล่า”

หลังเงียบไปครู่ใหญ่ บิลตอบ “คุณคิดว่ายังไง”

พวกเขาหันมามองเข้าไปในดวงตาของกันและกัน ไรล์ลี่ยังเห็นความเจ็บปวดในสีหน้าของเขา บาดแผลจากโทรศัพท์น้ำเมาสายนั้นที่เธอสร้างไว้มันคงยังไม่หายสนิท มันคงต้องใช้เวลาอีกนาน

แต่ตอนนี้เธอกลับรู้เรื่องอื่น – บางอย่างที่เป็นความจริงมาแสนนาน แต่เธอไม่เคยยอมให้ตัวเองยอมรับมาก่อน สายสัมพันธ์ระหว่างบิลกับเธอมันแข็งแรงและมีพลัง และเขาก็เกือบจะรู้สึกแบบเดียวกัน มันไม่ใช่ความลับที่พวกเขาจะปิดบังกันและกันได้อีกต่อไป มันไม่มีทางที่พวกเขาจะกลับไปเป็นแบบเดิมได้อีก

ความเป็นคู่หูกันมันจบแล้ว ทั้งเธอและเขารู้ดี ไม่จำเป็นต้องมีใครพูดมันออกมา

“กลับบ้านซะ บิล” ไรล์ลี่พูดอย่างอ่อนโยน “พยายามปรับความเข้าใจกับภรรยาคุณซะ คุณมีลูกที่ต้องคิดถึงให้มาก”

“ผมต้องทำแน่” บิลบอก “แต่ผมก็หวังว่าผมจะไม่เสียคุณไป – ความเป็นเพื่อนของคุณ ที่ผมหมายถึง”

ไรล์ลี่แตะมือเขาและยิ้มออกมา

“ไม่มีวันซะหรอก” เธอตอบ

พวกเขาทั้งคู่ลุกขึ้นจากม้านั่ง และต่างคนต่างเดินไปที่รถของตัวเอง

*

“แม่คิดอะไรอยู่เหรอคะ” เอพริลถาม

ทั้งไรล์ลี่และเอพริลต่างก็นั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่นนี้มาจนถึงดึก เมื่อตอนเย็นเธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้เอพริลฟังแล้ว – หรืออย่างน้อยก็ทั้งหมดที่เธอรู้สึกว่าบอกได้

ไรล์ลี่ลังเลไปก่อนจะตอบคำถามของเอพริล แต่เธอรู้ว่าเธอต้องพูดมันออกมา

ยิ่งกว่านั้น เอพริลก็รู้ทุกอย่างหมดแล้ว มันไม่ใช่ความลับอะไร มันก็แค่บางอย่างที่เธอสลัดออกไปจากหัวสมองไม่ได้

“วันนี้แม่ฆ่าคนตาย” ไรล์ลี่บอก

เอพริลบอกเธอด้วยความรักและเป็นห่วง

“หนูรู้” เธอตอบ “แล้วมันรู้สึกยังไง”

“มันยากที่จะอธิบายเป็นคำพูด” ไรล์ลี่อธิบาย “มันแย่ มันเป็นสิ่งที่ไม่มีใครมีสิทธิ์จะกระทำ – ไม่เลย จริงๆ แต่บางครั้งมันก็เป็นหนทางเดียว”

ไรล์ลี่หยุดพูดไป “แม่รู้สึกอย่างอื่นด้วย” เธอบอก “แม่ไม่แน่ใจว่าควรบอกรึเปล่า”

เอพริลหัวเราะเงียบๆ “หนูนึกว่าเราจะไม่มีอะไรปิดบังกันแล้วซะอีกนะคะ”

ไรล์ลี่เตรียมใจตัวเองและพูดว่า “แม่รู้สึกเหมือนมีชีวิต พระเจ้านำทางให้แม่ ทำให้แม่รู้สึกเหมือนเกิดใหม่ และไม่ว่าจะวันไหนต่อจากนี้ แม่รู้ว่าจะต้องมีผู้หญิงคนอื่นที่เดินเข้าไปในร้านของแมเดอลีนและซื้อตุ๊กตาและไม่มีวันได้รับอันตรายอีก แม่ก็แค่…อืม แม่ก็แค่…ดีใจไปกับพวกเธอด้วยน่ะ แม่ดีใจที่ปกป้องพวกเธอไว้ได้ แม้ว่าพวกเธอจะไม่มีวันรู้เลย”

เธอบีบมือของเอพริลไว้แน่น

“ดึกแล้ว และพรุ่งนี้ลูกมีเรียนนะ” เธอไล่ไปนอนอ้อมๆ

เอพริลจุ๊บที่แก้มของแม่

“กู้ดไนท์ค่ะแม่” เธอกล่าวราตรีสวัสดิ์ แล้วจึงเข้าห้องนอน

“ไรล์ลี่เริ่มรู้สึกเจ็บแผลขึ้นมาอีกแล้วก็เหนื่อยเพลียด้วย เธอสำนึกว่าเธอคงต้องไปนอนเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นก็คงจะผล็อยหลับไปบนโซฟานี้แหละ

เธอดันตัวเองลุกขึ้นและเดินตรงไปที่ห้องนอน ตัวอยู่ในชุดนอนเรียบร้อยและไม่ได้สนใจจะเข้าห้องน้ำไปแปรงฟัน เธอเพียงอยากจะเดินตรงไปที่เตียงและล้มตัวลงนอนเลย

เมื่อเข้ามาภายในห้องนอนและเปิดไฟเรียบร้อยแล้ว บางอย่างสะดุดตาเธอทันที หัวใจแทบหยุดเต้น

ตรงนั้น บนเตียงนอน มีบางอย่างผิดปกติ

มีลูกหินหนึ่งกำมือวางอยู่บนนั้น

วางจำหน่ายแล้ว วันนี้ !

วั๊นซ์ เทเค็น

คดีลึกปริศนาลับของ ไรล์ลี่ เพจ – เล่ม #2

หญิงสาวหลายรายถูกฆาตกรรมในตอนบนของมหานครนิวยอร์ค ศพของพวกเธอถูกพบห้อยไว้กับโซ่อย่างลึกลับ เมื่อเอฟบีไอได้รับมอบหมายให้จัดการคดีนี้ ความแปลกประหลาดของการสังหาร – และการไร้ซึ่งร่องรอยใดๆ – จึงทำให้มีเพียงคนเดียวที่พวกเขาสามารถหันหน้าไปพึ่งได้ : เจ้าหน้าที่พิเศษ ไรล์ลี่ เพจ

ไรล์ลี่นั้นยังคงขวัญเสียจากการทำคดีล่าสุด ยังลังเลที่จะตอบรับคดีใหม่เพราะเชื่อว่าฆาตกรต่อเนื่องรายก่อนยังมีชีวิตอยู่และเฝ้าจับตาดูเธอทุกฝีก้าว แต่เธอรู้ดีว่าความสามารถในการเข้าไปอยู่ในห้วงความคิดของฆาตกรและนิสัยหมกมุ่นของเธอนั้นคือสิ่งจำเป็นสำคัญที่จะไขปริศนาคดีนี้ และนั่นทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้ – แม้ว่ามันอาจทำให้เธอสติแตก

การค้นหาความจริงนำพาเธอลึกลงสู่ห้วงความคิดสุดหลอนของฆาตกร ไปสู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ไปยังโรงพยาบาลโรคประสาท ไปยังคุก ทั้งหมดเพื่อให้เข้าใจความบิดเบี้ยวทางจิตของอาชญากร ตระหนักทันทีว่าเธอนั้นกำลังเผชิญหน้าอยู่กับฆาตกรโรคจิตขนานแท้ ไรล์ลี่รู้ว่าเวลานั้นเหลือน้อยเต็มทีก่อนมันจะลงมืออีกครั้ง ทั้งหน้าที่การงานที่เป็นเดิมพัน ครอบครัวที่ต้องตกเป็นเป้า และจิตใต้สำนึกอันเปราะบางของเธอที่กำลังจะพังทลาย มันอาจจะมากเกินไปสำหรับไรล์ลี่ – และสายเกินไป

นวนิยายสืบสวนสอบสวนทางจิตวิทยาที่มีความตื่นเต้นระทึกขวัญ เรื่อง วั๊นซ์ เทเค็น เป็นเล่มที่ #2 ของนวนิยายใหม่สุดประทับใจ—กับคาแร็คเตอร์ที่คุณต้องหลงรัก—ที่จะทำให้คุณลุ้นจนวางไม่ลง

เล่มที่ #3 ของ นวนิยายไตรภาค คดีลึกปริศนาลับของ ไรล์ลี่ เพจ เตรียมวางจำหน่ายแล้ว เร็วๆนี้

วั๊นซ์ เทเค็น

คดีลึกปริศนาลับของ ไรล์ลี่ เพจ – เล่ม #2

เบลค เพียร์ซ

เบลค เพียร์ส เป็นนักประพันธ์นวนิยายขายดีอันดับหนึ่ง นวนิยายไตรภาคเรื่อง คดีลึกปริศนาลับของ ไรล์ลี่ เพจ

บทประพันธ์ไตรภาคนี้รวมความลึกลับระทึกขวัญของ วั๊นซ์ กอน (เล่ม #1), วั๊นซ์ เทเค็น (เล่ม #2) และ วั๊นซ์ เครฟด์ (เล่ม#3).

หากคุณเป็นนักอ่านตัวยงหรือเป็นแฟนนิยายลึกลึบระทึกขวัญแล้ว สามารถเสนอแนะนำข้อติชม และ คอมเม้นท์เกี่ยวกับหนังสือได้ที่ www.blakepierceauthor.com

บทประพันธ์โดย เบลค เพียร์ซ

คดีลึกปริศนาลับของ ไรล์ลี่ เพจ

วั๊นซ์ กอน (เล่ม #1)

วั๊นซ์ เทเค็น (เล่ม #2)

วั๊นซ์ เครฟด์ (เล่ม #3)