Kitobni o'qish: «Eens Weg»
EENS WEG
EEN RILEY PAIGE-MYSTERY
BOEK 1
BLAKE PIERCE
Blake Pierce
Blake Pierce is de auteur van de bestselling mystery-serie met RILEY PAGE, die bestaat uit de spannende thrillers EENS WEG (boek 1), EENS GEPAKT (boek 2) en EENS BEGEERD (boek 3).
Blake is een enthousiaste lezer en al zijn hele leven fan van thrillers en mystery-boeken, en hij zou het leuk vinden om van je te horen. Dus voel je vrij om www.blakepierceauthor.com te bezoeken voor meer informatie en om contact op te nemen.
Copyright © 2015 door Blake Pierce. Alle rechten voorbehouden. Met uitzondering van toestemming onder de U.S. Copyright Act uit 1976, mag niets uit deze uitgave in enige vorm of op enige manier worden verveelvoudigd, gedistribueerd, overgedragen of opgeslagen in een database of een geautomatiseerd gegevensbestand, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur. Dit e-book heeft enkel een licentie voor persoonlijk gebruik. Dit e-book mag niet verkocht of doorgegeven worden aan derden. Als u dit boek met anderen wil delen, koop dan voor iedere ontvanger een afzonderlijk exemplaar. Als u dit boek aan het lezen bent of als dit boek niet alleen voor uw gebruik werd gekocht, retourneer het boek dan en koop uw eigen exemplaar. Dank u voor het respecteren van het harde werk van deze auteur. Dit is een fictief boek. Namen, karakters, bedrijven, organisaties, plaatsen, gebeurtenissen en incidenten zijn een product van de verbeelding van de auteur of worden fictief gebruikt. Enige overeenkomst met werkelijke personen, levend of dood is geheel toevallig. Jacket image Copyright GoingTo, gebruikt onder licentie van Shutterstock.com.
BOEKEN VAN BLAKE PIERCE
RILEY PAIGE MYSTERY-SERIE
EENS WEG (boek 1)
EENS GEPAKT (boek 2)
EENS BEGEERD (boek 3)
INHOUD
Proloog
Hoofdstuk 1
Hoofdstuk 2
Hoofdstuk 3
Hoofdstuk 4
Hoofdstuk 5
Hoofdstuk 6
Hoofdstuk 7
Hoofdstuk 8
Hoofdstuk 9
Hoofdstuk 10
Hoofdstuk 11
Hoofdstuk 12
Hoofdstuk 13
Hoofdstuk 14
Hoofdstuk 15
Hoofdstuk 16
Hoofdstuk 17
Hoofdstuk 18
Hoofdstuk 19
Hoofdstuk 20
Hoofdstuk 21
Hoofdstuk 22
Hoofdstuk 23
Hoofdstuk 24
Hoofdstuk 25
Hoofdstuk 26
Hoofdstuk 27
Hoofdstuk 28
Hoofdstuk 29
Hoofdstuk 30
Hoofdstuk 31
Hoofdstuk 32
Hoofdstuk 33
Hoofdstuk 34
Hoofdstuk 35
Hoofdstuk 36
Proloog
Reba’s hoofd schoot omhoog door een nieuwe pijnscheut. Ze rukte aan de touwen rond haar lichaam, die om haar middel gebonden waren en om een verticale paal heen die in het midden van de kleine kamer met bouten aan de grond en het plafond bevestigd was. Haar polsen waren voor haar vastgebonden en haar enkels zaten ook vast.
Ze realiseerde zich dat ze weggedommeld was en ze werd onmiddellijk overspoeld door angst. Ze wist dat de man haar zou doden. Stukje bij beetje, wond voor wond. Hij wilde niet haar dood hebben, en het ging hem ook niet om seks. Hij wilde alleen haar pijn.
Ik moet wakker blijven, dacht ze. Ik moet hier wegkomen. Als ik weer in slaap val, zal ik sterven.
Ondanks de hitte in de kamer was haar naakte lichaam koud van het zweet. Ze kronkelde en keek naar beneden, naar haar blote voeten op de hardhouten vloer. De vloer was aangekoekt met plekjes opgedroogd bloed, een zeker teken dat ze niet de eerste was die hier vastgebonden zat. Haar paniek groeide.
Hij was ergens heen gegaan. De enige deur in de kamer was gesloten, maar hij zou terugkomen. Hij kwam altijd terug. En hij zou alles doen wat hij maar kon bedenken om haar aan het schreeuwen te krijgen. De ramen waren dichtgespijkerd met planken en ze had geen idee of het dag of nacht was. Het enige licht in de ruimte was afkomstig van een peertje aan het plafond. Waar ze ook was, het leek erop dat niemand haar kon horen schreeuwen.
Ze vroeg zich af of dit ooit de slaapkamer van een klein meisje was geweest; het was een groteske ruimte, roze, met overal krullerige patronen en sprookjesachtige motieven. Iemand – haar ontvoerder, vermoedde ze – had deze plek lang geleden vernield. Hij had krukjes en stoelen en tafels omvergegooid en gebroken. Op de vloer lagen de afgerukte ledematen en rompen van poppen. Kleine pruiken – poppenpruiken, gokte Reba – waren als hoofdhuiden aan de muren vastgenageld. De meeste pruiken waren zorgvuldig gevlochten en hadden allemaal onnatuurlijke, popachtige kleuren. Een beschadigd, roze nachtkastje stond recht tegen een muur aan, de hartvormige spiegel verbrijzeld. Het enige meubelstuk dat nog intact was, was een smal eenpersoonsbed met een gescheurde, roze baldakijn. Haar ontvoerder rustte hier soms uit.
De man bekeek haar met zijn donkere kraalogen van achter zijn zwarte skimasker. Eerst had ze er troost uit geput dat hij altijd dat masker droeg. Als hij niet wilde dat ze zijn gezicht zag, betekende dat dan dat hij haar niet wilde doden, dat hij haar zou kunnen laten gaan?
Maar ze had snel door dat het masker een ander doel diende. Ze zag dat het gezicht erachter een teruggetrokken kin en een schuin aflopend voorhoofd had. Ze was er zeker van dat het uiterlijk van de man onopvallend en gewoontjes waren. Hoewel hij sterk was, was hij kleiner dan zij en daar waarschijnlijk onzeker over. Ze giste dat hij het masker droeg om angstaanjagender over te komen.
Ze had het opgegeven om hem over te halen haar geen pijn te doen. Eerst dacht ze dat ze dat kon. Ze wist tenslotte dat ze knap was. Of dat wás ik tenminste, dacht ze verdrietig.
Zweet en tranen vermengden zich op haar beurs geslagen gezicht en ze voelde het bloed in haar lange, blonde haar kleven. Haar ogen prikten: hij had haar gedwongen om contactlezen in te doen en daardoor zag ze niet zo goed.
Wie weet hoe ik er nu uitzie.
Ze liet haar hoofd vallen.
Sterf nu, smeekte ze zichzelf.
Het had gemakkelijk genoeg moeten zijn. Ze was er zeker van dat anderen hier eerder gestorven waren. Maar ze kon het niet. Alleen de gedachte al liet haar hart sneller kloppen, en door haar gehijg ging het touw rond haar middel strakker staan. Terwijl ze wist dat haar een zekere dood te wachten stond, kwam er langzaam een nieuw gevoel in haar op. Het was dit keer geen paniek of angst. Het was geen wanhoop. Het was iets anders.
Wat voel ik?
Toen besefte ze het. Het was woede. Niet voor haar ontvoerder. Haar woede naar hem toe was al lang geleden uitgeput.
Ik ben het, dacht ze. Ik doe wat hij wil. Als ik schreeuw en huil en snik en smeek, dan doe ik wat hij wil.
Wanneer ze die koude, smakeloze bouillon dronk die hij haar door een rietje voerde, deed ze wat hij wilde. Wanneer ze meelijwekkend begon te snotteren dat ze moeder was van twee kinderen die haar nodig hadden, deed ze hem een enorm plezier.
Toen ze eindelijk stopte met kronkelen, werden haar gedachten helder. Ze gingen vergezeld met een nieuwe wilskracht. Misschien moest ze het over een andere boeg gooien. Ze had de afgelopen dagen zo hard tegen de touwen gevochten. Misschien was dat de verkeerde benadering. Ze waren net als van die Chinese vingervallen van bamboe, waar je je vingers in beide zijden van de koker stopte. Hoe harder je trok, hoe meer je vingers klem kwamen te zitten. Misschien was de truc om te ontspannen, na te denken. Misschien was dat de uitweg.
Spier voor spier liet ze haar lichaam ontspannen. Ze voelde iedere pijnlijke plek, iedere kneuzing waar de touwen haar vlees raakten. En langzaam werd ze zich bewust van waar de spanning in de touwen zat.
Eindelijk vond ze wat ze nodig had. Rond haar rechter enkel zat het touw een klein beetje los. Maar ze zou er niet aan trekken, tenminste, nu nog niet. Nee, ze moest haar spieren ontspannen houden. Ze wiebelde voorzichtig met haar enkel, voorzichtig. Toen iets harder, terwijl het touw losser ging zitten.
Tot haar vreugde en verrassing schoot eindelijk haar enkel los en kon ze haar hele rechtervoet eruit trekken.
Ze speurde onmiddellijk de vloer af. Tussen de verspreide poppendelen lag zijn jachtmes, slechts tientallen centimeters bij haar vandaan. Hij lachte iedere keer als hij het daar liet liggen, tergend dichtbij. Het lemmet zat onder het bloed en fonkelde in het licht, alsof het de spot met haar dreef. Ze zwaaide met haar bevrijde voet naar het mes. Dat was te hoog, en ze miste.
Ze ontspande haar lichaam weer. Ze liet zichzelf een paar centimeter langs de paal naar beneden glijden en strekte haar voet uit totdat het mes binnen bereik was. Ze klemde het smerige lemmet tussen haar tenen, sleepte het mes over de vloer en tilde het voorzichtig met haar voet op, totdat het heft in haar hand lag. Haar verdoofde vingers klemden zich er stevig omheen en ze draaide het rond. Langzaam begon ze het touw rond haar polsen door te snijden. De tijd leek stil te staan terwijl ze haar adem inhield, hopend en biddend dat ze het mes niet zou laten vallen. Dat hij niet binnen zou komen.
Eindelijk hoorde ze iets breken en tot haar eigen verbazing waren haar handen los. Met bonkend hart sneed ze meteen het touw rond haar middel door.
Vrij. Ze kon het nauwelijks geloven.
Even kon ze alleen maar ineengedoken zitten. Haar handen en voeten tintelden terwijl het bloed weer begon te stromen. Ze porde naar de lenzen in haar ogen en weerstond de aandrang om ze eruit te krabben. Ze schoof ze voorzichtig naar één kant, pakte ze tussen haar vingertoppen en trok ze eruit. Haar ogen deden verschrikkelijk veel pijn en het was een opluchting dat ze eruit waren. Toen ze naar de twee plastic rondjes keek die in de palm van haar hand lagen, werd ze misselijk van de kleur. De lenzen waren een onnatuurlijke tint lichtblauw. Ze gooide ze weg.
Haar hart bonkte. Reba trok zichzelf omhoog en hinkte snel naar de deur. Ze pakte de knop vast, maar ze draaide hem niet om.
Stel dat hij daar nu ergens is?
Ze had geen keus. Reba draaide aan de knop en trok aan de deur, die geruisloos openging. Voor haar lag een lange, lege gang die alleen via een gewelfde opening aan de rechterkant werd verlicht. Ze sloop verder, naakt, blootvoets en stil. Ze zag dat de gewelfde opening in een zacht verlichte kamer uitkwam. Ze bleef staan en keek. Het was een eenvoudige eetkamer, met een tafel en stoelen. Alles leek heel normaal, alsof een gezin zo voor het avondeten thuis zou komen. Er hingen oude kanten gordijnen voor de ramen.
Een nieuw afgrijzen steeg in haar op. De simpele alledaagsheid van deze plek was nog verontrustender dan een kerker had kunnen zijn. Door de gordijnen heen zag ze dat het buiten donker was. Ze haalde kracht uit de wetenschap dat de duisternis het gemakkelijk zou maken om weg te komen.
Ze liep weer terug de gang in. Deze kwam uit op een deur; een deur die naar buiten zou leiden. Ze hinkte erheen en kneep in de koude, koperen klink. De deur zwaaide zwaar naar haar toe en liet de nacht buiten zien.
Ze zag een kleine veranda met een tuin erachter. Er was geen maan en de nachtlucht was vol sterren. Er was geen ander licht te zien; geen teken van huizen in de buurt. Ze liep langzaam de veranda op en de tuin in, die droog en dor was. Koele, frisse lucht stroomde haar pijnlijke longen in.
Ze voelde paniek en opwinding tegelijkertijd. De vreugde van vrijheid.
Reba nam haar eerste stap, klaar om weg te rennen... toen ze plotseling de harde greep van een hand op haar pols voelde.
Toen klonk de bekende, afstotende lach.
Het laatste wat ze voelde was een hard object – metaal? – dat op haar hoofd terechtkwam. En toen werd alles zwart.
Hoofdstuk 1
Het stinkt in elk geval nog niet, dacht Special Agent Bill Jeffreys.
Terwijl hij nog steeds over het lichaam gebogen stond, merkte hij toch dat het ontbindingsproces al begonnen was. De stank vermengde zich met de verse geur van dennen en de heldere mist van de beek; een lichaamsgeur waar hij al gewend aan zou moeten zijn. Maar dat zou waarschijnlijk nooit gebeuren.
Het naakte lichaam van de vrouw was zorgvuldig op een groot rotsblok aan de rand van de beek geplaatst. Ze zat rechtop, tegen een ander rotsblok geleund, haar benen uitgestrekt en gespreid, haar handen langs haar zij. Hij zag een rare kromming in haar rechterarm, wat een gebroken bot deed vermoeden. Haar golvende haar was duidelijk een pruik, voddig, met blonde tinten die niet bij elkaar pasten. Op haar mond was met lippenstift een roze glimlach getekend.
Het moordwapen zat nog steeds om haar nek gebonden; ze was met een roze lint gewurgd. Op de rots voor haar, aan haar voeten, lag een rode neproos.
Bill probeerde voorzichtig haar linkerhand op te tillen. Die bewoog niet.
“De lijkstijfheid is nog niet verdwenen,” zei agent Spelbren tegen Bill en hij hurkte aan de andere kant van het lichaam. “Niet langer dan vierentwintig uur dood.”
“Wat is er met haar ogen?” vroeg Spelbren.
“Wijd open genaaid met zwart draad,” antwoordde hij, zonder de moeite te nemen om beter te kijken.
Spelbren staarde hem vol ongeloof aan.
“Kijk zelf maar,” zei Bill.
Spelbren tuurde naar de ogen. “Jezus,” mompelde hij stilletjes.
Het viel Bill op dat hij niet walgend terugweek. Bill waardeerde dat. Hij had met andere agenten gewerkt – van wie sommigen zelfs geroutineerde veteranen zoals Spelbren – die nu allang over hun nek gegaan zouden zijn.
Bill had nog nooit met hem samengewerkt. Spelbren was voor deze zaak vanuit een kantoor in Virginia opgeroepen. Het was Spelbrens idee geweest om iemand van de eenheid Gedragsanalyse in Quantico erbij te halen. Daarom was Bill hier.
Slimme actie, dacht Bill.
Bill kon zien dat Spelbren maar een paar jaar jonger was dan hij. Toch had hij een verweerd, doorleefd uiterlijk dat hem wel aanstond.
“Ze heeft contactlenzen in,” merkte Spelbren op.
Bill keek beter. Hij had gelijk. Een griezelig, kunstmatig blauw dat hem de andere kant op liet kijken. Het was koel hier bij de beek zo laat in de ochtend, maar de ogen waren in hun kassen teruggezonken. Het zou lastig worden om het exacte tijdstip van overlijden te bepalen. De enige zekerheid die Bill had, was dat het lichaam ergens gedurende de nacht hierheen gebracht was en zorgvuldig was gepositioneerd.
Hij hoorde vlakbij een stem.
“Verdomde agenten.”
Bill keek op naar de drie plaatselijke agenten die een paar meter verderop stonden. Ze stonden nu onhoorbaar te fluisteren, dus Bill wist dat het de bedoeling was dat hij die twee woorden zou horen. Ze kwamen uit Yarnell en ze waren duidelijk niet blij dat de FBI was komen opdagen. Ze dachten dat ze dit wel alleen aan zouden kunnen.
De hoofdboswachter van Mosby State Park had daar anders over gedacht. Hij was niet meer gewend dan vandalisme, afval en illegaal vissen en jagen en hij wist dat de plaatselijke agenten van Yarnell niet bekwaam genoeg waren om dit af te handelen.
Bill had de reis van bijna tweehonderd kilometer per helikopter afgelegd, zodat hij kon er zijn voordat het lichaam verplaatst werd. De piloot was naar de coördinaten van een weiland op een nabijgelegen heuveltop gevlogen, waar de boswachter en Spelbren hem hadden getroffen. De boswachter had een paar kilometer over een zandweg gereden en toen ze gestopt waren, kon Bill van de weg de plek van de moord zien. Het was maar een klein stukje naar beneden vanaf de beek.
De agenten die ongeduldig een eindje verderop stonden te wachten, hadden de plaats delict al bekeken. Bill wist precies wat ze dachten. Ze wilden deze zaak zelf oplossen; een paar FBI-agenten was wel het laatste dat ze wilden zien.
Sorry, rednecks, dacht Bill, maar dit gaat jullie pet te boven.
“De sheriff denkt dat het mensenhandel is,” zei Spelbren. “Hij heeft het mis.”
“Waarom zeg je dat?” vroeg Bill. Hij wist het antwoord zelf wel, maar hij wilde weten hoe het brein van Spelbren werkte.
“Ze is in de dertig, niet zo heel erg jong,” zei Spelbren. “Striae, dus ze heeft minstens één kind gekregen. Niet het type dat doorgaans gebruikt wordt bij mensenhandel.”
“Je hebt gelijk,” zei Bill.
“Maar hoe zit het met die pruik?”
Bil schudde zijn hoofd. “Haar hoofd is geschoren,” antwoordde hij, “dus waar de pruik ook voor bedoeld was, het was niet om haar haarkleur te veranderen.”
“En de roos?” vroeg Spelbren. “Een boodschap?”
Bill bestudeerde de bloem. “Goedkope kunstbloem,” antwoordde hij. “Het soort dat je in iedere goedkope winkel kunt vinden. We zullen het natrekken, maar ik denk niet dat we iets zullen vinden.”
Spelbren bekeek hem, zichtbaar onder de indruk.
Bill twijfelde of er ook maar iets was waar ze wat aan zouden hebben. De moordenaar was te doelgericht, te planmatig. Dit hele tafereel was opgezet met een bepaalde zieke stijl die hem nerveus maakte.
Hij zag dat de plaatselijke agenten stonden te trappelen om dichterbij te komen, zodat ze dit konden afronden. Er waren al foto’s gemaakt, en het lichaam kon ieder moment weggehaald worden. Bill stond op en zuchtte. Zijn benen voelden stijf. Hij begon langzamer te worden met zijn veertig jaar, in elk geval een beetje.
“Ze is gemarteld,” observeerde hij en hij ademde verdrietig uit. “Kijk maar naar al die snijwonden. Sommige waren al aan het genezen.” Hij schudde verbeten zijn hoofd. “Iemand heeft haar dagenlang bewerkt voordat het met dat lint afgemaakt werd.”
Spelbren zuchtte. “De dader was ergens pisnijdig over,” zei hij.
“Hé, wanneer gaan we het hier afronden?” riep een van de agenten.
Bill keek hun richting op en zag dat ze heen en weer stonden te schuifelen. Twee van hen stonden stilletjes te mopperen. Bill wist dat het werk hier al klaar was, maar dat zei hij niet. Hij liet die stommelingen liever nog wat wachten en gissen.
Hij draaide zich langzaam om en nam de omgeving in zich op. Het was dichtbebost, allemaal dennenbomen en cederbomen en een heleboel struikgewas. De beek zocht zich kabbelend een weg door het serene landschap naar de dichtstbijzijnde rivier. Zelfs nu, midden in de zomer, zou het hier niet erg heet worden, dus het lichaam zou niet meteen ontbinden. Toch was het verstandig om het hier snel weg te halen en naar Quantico te sturen. Onderzoekers zouden het daar willen onderzoeken terwijl het nog redelijk vers was. De lijkwagen was op de zandweg aangekomen en stond achter de politieauto te wachten.
De weg was niets meer dan evenwijdige bandensporen door het bos. Het was bijna zeker dat de moordenaar hierlangs gereden was. Hij had het lichaam langs een smal pad naar deze plek gedragen, het gepositioneerd en was toen weggegaan. Hij zou niet lang gebleven zijn. Ondanks het feit dat het een afgelegen gebied was, werd hier geregeld door boswachters gepatrouilleerd en privéauto’s waren hier niet toegestaan. Hij had gewild dat het lichaam gevonden werd. Hij was trots op zijn werk.
En het wás ook gevonden, in de vroege ochtend, door een stel vroege ruiters. Toeristen op gehuurde paarden, had de boswachter aan Bill verteld. Het waren vakantiegangers uit Arlington die op een gereconstrueerde Western-ranch net buiten Yarnell verbleven. De boswachter had verteld dat ze nu nogal overstuur waren. Er was hun gezegd dat ze niet de stad uit mochten, en Bill was van plan om later met hen te praten.
Er was verder niets opvallends in het gebied rondom het lichaam. Die kerel was heel zorgvuldig geweest. Hij had iets achter zich aan gesleept – een schep misschien – toen hij vanaf de beek was teruggelopen, om zijn eigen voetsporen te verbergen. Er was verder niets opzettelijk of per ongeluk achtergelaten. Als er al bandensporen op de weg waren geweest, dan waren die waarschijnlijk door de politieauto en de lijkwagen vernietigd.
Bill zuchtte bij zichzelf. Verdomme, dacht hij. Waar is Riley wanneer ik haar nodig heb?
Zijn vaste politiepartner en beste vriendin was met onvrijwillig verlof, herstellend van het trauma van hun laatste zaak. Ja, dat was een akelige toestand geweest. Ze had tijd nodig, en als hij eerlijk tegen zichzelf was, wist hij dat ze misschien nooit meer terugkwam.
Maar hij had haar nu echt nodig. Ze was veel slimmer dan Bill en hij vond het niet erg om dat toe te geven. Hij keek met plezier hoe haar gedachten te werk gingen. Hij zag voor zich hoe ze deze scene zou uitpluizen, detail voor minuscuul detail. Op dit moment zou ze hem plagen met alle pijnlijke, overduidelijke aanwijzingen die pal voor zijn neus lagen.
Wat zou Riley hier zien wat Bill niet zag?
Hij voelde zich leeg, en dat beviel hem niet. Maar er was niets wat hij nu nog kon doen. “Oké, jongens,” riep Bill naar de agenten. “Haal het lichaam weg.”
De agenten lachten en gaven elkaar een high five.
“Denk je dat hij het nog een keer zal doen?” vroeg Spelbren.
“Ik weet het wel zeker,” zei Bill.
“Hoe weet je dat?”
Bill haalde diep adem. “Omdat ik zijn werk eerder gezien heb.”
Hoofdstuk 2
“Het werd met de dag erger voor haar,” zei Sam Flores. Hij liet nog een afschuwelijke foto zien op het enorme multimedia beeldscherm dat boven de vergadertafel uittorende. “Tot op het moment dat hij er een eind aan maakte.”
Bill had dat al gedacht, maar hij haatte het om gelijk te hebben.
Het Bureau had het lichaam naar de GAE, eenheid Gedragsanalyse, in Quantico gevlogen, forensische deskundigen hadden foto’s genomen en het lab was met alle tests begonnen. Flores, een medewerker met een zwart omrande bril, doorliep de afgrijselijke diavoorstelling en de gigantische beeldschermen werden een afstotelijke aanwezigheid in de vergaderruimte van de GAE.
“Hoe lang was ze al dood voordat het lichaam gevonden werd?” vroeg Bill.
“Niet lang,” antwoordde hij. “Misschien in de vroege avond daarvoor.”
Naast Bill zat Spelbren, die met hem naar Quantico meegevlogen was nadat ze Yarnell verlaten hadden. Aan het hoofd van de tafel zat Special Agent Brent Meredith, het teamhoofd. Met zijn brede postuur, zijn donkere, hoekige kenmerken en zijn no-nonsens gezicht was Meredith een indrukwekkende aanwezigheid. Niet dat Bill door hem geïntimideerd was; verre van dat. Hij mocht graag denken dat ze veel gemeen hadden. Ze waren allebei doorgewinterde veteranen die alles al gezien hadden.
Flores liet een aantal close-ups van de wonden van het slachtoffer zien. “De wonden aan de linkerkant zijn eerder toegebracht,” zei hij. “Die aan de rechterkant zijn recenter. Sommige daarvan zijn uren of zelfs minuten voordat hij haar met het lint heeft gewurgd toegebracht. Het lijkt alsof hij gedurende de week dat hij haar gevangenhield geleidelijk aan steeds gewelddadiger werd. Haar arm breken is waarschijnlijk het laatste dat hij gedaan heeft toen ze nog leefde.”
“De wonden zien eruit als het werk van één dader,” observeerde Meredith. “Waarschijnlijk mannelijk, afgaande op het toenemende niveau van agressie. Wat heb je nog meer?”
“Gezien de kleine stoppels op haar hoofdhuid denken we dat haar hoofd twee dagen voordat ze werd vermoord is geschoren,” ging Flores verder. “De pruik is met stukjes van andere pruiken in elkaar genaaid, allemaal goedkope. De contactlenzen zijn waarschijnlijk per postorder besteld. En nog iets,” zei hij en hij keek aarzelend naar de gezichten. “Hij heeft haar met Vaseline ingesmeerd.”
Bill voelde de spanning in de ruimte stijgen. “Vaseline?” vroeg hij.
Flores knikte.
“Waarom?” vroeg Spelbren.
Flores haalde zijn schouders op. “Dat is jouw taak,” antwoordde hij.
Bill dacht aan de twee toeristen die hij de dag ervoor had ondervraagd. Hij had niets aan hen gehad. Ze waren verscheurd door morbide nieuwsgierigheid en op het randje van paniek over wat ze gezien hadden. Ze hadden niets liever gewild dan teruggaan naar hun huis in Arlington en er was geen reden geweest om hen in hechtenis te nemen. Ze waren door iedere beschikbare agent ondervraagd. En ze waren duidelijk gewaarschuwd om niets te zeggen over wat ze gezien hadden.
Meredith ademde uit en legde beide handen op de tafel. “Goed werk, Flores,” zei hij.
Flores leek dankbaar voor het compliment, en misschien een beetje verrast. Brent Meredith was niet vrijgevig met lof.
“Nou, agent Jeffreys,” zei Meredith, terwijl hij zich naar hem toe draaide, “laat maar eens horen hoe dit betrekking heeft op jouw oude zaak.”
Bill haalde diep adem en leunde naar achteren in zijn stoel. “Iets minder dan zes maanden geleden,” begon hij, “op zestien december om precies te zijn, werd het lichaam van Eileen Rogers gevonden op een boerderij bij Daggett. Ik werd erbij geroepen om het te onderzoeken, samen met mijn partner, Riley Paige. Het was ontzettend koud en het lichaam was helemaal bevroren. Het was moeilijk te bepalen hoe lang het daar al lag en het tijdstip van overlijden is nooit exact bepaald. Flores, laat maar zien.”
Flores draaide zich weer om naar de diavoorstelling. Het scherm deelde zich in tweeën en naast de beelden die er al op stonden verscheen een nieuwe reeks. De twee slachtoffers werden naast elkaar vertoond. Bill snakte naar adem. Het was verbijsterend. Afgezien van het bevroren vlees van het ene lijk verkeerden de lichamen in bijna exact dezelfde toestand. De wonden waren bijna identiek. Bij beide vrouwen waren de ogen op dezelfde afschuwelijke manier open genaaid.
Bill zuchtte. De beelden brachten het allemaal weer terug. Hoe lang hij ook bij de politie zat, de aanblik van een slachtoffer deed hem nog altijd pijn.
“Het lichaam van Rogers was rechtop zittend tegen een boom aan gevonden,” ging Bill verder, zijn stem verbeten nu. “Niet zo zorgvuldig neergelegd als het lichaam in Mosby Park. Geen contactlenzen of Vaseline, maar de meeste andere details zijn hetzelfde. Rogers’ haar was kortgeknipt, niet geschoren, maar er was een soortgelijke aan elkaar genaaide pruik. Ze was ook met een roze lint gewurgd en vóór haar werd een neproos gevonden.” Bill zweeg even. Hij haatte wat hij nu moest zeggen. “Paige en ik konden de zaak niet oplossen.”
Spelbren draaide zich naar hem om. “Wat was het probleem?” vroeg hij.
“Wat was het probleem níét?” zei Bill, zich onnodig verdedigend. “Er zat niets mee. We hadden geen getuigen; de familie van het slachtoffer kon ons geen enkele bruikbare informatie geven; Rogers had geen vijanden; geen ex-man; geen boos vriendje. Er was geen enkele reden dat zij aangevallen en vermoord moest worden. Het werd vrijwel meteen een cold case.” Bill zweeg. Zijn geest werd overspoeld door sombere gedachten.
“Niet doen,” zei Meredith op zijn typerende kalmerende toon. “Het is niet jouw schuld. Je kon een nieuwe moord niet voorkomen.”
Bill waardeerde zijn vriendelijkheid, maar hij voelde zich verdomd schuldig. Waarom had hij het eerder niet kunnen oplossen? Waarom was Riley niet gelukt? Er waren maar weinig momenten in zijn carrière geweest dat hij zich zo verslagen had gevoeld.
Op dat moment ging Merediths telefoon en de chef nam het gesprek aan. Het eerste wat hij zei was: “Shit.” Hij herhaalde dat nog een paar keer. Toen zei hij: “Weet je zeker dat zij het is?” Hij zweeg en zei toen: “Is er contact opgenomen voor losgeld?”
Hij stond op uit zijn stoel en liep de vergaderruimte uit, de andere drie mannen verbouwereerd achterlatend. Na een paar minuten kwam hij terug. Hij zag er ineens een stuk ouder uit. “Heren, we hebben nu met een crisis te maken,” deelde hij mee. “Het slachtoffer van gisteren is zojuist geïdentificeerd. Haar naam was Reba Frye.”
Bill snakte naar adem, alsof hij een stomp in zijn maag had gekregen; hij zag ook de schok bij Spelbren. Maar Flores zag er verward uit. “Moet ik weten wie dat is?” vroeg hij.
“Haar meisjesnaam is Newbrough,” legde Meredith uit. “De dochter van staatssenator Mitch Newbrough; waarschijnlijk de nieuwe gouverneur van Virginia.”
Flores blies zijn adem uit.
“Ik had niet vernomen dat ze vermist was,” zei Spelbren.
“Het was niet officieel gerapporteerd,” zei Meredith. “Er is al contact opgenomen met haar vader. En natúúrlijk denkt hij dat het politiek is, of persoonlijk, of allebei. Hij negeert daarbij het feit dat er zes maanden geleden hetzelfde is gebeurd met een ander slachtoffer.” Meredith schudde zijn hoofd. “De senator neemt dit hoog op,” ging hij verder. “We kunnen een lawine van de pers verwachten. Hij zorgt er wel voor dat het vuur ons aan de schenen wordt gelegd.”
Bills moed zonk hem in de schoenen. Hij haatte het gevoel alsof hij er tot diep in zijn oren in zat. Maar dat was precies hoe hij zich nu voelde.
Er viel een sombere stilte in de ruimte.
Uiteindelijk schraapte Bill zijn keel. “We hebben hulp nodig,” zei hij.
Meredith draaide zich naar hem om en Bill keek naar zijn verharde blik. Plotseling was het gezicht van Meredith vol zorgen en afkeur. Hij wist duidelijk wat Bill dacht. “Ze is er nog niet klaar voor,” antwoordde Meredith. Hij wist dat Bill haar erbij wilde halen.
Bill zuchtte. “Meneer,” antwoordde hij, “ze kent de zaak beter dan wie dan ook. En er is niemand die slimmer is.” Na nog een korte stilte stond Bill op en zei wat hij werkelijk dacht. “Ik denk niet dat we het zonder haar kunnen doen.”
Meredith tikte een paar keer met zijn potlood tegen een notitieboek, zichtbaar wensend dat hij overal was behalve hier. “Het is fout,” zei hij. “Maar als ze instort, is het jóúw fout.” Hij ademde weer uit. “Bel haar.”
Hoofdstuk 3
Het tienermeisje dat de deur opendeed zag eruit alsof ze die meteen weer voor zijn neus dicht wilde slaan. In plaats daarvan draaide ze zich om en liep zonder iets te zeggen weg, de deur nog open.
Bill liep naar binnen. “Hoi, April,” zei hij automatisch.
Rileys dochter, een norse, slungelige veertienjarige met het donkere haar en dezelfde lichtbruine ogen als haar moeder, antwoordde niet. Gekleed in slechts een veel te groot T-shirt en met haar haren door de war, liep April een hoek om en plofte op de bank neer. Ze hoorde niets meer, behalve haar koptelefoon en mobiel.
Bill stond er ongemakkelijk bij en wist niet zeker wat hij nu moest doen. Toen hij Riley had gebeld, was ze akkoord gegaan dat hij langs zou komen, al was het dan met tegenzin. Was ze van gedachten veranderd?
Bill keek rond terwijl hij door het schemerige huis liep. Hij liep door de woonkamer en zag dat alles netjes was en op zijn plek lag, wat typisch was voor Riley. Maar het viel hem ook op dat de rolgordijnen dicht waren en dat er een stoflaag op de meubels lag, en dat was niets voor Riley. Op de boekenplank zag hij een rij glimmend nieuwe thrillers die hij tijdens haar verlof voor haar gekocht had, hopend dat ze zouden helpen om niet te veel aan haar problemen te denken. Geen enkel boek zag er gelezen uit.
Bills bezorgdheid groeide. Dit was niet de Riley die hij kende. Had Meredith gelijk? Had ze meer tijd nodig? Was het verkeerd om naar haar toe te gaan voordat ze er klaar voor was?
Bill vermande zich en liep verder het donkere huis in. En toen hij een hoek om ging, vond hij Riley alleen in de keuken. Ze zat aan de formicatafel in haar ochtendjas en pantoffels met een kop koffie voor zich. Ze keek op en hij zag een vlaag van schaamte in haar ogen, alsof ze vergeten was dat hij zou komen. Maar ze verborg het snel met een zwakke glimlach en stond op.
Hij stapte naar voren en omhelsde haar, en ze omhelsde hem zwakjes terug. Ze was iets kleiner dan hij, op haar pantoffels. Ze was erg mager geworden, te mager, en hij raakte nog meer bezorgd.
Hij ging tegenover haar aan de tafel zitten en bestudeerde haar. Haar haar was schoon, maar het was niet gekamd en het leek alsof ze die pantoffels al dagenlang aanhad. Haar gezicht zag er ingevallen uit, te bleek en veel, veel ouder dan vijf weken geleden toen hij haar voor het laatst gezien had. Ze zag eruit alsof ze door een hel gegaan was. En dat was ook zo. Hij probeerde niet te denken aan wat de laatste moordenaar geprobeerd had haar aan te doen.
Ze wendde haar blik af en ze zaten er in gespannen stilte bij. Bill was er zo zeker van geweest dat hij precies wist hoe hij haar kon opvrolijken, haar kon oppeppen; maar zoals hij daar zat werd hij verteerd door haar verdriet en hij wist niets te zegen. Hij wilde dat ze er sterker uitzag, zoals haar oude zelf.
Hij legde de envelop met het dossier van de nieuwe moordzaak op de grond naast zijn stoel, uit het zicht. Hij wist niet zeker of hij het haar moest laten zien. Hij raakte er steeds meer van overtuigd dat het een vergissing was geweest om hier te komen. Ze had duidelijk meer tijd nodig. Sterker nog, zoals hij haar hier zag, was hij er niet zeker van of zijn partner ooit weer terug zou komen.
“Koffie?” vroeg ze. Hij voelde haar ongemak.
Hij schudde zijn hoofd. Ze was duidelijk kwetsbaar. Toen hij haar in het ziekenhuis bezocht had en zelfs nadat ze thuis was gekomen, had hij voor haar gevreesd. Hij had zich afgevraagd of ze zich ooit zou kunnen losmaken van de pijn en angst die ze had doorstaan, uit de diepten van haar langdurige duisternis. Het was niets voor haar; ze had met elke andere zaak onoverwinnelijk geleken. Maar iets aan die laatste zaak, die laatste moordenaar, was anders geweest. Bill begreep het wel: de man was de meest verwrongen psychopaat die hij ooit was tegengekomen, en dat zei wel iets.
Terwijl hij haar bestudeerde kwam er nog iets in hem op. Ze zag er als haar echte leeftijd uit. Ze was veertig, net zo oud als hij. Maar toen ze nog werkte, levendig en druk, had ze altijd een paar jaar jonger geleken. Nu kwam er wat grijs haren tussen haar donkere haar tevoorschijn. Nou ja, zijn eigen haar verkleurde ook.
Riley riep haar dochter. “April!”
Geen antwoord. Riley riep haar een paar keer, nu luider, totdat ze eindelijk antwoordde.
“Wat?” antwoordde April vanuit de huiskamer en ze klonk behoorlijk geërgerd.
“Hoe laat begint school vandaag?”
“Dat weet je best.”
“Zeg het gewoon, oké?”
“Halfnegen.”
Riley fronste en zag er overstuur uit. Ze keek naar Bill. “Ze is voor Engels gezakt. Te veel lessen gemist. Ik probeer haar te helpen.”
Bill schudde zijn hoofd en begreep het maar al te goed. Het politieleven vroeg te veel offers van hen allemaal en hun gezinnen waren de grootste slachtoffers. “Dat is rot,” zei hij.
Riley haalde haar schouders op. “Ze is veertien. Ze haat me.”
“Dat is waardeloos.”
“Toen ik veertien was haatte ik iedereen,” antwoordde ze. “Jij niet?”
Bill antwoordde niet. Hij kon zich niet voorstellen dat Riley iedereen haatte.
“Wacht maar totdat jouw jongens die leeftijd bereiken,” zei Riley. “Hoe oud zijn ze nu? Ik ben het vergeten.”
“Acht en tien,” antwoordde Bill, en hij glimlachte. “Zoals het nu gaat met Maggie en mij, weet ik niet eens of ik nog in hun leven ben als ze net zo oud zijn als April.”
Riley hield haar hoofd schuin en keek hem bezorgd aan. Hij had die zorgzame blik gemist.
“Is het zo erg?” zei ze.
Hij keek de andere kant op en wilde er niet aan denken.
Er viel een stilte.
“Wat verberg je daar op de grond?” vroeg ze.
Bill keek naar beneden, toen weer op en glimlachte; zelfs zoals ze nu was ontging haar niets.
“Ik verberg niets,” zei Bill. Hij pakte de envelop en legde hem op de tafel. “Gewoon iets waar ik graag met je over wil praten.”
Riley glimlachte breeduit. Het was duidelijk dat ze precies wist waarom hij hier echt was.
“Laat zien,” zei ze, en ze wierp een nerveuze blik naar April. “Kom, we gaan even naar buiten. Ik wil niet dat zij het ziet.”
Riley deed haar pantoffels uit en liep op blote voeten voor Bill uit de tuin in. Ze gingen zitten aan een verweerde houten picknicktafel, die er al lang voordat Riley hier was komen wonen had gestaan. Bill keek om zich heen in de kleine tuin, waar een enkele boom stond. Er was aan alle kanten bos. Het deed hem vergeten dat hij gewoon in de buurt van een stad was. Te afgelegen, dacht hij.
Hij had nooit het gevoel gehad dat deze plek goed voor Riley was. Het kleine boerderijachtige huisje lag dertig kilometer bij de stad vandaan, was vervallen en heel gewoontjes. Het lag aan het eind van een provinciale weg, omgeven door niets dan bossen en weilanden. Niet dat hij dacht dat het stadsleven iets voor haar was. Hij kon zich haar niet voorstellen in een leventje vol cocktailparty’s. Ze kon in elk geval naar Fredericksburg rijden en de trein naar Quantico nemen als ze terug zou komen op het werk. Als ze nog kón werken.
“Laat maar zien,” zei ze.
Hij spreidde de verslagen en foto’s op de tafel uit. “Herinner je de zaak-Daggett nog?” vroeg hij. “Je had gelijk. De moordenaar was nog niet klaar.”
Hij zag haar ogen wagenwijd opengaan toen ze zich over de foto’s boog. Er viel een lange stilte, terwijl ze het dossier intensief bestudeerde. Hij vroeg zich af of ze dit misschien nodig had om terug te komen... of dat het juist een terugval zou veroorzaken.
“Wat denk je ervan?” vroeg hij ten slotte.
Nog een stilte. Ze keek nog steeds niet van het dossier op.
Eindelijk keek ze op en hij schrok toen hij de tranen in haar ogen zag opkomen. Hij had haar nog nooit eerder zien huilen, zelfs niet bij de ergste zaken, dicht bij een lijk. Dit was zeker niet de Riley die hij kende. De moordenaar had iets met haar gedaan, meer dan hij wist.
Ze slikte haar snikken in. “Ik ben bang, Bill,” zei ze. “Ik ben zo bang. De hele tijd. Voor alles.”
Bill voelde zijn hart zinken toen hij haar zo zag. Hij vroeg zich af waar de oude Riley was, de enige op wie hij altijd kon vertrouwen, die sterker was dan hij, de rots waarop hij altijd kon bouwen in moeilijke tijden. Hij miste haar meer dan hij kon zeggen. “Hij is dóód, Riley,” zei hij, en hij probeerde zo zelfverzekerd mogelijk te klinken. “Hij kan je geen kwaad meer doen.”
Ze schudde haar hoofd. “Dat weet je niet.”
“Natuurlijk wel,” antwoordde hij. “Ze hebben zijn lichaam na de explosie gevonden.”
“Ze konden het niet identificeren,” zei ze.
“Je weet dat hij het was.”
Haar hoofd viel voorover en ze bedekte haar gezicht met één hand terwijl ze huilde. Hij pakte haar andere hand over de tafel heen vast. “Dit is een nieuwe zaak,” zei hij. “Het heeft niets te maken met wat er met jou gebeurd is.”
Ze schudde haar hoofd. “Dat doet er niet toe.” Nog steeds huilend reikte ze langzaam omhoog en gaf hem het dossier, en ze keek de andere kant op. “Het spijt me,” zei ze. Ze keek naar beneden en haar handen trilden. “Ik ben bang dat je moet gaan,” voegde ze eraan toe.
Bill was geschokt, verdrietig, en hij pakte het dossier terug. Deze reactie had hij absoluut niet verwacht. Hij bleef even zitten en vocht tegen zijn eigen tranen. Uiteindelijk klopte hij haar vriendelijk op haar hand, stond op en liep door het huis terug. April zat nog steeds in de woonkamer, haar ogen gesloten, haar hoofd meebewegend op haar muziek.
*
Riley zat alleen aan de picknicktafel te huilen nadat Bill weg was. Ik dacht dat ik in orde was, dacht ze. Ze wilde echt in orde zijn, voor Bill. En ze had echt gedacht dat ze het aankon. In de keuken over onbenullige dingen praten was prima gegaan. Daarna waren ze naar buiten gegaan en toen ze het dossier had gezien, had ze nog steeds gedacht dat ze in orde zou zijn. Beter nog zelfs. Ze had zich laten meesleuren. Haar oude passie voor haar werk was weer aangewakkerd, ze wilde weer het veld in. Ze was natuurlijk haar traumatische gedachten aan het wegstoppen: ze zag die bijna identieke moorden als een puzzel die moest worden opgelost, tot bijna het abstracte aan toe, alsof het een intellectueel spelletje was. Dat was ook prima. Haar therapeut had haar gezegd dat ze dat moest doen als ze ooit weer aan het werk wilde.
Maar om een of andere reden was de intellectuele puzzel geworden wat het echt was: een afschuwelijke menselijke tragedie waarbij twee onschuldige vrouwen gestorven waren in een strijd van onmetelijke pijn en verschrikking. En ze vroeg zich plotseling af: was het voor hen net zo erg als voor mij?
Haar lichaam werd nu door paniek en angst overspoeld. En door gêne, en schaamte. Bill was haar partner en beste vriend. Ze was hem zoveel verschuldigd. Hij had haar gedurende de laatste weken bijgestaan, toen niemand anders dat deed. Ze zou haar tijd in het ziekenhuis niet zonder hem hebben overleefd. Het laatste dat ze wilde was dat hij zag hoe ze tot een hulpeloos hoopje was gereduceerd.
Ze hoorde April bij de achterdeur schreeuwen. “Mam, we moeten nu eten, of ik kom te laat.”
Ze voelde de drang om terug te schreeuwen: maak je eigen ontbijt maar! Maar ze deed het niet. Ze was al heel lang uitgeput van de strijd met April. Ze had het gevecht opgegeven.
Ze stond op van de tafel en liep terug naar de keuken. Ze trok een stuk papier van de keukenrol om haar tranen af te vegen en haar neus te snuiten. Toen raapte ze zichzelf bij elkaar om te gaan koken. Ze probeerde aan de woorden van haar therapeut te denken: zelfs routineklusjes zullen veel moeite kosten, voor een tijdje tenminste. Ze moest eraan wennen om de dingen stapje voor stapje te doen.
Eerst moest ze dingen uit de koelkast pakken: de doos met eieren, het pakje bacon, de botervloot, de jampot, want April hield van jam, zijzelf niet. En zo ging het door totdat ze zes plakken bacon in een pan op het gasfornuis had gelegd en ze het gas onder de pan aanstak.
Bij het aanzicht van de geel-blauwe vlam wankelde ze achteruit. Ze sloot haar ogen en het kwam weer allemaal terug.
Riley lag in een nauwe kruipruimte, onder een huis, in een kleine zelfgemaakte kooi. De gasbrander was het enige licht dat ze zag. De rest van de tijd bracht ze in complete duisternis door. De vloer van de kruipruimte was aarde. De planken van de vloer boven haar waren zo laag dat ze zelfs amper kon hurken.
De duisternis was compleet, zelfs wanneer hij een kleine deur opende en bij haar in de kruipruimte kroop. Ze kon hem niet zien, maar ze hoorde hem ademen en grommen. Hij opende de kooi en klom naar binnen.
En dan stak hij die gasbrander aan. Ze kon zijn wrede en lelijke gezicht bij het licht zien. Hij treiterde haar met een bord schamel eten. Als ze ernaar reikte, haalde hij met de vlam naar haar uit. Ze kon niet eten zonder zich te branden...
Ze opende haar ogen. De beelden waren minder levendig met haar ogen open, maar ze kon de stroom aan herinneringen niet van zich afschudden. Ze ging automatisch verder met het maken van het ontbijt, haar hele lichaam zinderde van de adrenaline. Ze was net de tafel aan het dekken toen ze haar dochter weer hoorde roepen.
“Mam, hoe lang duurt het nog?”
Ze schrok op en het bord gleed uit haar handen en viel in stukken op de grond.
“Wat is er gebeurd?” riep April, die ineens tevoorschijn kwam.
“Niets,” zei Riley.
Ze ruimte de rotzooi op en terwijl zij en April samen zaten te eten, was de stille vijandigheid zoals gewoonlijk voelbaar. Riley wilde de cyclus doorbreken, tot April doordringen, tegen haar zeggen: April, ik ben het, je moeder, en ik hou van je. Maar dat had ze al zo vaak geprobeerd en het had het alleen maar erger gemaakt. Haar dochter haatte haar en ze begreep niet waarom, of hoe ze die haat moest wegnemen.
“Wat ga je vandaag doen?” vroeg ze aan April.
“Wat denk je?” snauwde April. “Naar school.”
“Ik bedoel daarna,” zei Riley, ze hield haar stem rustig, meelevend. “Ik ben je moeder. Ik wil het weten. Dat is normaal.”
“Niets in ons leven is normaal.”
Ze aten in stilte door.
“Je vertelt me nooit iets,” zei Riley.
“Jij mij ook niet.”
Dat liet alle hoop op een gesprek varen.
Dat is waar, dacht Riley bitter. Er zat meer waarheid in die uitspraak dan April besefte. Riley had haar nooit over haar werk verteld, haar zaken; ze had haar nooit over haar gevangenschap verteld, of haar tijd in het ziekenhuis, of waarom ze nu ‘vakantie’ had. Het enige wat April wist was dat ze gedurende een groot deel van die tijd bij haar vader moest wonen en ze haatte hem nog meer dan dat ze Riley haatte. Maar hoe graag ze het haar ook wilde vertellen, Riley dacht dat het beter was als April geen idee had van wat haar moeder had moeten doorstaan.
Riley kleedde zich aan en reed April naar school. Gedurende de hele rit spraken ze geen woord met elkaar. Toen ze April uit de auto liet stappen, riep ze haar na: “Ik zie je vanavond om tien uur.”
April wuifde achteloos terwijl ze wegliep.
Riley reed naar een koffietentje in de buurt. Dat was een gewoonte geworden. Ze vond het moeilijk om in het openbaar te zijn en ze wist dat dit precies was wat ze moest doen. Het koffietentje was klein en nooit druk, zelfs op ochtenden als deze, dus ze vond het relatief veilig.
Terwijl ze daar zat en kleine slokjes van haar cappuccino nam, dacht ze weer aan Bills smeekbede. Het was al zes weken geleden, verdomme. Dit moest veranderen. Zíj moest veranderen. Maar ze wist niet hoe ze dat moest doen.
Er vormde zich een idee. Ze wist opeens precies wat ze eerst moest doen.
Hoofdstuk 4
De witte vlam van de gasbrander zwaaide voor Riley heen en weer. Ze moest steeds wegduiken om de vlam te ontwijken en zich niet te branden. Ze werd verblind door het licht en kon zelfs het gezicht van haar ontvoerder niet zien. Terwijl de brander heen en weer zwaaide, leek het alsof het ding een spoor in de lucht achterliet.
“Stop daarmee!” schreeuwde ze. “Stop!”
Haar stem was rauw en schor van het schreeuwen. Ze vroeg zich af waarom ze de moeite nam. Ze wist dat hij niet zou stoppen met haar martelen totdat ze dood was.
Op dat moment hief hij een luchthoorn en blies in haar oor.
Een auto toeterde. Riley kwam met een schok terug in het heden en zag dat het verkeerslicht bij het kruispunt op groen was gesprongen. Een rij auto’s wachtte achter haar en ze trapte het gas in.
Met klamme handen duwde Riley de herinneringen weg uit haar gedachten en concentreerde zich op waar ze was. Ze ging Marie Sayles bezoeken, de enige andere overlevende van het onuitsprekelijke sadisme van haar bijna-moordenaar. Ze was boos op zichzelf omdat ze het toeliet dat de flashbacks haar overdonderden. Het was haar gelukt om haar gedachten al anderhalf uur bij het verkeer te houden en ze vond dat ze het heel goed deed.
Riley reed Georgetown binnen, langs exclusieve victoriaanse huizen, en parkeerde bij het adres dat Marie haar telefonisch had doorgegeven: een rood, bakstenen herenhuis met een fraaie erker. Ze bleef nog even in de auto zitten, in tweestrijd of ze wel naar binnen zou gaan. Ze schraapte haar moed bij elkaar.
Uiteindelijk stapte ze uit. Terwijl ze de traptreden op liep, was ze blij te zien dat Marie haar bij de deur stond op te wachten, somber maar elegant gekleed. Marie glimlachte zwakjes; haar gezicht zag er moe en getekend uit. Afgaande op de kringen onder haar ogen was Riley er behoorlijk zeker van dat ze gehuild had. Dat was geen verrassing. Zij en Marie hadden elkaar wekenlang veel gezien tijdens hun videochats en er was niet veel wat ze voor elkaar konden verbergen.
Toen ze elkaar omhelsden, merkte Riley meteen dat Marie niet zo lang en stevig was als ze verwacht had. Zelfs op hoge hakken was Marie een stuk kleiner dan Riley, haar postuur smal en tenger. Dat verraste Riley. Zij en Marie hadden veel gepraat, maar ze ontmoetten elkaar nu voor het eerst persoonlijk. De tengerheid van Marie leek haar nog moediger te maken vanwege wat ze had doorgemaakt.
Riley nam de omgeving in zich op terwijl zij en Marie naar de eetkamer liepen. De ruimte was onberispelijk schoon en smaakvol ingericht. Normaliter zou het een vrolijk huis voor een succesvolle, alleenstaande vrouw zijn. Maar Marie hield alle gordijnen dicht en de verlichting gedimd. De sfeer was merkwaardig benauwend. Riley wilde het niet toegeven, maar het deed haar aan haar eigen huis denken.
Marie had een lichte lunch klaarstaan op de eetkamertafel, en zij en Riley gingen zitten. Er hing een pijnlijke stilte. Riley voelde dat ze zweette en ze wist niet waarom. Nu ze Marie zag, kwam het allemaal weer terug.
“Nou... Hoe voelde het?” vroeg Marie voorzichtig. “Om naar buiten te gaan?”
Riley glimlachte. Marie wist beter dan wie dan ook hoeveel moeite de rit van vandaag haar had gekost. “Redelijk goed,” zei Riley. “Behóórlijk goed, eigenlijk. Ik had maar één slecht moment.”
Marie knikte. Het was duidelijk dat ze het begreep. “Nou, je hebt het gedaan,” zei Marie. “En dat was moedig.”
Moedig, dacht Riley. Zo zou ze zichzelf niet omschreven hebben. Misschien ooit, toen ze nog actief als agent aan het werk was. Zou ze zichzelf ooit weer zo omschrijven?
“En jij?” vroeg Riley. “Hoe vaak kom jij buiten?”
Marie werd stil.
“Je komt helemaal je huis niet uit, hè?” vroeg Riley.
Marie schudde haar hoofd.
Riley reikte naar voren en pakte meelevend haar pols vast. “Marie, je moet het proberen,” drong ze aan. “Als je op deze manier binnen blijft, is het net alsof hij je nog steeds gevangenhoudt.”
Er kwam een snik uit Maries keel.
“Het spijt me,” zei Riley.
“Het geeft niet. Je hebt gelijk.”
Riley keek naar Marie terwijl ze een tijdje zwijgend aten. Ze wilde graag denken dat het goed ging met Marie, maar ze moest toegeven dat ze er verontrustend kwetsbaar uitzag. Hierdoor vreesde ze ook voor zichzelf: zag zij er ook zo slecht uit?
Riley vroeg zich af of het goed was voor Marie dat ze alleen woonde. Zou het beter met haar gaan als ze een man of vriend had? Toen vroeg ze zich dat ook over zichzelf af. Maar ze wist dat het antwoord waarschijnlijk nee was voor hen beiden. Ze waren allebei emotioneel niet in staat om een langdurige relatie te onderhouden. Het zou alleen maar een tijdelijk steuntje in de rug zijn.
“Heb ik je eigenlijk ooit bedankt?” vroeg Marie na een tijdje, waarmee ze de stilte verbrak.
Riley glimlachte. Ze wist heel goed dat Marie doelde op het feit dat ze haar gered had. “Heel vaak,” zei Riley. “En dat is niet nodig. Echt.”
Marie prikte met een vork in haar eten. “Heb ik ooit gezegd dat het me spijt?”
Riley was verrast. “Spijt? Hoezo?”
Marie sprak moeizaam. “Als je mij daar niet uit had gehaald, zou jij niet gepakt zijn.”
Riley kneep zachtjes in de hand van Marie. “Marie, ik deed gewoon mijn werk. Je mag je niet schuldig voelen over iets wat niet jouw fout was. Je hebt al genoeg om te verwerken.”
Marie knikte bevestigend. “Alleen al uit bed komen is iedere dag een uitdaging,” gaf ze toe. “Ik denk dat je wel gezien hebt dat ik alles donker hou. Fel licht doet me aan die gasbrander van hem denken. Ik kan niet eens televisie kijken, of naar muziek luisteren. Ik ben bang dat iets me besluipt en ik het niet hoor. Ik raak van elk geluid in paniek.” Marie begon nu stilletjes te snikken. “Ik zal de wereld nooit meer hetzelfde zien. Nooit meer. Er is zoveel kwaad, overal om ons heen. Ik had er geen idee van. Mensen zijn tot zulke afschuwelijke dingen in staat. Ik weet niet hoe ik ooit weer mensen zal vertrouwen.”
Terwijl Marie huilde, wilde Riley haar geruststellen, haar vertellen dat ze ernaast zat. Maar een deel van Riley was er niet zeker van of dat wel zo was.
Uiteindelijk keek Marie haar aan. “Waarom ben je vandaag hierheen gekomen?” vroeg ze op de man af.
Riley werd door haar directheid overrompeld, en door het feit dat ze het eigenlijk zelf niet echt wist. “Ik weet niet,” zei ze. “Ik wilde je gewoon opzoeken. Kijken hoe het met je gaat.”
“Er is nog iets,” zei Marie, en ze kneep haar ogen samen met een griezelige waarneming.
Misschien had ze gelijk, dacht Riley. Riley dacht aan het bezoekje van Bill en ze besefte dat ze hier inderdaad vanwege de nieuwe zaak was gekomen. Wat wilde ze van Marie? Advies? Toestemming? Aanmoediging? Geruststelling? Een deel van haar wilde dat Marie tegen haar zei dat ze gek was. Dan hoefde ze niets te doen en kon ze Bill vergeten. Maar misschien was er een ander deel van haar dat wilde dat Marie haar zou aansporen om het te doen.
Riley zuchtte. “Er is een nieuwe zaak,” zei ze. “Nou ja, niet een níéuwe zaak. Maar een oude zaak die nooit is opgelost.”
Marie’s uitdrukking werd gespannen en ernstig.
Riley slikte.
“En je komt vragen of je het moet doen?” vroeg Marie.
Riley haalde haar schouders op. Maar ze keek ook op en zocht in de ogen van Marie naar geruststelling, aanmoediging. En op dat ogenblik besefte ze dat dat precies was wat ze hier hoopte te vinden.
Maar tot haar teleurstelling liet Marie haar blik zakken en schudde ze langzaam haar hoofd. Riley bleef op antwoord wachten, maar in plaats daarvan volgde er een eindeloze stilte. Riley voelde dat er een specifieke angst in Marie rondwaarde.
In de stilte keek Riley het appartement rond en haar blik viel op de huistelefoon van Marie. Ze was verbaasd toen ze zag dat deze niet aangesloten was. “Wat is er met je telefoon?” vroeg Riley.
Marie keek nu beslist getroffen en Riley wist dat ze een echte zenuw geraakt had.
“Hij blijft me bellen,” fluisterde Marie bijna onhoorbaar.
“Wie?”
“Peterson.”
Rileys hart zat in haar keel. “Peterson is dood,” antwoordde ze met trillende stem. “Ik heb de boel daar in brand gestoken. Ze hebben zijn lichaam gevonden.”
Marie schudde haar hoofd. “Degene die ze vonden had iedereen wel kunnen zijn. Het was hem niet.”
Riley werd overspoeld door een golf van paniek. Haar eigen ergste angsten kwamen weer aan de oppervlakte. “Iedereen zei dat hij het was,” zei Riley.
“En jij gelooft dat echt?”
Riley wist niet wat ze moest zeggen. Het was niet het juiste moment om haar eigen angsten aan Marie toe te vertrouwen. Tenslotte had Marie waarschijnlijk waanvoorstellingen. Maar hoe kon Riley haar overtuigen van iets wat ze zelf niet helemaal geloofde?
“Hij blijft bellen,” zei Marie weer. “Hij belt en ademt en hangt op. Ik weet dat hij het is. Hij leeft. Hij stalkt me nog steeds.”
Riley voelde een koude, griezelige angst. “Het is waarschijnlijk gewoon een of andere hijger,” zei ze, terwijl ze deed alsof ze kalm was. “Maar ik kan vragen of het Bureau het uitzoekt. Ik kan ervoor zorgen dat ze een surveillanceauto sturen als je bang bent. Ze kunnen de telefoontjes traceren.”
“Nee!” zei Marie scherp. “Nee!”
Riley staarde haar verward aan. “Waarom niet?” vroeg ze.
“Ik wil hem niet kwaad maken,” fluisterde Marie.
Riley was overdonderd en voelde een paniekaanval opkomen. Ze besefte plotseling dat het helemaal geen goed idee was geweest om hier te komen. Sterker nog, ze voelde zich slechter dan eerst. Ze wist dat ze geen moment langer in deze beklemmende eetkamer kon zitten. “Ik moet gaan,” zei Riley. “Het spijt me. Mijn dochter wacht.”
Plotseling greep Marie met verrassend veel kracht Rileys pols vast. Haar nagels begroeven zich in Rileys huid.
Ze staarde terug, met zoveel intensiteit in haar ijzig blauwe ogen dat het Riley beangstigde. Die achtervolgende blik brandde zich diep in haar ziel.
“Neem die zaak aan,” drong Marie aan.
Riley zag in haar ogen dat Marie de nieuwe zaak en Peterson door elkaar haalde, ze voegde ze samen tot één.
“Zorg dat je die klootzak vindt,” voegde ze eraan toe. “En dood hem voor mij.”
Hoofdstuk 5
De man bleef op korte, maar discrete afstand van de vrouw. Hij keek slechts vluchtig haar kant op. Hij legde voor de vorm een paar spullen in zijn mandje, zodat het leek alsof hij gewoon een klant was. Hij feliciteerde zichzelf met hoe onopvallend hij kon zijn. Niemand kon zijn echte macht raden.
Maar hij was nooit het soort man geweest dat veel aandacht trok. Als kind had hij zich nagenoeg onzichtbaar gevoeld. Nu, na al die tijd, kon hij zijn eigen onbeduidendheid in zijn voordeel gebruiken.
Een paar tellen geleden had hij pal naast haar gestaan, iets meer dan een halve meter bij haar vandaan. Ze was zo druk bezig geweest met shampoo uitzoeken dat ze hem niet eens opgemerkt had.
Hij wist genoeg over haar. Hij wist dat ze Cindy heette; dat haar man een kunstgalerie bezat; dat zij in een kliniek voor gratis medische hulp werkte. Vandaag was een van haar vrije dagen. Nu stond ze met iemand te bellen; haar zus, zo te horen. Ze lachte om iets wat diegene tegen haar zei. Hij kleurde rood van woede en vroeg zich af of ze om hem lachte, net zoals alle meisjes vroeger deden. Zijn woede werd erger.
Cindy droeg een korte broek, een topje en duur uitziende hardloopschoenen. Hij had haar vanuit zijn auto bekeken terwijl ze aan het joggen was en wachtte totdat ze klaar was met rennen en naar de supermarkt ging. Hij kende haar gewoonten op een vrije dag als deze. Ze nam de boodschappen mee naar huis, ruimde ze op, nam een douche en ging daarna met haar man lunchen.
Ze had haar goede figuur voornamelijk te danken aan haar training. Ze was niet ouder dan dertig, maar de huid bij haar dijen was niet strak meer. Ze was waarschijnlijk ooit veel afgevallen, misschien nog niet zo lang geleden. Daar was ze vast en zeker trots op.
Plotseling liep de vrouw naar de dichtstbijzijnde kassa. Dat verraste de man. Ze was eerder klaar met winkelen dan normaal. Hij ging snel achter haar in de rij staan en duwde bijna een andere klant uit de weg. Hij berispte zichzelf in stilte.
Terwijl de caissière met de boodschappen van de vrouw bezig was, schoof hij naar voren en stond extreem dicht bij haar; dichtbij genoeg om haar lichaamsgeur te ruiken, nu zweterig en scherp na haar intensieve hardlopen. Het was een geur die hij binnenkort verwachtte veel, veel beter te leren kennen. Maar dan zou de geur met een ander luchtje vermengd zijn; een luchtje dat hem fascineerde vanwege de eigenaardigheid en mysterieusheid ervan.
De geur van pijn en verschrikking.
Heel even voelde de belager zich opgewonden, zelfs aangenaam licht in zijn hoofd, met verlangende verwachting.
Nadat ze haar boodschappen betaald had, duwde ze haar karretje door de automatische glazen deuren de parkeerplaats op.
Hij had geen haast om zijn eigen boodschappen te betalen. Hij hoefde haar niet naar huis te volgen. Hij was daar al geweest, was zelfs ín haar huis geweest. Hij had zelfs haar kleren aangeraakt. Hij zou weer aan zijn surveillance beginnen als ze klaar was met werken.
Het zal nu niet lang meer duren, dacht hij. Helemaal niet lang meer.
*
Nadat Cindy MacKinnon in haar auto gestapt was, bleef ze even zitten. Ze trilde en wist niet waarom. Ze dacht weer aan het eigenaardige gevoel dat ze zojuist in de supermarkt had. Het was het griezelige, irrationele gevoel dat ze bekeken werd. Maar het was meer dan dat. Het duurde even voordat ze haar vinger erop kon leggen.
Eindelijk besefte ze dat het een gevoel was dat iemand haar kwaad wilde doen.
Ze trilde hevig. Gedurende de afgelopen paar dagen had ze dat gevoel nu en dan. Ze vermande zichzelf, ervan overtuigd dat het compleet ongegrond was. Ze schudde alle restjes van dat gevoel van zich af. Terwijl ze haar auto startte, dwong ze zichzelf om aan iets anders te denken. Ze glimlachte toen ze terugdacht aan haar gesprek met haar zus, Becky. Later in de middag zou Cindy haar helpen met het grote verjaardagsfeest van haar driejarige dochtertje, compleet met gebak en ballonnen.
Het zou een prachtige dag worden, dacht ze.
Hoofdstuk 6
Riley zat naast Bill in de SUV, en terwijl hij schakelde om het voertuig met vierwielaandrijving verder de heuvels op te rijden, veegde ze haar handpalmen aan haar broek af. Ze wist niet wat ze van dat zweten moest denken en ze wist niet wat ze ervan moest denken waarom ze hier waren. Na zes weken niet werken, wist ze niet meer wat haar lichaam haar vertelde. Het voelde onwerkelijk om terug te zijn.
Riley was ongerust over de ongemakkelijke spanning. Zij en Bill hadden nauwelijks gesproken tijdens de rit, die ruim een uur duurde. Hun oude kameraadschap, hun speelsheid, hun buitengewone verstandhouding: daar was nu niets van te bespeuren. Riley wist bijna zeker waarom Bill zo terughoudend was. Niet omdat hij ongemanierd was, maar hij was bezorgd. Hij had kennelijk ook zijn twijfels of ze wel alweer aan het werk zou moeten zijn.
Ze reden naar Mosby State Park. Bill had haar verteld dat daar het meest recente moordslachtoffer gevonden was. Onderweg nam Riley de geografie om haar heen in zich op en langzaam kwam haar oude gevoel van professionaliteit terug. Ze wist dat ze zichzelf tot de orde moest roepen.
Zorg dat je die klootzak vindt en dood hem voor mij.
De woorden van Marie achtervolgden haar en spoorden haar aan. Ze maakten haar beslissing eenvoudig.
Maar niets leek eenvoudig op dit moment. Ten eerste maakte ze zich zorgen over April. Haar naar het huis van haar vader sturen was voor geen van hen ideaal. Maar vandaag was het zaterdag en Riley wilde niet tot maandag wachten om de plaats delict te zien.
De stilte deed haar angst groeien en ze had een wanhopige behoefte om te praten. Ze pijnigde haar hersenen op zoek naar iets om te zeggen. Ten slotte zei ze: “Ga je me nog vertellen wat er tussen jou en Maggie aan de hand is?”
Bill keek haar verrast aan, en ze wist niet zeker of dat kwam doordat ze de stilte verbrak of vanwege haar botte vraag. Wat de reden ook was, ze had er meteen spijt van. Mensen zeiden vaak tegen haar dat haar botheid onprettig was. Het was nooit haar bedoeling om bot te zijn; ze wilde gewoon geen tijd verdoen.
Bill ademde uit. “Ze denkt dat ik vreemdga.”
Riley voelde een schok van verbazing. “Wát?”
“Met mijn werk,” zei Bill en hij lachte een beetje zuur. “Ze denkt dat ik met mijn werk vreemdga. Ze denkt dat ik meer van dit alles hou dan van haar. Ik blijf haar vertellen dat ze niet zo gek moet doen. Maar goed, ik kan er niet mee stoppen; met mijn werk niet, in elk geval.”
Riley schudde haar hoofd. “Klinkt net als Ryan. Hij was vreselijk jaloers toen we nog samen waren.”
Ze stopte even voordat ze Bill de hele waarheid zou vertellen. Haar ex-man was niet jaloers geweest op Rileys werk. Hij was jaloers geweest op Bill. Ze had zich vaak afgevraagd of Ryans jaloezie gegrond was. Ondanks de ongemakkelijkheid van vandaag voelde het ontzettend goed om gewoon bij Bill in de buurt te zijn. Was dat gevoel alleen maar professioneel?
“Ik hoop niet dat deze trip voor niets is,” zei Bill. “De plaats delict is al opgeruimd.”
“Dat weet ik. Ik wil het gewoon met eigen ogen zien. Foto’s en verslagen zijn niet genoeg voor mij.”
Riley begon zich een beetje duizelig te voelen. Ze was er zeker van dat het door de hoogte kwam, omdat ze nog steeds stegen. Verwachting had er ook wat mee te maken. Haar handpalmen zweetten nog steeds. “Hoe ver is het nog?” vroeg ze, terwijl ze het woud dichter zag worden en het terrein steeds meer afgelegen werd.
“Niet ver meer.”
Een paar minuten later reed Bill van de weg af in de richting van een paar grove bandensporen. De auto hobbelde door de sporen en kwam na ongeveer vijfhonderd meter in het dichte woud tot stilstand. Hij zette de motor uit, draaide zich naar Riley om en keek haar bezorgd aan. “Weet je zeker dat je dit wilt doen?” vroeg hij.
Ze wist precies wat hem zorgen baarde. Hij was bang dat ze flashbacks van haar traumatische gevangenschap zou krijgen. Het maakte niet uit dat dit een totaal andere zaak was, met een andere moordenaar.
Ze knikte. “Ik weet het zeker,” zei ze, allesbehalve overtuigd van wat ze zei. Ze stapte uit en liep achter Bill aan, van de weg af en over een smal begroeid pad door het bos. Ze hoorde het kabbelen van een beekje ergens vlakbij. Terwijl het gewas dikker werd, moest ze zich onder laaghangende takken door wurmen en kleverige kleine klissen plakten aan haar broek. Ze ergerde zich bij het idee dat ze die er straks af moest plukken.
Eindelijk kwamen zij en Bill bij de oever tevoorschijn. Riley was meteen onder de indruk van hoe mooi deze plek was. Het zonlicht viel door de bladeren heen en belichtte het kabbelende water met een caleidoscopisch licht. Het regelmatige gekabbel van de stroom was rustgevend. Het was vreemd om te bedenken dat dit een afschuwelijke plaats delict was.
“Ze is hier gevonden,” zei Bill, terwijl hij haar naar een breed, plat rotsblok leidde.
Toen ze daar stonden, keek Riley om zich heen en ademde diep in. Ja, ze had er goed aan gedaan om hier te komen. Ze voelde het.
“De foto’s?” vroeg Riley.
Ze hurkte naast Bill op het rotsblok neer en ze bladerden door een map vol met foto’s die genomen waren vlak nadat het lichaam van Reba Frye gevonden was. Een andere map zat vol met verslagen en foto’s van de moord die zij en Bill zes maanden geleden onderzocht hadden; de moord die ze niet opgelost hadden.
Door die foto’s kwamen de herinneringen aan de eerste moord levendig terug. Het bracht haar meteen terug naar het platteland bij Daggett. Ze dacht aan hoe Rogers op een vergelijkbare manier tegen een boom aan was geplaatst.
“Lijkt veel op onze oude zaak,” merkte Riley op. “Beide vrouwen in de dertig, allebei met kleine kinderen. Dat lijkt bij zijn werkwijze te horen. Hij heeft het op moeders voorzien. We moeten navraag doen bij oudergroepen, uitzoeken of er enig verband tussen de twee vrouwen bestaat, of tussen hun kinderen.”
“Ik zal er iemand op zetten,” zei Bill. Hij maakte nu aantekeningen.
Riley ging verder met de verslagen en de foto’s bekijken, en ze vergeleek ze met de daadwerkelijke plek. “Dezelfde wurgmethode, met een roze lint,” viel haar op. “Een andere pruik en hetzelfde soort neproos voor het lichaam.” Riley hield twee foto’s naast elkaar omhoog. “Ook de ogen zijn open genaaid,” zei ze. “Als ik het me goed herinner, zei de forensische recherche dat de ogen van Rogers ná de dood open genaaid waren. Was dat ook zo bij Frye?”
“Ja, ik denk dat het zijn bedoeling was dat ze hem zelfs nadat ze dood waren nog konden zien.”
Ineens voelde Riley een rilling over haar rug lopen. Ze was dat gevoel bijna vergeten. Ze kreeg dat altijd als ze op het punt stond een zaak te begrijpen en het gevoel had dat alle puzzelstukjes in elkaar pasten. Ze wist niet of ze zich hierdoor aangemoedigd of bang moest voelen. “Nee,” zei ze. “Dat is het niet. Het maakte hem niets uit of de vrouwen hem konden zien.”
“Maar waarom heeft hij het dan gedaan?”
Riley antwoordde niet. Er begonnen allemaal ideeën bij haar op te borrelen. Ze was opgewonden. Maar ze was er nog niet klaar voor om het in woorden uit te drukken, zelfs niet voor zichzelf.
Ze legde foto’s in paren naast elkaar op het rotsblok en wees Bill op details. “Ze zijn níét precies hetzelfde,” zei ze. “Het lichaam in Daggett was niet zo zorgvuldig gepositioneerd. Hij heeft geprobeerd dat lichaam te verplaatsen toen het al stijf was. Ik denk dat hij haar dit keer hierheen gebracht heeft vóórdat de lijkstijfheid intrad. Anders had hij haar niet zo...”
Ze onderdrukte de drang om de zin te laten eindigen met “mooi neergezet”. Toen besefte ze dat “mooi” precies het woord was dat ze gebruikt zou hebben in de periode vóór haar gevangenschap en marteling. Ja, ze kwam er weer in en ze voelde dezelfde duistere obsessie vanbinnen groeien. Er zou al snel geen weg meer terug zijn. Maar was dat goed of niet?
“Wat is dat in Fryes ogen?” vroeg ze en ze wees naar een foto. “Dat blauw ziet er onnatuurlijk uit.”
“Contactlenzen,” antwoordde Bil.
De rilling over Rileys rug werd sterker. Het lijk van Eileen Rogers had geen contactlenzen gehad. Dat was een belangrijk verschil. “En die glans op haar huid?” vroeg ze.
“Vaseline,” zei Bill.
Nog een belangrijk verschil. Ze voelde dat haar ingevingen met een adembenemende snelheid op zijn plek vielen. “Wat zeiden de forensisch rechercheurs over de pruik?” vroeg ze aan Bill.
“Nog niets, behalve dat die is samengesteld uit stukken van goedkope pruiken.”
Rileys opwinding groeide. Bij de laatste moord had de moordenaar een eenvoudige, hele pruik gebruikt, niet iets wat aan elkaar geknutseld was. Net als de roos was de pruik zo goedkoop geweest dat de onderzoekers niet hadden kunnen achterhalen waar hij vandaan kwam. Riley voelde dat de puzzelstukjes samenvielen; niet de hele puzzel, maar een groot deel ervan. “Wat is de forensische recherche met deze pruik van plan?” vroeg ze.
“Hetzelfde als de vorige keer: de vezels nagaan, proberen om via pruikenhandels te traceren waar hij vandaan komt.”
Geschrokken door de krachtige zekerheid in haar eigen stem zei Riley: “Ze verdoen hun tijd.”
Bill keek haar aan en was duidelijk overrompeld. “Waarom?”
Ze voelde de bekende ongeduldigheid met Bill die ze altijd voelde wanneer ze twee stappen sneller dacht dan hij. “Kijk naar het beeld dat hij ons wil laten zien. Blauwe contactlenzen geven de ogen de uitstraling alsof ze niet echt zijn. Oogleden open genaaid, zodat de ogen wagenwijd open blijven. Het lichaam overeind gezet, de benen op een rare manier uitgespreid. Vaseline om de huid op plastic te laten lijken. Een pruik die uit stukjes kleine pruiken is samengesteld; geen menselijke pruiken, maar póppenpruiken. Hij wilde dat beide slachtoffers er als poppen uitzagen, ze zijn als naakte poppen tentoongesteld.”
“Jezus,” zei Bill, en hij maakte koortsachtig aantekeningen. “Waarom hebben we dit de vorige keer niet gezien, in Daggett?”
Het antwoord leek zo klaar als een klontje voor Riley, die een ongeduldige kreun onderdrukte. “Hij was er toen nog niet goed genoeg in,” zei ze. “Hij was nog aan het uitvogelen hoe hij de boodschap moest overbrengen. Hij leert al doende.”
Bill keek van zijn notitieblok op en schudde vol bewondering zijn hoofd. “Verdomme, ik heb je gemist.”
Hoezeer ze het compliment ook waardeerde, Riley wist dat er een nog groter besef aan zat te komen. En ze wist door jarenlange ervaring dat het niet geforceerd kon worden. Ze moest zich gewoon ontspannen en het tot haar laten komen. Ze hurkte stil op het rotsblok neer en wachtte tot het gebeurde. Terwijl ze wachtte plukte ze aan de kleine klissen op haar broek. Verdomd irritant, dacht ze.
Plotseling viel haar blik op het oppervlak van het gesteente onder haar voeten. Er lagen nog meer kleine klissen, sommige heel en andere in stukjes gebroken, tussen de klissen die zij van haar broek plukte. “Bill,” zei ze, en haar stem trilde van opwinding, “lagen deze kleine klissen hier al toen je het lichaam vond?”
Bill haalde zijn schouders op. “Dat weet ik niet.”
Haar handen trilden en zweetten meer dan ooit. Ze greep een stapel foto’s en bladerde er doorheen totdat ze een vooraanzicht van het lijk vond. Daar, tussen de gespreide benen en rondom de roos, lag een groepje kleine vlekjes. Dat waren klissen; dezelfde soort klissen die ze zojuist gevonden had. Maar niemand had gedacht dat ze belangrijk waren. En niemand had zelfs de moeite genomen om ze weg te vegen nadat de plaats delict was opgeruimd.
Riley sloot haar ogen en liet haar verbeelding de vrije loop gaan. Ze voelde zich licht in haar hoofd, duizelig zelfs. Het was een gevoel dat ze maar al te goed kende: een gevoel alsof ze in een afgrond viel, in een afschuwelijk zwarte leegte, in het kwaadaardig hoofd van de moordenaar. Ze stapte in zijn schoenen, in zijn ervaring. Het was een gevaarlijke en beangstigende plek. Maar ze hoorde daar, nu in elk geval wel. Ze omarmde het.
Ze voelde het zelfvertrouwen van de moordenaar terwijl hij het lichaam over het pad naar de beek sleepte. Hij was er absoluut zeker van dat hij niet gepakt zou worden, hij had helemaal geen haast. Hij zou zelfs wel kunnen neuriën of fluiten. Ze voelde zijn geduld, zijn vakmanschap en bekwaamheid, terwijl hij het lijk op het rotsblok neerlegde.
En ze kon het afgrijselijke tafereel via zijn ogen zien. Ze voelde zijn intense tevredenheid over de goede uitvoering; hetzelfde warme gevoel van voldoening dat zij altijd had als ze een zaak had opgelost. Hij had op deze rots gehurkt en even gepauzeerd – of zolang als hij wilde – om zijn eigen werk te bewonderen.
En terwijl hij dat deed, had hij de klissen van zijn broek geplukt. Hij had de tijd genomen. Hij had niet de moeite genomen om ermee te wachten totdat hij weg en veilig was. En ze hoorde hem bijna haar eigen woorden letterlijk hardop zeggen.
Verdomd irritant.
Ja, hij had zelfs de tijd genomen om de klissen van zijn broek te plukken.
Riley ademde scherp in en haar ogen sprongen open. Ze voelde de klis in haar eigen hand en merkte hoe stekelig hij was. Scherp genoeg om wondjes te veroorzaken. “Verzamel die klissen,” beval ze. “We kunnen er misschien een klein beetje DNA op vinden.”
Bills ogen gingen wagenwijd open en hij pakte meteen een zakje en een pincet. Terwijl hij bezig was, werkte haar brein op volle toeren. Ze was nog niet klaar. “We hebben het al die tijd verkeerd gehad,” zei ze. “Dit is niet zijn tweede moord. Het is zijn derde.”
Bill stopte en keek duidelijk stomverbaasd op. “Hoe weet je dat?” vroeg hij.
Rileys hele lichaam verstrakte, terwijl ze haar getril onder controle probeerde te houden. “Hij is te goed geworden. Zijn leertijd is voorbij. Hij is nu ervaren. En hij is pas net begonnen. Hij hóúdt van zijn werk. Nee, dit is minstens de derde keer.” Rileys keel kneep samen en ze slikte moeizaam.
“En de volgende zal niet lang op zich laten wachten.”
Hoofdstuk 7
Bill was omgeven door een zee van blauwe ogen, maar ze waren niet echt. Normaal had hij geen last van nachtmerries over zijn zaken, en dat had hij nu ook niet, maar het voelde wel zo. Hier, midden in de poppenwinkel, waren er gewoon overal kleine blauwe ogen, allemaal wagenwijd open, fonkelend en alert.
De kleine robijnrode lippen van de poppen, de meeste glimlachend, waren ook verontrustend. Net als al het zorgvuldig gekamde nephaar, stijf en bewegingloos. Terwijl hij al deze details in zich opnam, vroeg hij zich af hoe hij de bedoeling van de moordenaar gemist kon hebben: om zijn slachtoffers er zo goed mogelijk als poppen uit te laten zien. Riley was ervoor nodig geweest om dat verband te leggen. Goddank is ze terug, dacht hij.
Toch kon Bill er niets aan doen dat hij zich zorgen maakte over haar. Bij Mosby Park was hij verblind geweest door haar briljante werk. Maar achteraf, toen hij haar naar huis bracht, had ze er uitgeput en ontmoedigd uitgezien. Gedurende de hele rit had ze nauwelijks een woord gezegd. Misschien was het te veel voor haar geweest.
Toch wilde Bill dat Riley hier nu was. Ze had besloten dat het beter was om hun team op te splitsen, zodat ze sneller te werk konden gaan. Hij kon daar niet tegenin gaan. Ze had gevraagd of hij de poppenwinkels in de regio op zich wilde nemen, terwijl zij terug zou gaan naar de plaats delict van zes maanden geleden.
Bill keek om zich heen. Hij voelde zich overweldigd en vroeg zich af wat Riley van deze poppenwinkel zou vinden. Het was de meest stijlvolle die hij vandaag bezocht had. Hier aan de rand van de ringweg kreeg de winkel waarschijnlijk veel deftige klanten uit de rijke noordelijke gebieden van Virginia.
Hij snuffelde wat rond. Zijn aandacht werd getrokken door een kleine meisjespop. Met haar glimlach en bleke huid deed ze hem aan het laatste slachtoffer denken. Hoewel ze gekleed was in een roze jurk met een heleboel kant op de kraag, manchetten en zomen, zat ze ook in een verontrustend vergelijkbare positie.
Plotseling hoorde Bill een stem van rechts komen.
“Ik denk dat u op de verkeerde afdeling bent.”
Bill draaide zich om en zag een gezet, klein vrouwtje met een warme glimlach voor zijn neus staan. Er was iets aan haar wat hem vertelde dat zij hier de leiding had. “Waarom denkt u dat?” vroeg hij.
De vrouw grinnikte. “Omdat u geen dochters hebt. Ik herken een man die geen dochters heeft van een kilometer afstand. Vraag me niet hoe, het zal wel intuïtie zijn, denk ik.”
Bill was verbijsterd door haar pienterheid en diep onder de indruk.
Ze stak haar hand naar Bill uit. “Ruth Behnke,” zei ze.
Bill schudde haar hand. “Bill Jeffreys. U bent de eigenaar van deze winkel?”
Ze grinnikte nogmaals. “Ik zie dat u ook intuïtie hebt,” zei ze. “Aangenaam kennis te maken. Maar u hebt wél zonen, toch? Drie jongens, denk ik.”
Bill glimlachte. Haar intuïtie was echt heel scherp. Bill dacht dat zij en Riley het wel goed met elkaar zouden kunnen vinden. “Twee,” antwoordde hij. “Maar u zat er verdomd dichtbij.”
“Hoe oud?” vroeg ze.
“Acht en tien.”
Ze keek rond. “Ik denk niet dat ik hier veel voor ze heb. O, wacht even, ik heb een paar eigenaardige speelgoedsoldaten in het volgende gangpad staan. Maar dat vinden jongens niet meer leuk, of wel? Tegenwoordig is het alleen maar videogames. En nog gewelddadige ook.”
“Ik ben bang van wel.”
Ze bekeek hem aandachtig. “U bent hier niet om een pop te kopen, hè?” vroeg ze.
Bill glimlachte en schudde zijn hoofd. “U bent echt goed,” antwoordde hij.
“Bent u soms een politieagent?” vroeg ze.
Bill lachte stilletjes en pakte zijn penning tevoorschijn. “Niet helemaal, maar een goede gok.”
“O, jeetje!” zei ze bezorgd. “Wat doet de FBI in mijn kleine winkeltje? Sta ik soms op een of andere lijst?”
“In zekere zin,” zei Bill. “Maar u hoeft zich nergens zorgen om te maken. Uw winkel kwam naar voren in onze zoektocht naar lokale winkels die antieke en verzamelpoppen verkopen.”
Eigenlijk wist Bill niet precies wáár hij naar zocht. Riley had voorgesteld om een paar van deze plekken na te gaan, ervan uitgaand dat de moordenaar ze regelmatig bezocht, of in elk geval één keer bezocht had. Hij wist niet wat ze verwachtte. Dacht ze dat de moordenaar hier zelf zou zijn? Of dat een van de medewerkers de moordenaar ontmoet had?
Dat betwijfelde hij. En zelfs als dat wel zo was, dacht hij niet dat ze hem als een moordenaar herkend hadden. Waarschijnlijk waren alle mannen die hier kwamen, áls dat al gebeurde, griezels.
Het was waarschijnlijker dat Riley probeerde om hem meer inzicht in de geest van de moordenaar te geven, in de manier waarop hij naar de wereld keek. Als dat zo was, dan zou Bill haar teleur moeten stellen. Hij had simpelweg niet haar brein of haar talent om zo gemakkelijk in het hoofd van moordenaars binnen te wandelen.
Het leek hem dat ze echt aan het gissen was. Er waren tientallen poppenwinkels binnen het bereik waarin ze zochten. Hij dacht dat het beter was als de forensisch rechercheurs gewoon de poppenmakers zouden natrekken. Hoewel, dat had tot nu toe niets opgeleverd.
“Ik zou willen vragen om wat voor zaak dit gaat,” zei Ruth, “maar dat kan ik beter niet doen.”
“Nee,” zei Bill, “dat kunt u beter niet doen.”
Niet dat de zaak nog een geheim was; niet nadat de mensen van senator Newbrough er een een persbericht over hadden verstuurd. De media stonden vol met het nieuws. Zoals gewoonlijk werd het Bureau nu overstelpt met een stortvloed aan foute tips, en internet liep over van de vreemde theorieën. Het hele gebeuren was een behoorlijke last geworden.
Maar waarom zou hij dat aan deze vrouw vertellen? Ze leek zo aardig en haar winkel zo deugdzaam en onschuldig, dus Bill wilde haar niet overstuur maken met iets zo macabers en schokkends als een seriemoordenaar met een obsessie voor poppen.
Maar er was wel één ding wat hij wilde weten. “Vertelt u mij eens,” zei Bill. “Hoeveel verkoopt u aan volwassenen; ik bedoel volwassenen zonder kinderen?”
“O, dat zijn veruit mijn meeste verkopen. Aan verzamelaars.”
Bill was geboeid. Dat zou hij nooit hebben geraden. “Waarom denkt u dat?” vroeg hij.
De vrouw glimlachte een vreemde, afstandelijke glimlach en antwoordde op vriendelijke toon: “Omdat mensen sterven, Bill Jeffreys.”
Nu was Bill echt geschrokken. “Pardon?” zei hij.
“Naarmate we ouder worden, verliezen we mensen. Onze vrienden en geliefden sterven. We rouwen. Poppen laten de tijd voor ons stilstaan. Ze zorgen ervoor dat we ons verdriet vergeten. Ze troosten en steunen ons. Kijk maar om je heen. Sommige poppen zijn ruim een eeuw oud en sommige zijn bijna nieuw. Bij sommige kun je het verschil niet eens zien. Ze zijn tijdloos.”
Bill keek om zich heen. Hij kreeg een griezelig gevoel door al die eeuwenoude ogen die naar hem staarden, en hij vroeg zich af hoeveel mensen deze poppen overleefd hadden. Hij dacht aan wat ze gezien hadden: de liefde, de woede, de haat, het verdriet, het geweld. En toch bleven ze met dezelfde lege uitdrukking terug staren.
Hij begreep het niet. Mensen hóren ouder te worden, dacht hij. Ze moesten oud en gerimpeld en grijs worden, zoals hij, met alle duisternis en afschuw in de wereld. Met alles wat hij gezien had, zou het een zonde zijn, dacht hij, als hij er nog steeds hetzelfde uit had gezien. De plaatsen delict hadden een diepe indruk op hem gemaakt en ervoor gezorgd dat hij niet meer jong wilde blijven.
“Ze zijn ook... niet levend,” zei Bill ten slotte.
Haar glimlach werd bitterzoet, bijna medelijdend. “Is dat echt zo, Bill? De meeste van mijn klanten denken daar anders over. Ik weet niet eens of ík er ook zo over denk.”
Er viel een merkwaardige stilte. De vrouw verbrak die met een grinnik. Ze gaf Bill een kleurrijk kleine folder met allemaal plaatjes van poppen. “Toevallig ga ik binnenkort naar een bijeenkomst in D.C. Misschien wilt u er ook wel naartoe. Misschien geeft het u ideeën voor waar u dan ook naar op zoek bent.”
Bill bedankte haar en liep de winkel uit, dankbaar voor de tip over de bijeenkomst. Hij hoopte dat Riley met hem mee wilde gaan. Bill herinnerde zich dat ze deze middag senator Newbrough en zijn vrouw ging ondervragen. Dat was een belangrijke afspraak; niet alleen omdat de senator misschien wel goede informatie kon hebben, maar ook vanwege diplomatieke redenen. Newbrough regelde heel veel voor het Bureau. Riley was precies de juiste agent die hem moest overtuigen van het feit dat ze alles deden wat ze konden.
Maar zal ze echt komen opdagen? vroeg Bill zich af. Het was heel raar dat hij daar niet zeker van kon zijn. Tot zes maanden geleden was Riley het enige betrouwbare in zijn leven geweest. Hij had haar altijd voor de volle honderd procent vertrouwd. Maar haar zichtbare pijn baarde hem zorgen.
Bovendien miste hij haar. Hoe intimiderend haar razendsnelle brein soms ook kon zijn, hij had haar nodig op een zaak als deze. Gedurende de laatste zes weken was het ook tot hem doorgedrongen dat hij haar vriendschap nodig had.
Of was het diep vanbinnen toch meer dan dat?
Hoofdstuk 8
Riley reed over de tweebaansweg en nam een slokje van haar energiedrankje. Het was een zonnige, warme ochtend. De ramen van de auto waren open en de warme geur van vers hooi vulde de lucht. In de omringende weilanden stond vee en aan beide zijden van de vallei waren bergen. Ze vond het hier prettig. Maar ze herinnerde zichzelf eraan dat ze hier niet was voor een vakantie. Ze had werk te doen.
Riley sloeg af naar een veel bereden onverharde weg en na een minuut of twee kwam ze bij een splitsing. Ze draaide het nationaal park in, reed een kort stukje en zette haar auto op de schuine berm langs de weg stil. Ze stapte uit en wandelde over een open stuk naar een grote, stevige eik die in de noordoostelijke hoek stond.
Dit was de plek. Hier was het lichaam van Eileen Rogers gevonden, nogal onhandig tegen de boom aangezet. Zij en Bill waren hier samen zes maanden geleden geweest en Riley zag alles weer voor zich. Het grootste verschil was het weer. Het was toen half december geweest en bitterkoud. De grond was bedekt geweest door een dunne laag sneeuw.
Ga terug, zei ze tegen zichzelf. Ga terug en voel het.
Ze ademde diep in en uit, totdat ze een ijzige kou door haar longen voelde gaan. Ze kon bijna de dikke wolken die ze bij iedere ademhaling uitblies zien.
Het naakte lichaam was volledig bevroren geweest. Het was niet makkelijk om te zien welke van de vele wonden op het lichaam door een mes waren toegebracht, en welke barsten en kloven door de ijzige kou.
Riley riep het beeld in zich op, met ieder detail. De pruik. De geverfde glimlach. De open genaaide ogen. De neproos die in de sneeuw tussen de gespreide benen van het lijk had gelegen.
Het beeld in haar hoofd was nu levendig genoeg. Nu moest ze doen wat ze de vorige dag ook gedaan had: in de huid van de moordenaar kruipen.
Ze sloot haar ogen weer, ontspannen, en sprong in het diepe. Ze verwelkomde het lichte, duizelingwekkende gevoel in haar hoofd terwijl ze het brein van de moordenaar binnenglipte. Ze was al snel bij hem, binnen in hem. Ze zag precies wat hij zag, voelde wat hij voelde.
Hij reed hier ’s nachts, allesbehalve zelfverzekerd. Hij keek nerveus voor zich uit en maakte zich zorgen over het ijs onder zijn wielen. Stel dat hij nu de controle verloor en in een greppel terechtkwam? Hij had een lichaam bij zich. Hij zou zeker gepakt worden. Hij moest voorzichtig rijden. Hij had gehoopt dat zijn tweede moord makkelijker zou zijn dan de eerste, maar hij was nog steeds een nerveus wrak.
Hij liet de auto precies hier stoppen. Hij sleepte het lichaam van de vrouw – reeds naakt, dacht Riley – uit de auto. Maar het was al stijf. Daar had hij niet op gerekend. Het frustreerde hem, liet zijn zelfvertrouwen wankelen. Om het nog erger te maken kon hij niet goed zien wat hij aan het doen was, zelfs niet in de lichten van de koplampen die hij op de boom had laten schijnen. De nacht was te donker. Hij maakte een aantekening in zijn hoofd om het de volgende keer bij daglicht te doen, als dat kon.
Hij sleepte het lichaam naar de boom en probeerde het neer te zetten op de manier zoals hij zich had voorgesteld. Het ging niet zo goed. Het hoofd van de vrouw was naar links gebogen en onbeweeglijk door de lijkstijfheid. Hij trok en draaide eraan. Zelfs nadat de nek was gebroken, kon hij het nog steeds niet naar voren laten kijken.
En hoe moest hij de benen nu goed neerleggen? Een van de benen was hopeloos gebogen. Hij had geen andere keus dan een krik uit de kofferbak te pakken en het dijbot en de knieschijf te breken. Toen verdraaide hij het been zo goed als hij kon, maar niet tot zijn tevredenheid.
Ten slotte plaatste hij plichtsgetrouw het lint om haar nek, de pruik op haar hoofd en de roos in de sneeuw. Toen stapte hij in zijn auto en reed weg. Hij was teleurgesteld en ontmoedigd. Hij was ook bang. Had hij in al zijn onhandigheid fatale sporen achtergelaten? Hij ging iedere handeling obsessief in zijn hoofd na, maar hij wist het niet zeker. Hij wist wat hij de volgende keer beter moest doen. Hij beloofde zichzelf om het beter te doen.
Riley opende haar ogen. Ze liet de aanwezigheid van de moordenaar vervagen. Ze was tevreden met zichzelf. Ze was niet gaan trillen en had zich niet laten overweldigen. En ze had wat waardevolle inzichten verkregen. Ze had een gevoel van hoe de moordenaar zijn vaardigheid leerde.
Ze wenste alleen dat ze iets wist – wat dan ook – over zijn eerste moord. Ze wist nu zeker dat hij één keer eerder gemoord had. Dit was het werk van een leerling, maar niet van een beginner.
Net toen Riley zich wilde omdraaien en naar haar auto terug wilde lopen, zag ze iets in de boom. Er stak een klein stukje geel uit, waar de stam zich in tweeën splitste, net boven haar hoofd. Ze liep naar de andere kant van de boom en keek omhoog.
“Hij is hier teruggekomen!” Riley ademde scherp in. De rillingen liepen over haar rug en ze tuurde nerveus om zich heen. Maar er was nu niemand in de buurt.
Vanaf een boomtak werd ze aangestaard door een naakte vrouwelijke pop met blond haar, precies zo neergezet als de moordenaar zijn slachtoffer had willen neerzetten.
De pop kon hier niet lang hebben gezeten, hooguit drie of vier dagen. Ze was niet door de wind verplaatst of verbleekt door de regen. Terwijl hij zich had voorbereid op de moord op Reba Frye was de moordenaar hier teruggekomen. Net zoals Riley vaak deed, was hij hier teruggekomen om over zijn werk na te denken, om zijn fouten op kritische wijze te bestuderen.
Ze nam foto’s met haar mobiel en stuurde ze meteen naar het Bureau. Riley wist waarom hij de pop had achtergelaten. Het is een excuus voor slordigheid in het verleden, besefte ze zich.
Het was ook een belofte dat er beter werk aan zat te komen.
Hoofdstuk 9
Riley reed naar het landhuis van senator Mitch Newbrough en voelde haar tegenzin groeien. Het huis lag aan het einde van een lange weg met een rij bomen, en het was een enorm, formeel en beangstigend gebouw. Ze had altijd meer moeite om met de rijken en machtigen om te gaan dan met mensen die lager op de sociale ladder stonden.
Ze parkeerde in de keurig onderhouden cirkel voor het stenen huis. Ja, deze familie was echt rijk. Ze stapte uit de auto en liep naar de enorme voordeuren. Nadat ze aangebeld had, werd ze begroet door een keurige man van ongeveer dertig jaar. “Ik ben Robert,” zei hij. “De zoon van de senator. En u bent Special Agent Riley. Kom binnen. Mijn vader en moeder verwachten u.”
Robert Newbrough leidde Riley naar binnen en ze wist meteen weer waarom ze zo’n hekel had aan opzichtige huizen. Het huis van de familie Newbrough was reusachtig en de wandeling naar waar de senator en zijn vrouw zaten te wachten, duurde onaangenaam lang. Riley was er zeker van dat dat bedoeld was als een soort intimiderende tactiek, om gasten een ongemakkelijke afstand te laten lopen: een manier om te zeggen dat de bewoners van dit huis te machtig waren om ergens in verwikkeld te raken. Riley vond de koloniale meubels en inrichting echt heel lelijk.
Maar ze zag nog meer op tegen wat er komen ging. Voor haar was het gesprek met de familie van de slachtoffers simpelweg verschrikkelijk; veel erger dan een plaats delict of zelfs een lijk. Het was te makkelijk om in het verdriet, woede en verwardheid meegesleept te worden. Zulke intensieve emoties verstoorden haar concentratie en leidden haar van haar werk af.
Terwijl ze liepen, zei Robert Newbrough: “Mijn vader is al thuis vanuit Richmond sinds...” Midden in de zin onderdrukte hij een snik. Riley kon de intensiteit van zijn verlies voelen. “...sinds we het nieuws over Reba hoorden,” ging hij verder. “Het is verschrikkelijk. Vooral mijn moeder is helemaal ontdaan. Probeer haar niet te veel overstuur te maken.”
“Gecondoleerd,” zei Riley.
Robert ging daar niet op in en leidde Riley de royale woonkamer in. Senator Mitch Newbrough en zijn vrouw zaten hand in hand op een enorme bank.
“Agent Paige,” stelde Robert haar voor. “Agent Paige, mag ik u voorstellen aan mijn ouders, de senator en zijn vrouw, Annabeth.”
Robert bood haar een stoel aan en ging toen zelf zitten. “Allereerst,” zei Riley rustig, “mijn oprechte deelneming.”
Annabeth Newbrough antwoordde met een stille knik van dank. De senator staarde alleen maar voor zich uit.
In de korte stilte die erop volgde, beoordeelde Riley snel hun gezichten. Ze had Newbrough al vaak op televisie gezien, altijd met de beleefde glimlach van een politicus. Die glimlach was nu verdwenen. Riley had mevrouw Newbrough niet zo vaak gezien. Zij leek de typische gehoorzaamheid van de vrouw van een politicus te bezitten.
Ze waren beiden begin zestig. Riley zag dat ze allebei pijnlijke en dure behandelingen hadden ondergaan om er jonger uit te zien: haarimplantaten, haarverf, facelifts, make-up. Wat Riley betrof, lieten hun pogingen hen er onnatuurlijk uitzien. Net poppen, dacht Riley.
“Ik moet u een paar vragen over uw dochter stellen,” zei Riley en ze pakte haar blocnote. “Had u recentelijk nog contact met Reba?”
“O, jazeker,” zei mevrouw Newbrough. “We zijn een hecht gezin.”
Riley merkte dat de stem van de vrouw een beetje star was. Het klonk als iets wat ze te vaak zei, een beetje te routinematig. Riley wist bijna zeker dat het familieleven in het huis van Newbrough verre van ideaal was. “Had Reba de laatste tijd iets gezegd over dat ze bedreigd werd?” vroeg Riley.
“Nee,” zei mevrouw Newbrough. “Helemaal niets.”
Riley merkte dat de senator tot nu toe nog geen woord gezegd had. Ze vroeg zich af waarom hij zo stil was. Ze moest hem uit zijn tent lokken, maar hoe?
Toen sprak Robert. “Ze heeft net een nare echtscheiding achter de rug. Het werd akelig tussen haar en Paul betreffende het voogdijschap van de twee kinderen.”
“O, ik heb hem nooit gemogen,” zei mevrouw Newbrough. “Hij was altijd zo snel kwaad. Denk je misschien dat...” Ze maakte haar zin niet af.
Riley schudde haar hoofd. “Haar ex-man is geen verdachte,” zei ze.
“Waarom in hemelsnaam niet?” vroeg mevrouw Newbrough.
Riley woog in gedachten af wat ze hun wel en niet kon vertellen. “Jullie zullen vast gelezen hebben dat de moordenaar eerder heeft toegeslagen,” zei ze. “Er is een vergelijkbaar slachtoffer vlak bij Daggett geweest.”
Mevrouw Newbrough leek nog meer geïrriteerd te raken. “Wat heeft dat met ons te maken?”
“We hebben te maken met een seriemoordenaar,” zei Riley. “Het was dus niets in de familiesfeer. Jullie dochter heeft de moordenaar waarschijnlijk helemaal niet gekend. Het is zeer aannemelijk dat het niets persoonlijks was.”
Mevrouw Newbrough was nu aan het huilen. Riley had onmiddellijk spijt van haar woordkeuze.
“Niets persóónlijks?” schreeuwde mevrouw Newbrough bijna. “Hoe kan het iets anders zijn dan persoonlijk?”
Senator Newbrough sprak tegen zijn zoon. “Robert, neem je moeder mee de kamer uit en kalmeer haar. Ik wil alleen met agent Paige praten.”
Robert Newbrough leidde zijn moeder gehoorzaam weg. Senator Newbrough zweeg even. Hij bleef Riley aankijken. Ze wist zeker dat hij eraan gewend was om mensen met die blik te intimideren. Maar dat werkte niet zo bij haar. Ze staarde eenvoudigweg terug.
Uiteindelijk reikte de senator in zijn jaszak en trok er een envelop op A4-formaat uit. Hij liep naar haar stoel en gaf hem aan haar. “Hier,” zei hij. Toen liep hij naar de bank terug en ging weer zitten.
“Wat is dit?” vroeg Riley.
De senator staarde haar weer aan. “Alles wat u moet weten,” zei hij.
Riley was compleet verbijsterd. “Mag ik hem openmaken?” vroeg ze.
“Maar natuurlijk.”
Riley opende de envelop. Er zat één velletje papier in met twee rijen namen erop genoteerd. Ze herkende er een paar van. Drie of vier bekende verslaggevers van de lokale nieuwszender. Diverse anderen waren vooraanstaande politici uit Virginia. Riley was stomverbaasd. “Wie zijn deze mensen?” vroeg ze.
“Mijn vijanden,” zei senator Newbrough vlak. “Waarschijnlijk geen volledige lijst. Maar dat zijn de belangrijkste. Iemand op die lijst is schuldig.”
Riley was met stomheid geslagen. Ze zat daar en zweeg.
“Ik wil niet zeggen dat iemand op die lijst mijn dochter met eigen handen vermoord heeft,” zei hij. “Maar ze hebben er beslist iemand voor betaald om het te doen.”
Riley sprak langzaam en voorzichtig. “Senator, met alle respect. Ik geloof dat ik zojuist al heb gezegd dat de moord op uw dochter waarschijnlijk niets persoonlijks is. Er heeft al eerder een moord op bijna dezelfde manier plaatsgevonden.”
“Wilt u zeggen dat mijn dochter bij puur toeval het doelwit is geworden?” vroeg de senator.
Ja, waarschijnlijk wel, dacht Riley. Maar ze wist wel beter dan dat hardop te zeggen.
Voordat ze kon antwoorden, ging hij verder: “Agent Paige, ik weet uit ervaring dat ik niet meer in toeval moet geloven. Ik weet niet waarom en hoe, maar de dood van mijn dochter was politiek. En in de politiek is álles persoonlijk. Dus ga mij niet vertellen dat het iets anders dan persoonlijk is. Het is uw taak en die van het Bureau om erachter te komen wie hiervoor verantwoordelijk is, en gerechtigheid te brengen.”
Riley ademde lang en diep in. Ze bestudeerde het gezicht van de man in detail. Ze zag het nu. Senator Newbrough was een rasechte narcist. Niet dat ik daar verrast over ben, dacht ze.
Riley begreep nog wat anders. De senator vond het onvoorstelbaar dat er iets in zijn leven was wat niet om hém draaide, alleen om hem. Zelfs de moord op zijn dochter draaide om hem. Reba was simpelweg gevangen geraakt tussen hem en iemand die hem haatte. Hij dacht dat waarschijnlijk echt. “Meneer,” begon Riley, “met alle respect, maar ik denk niet...”
“Ik wil niet dat u denkt,” zei Newbrough. “U hebt alle benodigde informatie voor uw neus liggen.”
Ze staarden elkaar een paar seconden aan.
“Agent Paige,” zei de senator ten slotte. “Ik krijg het gevoel dat we niet op dezelfde golflengte zitten. Dat is jammer. U weet het misschien niet, maar ik heb goede vrienden in de bovenste lagen van de FBI. Sommigen zijn me nog een dienst verschuldigd. Ik ga meteen contact met ze opnemen. Ik heb iemand op deze zaak nodig die de klus kan klaren.”
Riley zat er geschokt bij en wist niet wat ze moest zeggen. Had deze man last van waanideeën?
De senator stond op. “Ik stuur iemand om u naar buiten te begeleiden, agent Paige,” zei hij. “Jammer dat we het niet eens zijn.”
Senator Newbrough liep de kamer uit en liet Riley alleen zitten. Haar mond hing van de schrik open. Die man was narcistisch, oké. Maar ze wist dat er meer aan de hand was.
Er was iets wat de senator verborg.
En wat er ook voor nodig was, ze zou erachter komen wat het was.
Hoofdstuk 10
Het eerste wat Riley opviel was de pop: dezelfde naakte pop die ze eerder die dag in de boom bij Daggett gezien had, in precies dezelfde houding. Heel even schrok ze toen ze de pop daar in het forensisch lab van de FBI zag zitten, omgeven door allerlei geavanceerde apparatuur. Riley vond het merkwaardig genoeg niet op zijn plaats; net een ziek klein heiligdom uit een vervlogen niet-digitale tijd.
Nu was de pop gewoon een bewijsstuk, beschermd door een plastic zak. Ze wist dat er, zodra zij had gebeld, een team naartoe gestuurd was om de pop zo snel mogelijk op te halen. Toch zag het er misplaatst uit.
Special Agent Meredith kwam haar tegemoet om haar te begroeten. “Dat is lang geleden, agent Paige,” zei hij vriendelijk. “Welkom terug.”
“Het is goed om weer terug te zijn, meneer,” zei Riley. Ze liep naar de tafel om bij Bill en forensisch rechercheur Flores te gaan zitten. Ondanks haar bedenkingen en onzekerheden voelde het goed om Meredith weer te zien. Ze mocht zijn ruwe, directe stijl wel en hij behandelde haar altijd met respect en zorgzaamheid.
“Hoe ging het bij de senator?” vroeg Meredith.
“Niet zo goed, meneer,” antwoordde ze. Riley zag een zweem van ergernis in het gezicht van haar baas.
“Denk je dat hij ons problemen gaat opleveren?”
“Ik ben er bijna zeker van. Het spijt me, meneer.”
Meredith knikte begrijpend. “Ik weet zeker dat het niet aan jou lag,” zei hij.
Riley vermoedde dat hij wel een idee had van wat er gebeurd was. Het gedrag van senator Newbrough was zonder meer typisch voor een narcistische politicus. Meredith was er waarschijnlijk wel aan gewend.
Flores typte snel en beelden van afgrijselijke foto’s, officiële verslagen en krantenartikelen verschenen op de grote beeldschermen in de kamer. “We hebben het een en ander nagekeken en het blijkt dat je gelijk hebt, agent Paige,” zei Flores. “Dezelfde moordenaar heeft eerder toegeslagen, lang voor de Daggett-moord.”
Riley hoorde de tevreden gegrom van Bill en eventjes kreeg Riley het gevoel van rechtvaardigheid. Ze begon weer in zichzelf te geloven.
Maar toen sloeg haar stemming om. Er was nog een vrouw die een gruwelijke dood was gestorven. Dat was geen reden voor feest. Eigenlijk wilde ze dat ze géén gelijk had.
Waarom kan ik er niet van genieten dat ik het zo nu en dan bij het rechte eind heb? vroeg ze zich af.
Een gigantische kaart van Virginia spreidde zich over het grootste beeldscherm uit en zoomde toen in op de noordelijke helft van de staat. Flores markeerde een plek hoog op de kaart, vlak bij de grens met Maryland. “Het eerste slachtoffer was Margaret Geraty, zesendertig jaar,” zei Flores. “Haar lichaam werd in een veld gedumpt en gevonden op ongeveer twintig kilometer buiten Belding. Ze is op 25 juni vermoord, bijna twee jaar geleden. De FBI is hier niet bij gehaald. De plaatselijke politie liet de zaak liggen.”
Riley tuurde naar de foto’s van de plaats delict die Flores op een ander beeldscherm liet zien. Het was duidelijk dat de moordenaar niet had geprobeerd het lichaam in een houding neer te zetten. Hij had haar gewoon haastig gedumpt en was weggegaan.
“Twee jaar geleden,” zei ze. Ze dacht na en liet het bezinken. Een deel van haar was verrast dat hij er al zo lang mee bezig was. Maar een ander deel van haar wist dat deze zieke moordenaars jarenlang bezig konden zijn. Ze konden een griezelig geduld hebben. Ze bestudeerde de foto’s. “Ik zie dat hij zijn stijl nog niet ontwikkeld had,” observeerde ze.
“Klopt,” zei Flores. “Dat is een pruik, en het haar was kort geknipt, en hij heeft geen roos achtergelaten. Maar ze is wel met een roze lint gewurgd.”
“Hij heeft zich met de opstelling gehaast,” zei Riley. “Zijn zenuwen namen de overhand. Het was zijn eerste keer en hij had geen zelfvertrouwen. Hij was iets beter bij Eileen Rogers, maar pas bij de moord op Reba Frye werd hij er echt goed in.”
Ze herinnerde zich dat ze iets wilde vragen. “Heb je enig verband tussen de slachtoffers gevonden? Of tussen de kinderen van de twee moeders?”
“Niets,” zei Flores. “Het nalopen van de oudergroepen leverde niets op. Niemand leek elkaar te kennen.”
Dat ontmoedigde Riley, maar het verraste haar niet. “Hoe zit het met de eerste vrouw?” vroeg ze. “Ik neem aan dat zij een moeder was.”
“Nee,” zei Flores snel, alsof hij op die vraag had zitten wachten. “Ze was getrouwd, maar kinderloos.”
Riley was verbaasd. Ze wist zéker dat de moordenaar moeders uitzocht. Hoe kon ze dat verkeerd hebben? Ze voelde haar groeiende zelfvertrouwen plotseling instorten.
Terwijl Riley aarzelde, vroeg Bill: “Hoe dichtbij zijn we dan bij het identificeren van een verdachte? Heb je nog iets van die klissen uit Mosby Park kunnen halen?”
“Geen succes,” zei Flores. “We hebben sporen van leer in plaats van bloed gevonden. De moordenaar droeg handschoenen. Hij lijkt zorgvuldig. Zelfs op de eerste plek heeft hij geen afdrukken of DNA achtergelaten.”
Riley zuchtte. Ze had er zo op gehoopt dat ze iets gevonden had dat anderen over het hoofd hadden gezien. Maar nu had ze het gevoel dat daar een streep doorheen gezet was. Ze waren weer terug bij af. “Obsessief met details,” merkte ze op.
“Toch denk ik dat we dichterbij komen,” ging Flores verder. Hij gebruikte een elektronische aanwijzer om locaties aan te geven en verbond ze met lijnen. “Nu we van zijn eerdere moord weten, hebben we een beter idee van zijn gebied,” zei hij. “We hebben nummer één, Margaret Geraty, bij Belding hier in het noorden. Nummer twee, Eileen Rogers, in het westen in Mosby Park. En nummer drie, Reba Frye, bij Daggett naar het zuiden.”
Toen Riley keek, zag ze dat de drie locaties een driehoek op de kaart vormden.
“We hebben het over een gebied van ruim vijfentwintighonderd vierkante kilometer,” zei Flores. “Maar dat is niet zo erg als het klinkt. Het zijn voornamelijk plattelandsgebieden met een paar dorpjes. In het noorden zijn er een aantal grote landgoederen, zoals dat van de senator. Heel veel open land.”
Riley zag een blik van professionele voldoening op het gezicht van Flores. Hij hield duidelijk van zijn werk.
“Wat ik nu ga doen zijn alle geregistreerde zedendelinquenten die in dit gebied wonen naar boven halen,” zei Flores. Hij typte een opdracht in en in de driehoek verschenen een stuk of vijfentwintig kleine rode stippen. “Nu gaan we de pedofielen weghalen,” zei hij. “We kunnen er zeker van zijn dat onze moordenaar dat niet is.” Flores typte nog een opdracht in en ongeveer de helft van de stippen verdween. “Laten we ons nu tot alleen maar de harde kern beperken: mannen die voor verkrachting, moord of beide gevangen hebben gezeten.”
“Nee,” zei Riley plotseling. “Dat klopt niet.”
Alle drie de mannen staarden haar verrast aan.
“We zijn niet op zoek naar een gewelddadige crimineel,” zei ze.
Flores gromde. “Echt wel!” protesteerde hij.
Er viel een stilte. Riley voelde een inzicht opkomen, maar het had zich nog niet in haar hoofd gevormd. Ze staarde naar de pop, die daar nog steeds grotesk op tafel zat en niet op zijn plaats was. Kon je maar praten, dacht ze. Toen begon ze langzaam haar gedachten te uiten. “Ik bedoel, niet herkénbaar gewelddadig. Margaret Geraty werd niet verkracht. We weten al dat Rogers en Frye ook niet verkracht werden.”
“Ze zijn allemaal gemarteld en vermoord,” gromde Flores.
Een spanning vulde de kamer, en Meredith keek bezorgd. Bill staarde onafgebroken naar een van de beeldschermen.
Riley wees naar close-ups van het afschuwelijk verminkte lijk van Margaret Geraty. “Zijn eerste moord was zijn meest gewelddadige,” zei ze. “Deze wonden zijn diep en lelijk, zelfs erger dan bij zijn volgende twee slachtoffers. Ik durf te wedden dat jouw laboranten al hebben vastgesteld dat hij deze wonden heel snel toegebracht heeft, allemaal vlak na elkaar.”
Flores knikte vol bewondering. “Je hebt gelijk.”
Meredith keek Riley nieuwsgierig aan. “Wat zegt jou dat?” vroeg hij.
Riley haalde diep adem. Ze merkte dat ze weer in het hoofd van de moordenaar glipte. “Ik ben van één ding zeker,” zei ze. “Hij heeft in zijn hele leven nog nooit seks met iemand gehad. Hij heeft waarschijnlijk zelfs nog nooit een date gehad. Hij is een binnenvetter en onaantrekkelijk. Hij is altijd afgewezen door vrouwen.” Riley zweeg even om haar gedachten op een rijtje te zetten. “Op een dag knapte er iets bij hem,” zei ze. “Hij ontvoerde Margaret Geraty, bond haar vast, kleedde haar uit en probeerde haar de verkrachten.”
Flores snakte naar adem. Ineens begreep hij het. “Maar hij kon het niet!” zei hij.
“Precies, hij is volledig impotent,” zei Riley. “En toen hij haar niet kon verkrachten, werd hij razend. Hij begon te steken: het dichtst bij seksuele penetratie dat hij kon komen. Het was de eerste daad van geweld in zijn hele leven. Ik denk dat hij niet eens de moeite nam om haar lang in leven te houden.”
Flores wees naar een gedeelte in het officiële verslag. “Dat heb je goed geraden,” zei hij. “Het lichaam van Geraty was maar een paar dagen na haar verdwijning gevonden.”
Riley voelde een groeiende angst bij haar eigen woorden. “En hij vond het fijn,” zei ze. “Hij vond de angst en pijn van Geraty fijn. Hij vond het snijden en steken fijn. Dus sindsdien heeft hij er zijn ritueel van gemaakt. En hij heeft geleerd om zijn tijd te nemen, om van iedere minuut te genieten. Bij Reba Frye duurde de angst en marteling ruim een week.”
Een kille stilte daalde in de kamer neer.
“Wat heeft dat met de poppen te maken?” vroeg Meredith. “Waarom ben je er zo zeker van dat hij een pop probeert te creëren?”
“De lichamen lijken beslist op poppen,” zei Bill. “Tenminste, de laatste twee. Daar heeft Riley gelijk in.”
“Het gaat om de poppen,” zei Riley stilletjes. “Maar ik weet niet precies waarom. Het gaat waarschijnlijk om een of ander element van wraak.”
Ten slotte vroeg Flores: “Dus denk je dat we überhaupt naar een geregistreerde delinquent zoeken?”
“Zou kunnen,” zei Riley. “Maar geen verkrachter, geen gewelddadig roofdier. Het is meer een braaf iemand, minder bedreigend; een gluurder of een potloodventer, of iemand die publiekelijk masturbeert.”
Flores begon energiek te typen. “Oké,” zei hij. “Ik laat de gewelddadige delinquenten verdwijnen.” Het aantal rode stippen op de kaart verminderde tot een handvol.
“Dus wie hebben we over?” vroeg Riley aan Flores.
Flores keek naar een paar vermeldingen en snakte naar adem. “Ik denk dat we hem hebben,” zei Flores. “Ik denk dat ik ’m heb. Zijn naam is Ross Blackwell. En moet je horen. Hij werkte in een speelgoedwinkel en werd betrapt toen hij poppen in perverse opstellingen neerzette. Alsof ze allemaal kinky seks hadden. De winkeleigenaar belde de politie. Blackwell kreeg een voorwaardelijke straf, maar de autoriteiten houden hem sindsdien in de gaten.”
Meredith streek nadenkend over zijn kin. “Dat zou onze man kunnen zijn,” zei hij.
“Zullen agent Paige en ik hem nu meteen opzoeken?” vroeg Bill.
“We hebben niet genoeg om hem te arresteren,” zei Meredith. “Of om een huiszoekingsbevel te krijgen. We kunnen hem beter niet alarmeren. Als hij onze man is en hij is zo slim als wij denken dat hij is, dan kan hij door onze vingers glippen. Ga morgen even bij hem kijken. Probeer erachter te komen wat hij over zichzelf te zeggen heeft. Ga voorzichtig met hem om.”
Hoofdstuk 11
Het was pikdonker tegen de tijd dat Riley thuiskwam in Fredericksburg, en haar nacht zou wellicht nog erger worden. Toen ze haar auto voor het grote huis in een respectabele buurt parkeerde, kreeg ze een steek van déjà vu. Ooit had ze met Ryan en hun dochter in dit huis gewoond. Er waren hier veel herinneringen, waarvan veel goede. Maar er waren er ook veel niet zo goed, en sommige waren echt verschrikkelijk.
Net toen ze uit de auto wilde stappen om naar het huis te lopen, ging de voordeur open. April kwam naar buiten en Ryan stond tegen het felle licht van de gang afgetekend. Hij zwaaide naar Riley terwijl April wegliep. Daarna liep hij terug naar binnen en sloot de deur.
Het leek wel alsof hij de deur dichtsmeet, maar ze wist dat haar gedachten waarschijnlijk een loopje met haar namen. Die deur was al een tijdje geleden voorgoed dichtgegaan en dat leven was weg. Maar de waarheid was dat ze nooit in zo’n tamme, veilige, respectabele wereld van orde en routine behoord had. Haar hart was altijd in het veld, waar chaos, onvoorspelbaarheid en gevaar heersten.
April kwam bij de auto en stapte in. “Je bent laat,” snauwde ze, en ze sloeg haar armen over elkaar.
“Sorry,” zei Riley. Ze wilde meer zeggen, April vertellen hoeveel het haar echt speet. Niet alleen van vanavond, niet alleen van haar vader, maar van haar hele leven. Riley wilde zo graag een betere moeder zijn. Ze wilde thuis zijn, er zijn voor April. Maar haar werk liet haar gewoon niet los.
Riley reed weg.
“Normale ouders werken niet dag en nacht,” zei April.
Riley zuchtte. “Ik heb al eens gezegd dat...” begon ze.
“Ik weet het,” onderbrak April haar. “Criminelen nemen geen vrije dag. Dat is behoorlijk flauw, mam.”
Riley reed in stilte door. Ze wilde met April praten, maar ze was gewoon te moe, te overstelpt door haar dag. Ze wist ook niet meer wat ze zeggen moest. “Hoe ging het bij je vader?” vroeg ze ten slotte.
“Waardeloos,” antwoordde April.
Het was een voorspelbaar antwoord. April had de laatste tijd nog minder met haar vader op dan met haar moeder.
Er viel nog een lange stilte tussen hen. Toen voegde April er op mildere toon aan toe: “Gabriela is er tenminste nog. Het is altijd fijn om voor de verandering een vriendelijk gezicht te zien.”
Riley glimlachte lichtjes. Riley waardeerde Gabriela echt, de Guatemalteekse vrouw van middelbare leeftijd die jarenlang hun huishoudhulp was geweest. Gabriela was altijd geweldig verantwoordelijk en oprecht, wat Riley niet over Ryan kon zeggen. Ze was blij dat Gabriela nog steeds in hun leven was, en nog steeds aanwezig om voor April te zorgen als ze bij haar vader verbleef.
Tijdens de rit naar huis had Riley een voelbare behoefte om met haar dochter te communiceren. Maar wat kon ze zeggen om tot haar door te dringen? Het was niet dat ze niet begreep hoe April zich voelde; helemaal op een avond als nu. Het arme meisje voelde zich gewoon ongewenst, heen en weer gestuurd tussen haar ouders. Dat moest moeilijk zijn voor een veertienjarig meisje dat al zo boos over zoveel dingen in haar leven was. Gelukkig was April akkoord gegaan om iedere dag na school naar het huis van haar vader te gaan totdat Riley haar kwam ophalen. Maar vandaag, op de allereerste dag van die nieuwe afspraak, was Riley zo enorm laat.
Riley was bijna in tranen terwijl ze reed. Ze kon niets bedenken om te zeggen. Ze was gewoon te uitgeput. Ze was altíjd te uitgeput.
Toen ze thuiskwamen, beende April zwijgend naar haar kamer. Ze gooide de deur met een harde klap achter zich dicht. Riley bleef even in de gang staan. Toen klopte ze op Aprils deur. “Kom op, lieverd,” zei ze. “Laten we praten. Laten we eventjes in de keuken zitten met een beker pepermuntthee. Of misschien in de tuin. Het is een mooie avond. Het is zonde om die te verspillen.”
Ze hoorde de stem van April antwoorden: “Ga je gang, mam. Ik heb het druk.”
Riley leunde vermoeid tegen de deurpost. “Je zegt steeds dat ik niet genoeg tijd met je doorbreng,” zei ze.
“Het is al middernacht geweest, mama. Het is echt laat.”
Riley voelde haar keel dichtknijpen en de tranen welden in haar ogen op. Maar ze stond het niet toe dat ze ging huilen. “Ik probeer het, April,” zei ze. “Ik doe mijn best, met alles.”
Geen reactie.
“Dat weet ik,” zei April ten slotte vanuit haar kamer.
Toen was het stil. Riley wilde dat ze het gezicht van haar dochter kon zien. Kon het zijn dat ze zojuist een spoor van sympathie in die drie woorden had bespeurd? Nee, waarschijnlijk niet. Was het dan woede? Riley dacht van niet. Het was waarschijnlijk alleen maar afstandelijkheid.
Riley ging naar de badkamer en nam een lange, hete douche. Ze liet het stoom en de harde hete druppels haar lichaam masseren, dat overal pijn deed na zo’n lange en moeilijke dag. Tegen de tijd dat ze eronder vandaan kwam en haar haar droogde, voelde ze zich fysiek wat beter. Maar vanbinnen voelde ze zich nog altijd leeg en bezorgd.
En ze wist dat ze nog niet zou kunnen slapen.
Ze trok haar pantoffels en een ochtendjas aan en ging naar de keuken. Toen ze een keukenkastje opende, was het eerste wat ze zag een bijna volle fles bourbon. Ze overwoog om zichzelf een pure dubbele whisky in te schenken. Slecht idee, zei ze streng tegen zichzelf.
In haar huidige gemoedstoestand zou ze het niet bij één laten. Ondanks al haar problemen van de laatste zes weken was het haar gelukt om alcohol niet de overhand te laten krijgen. Dit was niet het moment om de controle te verliezen. In plaats daarvan maakte ze een beker hete muntthee klaar.
Toen ging Riley in de woonkamer zitten en boog zich over de dossiermap vol met foto’s en informatie over de laatste drie moordzaken.
Ze wist al veel over het slachtoffer van zes maanden geleden bij Daggett, de moord waarvan ze nu wisten dat het de tweede van drie moorden was. Eileen Rogers was een getrouwde moeder met twee kinderen geweest, die samen met haar man een restaurant had gehad. En Riley had natuurlijk de plek gezien waar het derde slachtoffer, Reba Frye, was achtergelaten. Ze had zelfs de familie van Frye bezocht, inclusief de egoïstische senator.
Maar de twee jaar oude zaak uit Belding was nieuw voor haar. Terwijl ze de verslagen las, begon Margaret Geraty een echt persoon te worden, een vrouw die ooit geleefd en geademd had. Ze werkte als verpleegkundige in Belding en was net van New York naar Virginia verhuisd. Behalve haar man had ze twee zussen, een broer en een moeder die weduwe was. Vrienden en bekenden omschreven haar als opgewekt, maar behoorlijk afgezonderd, misschien zelfs eenzaam.
Terwijl ze van haar thee dronk, kon Riley het niet helpen dat ze zich afvroeg wat er van Margaret Geraty terecht was gekomen als ze nog geleefd had. Met zesendertig jaar bood het leven nog alle kansen: kinderen en nog zo veel meer.
Riley kreeg de rillingen over haar rug toen ze een andere ingeving kreeg. Nog maar zes weken geleden was haar eigen levensverhaal bijna in een dossier terechtgekomen, een dossier zoals ze nu voor zich had liggen. Haar hele bestaan had net zo goed gereduceerd kunnen zijn tot een stapeltje afschuwelijke foto’s en wat officiële schrijfsels.
Ze sloot haar ogen en probeerde de herinneringen die haar overspoelden weg te schudden. Maar ze kon ze niet tegen houden.
Terwijl ze door het donkere huis kroop, hoorde ze onder de vloerplanken gekras en toen een schreeuw om hulp. Nadat ze de muren had onderzocht, vond ze het: een kleine vierkante deur die in een kruipruimte onder het huis uitkwam. Ze scheen met een zaklantaarn naar binnen.
De lichtbundel liet een bang gezicht zien.
“Ik ben hier om te helpen,” zei Riley.
“Je bent gekomen!” huilde het slachtoffer. “O, godzijdank, je bent gekomen!”
Riley haastte zich over de aarden vloer naar de kleine kooi in de hoek. Ze rommelde even met het slot. Toen pakte ze haar zakmes en wrikte eraan, net zolang totdat ze het openkreeg. Een paar tellen later kroop de vrouw uit de kooi.
Riley en de vrouw gingen naar de vierkante opening. Maar de vrouw was er nauwelijks uit toen er een dreigend mannelijk persoon Rileys pad blokkeerde.
Zij zat in de val, maar de andere vrouw had een kans.
“Rennen!” schreeuwde Riley. “Rennen!”
Riley rukte zichzelf terug naar het heden. Zou ze ooit van die verschrikking bevrijd worden? Het werd in elk geval niet makkelijker voor haar nu ze aan een nieuwe zaak met marteling en dood werkte.
Maar dan nog, er was altijd één persoon bij wie ze terechtkon.
Ze pakte haar telefoon en sms’te Marie.
Hoi. Ben je nog wakker?
Na een paar tellen kwam het antwoord.
Ja. Hoe gaat het?
Riley typte: Behoorlijk van slag. En jij?
Te bang om te slapen.
Riley wilde iets typen zodat ze zich beiden beter zouden voelen. Maar op een of andere manier was het sms’en niet genoeg.
Wil je praten? typte ze. Ik bedoel écht praten, niet alleen maar sms’en?
Het duurde een lange tijd voordat Marie antwoordde.
Nee, ik denk het niet.
Riley was eventjes verrast. Toen besefte ze dat haar stem misschien niet altijd geruststellend voor Marie was. Soms kon het misschien afschuwelijke flashbacks veroorzaken.
Riley dacht aan de woorden van Marie toen ze elkaar laatst hadden gesproken. Zorg dat je die klootzak vindt en dood hem voor mij. En toen ze erover nadacht, had Riley nieuws waarvan ze dacht dat Marie het wel wilde horen.
Ik ben weer aan het werk, typte Riley.
De woorden van Marie stroomden binnen.
O, goed! Zo blij! Ik weet dat het niet makkelijk is. Ik ben trots. Je bent erg dapper.
Riley zuchtte. Ze voelde zich niet zo dapper; niet nu tenminste.
Maries woordenstroom ging verder.
Dank je. Ik voel me een stuk beter nu ik weet dat je weer aan het werk bent. Misschien kan ik nu slapen. Slaap lekker.
Riley typte: Hou vol.
Toen deed ze haar telefoon uit. Ze voelde zich zelf ook iets beter. Uiteindelijk had ze iets bereikt, door weer aan het werk te gaan. Langzaam maar zeker begon ze echt te herstellen. Riley dronk de rest van haar thee op en ging toen meteen naar bed. Ze liet haar uitputting de overhand nemen en ze viel snel in slaap.
Riley was zes jaar en met mama in een snoepwinkel. Ze was zo blij met al het snoep dat mama voor haar kocht.
Maar toen liep er een man naar hen toe. Een grote, enge man. Hij droeg iets over zijn gezicht; een panty, net zoals mama aanhad. Hij trok een wapen. Hij schreeuwde tegen mama dat ze hem haar portemonnee moest geven. Maar mama was zo bang dat ze zich niet kon bewegen. Ze kon het hem niet geven.
En dus schoot hij haar in borst.
Ze viel bloedend op de grond. De man greep de portemonnee en rende weg.
Riley begon te gillen en gillen en gillen.
Toen hoorde ze de stem van haar moeder. “Je kunt niets doen, lieverd. Ik ben er niet meer en jij kunt er niets aan doen.”
Riley was nog steeds in de snoepwinkel, maar ze was nu volwassen. Mama stond recht tegenover haar, over haar eigen lijk heen gebogen.
“Ik moet je terughalen!” riep Riley.
Mama glimlachte verdrietig naar Riley. “Dan kun je niet,” zei mama. “Je kunt de doden niet terughalen.”
Riley zat rechtop, hijgend. Ze was door een rammelend geluid wakker geschrokken. Ze keek nerveus om zich heen. Het huis was stil nu. Maar ze had iets gehoord, ze wist het zeker. Een geluid bij de voordeur.
Riley sprong overeind, haar instinct nam het over. Ze pakte de zaklamp en haar pistool uit het nachtkastje en sloop zich voorzichtig door het huis naar de voordeur toe. Ze tuurde door het kleine glazen ruitje in de deur, maar zag niets. Alles was stil.
Riley zette zich schrap en gooide de deur snel wagenwijd open, terwijl ze met de zaklamp naar buiten scheen. Niemand. Niets. Toen ze de lichtbundel bewoog, zag ze iets op de grond bij de voordeur liggen. Er lagen daar een paar kiezels verspreid. Had iemand die tegen de deur aan gegooid? Was dat wat het gerammel had veroorzaakt?
Riley pijnigde haar hersenen en ze probeerde zich te herinneren of die kiezels er al hadden gelegen toen ze de vorige avond thuiskwam. In haar wazigheid wist ze het echt niet.
Riley bleef even staan, maar er was nergens iemand te zien. Ze sloot de voordeur, deed hem op slot en ging terug naar haar slaapkamer, door de korte gang. Toen ze het einde daarvan bereikte, schrok ze toen ze zag dat de slaapkamerdeur van April een klein stukje openstond.
Riley trok de deur wagenwijd open en keek naar binnen.
Haar hart bonkte van angst.
April was verdwenen.
Hoofdstuk 12
“April!” schreeuwde Riley. “April!”
Riley rende naar de badkamer en keek naar binnen. Daar was haar dochter ook niet.
Ze rende wanhopig door het huis, opende deuren, keek in elke kamer en in elke kast. Ze vond niets.
“April!” schreeuwde ze weer.
Riley herkende de bittere galsmaak in haar mond. Het was de smaak van paniek.
Uiteindelijk, in de keuken, merkte ze dat er een vreemde geur door een open raam naar binnen zweefde. Ze herkende die geur van haar lang vervlogen studietijd. Haar angst ebde weg en werd vervangen door ergernis. “O, jezus,” mompelde Riley hardop, en ze voelde zich intens opgelucht. Ze trok de achterdeur open. In het vroege ochtendlicht kon ze haar dochter aan de picknicktafel zien zitten, nog steeds in haar pyjama. April zag er schuldig en schaapachtig uit.
“Wat is er, mama?” vroeg April.
Riley stapte door de tuin en stak haar hand uit. “Geef hier,” zei ze.
April probeerde onhandig een onschuldige uitdrukking tevoorschijn te toveren. “Wat?” vroeg ze.
In Rileys stem klonk meer verdriet dan woede. “Die joint die je rookt,” zei ze. “En alsjeblieft, niet tegen me liegen.”
“Je bent gek,” zei April, en ze deed haar best om rechtvaardig verontwaardigd te klinken. “Ik was helemaal niets aan het roken. Je denkt altijd het ergste over mij. Weet je dat, mam?”
Het viel Riley op dat haar dochter voorovergebogen op de bank zat. “Haal je voet weg,” zei Riley.
“Wat?” zei April, onbegrip veinzend.
Riley wees naar de verdachte voet. “Haal je voet weg.”
April kreunde hardop en gehoorzaamde. Het was duidelijk dat haar pantoffel een vers geplette joint verborg. Er steeg een sliertje rook vanaf en de geur was sterker dan ooit.
Riley boog en raapte de joint op. “Nu geef je me de rest.”
April haalde haar schouders op. “De rest waarvan?”
Riley kon haar stem niet rustig houden. “April. Ik meen het. Lieg niet tegen me. Alsjeblieft.”
April rolde met haar ogen en ging met haar hand in de zak van haar pyjamajasje. Ze pakte er een joint uit die nog niet was opgestoken. “O, jezus, hier dan,” zei ze en ze gaf hem aan haar moeder. “Ga me nu niet vertellen dat jij hem niet gaat oproken zodra je de kans krijgt.”
Riley stopte allebei de joints in de zak van haar ochtendjas. “Wat heb je nog meer?” blafte ze.
“Dat is het, dat is alles,” snauwde April terug. “Geloof je me niet? Nou, ga je gang. Zoek maar. Doorzoek mijn kamer. Zoek overal. Dit is alles wat ik heb.”
Riley trilde over haar hele lichaam. Ze worstelde ermee om haar emoties onder controle te houden. “Waar heb je dit vandaan?” vroeg ze.
April haalde haar schouders op. “Cindy heeft het me gegeven.”
“Wie is Cindy?”
April lachte cynisch. “Ja, dat weet jij natuurlijk niet. Of wel, mama? Het is niet dat je nou erg veel van mijn leven afweet. Wat kan het je trouwens schelen? Ik bedoel, maakt het je iets uit of ik high word?”
Riley was nu gekwetst. April was recht op de slagader afgegaan en het deed pijn. Riley kon de tranen niet meer tegenhouden. “April, waarom haat je me?” huilde ze.
April keek verrast, maar amper berouwvol. “Ik haat je niet, mama.”
“Waarom stráf je me dan? Waar heb ik dit dan aan verdiend?”
April staarde voor zich uit. “Misschien moet je eens de tijd nemen om daarover na te denken, mam.”
April stond op van de tuinbank en liep naar het huis.
Riley dwaalde door de keuken en pakte op de automatische piloot alles wat ze nodig had om ontbijt te maken. Terwijl ze eieren en bacon uit de koelkast pakte, vroeg ze zich af wat ze aan deze situatie kon doen. Ze zou April onmiddellijk huisarrest moeten geven. Maar hoe kon ze dat nu doen?
Toen Riley niet werkte had ze April in de gaten kunnen houden. Maar alles was nu anders. Nu Riley wel weer werkte zou haar schema opnieuw totaal onvoorspelbaar zijn. En haar dochter blijkbaar ook.
Riley overwoog haar keuzes terwijl ze de bacon in de pan legde. Eén ding leek zeker. Nu April zoveel tijd bij haar vader verbleef, zou Riley aan Ryan moeten vertellen wat er gebeurd was. Maar dat zou weer heel andere problemen opleveren. Ryan was er altijd van overtuigd geweest dat Riley onbekwaam was, als huisvrouw en als moeder. Als Riley hem vertelde dat ze April betrapt had op het roken van wiet in de tuin, dan zou hij daar alleen maar zekerder van zijn. En misschien heeft hij wel gelijk, dacht ze droevig, terwijl ze twee sneetjes brood in de broodrooster stopte.
Tot nu toe was het Ryan en Riley gelukt om de strijd over voogdijschap van April te vermijden. Hoewel hij het nooit zou toegeven, genoot Ryan te veel van zijn vrijheid als vrijgezel om een tiener op te voeden. Hij was er niet blij mee geweest toen Riley hem had verteld dat April meer tijd met hem zou gaan doorbrengen.
Maar ze wist ook dat de houding van haar ex-man heel snel kon omslaan, helemaal als hij een excuus had om haar ergens van te beschuldigen. Als hij erachter kwam dat April wiet rookte, zou hij waarschijnlijk proberen haar bij Riley weg te halen. Die gedachte was onverdraaglijk.
Een paar minuten later zaten Riley en haar dochter te eten aan de ontbijttafel. De stilte was nu nog ongemakkelijker dan normaal.
Ten slotte vroeg April: “Ga je het aan papa vertellen?”
“Denk je dat ik dat zou moeten doen?” antwoordde Riley. Gezien de omstandigheden leek dat antwoord eerlijk genoeg.
April liet haar hoofd hangen en zag er bezorgd uit. Toen smeekte ze: “Zeg alsjeblieft niets tegen Gabriela.”
Die woorden raakten Riley recht in haar hart. April maakte zich meer zorgen dat de huishoudhulp erachter zou komen dan wat haar vader ervan zou denken – of haar moeder.
Dus zo slecht staan de zaken ervoor, dacht Riley ellendig. Het kleine kostbare beetje dat er nog van haar gezinsleven over was, viel voor haar ogen uit elkaar. Ze had het gevoel alsof ze amper een moeder was. Ze vroeg zich af of Ryan zich zo over het vaderschap voelde. Waarschijnlijk niet. Ryan deed niet aan schuldgevoel. Soms benijdde ze hem om zijn emotionele onverschilligheid.
Na het ontbijt, terwijl April zich klaarmaakte voor school, werd het stil in huis en Riley kon dat andere wat er die ochtend gebeurd was niet loslaten; áls het gebeurd was. Wat of wie had dat gerammel bij de voordeur veroorzaakt? Wás er een gerammel bij de voordeur geweest? Waar waren die steentjes plotseling vandaan gekomen?
Ze dacht aan de paniek van Marie, over die vreemde telefoontjes. Diep vanbinnen groeide de beklemmende angst die ze niet onder controle kon houden. Ze pakte haar mobiel en belde een bekend nummer.
“Betty Richter, FBI Forensisch Lab,” klonk het aan de andere kant.
“Betty, met Riley Paige.” Riley slikte luid. “Ik denk dat je wel weet waarom ik bel.”
Uiteindelijk had Riley de laatste zes weken om de twee of drie dagen exact hetzelfde telefoontje gepleegd. Agent Richter had de leiding over de afronding van de details van de zaak-Peterson en Riley wilde wanhopig graag een oplossing.
“Je wilt dat ik je vertel dat Peterson echt dood is,” zei Betty vriendelijk. Betty was enorm geduldig, begripvol en had een goed gevoel voor humor. Riley was dankbaar dat ze haar had om hierover te kunnen praten.
“Ik weet dat het bespottelijk is.”
“Na alles wat jij doorstaan hebt?” zei Betty. “Nee, dat vind ik niet. Maar ik heb je niets nieuws te vertellen. Alles is hetzelfde. We hebben het lichaam van Peterson gevonden. Het was inderdaad tot as verbrand, maar het was precies zijn lengte en postuur. Het had werkelijk niemand anders kunnen zijn.”
“Hoe zeker ben je? Geef me een percentage.”
“Ik zou zeggen negenennegentig procent,” zei ze.
Riley nam langzaam en diep adem. “Je kunt er geen honderd van maken?” vroeg ze.
Betty zuchtte. “Riley, ik kan je nérgens in het leven honderd procent zekerheid over geven. Niemand kan dat. Niemand weet honderd procent zeker dat de zon morgen opkomt. De aarde kan in de tussentijd wel door een gigantische asteroïde geraakt worden en dan zijn we allemaal dood.”
Riley liet een triest lachje horen. “Bedankt dat je me nog iets gegeven hebt om me zorgen om te maken,” zei ze.
Betty lachte ook een beetje. “Graag gedaan,” zei ze. “Ik ben blij dat ik kan helpen.”
“Mam?” riep April, klaar om naar school te gaan.
Riley beëindigde het gesprek. Ze voelde zich een stuk beter en maakte zich klaar om te vertrekken. Nadat ze April afgezet had zou ze Bill vandaag oppikken. Ze moesten een verdachte ondervragen die aan alle criteria voldeed. En Riley had het gevoel dat hij misschien wel de barbaarse moordenaar kon zijn naar wie ze op zoek waren.
Hoofdstuk 13
Riley zette de motor uit voor het huis van Bill en bewonderde zijn mooie bungalow van twee verdiepingen. Ze had zich altijd afgevraagd hoe hij het voor elkaar kreeg om het gazon zo gezond groen en die sierstruiken zo onberispelijk gesnoeid te hebben. Zijn gezinsleven mocht dan wel ondersteboven liggen, maar hij hield zijn tuin keurig, perfect voor deze pittoreske buurt. Ze kon het niet helpen dat ze zich afvroeg hoe de achtertuinen in deze kleine gemeenschap zo dicht bij Quantico eruit zouden zien.
Bill kwam naar buiten. Zijn vrouw Maggie kwam achter hem tevoorschijn en wierp Riley een nijdige blik toe. Riley keek de andere kant op.
Bill stapte in en sloeg de deur dicht. “Laten we hier wegwezen,” gromde hij.
Riley startte de auto en trok op. “Ik neem aan dat het thuis niet zo goed gaat,” zei ze.
Bill schudde zijn hoofd. “Toen ik gisteravond zo laat thuiskwam, kregen we ruzie. Vanmorgen begon het weer.” Hij werd even stil en voegde er toen verbeten aan toe: “Ze heeft het weer over echtscheiding. En ze wil de volledige voogdij over de jongens.”
Riley aarzelde, maar toen ging ze ervoor en stelde de vraag die ze in haar hoofd had zitten: “En ik ben een deel van het probleem?”
Bill zweeg even. “Ja,” gaf hij uiteindelijk toe. “Ze was niet blij toen ze hoorde dat we weer samenwerken. Ze zegt dat je een slechte invloed hebt.”
Riley wist niet wat ze moest zeggen.
Bill ging verder: “Ze zegt dat als ik met jou werk, ik op mijn ergst bent. Ik ben meer afgeleid, meer geobsedeerd door mijn werk.”
Dat klopt wel, dacht Riley. Zowel zij als Bill was geobsedeerd door hun werk.
Het werd weer stil terwijl ze reden.
Na een paar minuten opende Bill zijn laptop. “Ik heb wat informatie over de man met wie we gaan praten, die Ross Blackwell.” Hij bekeek het scherm. “Een geregistreerd zedendelinquent,” voegde hij eraan toe.
Riley trok vol walging haar bovenlip op. “Wat was de aanklacht?”
“Bezit van kinderporno. Hij werd van meer dingen verdacht, maar er is nooit iets bewezen. Hij zit in de database, maar zonder beperkingen op zijn activiteiten. Het was tien jaar geleden en deze foto is best oud.”
Doortrapt, dacht ze. Misschien moeilijk te pakken.
Bill ging verder met lezen. “Ontslagen bij meerdere baantjes, om vage redenen. De laatste keer werkte hij in een filiaal in een groot winkelcentrum in de Beltway. Vooral doorsnee consumptiegoederen, en de doelgroep bestaat hoofdzakelijk uit gezinnen met kinderen. Toen ze Blackwell betrapten op het neerzetten van die poppen in perverse houdingen, ontsloegen ze hem en deden ze aangifte.”
“Een man met een tic voor poppen en een dossier met kinderporno,” mompelde Riley. Tot nu toe paste Ross Blackwell in het profiel dat ze samenstelde. “En nu?” vroeg ze.
“Hij werkt in een hobby- en modelwinkel,” antwoordde Bill. “Een ander filiaal in een ander winkelcentrum.”
Riley was een beetje verbaasd. “Wisten de managers niet over het verleden van Blackwell toen ze hem in dienst namen?”
Bill haalde zijn schouders op. “Misschien kon het ze niet schelen. Zijn interesse lijkt volledig heteroseksueel te zijn. Misschien denken ze dat hij niet veel kwaad kan op een plek waar het alleen maar over modelauto’s en vliegtuigen en treinen gaat.”
Er liep een rilling over haar rug. Hoe kreeg een man als hij het voor elkaar om een andere baan te krijgen? Deze man kon een kwaadaardige moordenaar zijn. Hoe konden ze hem laten gaan zodat hij elke dag tussen al die kwetsbare mensen kon rondlopen?
Uiteindelijk kwamen ze door het meedogenloze verkeer naar Sanfield. De buitenwijk van D.C. was voor Riley het typische voorbeeld van een ‘randgemeente’, bestaande uit winkelcentra en bedrijfspanden. Ze vond het zielloos, nep en deprimerend.
Ze parkeerde bij het enorme winkelcentrum. Een paar tellen lang bleef ze zitten, starend naar de oude foto van Blackwell op Bills laptop. Er was niets opvallends aan zijn gezicht, gewoon een blanke man met donker haar en een brutale uitdrukking. Hij zou nu in de vijftig zijn.
Zij en Bill stapten uit en wandelden door de mensenmassa totdat ze de modelwinkel zagen.
“Ik wil hem niet laten ontsnappen,” zei Riley. “Stel dat hij ons ziet en ervandoor gaat?”
“We moeten hem binnen in een hoek kunnen drijven,” antwoordde Bill. “We houden hem staande en sturen de klanten weg.”
Riley legde één hand op haar pistool. Nog niet, zei ze tegen zichzelf. Veroorzaak geen paniek als het niet nodig is.
Ze bleef even staan en bekeek het komen en gaan van de klanten van de winkel. Was een van die mannen Blackwell? Ontsnapte hij nu al?
Riley en Bill gingen de modelwinkel in. Het grootste deel van de ruimte werd in beslag genomen door een drukke, gedetailleerde weergave van een klein dorp, compleet met een rijdende trein en knipperende verkeerslichten. Aan het plafond hingen modelvliegtuigen. Er was geen pop te bekennen.
Er leken meer mannen in de winkel te werken, maar geen van hen leek op het beeld dat ze in haar hoofd had. “Ik zie hem niet,” zei Riley.
Bij de toonbank vroeg Bill: “Werkt hier een zekere Ross Blackwell?”
De man knikte en wees naar een stelling met modelbouwdozen. Een kleine, pafferige man met grijzend haar was de koopwaar aan het ordenen. Hij stond met zijn rug naar hen toe.
Riley raakte haar wapen weer aan, maar liet het in de holster zitten. Zij en Bill gingen uit elkaar, zodat ze een eventuele vluchtweg die Blackwell probeerde konden blokkeren.
Toen ze hem naderden begon haar hart sneller te slaan. “Ross Blackwell?” vroeg Riley.
De man draaide zich om. Hij droeg een bril met dikke glazen en zijn buik puilde over zijn riem heen. Wat Riley nog het meest opviel was zijn saaie, bleke huidskleur. Ze dacht dat hij waarschijnlijk niet kon rennen, maar haar idee van “eng” paste goed bij hem.
“Dat hangt ervan af,” antwoordde Blackwell met een brede glimlach. “Waarom wilt u dat weten?”
Riley en Bill lieten beiden hun penning zien.
“Wow, federale agenten?” zei Blackwell en hij klonk bijna geamuseerd. “Dat is nieuw. Ik ben gewend aan de lokale autoriteiten. Jullie zijn niet hier om mij te arresteren, hoop ik. Omdat ik echt dacht dat al die rare misverstanden in het verleden lagen.”
“We willen u gewoon een paar vragen stellen,” zei Bill.
Blackwell grijnsde een beetje en hield zijn hoofd vragend schuin. “Een paar vragen, hè? Nou, ik ken mijn rechten behoorlijk goed. Als ik het niet wil, hoef ik niet met jullie te praten. Maar ach, waarom niet? Misschien zelfs wel leuk. Als jullie mij op een bak koffie trakteren, werk ik wel mee.”
Blackwell liep naar de toonbank, en Riley en Bill liepen achter hem aan. Riley was alert op iedere poging van hem om aan hen te ontkomen.
“Ik ga met koffiepauze, Bernie,” riep Blackwell naar de caissière.
Riley kon aan Bills uitdrukking zien dat hij zich afvroeg of ze wel de goede man hadden. Ze begreep waarom hij zo dacht. Blackwell leek totaal niet ontdaan te zijn om hen te zien. Sterker nog, hij leek het wel leuk te vinden.
Maar wat Riley betrof maakte hem dat alleen maar nog meer immoreel en sociopatisch. De meest geraffineerde seriemoordenaars in de geschiedenis vertoonden genoeg charme en zelfverzekerdheid. Het laatste wat ze verwachtte was dat de moordenaar er schuldig uit zou zien.
Het was niet ver naar de food court. Blackwell leidde Bill en Riley rechtstreeks naar een koffiehoek. Als de man nerveus was om in het gezelschap van twee FBI-agenten te verkeren, dan liet hij het niet zien.
Een klein meisje dat achter haar moeder liep, struikelde en viel vlak voor hen op de grond.
“Oeps!” riep Blackwell vrolijk. Hij boog voorover en tilde het kind overeind.
De moeder bedankte hem automatisch en leidde haar dochter aan de hand weg. Riley zag Blackwells blik naar de blote benen onder het korte rokje van het meisje gaan en ze voelde zich misselijk worden. Haar achterdocht groeide.
Riley pakte Blackwell stevig bij zijn arm vast, maar hij keek haar verbijsterd en onschuldig aan. Ze gaf een ruk aan zijn arm en liet hem los. “Haal je koffie,” zei ze en ze knikte naar het koffietentje.
“Ik wil graag een cappuccino,” zei Blackwell tegen de jonge vrouw achter de toonbank. “Deze mensen betalen.” Daarna draaide hij zich naar Bill en Riley om en vroeg: “Wat nemen jullie twee?”
“Wij hoeven niets,” zei Riley.
Bill betaalde voor de cappuccino en ze liepen met zijn drieën naar een tafel waar geen andere mensen in de buurt zaten.
“Oké, dus wat weten jullie over mij?” vroeg Blackwell. Hij leek ontspannen en vriendelijk. “Ik hoop dat jullie niet bevooroordeeld zijn, net als de autoriteiten waar ik aan gewend ben. Mensen zijn tegenwoordig zo bekrompen.”
“Bekrompen over poppen in obscene houdingen neerzetten?” vroeg Bill.
Blackwell keek oprecht gekwetst. “Je laat het zo smerig klinken,” zei hij. “Er was niets obsceens aan. Kijk zelf maar.”
Blackwell pakte zijn mobiel en liet foto’s van zijn kunstwerk zien. Hij had kleine pornografische tafereeltjes in de poppenhuizen gecreëerd. De kleine menselijke poppetjes waren in verschillende toestanden van naaktheid. Ze waren in een fantasierijke opstelling van groepjes en posities in diverse delen van het huis neergezet. De diversiteit van seksuele daden op de foto’s duizelde Riley; sommige ervan waren waarschijnlijk in veel staten verboden.
Ziet er anders behoorlijk obsceen uit, dacht Riley.
“Het was satirisch bedoeld,” legde Blackwell uit. “Ik maakte een belangrijk sociaal statement. We leven in zo’n ongevoelige en materialistische maatschappij. Iémand moet op deze manier protesteren. Ik gebruikte mijn recht tot vrijheid van meningsuiting op een heel verantwoorde manier. Ik heb er geen misbruik van gemaakt. Het is niet zo dat ik ‘brand’ in een druk theater heb geroepen.”
Riley merkte dat Bill een verontwaardigde blik in zijn ogen kreeg.
“En hoe zit het dan met de kinderen die deze kleine tafereeltjes van jou vonden?” vroeg Bill. “Denk je niet dat dit schadelijk voor ze was?”
“Nee, eigenlijk niet,” zei Blackwell behoorlijk zelfingenomen. “Ze krijgen via de media dagelijks ergere dingen te zien. Er bestaat geen onschuld meer bij kinderen. Dat is precies wat ik de wereld wilde vertellen. Het breekt mijn hart, ik zeg het je.”
Hij klinkt alsof hij het meent, dacht Riley.
Maar het was overduidelijk voor haar dat hij het helemaal niet meende. Ross Blackwell had totaal geen normen en waarden, of empathie. Met iedere seconde die verstreek raakte Riley steeds minder overtuigd van zijn onschuld.
Ze probeerde zijn gezicht te lezen. Dat was niet gemakkelijk. Net als alle echte sociopaten verborg hij zijn ware gevoelens met verbazingwekkende bekwaamheid. “Vertel eens, Ross,” zei ze. “Ben je graag in de buitenlucht? Ik bedoel, kamperen en vissen en dat soort dingen.”
Het gezicht van Blackwell klaarde met een brede glimlach op. “O, ja. Al sinds ik een kind was. Ik zat toen bij de padvinders. Ik ga soms weken achtereen alleen de wildernis in. Soms denk ik weleens dat ik in een vorig leven Daniel Boon was.”
Riley vroeg, “Jaag je ook graag?”
“Jazeker, altijd,” zei hij enthousiast. “Ik heb thuis heel veel trofeeën. Je weet wel, opgezette koppen van elanden en herten. Ik zet ze allemaal zelf op. Ik heb wel aanleg voor taxidermie.”
Riley tuurde naar Blackwell. “Heb je favoriete plekjes? Ik bedoel, bossen of zoiets. Staatsparken en nationale parken.”
Blackwell wreef nadenkend over zijn kin. “Ik ga veel naar Yellowstone,” zei hij. “Ik denk dat dat mijn favoriet is. Maar de Great Smoky Mountains zijn natuurlijk moeilijk te overtreffen. Yosemite ook. Het is niet makkelijk om een keuze te maken.”
Bill viel in: “En Mosby State Park? Of dat nationale park bij Daggett?”
Blackwell keek plotseling een beetje achterdochtig. “Waarom wil je dat weten?” vroeg hij ongemakkelijk.
Riley wist dat het moment van de waarheid – of het tegenovergestelde – eindelijk gekomen was. Ze reikte naar haar tas en pakte de foto’s van de slachtoffers, genomen toen ze nog leefden. “Kun je deze vrouwen identificeren?” vroeg Riley.
Blackwells ogen werden groot. “Nee,” zei hij met trillende stem. “Ik heb ze nog nooit in mijn leven gezien.”
“Weet je dat zeker?” drong Riley aan. “Misschien zullen hun namen je geheugen opfrissen. Reba Frye. Eileen Rogers. Margaret Geraty.”
Blackwell leek op het randje van een paniekaanval te verkeren. “Nee,” zei hij. “Ik heb ze nog nooit gezien. Nog nooit hun namen gehoord.”
Riley bestudeerde zijn gezicht een paar tellen lang. Uiteindelijk begreep ze de situatie. Ze wist nu alles wat ze over Ross Blackwell wilde weten. “Bedankt voor je tijd, Ross,” zei ze. “Als we nog iets willen weten, nemen we contact op.”
Bill keek stomverbaasd terwijl hij haar het eettentje uit volgde. “Wat gebeurde er daar?” snauwde hij. “Waar was je mee bezig? Hij is schuldig en hij weet dat hij erbij is. We kunnen hem niet uit ons zicht laten totdat we hem kunnen oppakken.”
Riley zuchtte licht ongeduldig. “Denk na, Bill,” zei ze. “Heb je goed naar zijn bleke huid gekeken? Geen enkele sproet. Die man heeft in zijn hele leven amper een hele dag buiten de deur doorgebracht.”
“Dus hij zat niet echt bij de padvinders?”
Riley grinnikte zacht. “Nee,” zei ze. “En ik zeg je dat hij nog nooit naar Yellowstone of Yosemite of de Great Smoky Mountains is geweest. En hij weet niets van taxidermie af.”
Bill zag er nu beslist beschaamd uit. “Hij liet het mij echt geloven,” zei Bill.
Riley knikte bevestigend. “Natuurlijk,” zei ze. “Hij is een geweldige leugenaar. Hij kan mensen laten geloven dat hij altijd de waarheid spreekt. En hij liegt erg graag. Hij doet het zodra hij de kans krijgt; en hoe groter de leugen, hoe beter.” Ze zweeg even. “Het probleem is,” vervolgde ze, “dat hij waardeloos is in de waarheid vertellen. Dat is hij niet gewend. Hij verliest zijn kalmte wanneer hij dat probeert.”
Bill liep stil naast haar en probeerde het te verwerken. “Dus je bedoelt...” begon hij.
“Hij vertelde de waarheid over de vrouwen, Bill. Daarom klonk hij zo schuldig. De waarheid klinkt altijd als een leugen wanneer hij die probeert uit te spreken. Hij heeft geen van die vrouwen ooit in zijn leven gezien. Ik zeg niet dat hij niet tot moord in staat is. Waarschijnlijk is hij dat wel. Maar hij heeft déze moorden niet gepleegd.”
Bill gromde binnensmonds. “Verdomme,” zei hij.
Riley zei niets meer onderweg naar de auto. Dit was een serieuze tegenslag. Hoe meer ze erover nadacht, hoe meer ze zich zorgen maakte. De echte moordenaar liep nog ergens rond en ze hadden nog steeds geen idee wie of waar hij was. En ze wist, ze wíst gewoon, dat hij weer snel zou gaan moorden.
Riley raakte gefrustreerd door haar onvermogen om deze zaak op te lossen, maar terwijl ze haar hersenen pijnigde, wist ze ineens met wie ze moest praten. Meteen.
Hoofdstuk 14
Ze waren net buiten Sanfield toen Riley plotseling twee rijbanen overstak en de afrit nam.
Bill was verrast. “Waar gaan we naartoe?” vroeg hij.
“Belding,” zei Riley.
Bill staarde haar vanuit de passagiersstoel aan en wachtte op een uitleg.
“De man van Margaret Geraty woont hier nog steeds,” zei ze. “Hij heet toch Roy? Roy Geraty. En is hij niet de eigenaar van een tankstation of zoiets?”
“Het is eigenlijk een garage en een magazijn,” zei Bill.
Riley knikte. “We gaan hem een bezoekje brengen,” zei ze.
Bill haalde twijfelend zijn schouders op. “Oké, maar ik weet niet waarom,” zei hij. “De plaatselijke politie heeft hem behoorlijk grondig ondervraagd over de moord op zijn vrouw. Ze kregen geen enkele aanwijzing.”
Riley zei een tijdlang niets. Dit wist ze allemaal al. Maar ze had het gevoel dat ze nog iets te weten kon komen. Er moest nog een los eindje in Belding hangen, wat slechts een kort ritje was door het platteland van Virginia. Ze moest gewoon uitzoeken wat het was; als ze dat kon. Maar ze begon aan zichzelf te twijfelen.
“Ik ben wat stroef geworden, Bill,” mompelde Riley, terwijl ze reden. “Even was ik ervan overtuigd dat Ross Blackwell onze moordenaar was. Ik had beter moeten weten bij die eerste blik. Mijn intuïtie is niet meer wat het was.”
“Je moet niet zo streng voor jezelf zijn,” antwoordde Bill. “Hij leek in jouw profiel te passen.”
Riley kreunde. “Ja, maar mijn profiel was niet goed. Onze jongen zou geen poppen op die manier uitstallen, en niet publiekelijk.”
“Waarom niet?” vroeg Bill.
Riley dacht even na. “Omdat hij poppen te serieus neemt,” zei ze. “Ze hebben een diepe betekenis voor hem. Het is persoonlijk. Ik denk dat hij door kleine acties zoals die van Blackwell beledigd zou zijn, de manier waarop hij ze neerzette. Hij zou dat vulgair vinden. Voor hem zijn poppen geen speelgoed. Ze zijn... Ik weet het niet. Ik kom er nog niet op.”
“Ik weet hoe jouw brein werkt,” zei Bill. “En wat het ook is, het komt uiteindelijk wel.”
Riley zweeg, terwijl ze een aantal van de gebeurtenissen van de laatste paar dagen de revue liet passeren. Dat vergrootte haar gevoel van onzekerheid alleen maar. “Ik had het ook over andere dingen verkeerd,” zei ze tegen Bill. “Ik dacht dat de moordenaar het op moeders gericht had. Ik wist het zeker. Maar Margaret Geraty was geen moeder. Hoe kon ik daar zo naast zitten?”
“Je komt er snel genoeg op,” zei Bill.
Ze bereikten de buitenwijken van Belding. Het was een vermoeid ogend klein stadje dat eruitzag alsof het al generatieslang bestond. Maar de boerderijen in de omgeving waren opgekocht door rijke families die ‘herenboeren’ wilden zijn en nog steeds naar hun vette banen in D.C. pendelden. De stad was aan het verdwijnen en je kon er bijna doorheen rijden zonder dat je het in de gaten had.
De garage en het magazijn van Roy Geraty waren echter niet te missen.
Riley en Bill stapten uit en liepen naar de nogal aftandse balie toe. Er was niemand. Riley drukte op een klein belletje dat op de balie stond. Ze wachtten, maar er kwam niemand. Na een paar minuten liepen ze de garage in. Onder één auto staken een paar voeten uit.
“Bent u Roy Geraty?” vroeg Riley.
“Ja,” klonk een stem van onder de auto.
Riley keek rond. Er was geen andere werknemer in zicht. Gingen de zaken zo slecht dat de eigenaar alles zelf moest doen?
Geraty rolde onder de auto vandaan en wierp hun een wantrouwige blik toe. Het was een dikke man van eind dertig en hij droeg een overall vol olievlekken. Hij veegde zijn handen af aan een vieze doek en ging staan. “Jullie zijn niet van hier,” zei hij. Toen voegde hij eraan toe: “Nou, hoe kan ik jullie helpen?”
“We zijn van de FBI,” zei Bill. “We willen u wat vragen stellen.”
“Ach, jezus,” gromde de man. “Dit kan ik niet gebruiken.”
“Het duurt niet lang,” zei Riley.
“Nou, kom op,” gromde de man. “Als we moeten praten, dan moeten we praten.” Hij ging Riley en Bill voor naar een kleine ruimte voor werknemers met een aantal kapotte automaten. Ze gingen allemaal op plastic stoelen zitten. Alsof er niemand anders was, pakte Roy een afstandsbediening en zette een oude televisie aan. Hij zapte langs de kanalen totdat hij een oude comedyserie gevonden had. Toen staarde hij naar het scherm. “Vraag gewoon wat je wilt en dan zijn we klaar,” zei hij. “Deze laatste paar dagen waren verschrikkelijk.”
Riley kon makkelijk raden wat hij bedoelde. “Het spijt me dat de moord van uw vrouw weer in het nieuws is,” zei ze.
“De kranten vermelden dat er nog twee zijn,” zei Geraty. “Ik kan het niet geloven. Mijn telefoon staat roodgloeiend van verslaggevers en regelrechte klootzakken. Mijn mailbox stroomt ook over. Er is geen respect meer voor privacy. En die arme Evelyn, mijn vrouw, is er echt van overstuur.”
“U bent opnieuw getrouwd?” vroeg Bill.
Geraty knikte en staarde nog steeds naar de televisie. “We zijn getrouwd ja, zeven maanden nadat Margaret...” Hij kreeg het niet voor elkaar om die zin af te maken. “De mensen hier vonden dat het te snel was,” zei hij. “Het leek mij niet te snel. Ik ben nog nooit in mijn leven zo eenzaam geweest. Evelyn was een geschenk uit de hemel. Ik weet niet wat er zonder haar van me zou zijn geworden. Ik denk dat ik zou zijn gestorven.” Zijn stem werd dik van emotie. “We hebben nu een dochtertje. Zes maanden oud. Haar naam is Lucy. De vreugde van mijn leven.”
Op de televisie barstte er een ongepast gelach uit. Geraty snoof, schraapte zijn keel en leunde naar achteren in zijn stoel. “In elk geval, ik weet niet wat jullie mij willen vragen,” zei hij. “Het lijkt mij dat ik iedere soort vraag die je je maar kan bedenken twee jaar geleden al heb beantwoord. Het maakte niets uit. Jullie konden die man toen niet te pakken krijgen en jullie gaan hem nu ook niet pakken.”
“We proberen het nog steeds,” zei Riley. “Er zal gerechtigheid komen.” Maar ze voelde de leegte in haar eigen woorden. Ze zweeg even en vroeg toen: “Woont u hier vlakbij? Ik vroeg me af of we uw huis mogen bezoeken, even rondkijken?”
Geraty fronste terwijl hij nadacht. “Moet dat? Of heb ik hier een keuze in?” vroeg hij.
Riley was een beetje overdonderd door zijn vraag. “Het is slechts een verzoek,” zei ze. “Maar het zou zinvol kunnen zijn.”
Geraty schudde beslist zijn hoofd. “Nee,” zei hij. “Ik moet een grens trekken. De politie was destijds zo ongeveer bij me ingetrokken. Sommigen waren er zeker van dat ik haar vermoord had. Misschien denken een aantal van jullie hetzelfde. Dat ik iemand vermoord heb.”
“Nee,” verzekerde Riley hem. “Dat is niet waarom we hier zijn.” Ze zag dat Bill de monteur goed bekeek.
Geraty keek niet op. Hij ging gewoon verder. “En arme Evelyn... Ze is met Lucy thuis en ze is toch al een zenuwachtig wrak door al die telefoontjes. Ik laat haar niet nog meer doorstaan. Het spijt me, ik wil het niet laten lijken alsof ik niet wil meewerken. Maar genoeg is genoeg.”
Riley zag dat Bill wilde aandringen. Ze sprak voor hij de kans kreeg. “Ik begrijp het,” zei ze. “Het geeft niet.”
Riley was er trouwens toch zeker van dat zij en Bill waarschijnlijk niets belangrijks zouden vinden in het huis van Geraty. Maar misschien wilde hij nog een paar vragen beantwoorden.
“Vond uw vrouw... Margaret, uw eerste vrouw... poppen leuk?” vroeg Riley voorzichtig. “Verzamelde ze die misschien?”
Geraty draaide zich naar haar toe en keek voor het eerst van de televisie weg. “Nee,” zei hij, verrast door de vraag.
Riley besefte zich dat niemand deze specifieke vraag ooit eerder gesteld had. In alle theorieën die de politie twee jaar geleden had gehad, hadden poppen geen rol gespeeld. En zelfs terwijl hij nu zo lastiggevallen werd, zou niemand anders een link met poppen maken.
“Ze vond ze niet leuk,” ging Geraty verder. “Ze had er geen hekel aan of zo. Maar ze maakten haar gewoon verdrietig. Ze kon geen... wíj konden geen kinderen krijgen en poppen deden haar daar altijd aan denken. Ze herinnerden haar eraan. Soms huilde ze zelfs als er poppen in de buurt waren.” Met een diepe zucht draaide hij zich weer naar de televisie terug. “De laatste jaren was ze er ongelukkig over,” zei hij met een lage, afstandelijke stem. “Geen kinderen kunnen krijgen, bedoel ik. Er waren zoveel vrienden en familieleden die kinderen hadden. Het leek wel alsof iedereen altijd kinderen kreeg, of opgroeiende kinderen had. Er waren altijd kraamfeestjes waar we naartoe moesten, moeders vroegen haar altijd of ze hen met partijtjes wilde helpen. Het raakte haar echt.”
Riley kreeg een brok van sympathie in haar keel. Haar hart ging naar deze man uit, die nog steeds zijn leven na een onbegrijpelijke tragedie probeerde op te pakken. “Ik denk dat dit alles is, meneer Geraty,” zei ze. “Hartelijk bedankt voor uw tijd. En ik weet dat het verschrikkelijk laat is om dit te zeggen, maar gecondoleerd met uw verlies.”
Even later reden Riley en Bill weg.
“Een verspilt uitstapje,” zei Riley tegen Bill.
Riley keek in de achteruitkijkspiegel en zag het kleine stadje Belding verdwijnen. Ze wist dat de moordenaar daar niet was. Maar hij was ergens in het gebied dat Flores hun op de kaart had laten zien. Ergens dichtbij. Misschien reden ze nu langs zijn caravan zonder het te weten. Die gedachte kwelde Riley. Ze kon zijn aanwezigheid bijna voelen, zijn gretigheid, zijn neiging om te martelen en te doden die een alsmaar groter wordende aandrang werd.
En ze moest het stoppen.
Hoofdstuk 15
De man werd door het alarm op zijn mobiel gewekt. Eerst wist hij niet waar hij was. Maar toen herinnerde hij zich dat vandaag een belangrijke dag was. Het was het soort dag waarvoor hij leefde.
Hij wist dat hij om een heel goede reden hier wakker geworden was: omdat het zo’n dag zou worden. Het zou een dag van zalige voldoening voor hem worden, en een dag van pure angst en onbeschrijflijke pijn voor iemand anders.
Maar waar was hij? Hij was nog steeds half in slaap en kon het zich niet herinneren. Hij lag op een bank in een kleine kamer met vloerbedekking, en hij zag een koelkast en een magnetron. Ochtendlicht stroomde door een raam naar binnen.
Hij stond op, opende de kamerdeur en keek een donkere gang in. Hij deed het licht naast de deur aan. De lamp scheen de gang in en verlichtte een open deur aan de andere kant. Hij zag een zwart beklede, medische onderzoekstafel met gesteriliseerd wit papier erop.
Natuurlijk, dacht hij. De kliniek voor gratis medische hulp.
Nu wist hij weer waar hij was en hoe hij hier gekomen was. Hij feliciteerde zichzelf met zijn onopvallendheid en sluwheid. Hij was de vorige dag laat bij de kliniek aangekomen, toen het erg druk was. Tussen de drukte van de patiënten in had hij om een simpele bloeddruktest gevraagd. En zíj was de verpleegster die hem geholpen had.
De vrouw voor wie hij gekomen was. De vrouw die hij dagenlang bekeken had, bij haar huis, toen ze boodschappen deed, toen ze hier voor haar werk kwam.
Na de bloeddruktest had hij zichzelf in een smalle ruimte diep in een voorraadkast gewurmd. Wat was het personeel onschuldig geweest. Ze hadden de kliniek afgesloten en waren zonder de kasten te controleren naar huis gegaan. Toen was hij eruit gekropen en had het zichzelf gemakkelijk gemaakt, hier in de kleine medewerkerskamer. Hij had goed geslapen.
En vandaag zou een erg bijzondere dag worden.
Hij draaide de lamp aan het plafond onmiddellijk uit. Buiten mocht niemand weten dat er iemand in het gebouw was. Hij keek naar de tijd op zijn mobiel. Het was een paar minuten voor zeven in de ochtend. Ze kon nu ieder moment hier zijn. Dat wist hij omdat dat hij haar in de gaten had gehouden. Het was haar taak om de kliniek elke ochtend voor zowel de artsen als de patiënten voor te bereiden. De kliniek zelf ging niet voor acht uur open. Ze was hier tussen zeven en acht altijd in haar eentje.
Maar vandaag zou dat anders zijn. Vandaag zou ze niet in haar eentje zijn.
Buiten hoorde hij een auto de parkeerplaats op rijden. Hij verstelde de jaloezieën net genoeg om naar buiten kunnen te kijken. Zij was het inderdaad, die uit de auto stapte.
Hij had geen enkele moeite om zijn zenuwen onder controle te houden. Dit was niet zoals de eerste twee keer, toen hij zich zo angstig en ongerust had gevoeld. Sinds de derde keer, toen alles zo soepel was verlopen, wist hij dat hij zijn doel bereikt had. Nu was hij ervaren en behendig.
Maar er was één ding dat hij een beetje anders wilde doen, alleen om zijn routine te variëren, om deze keer iets anders dan de anderen te creëren.
Hij zou haar met een klein aandenken verrassen; zijn eigen persoonlijke visitekaartje.
*
Terwijl Cindy MacKinnon over het lege parkeerterrein liep, nam ze in gedachten de dagelijkse routine door. Nadat ze de nieuwe levering had opgeruimd, zou haar eerste taak zijn om de navulverzoeken van de apotheken te ondertekenen en ervoor zorgen dat de agenda up-to-date was.
Tegen de tijd dat ze om acht uur de deur opende, zouden er al patiënten buiten staan wachten. De rest van de dag zou bestaan uit diverse taken, inclusief vitale functies controleren, bloed afnemen, injecties geven, afspraken maken en tegemoet komen aan de vaak onredelijke eisen van de verpleegsters en artsen.
Haar werk hier als een gediplomeerd verpleegster was nauwelijks glamoureus te noemen. Maar toch: ze hield van wat ze deed. Het was enorm dankbaar werk om mensen te helpen die zich anders geen medische zorg konden veroorloven. Ze wist dat ze hier levens redden, zelfs met de standaard service die ze verleenden.
Cindy pakte de sleutels van de kliniek uit haar tas en opende de glazen voordeur. Ze liep snel naar binnen en sloot de deur achter zich. Om acht uur zou iemand anders de deur openen. Toen typte ze meteen de code in om het alarm van het gebouw uit te schakelen.
Toen ze de wachtruimte binnenkwam viel haar iets op. Er lag een klein voorwerp op de grond. In het schemerige licht kon ze niet zien wat het was.
Ze deed het grote licht aan. Het voorwerp op de grond was een roos.
Ze liep ernaar toe en raapte hem op. Het was geen echte roos. Hij was nep, gemaakt van goedkope stof. Maar wat deed hij hier? Waarschijnlijk had een patiënt de roos de vorige dag laten vallen. Maar waarom had niemand hem opgeraapt nadat de kliniek om vijf uur sloot? Waarom had zíj hem gisteren niet gezien? Ze had gewacht totdat de schoonmaakster klaar was. Ze was de laatste die weg was gegaan en ze wist zeker dat de roos er toen niet had gelegen.
Toen voelde ze een stoot adrenaline en een explosie van pure angst. Ze wist wat de roos betekende: ze was niet alleen. Ze wist dat ze naar buiten moest. Ze had geen seconde te verliezen.
Maar toen ze zich omdraaide om naar de deur te rennen, greep een sterke arm haar van achteren vast en hield haar tegen. Er was geen tijd om na te denken. Ze moest haar lichaam zelf laten handelen.
Ze hief haar elleboog en zwaaide rond, gooide haar hele gewicht opzij en naar achteren. Ze voelde dat haar elleboog een hard, maar meegaand oppervlak raakte. Ze hoorde een krachtige, luide kreun en voelde het gewicht van het lichaam van haar aanvaller naar haar toe buigen.
Had ze geluk gehad en zijn middenrif geraakt? Ze kon zich niet omdraaien om te kijken. Er was geen tijd; een paar tellen maar, áls ze al zoveel had.
Ze rende naar de deur. Maar de tijd ging langzamer en het voelde totaal niet als rennen. Het voelde alsof ze door dikke, heldere gelatine bewoog.
Eindelijk bereikte ze de deur en probeerde hem open te trekken. Maar ze had hem natuurlijk op slot gedaan nadat ze binnen was gekomen.
Ze graaide in paniek in haar tas totdat ze haar sleutels gevonden had. Maar haar handen trilden zo erg dat ze de sleutels niet kon vasthouden. Ze vielen kletterend op de grond. De tijd ging nog langzamer toen ze vooroverboog en ze opraapte. Ze rommelde tussen de sleutels totdat ze de goede gevonden had. Toen stak ze de sleutel in het slot.
Het had geen zin. Haar hand trilde zo erg dat ze hem niet kon gebruiken. Ze voelde zich verraden door haar eigen lichaam.
Toen zag ze vanuit haar ooghoeken buiten iets bewegen. Op de stoep, voorbij de parkeerplaats, liep een vrouw met haar hond. Met de sleutels nog steeds in haar handen hief ze haar vuist en bonkte tegen het onmogelijk harde glas. Ze opende haar mond om te schreeuwen.
Maar haar stem brak af door iets straks over haar mond, wat pijnlijk bij de hoeken aangetrokken werd. Het was textiel; een lap of een zakdoek of een sjaal. Haar aanvaller had haar genadeloos en met een onverbiddelijke kracht gekneveld. Haar ogen puilden uit, maar in plaats van een schreeuw was een vreselijk gekreun het enige wat ze kon uitbrengen.
Ze maaide met haar armen en de sleutels vielen weer uit haar hand. Ze werd hulpeloos naar achteren getrokken, weg van het ochtendlicht naar een donkere, troebele wereld van plotselinge en ondenkbare verschrikking.
Hoofdstuk 16
“Voel je je niet op je gemak?” vroeg Bill.
“Nee,” zei Riley. “En ik weet zeker dat dat ook voor jou geldt.”
Een schijnbaar willekeurige mix van poppen en mensen zaten in de leren meubels van de opzichtige hotellobby. De mensen – voornamelijk vrouwen, maar een paar mannen – dronken thee en koffie en praatten met elkaar. Tussen hen in zaten verschillende soorten poppen, mannelijke en vrouwelijke, net brave kinderen. Riley vond het er als een bizarre familiereünie uitzien waar geen van de kinderen echt waren.
Riley bleef ernaar kijken. Omdat ze geen aanwijzingen meer hadden, waren zij en Bill hierheen gekomen, naar deze poppenconventie, in de hoop dat ze op een aanwijzing zouden stuiten. Hoe vergezocht het ook was.
“Zijn jullie ingeschreven?” vroeg iemand.
Riley draaide zich om naar een beveiliger die naar de jas van Bill keek. Hij had ongetwijfeld zijn verborgen wapen gezien. De beveiliger hield zijn hand vlak bij zijn eigen wapen. Ze wist dat de man een goede reden had om zich zorgen te maken met zoveel mensen. Een krankzinnige schutter kon op een plek als deze behoorlijk wat schade aanrichten.
Bill liet zijn penning zien. “FBI,” zei hij.
De beveiliger slikte. “Ik kan niet zeggen dat ik verbaasd ben,” zei hij.
“Waarom niet?” vroeg Riley.
De beveiliger schudde zijn hoofd. “Omdat dit de meest vreemde mensen zijn die ik ooit op één plek bij elkaar heb gezien.”
“Ja,” beaamde Bill. “En het zijn niet eens allemaal mensen.”
De beveiliger haalde zijn schouders op en antwoordde: “Je weet bijna zeker dat íémand hier iets gedaan heeft wat niet mag.” De man draaide zich om naar de ene kant en toen naar de andere. Hij speurde de zaal af. “Ik zal blij zijn als het voorbij is.” Toen liep hij weg, en hij zag er waakzaam en alert uit.
Terwijl ze samen met Bill de aangrenzende zaal in liep, wist Riley niet precies waarom de beveiliger zo bezorgd was. Over het algemeen zagen de deelnemers er eerder excentriek dan dreigend uit. De vrouwen die ze zag varieerden van jong tot oud. Sommigen zagen er streng en stuurs uit, terwijl anderen open en vriendelijk waren.
“Vertel me nog eens wat je hier hoopt te vinden,” mompelde Bill.
“Dat weet ik niet zeker,” gaf Riley toe.
“Misschien hecht je te veel waarde aan dat hele poppengebeuren,” zei hij, duidelijk niet blij om hier te zijn. “Blackwell was griezelig met zijn poppen, maar hij was niet de dader. En gisteren hebben we gehoord dat het eerste slachtoffer niet eens van poppen hield.”
Riley gaf geen antwoord. Bill zou weleens gelijk kunnen hebben. Maar toen hij haar een folder met de aankondiging van deze bijeenkomst had laten zien, kon ze er niets aan doen. Ze moest dit nagaan. Ze wilde nog een poging wagen.
De mannen die Riley zag, zagen er geschoold en academisch uit. De meesten van hen droegen een bril en een flink aantal had een sikje. Geen van hen leek in staat om een moord te plegen. Ze liep langs een vrouw heen die liefdevol een babypop in haar armen zat te wiegen en een slaapliedje zong. Een stukje verderop had een oude vrouw een vlot gesprek met een levensgrote apenpop. Oké, dacht Riley, dus er heerst hier wat eigenaardigheid.
Terwijl ze rondliepen pakte Bill de folder uit zijn jaszak en bladerde erdoorheen.
“Nog iets interessants gaande?” vroeg Riley aan hem.
“Alleen maar toespraken, lezingen, workshops... dat soort dingen. Er zijn een aantal grote fabrikanten aanwezig om winkeleigenaren van trends en rages op de hoogte te brengen. En dan zijn er mensen die in de hele poppenwereld beroemd blijken te zijn. Ze geven allerlei toespraken.” Toen lachte Bill. “Hé, hier is een toespraak met een heel aparte titel.”
“Wat dan?”
“‘De sociale opbouw van victoriaanse gender in porseleinen poppen uit die periode.’ Het begint over vijf minuten. Wil je erheen?”
Riley moest ook lachen. “Ik weet zeker dat we er niets van zullen begrijpen. Nog iets anders?”
Bill schudde zijn hoofd. “Niet echt. In elk geval niet iets wat ons zal helpen om de motieven van een sadistische moordenaar te begrijpen.”
Riley en Bill gingen naar de volgende grote zaal. Het was een gigantisch doolhof van stands en tafels, waar iedere mogelijke soort pop of marionet tentoongesteld was. Ze waren zo klein als een vinger tot levensgroot, van antiek tot nieuw uit de fabriek. Sommige liepen en sommige praatten, maar de meeste poppen hingen of zaten of stonden daar, starend naar de kijkers die zich voor hen verzamelden.
Voor het eerst zag Riley dat er ook echte kinderen aanwezig waren; geen jongens, alleen kleine meisjes. De meesten waren onder begeleiding van hun ouders, maar een paar liepen onstuimig in kleine groepjes vrij rond en werkten de exposanten op hun zenuwen.
Riley pakte een miniatuurcamera van een tafel. Het aangehechte label claimde dat het ding echt werkte. Op dezelfde tafel lagen piepkleine kranten, pluchen speelgoed, tassen, portemonnees en rugtassen. Op de volgende tafel lagen badkuipen en andere toebehoren voor de badkamer, allemaal op poppenformaat.
De T-shirtkraam bedrukte shirts voor poppen en voor levensgrote mensen, maar de kapper was alleen voor poppen. Riley kreeg rillingen bij het aanzicht van de diverse keurig gekapte pruiken. De FBI had de fabrikanten van de pruiken van de plaatsen delict al gevonden, en ze wisten dat die in talloze winkels verkocht werden. Door de rijen pruiken kreeg ze weer herinneringen waarvan Riley wist dat de andere mensen hier deze niet deelden. Beelden van dode vrouwen, naakt, als poppen neergezet, met slecht passende pruiken gemaakt van poppenhaar.
Riley wist zeker dat die beelden nooit meer uit haar hoofd zouden verdwijnen. De vrouwen waren zo ongenadig behandeld, en toch zo zorgvuldig neergezet om iets te laten zien... iets waar ze de vinger nog niet op kon leggen. Maar dat was natuurlijk waarom zij en Bill hier waren.
Ze liep naar voren en sprak tegen de drukke, jonge vrouw die de leiding scheen te hebben over de poppensalon. “Verkoopt u deze pruiken hier?” vroeg Riley.
“Natuurlijk,” reageerde de vrouw. “Deze hier zijn er alleen om te laten zien, maar ik heb nieuwe in dozen zitten. Welke wilt u hebben?”
Riley wist niet helemaal wat ze nu moest zeggen. “Kapt u deze kleine pruiken?” vroeg ze ten slotte.
“We kunnen de stijl voor u veranderen. Voor slechts een kleine meerprijs.”
“Wat voor soort mensen kopen deze?” zei Riley. Ze wilde vragen of er enge mannen bij de poppenpruiken gezien waren.
De vrouw keek haar onnozel aan. “Ik weet niet wat u bedoelt,” zei ze. “Verschillende typen mensen kopen ze. Soms brengen ze een pop mee die ze al hebben om het haar te veranderen.”
“Ik bedoel, worden ze weleens gekocht door mannen?” vroeg Riley.
De jonge vrouw zag er nu zichtbaar ongemakkelijk uit. “Niet dat ik me kan herinneren,” zei ze. Toen draaide ze zich abrupt om en ging een nieuwe klant helpen.
Riley bleef daar even staan. Ze voelde zich een idioot, dat ze iemand met zulke vragen had benaderd. Het was alsof ze haar eigen donkere wereld had meegesleurd in een wereld die lieflijk en eenvoudig bedoeld was.
Ze voelde een hand op haar arm. Bill zei: “Ik denk niet dat je de dader hier gaat vinden.”
Riley bloosde. Maar toen ze zich van de poppenkapper wegdraaide, besefte ze dat ze niet de enige vreemde vrouw was met wie de exposanten te maken kregen. Ze liep bijna tegen een vrouw aan die een nieuw gekochte pop wanhopig vastklampte. De vrouw huilde hartstochtelijk, kennelijk van vreugde. Bij een andere tafel maakten een man en een vrouw luid ruzie over wie er een bepaalde zeldzaam verzamelstuk mocht kopen. Ze waren verwikkeld in een getouwtrek dat dreigde de koopwaar kapot te trekken.
“Nu zie ik waarom die beveiliger zich zorgen maakte,” zei ze tegen Bill. Ze zag dat Bill gespannen naar iemand kijken. “Wat?” vroeg ze.
“Kijk, die gozer,” zei Bill. Hij knikte naar een man die vlakbij stond, naast een uitstalling van grote poppen in geplooide jurken. Hij was in de dertig en behoorlijk knap. In tegenstelling tot de meeste mannen die hier aanwezig waren, zag hij er niet geschoold of ontwikkeld uit. Integendeel; hij had het uiterlijk van een succesvolle en zelfverzekerde zakenman, keurig gekleed in een duur pak met stropdas.
“Hij lijkt net zomin op zijn plek als wij,” mompelde Bill. “Waarom speelt een man als hij met poppen?”
“Ik weet het niet,” antwoordde Riley. “Maar hij ziet er ook naar uit alsof hij een echt speelkameraadje kan inhuren als hij dat wil.” Ze bekeek de zakenman. Hij bleef staan bij een tentoonstelling van kleine meisjespoppen in geplooide jurken. Hij loerde om zich heen, alsof hij er zeker van wilde zijn dat niemand keek.
Bill keerde de man zijn rug toe en leunde voorover alsof hij in een geanimeerd gesprek met Riley was. “Wat doet hij nu?”
“Hij bekijkt de koopwaar,” zei ze. “Op een manier die me totaal niet lekker zit.”
De man boog zich naar een pop toe en bekeek die zorgvuldig – misschien iets té zorgvuldig – en zijn dunne lippen vormden een glimlach. Toen gluurde hij weer naar de anderen in de zaal.
“Of hij kijkt uit naar potentiële slachtoffers,” voegde ze eraan toe.
Riley wist zeker dat ze iets heimelijks in het gedrag van de man bespeurde terwijl hij de jurk van de pop aanraakte. Hij bestudeerde de stof op een sensuele manier.
Bill keek weer naar de man. “Jezus,” mompelde hij. “Is die man eng of niet?”
Riley werd door een kil gevoel overvallen. Rationeel gezien wist ze heel goed dat dit niet de moordenaar kon zijn. Want hoe groot was de kans dat ze hem hier publiekelijk zouden tegenkomen? Maar toch, op dat moment was Riley ervan overtuigd dat ze in de aanwezigheid van het kwaad was. “Verlies hem niet uit het oog,” zei ze. “Als hij nog vreemder gaat doen, zullen we hem wat vragen stellen.”
Maar toen blies de realiteit die donkere gedachten weg. Er kwam een klein meisje van ongeveer vijf jaar oud naar de man toe rennen. “Papa!” riep ze tegen hem.
De man glimlachte breeduit en zijn gezicht straalde onschuldig van liefde. Hij liet zijn dochter de pop zien die hij gevonden had en ze klapte in haar handen en lachte van plezier. Hij gaf de pop aan haar en het meisje knuffelde haar stevig. De vader pakte zijn portemonnee en wilde de verkoper betalen.
Riley onderdrukte een kreun. Mijn intuïtie zat er weer naast, dacht ze.
Ze zag dat Bill iemand aan de telefoon had. Zijn gezicht zag er getroffen uit toen hij zich naar haar omdraaide.
“Hij heeft nog een vrouw te pakken gekregen.”
Hoofdstuk 17
Riley vloekte binnensmonds terwijl ze het parkeerterrein naast een langwerpig gebouw met plat dak op reden. Buiten stonden drie mensen met FBI-jacks, samen met de plaatselijke politie.
“Dit kan niet goed zijn,” zei Riley. “Ik wou dat we hier al waren voordat de meute eropaf kwam.”
“Niet leuk,” gaf Bill toe.
Er was hun verteld dat er in de vroege ochtend een vrouw uit deze dorpse medische kliniek ontvoerd was.
“We zijn er tenminste dit keer eerder bij,” zei Bill. “Misschien hebben we een kans om haar levend terug te vinden.”
Riley was het stilletjes met hem eens. Bij de vorige zaken had niemand geweten wanneer of waar het slachtoffer ontvoerd was. De vrouwen waren gewoon verdwenen en later dood teruggevonden, voorzien van cryptische tekenen van de geest van de moordenaar. Misschien is het dit keer anders, dacht ze.
Ze was opgelucht dat iemand genoeg van de misdaad had gezien om het alarmnummer te bellen. De plaatselijke politie was op de hoogte van een seriemoordenaar en ontvoerder en ze hadden de FBI erbij geroepen. Ze waren er allemaal zeker van dat dit dezelfde idioot was.
“Hij is ons nog steeds een paar stappen voor,” zei Riley. “Als hij het echt is. Dit is niet het soort plek waarvan ik had verwacht dat onze dader iemand te pakken zou nemen.”
Ze had gedacht dat de moordenaar bij een parkeergarage of een afgelegen hardlooproute zou rondhangen. Misschien zelfs een slecht verlichte buurt. “Waarom een gemeentekliniek?” vroeg ze. “En waarom overdag? Waarom zou hij het risico nemen om een gebouw binnen te gaan?”
“Het lijkt beslist niet op een willekeurige keuze,” gaf Bill toe. “Laten we aan de slag gaan.”
Riley parkeerde zo dicht mogelijk bij het afgezette gebied. Terwijl zij en Bill uitstapten, herkende ze leidinggevende Special Agent Carl Walder.
“Dit is écht niet goed,” mompelde Riley tegen Bill toen ze naar het gebouw liepen.
Riley had geen hoge pet op van Walder; een man met een babyface vol sproeten en met koperkleurig haar. Zowel Riley als Bill had nooit persoonlijk onder zijn leiding aan een zaak gewerkt, maar hij had een slechte reputatie. Andere agenten zeiden dat hij een waardeloze baas was: iemand die geen idee had van waar hij mee bezig was en was daardoor alleen maar vastbeslotener om zijn stem te laten gelden en zijn autoriteit te demonstreren.
Om het nog erger voor Riley en Bill te maken, stond Walder boven hun eigen teamchef, Brent Meredith. Riley wist niet hoe oud Walder was, maar ze was er zeker van dat hij sneller was gepromoveerd dan goed voor hem was, en voor iedereen trouwens. Wat Riley betrof was het een klassiek voorbeeld van het Peterprincipe: Walder was succesvol naar het niveau van zijn incompetentie gestegen.
Walder kwam Riley en Bill tegemoet gelopen. “Agenten Paige en Jeffreys, ik ben blij dat jullie erbij kunnen zijn,” zei hij.
Zonder verdere formaliteiten stak Riley meteen van wal en vroeg Walder de vraag die aan haar knaagde: “Hoe weten we of dit dezelfde dader is die de andere drie vrouw gepakt heeft?”
“Hierom,” zei Walder en hij hield een zak omhoog waar een goedkope kleine stoffen roos in zat. “Lag binnen op de grond.”
“O, shit,” zei Riley.
Het Bureau had ervoor gezorgd dat dit detail van zijn werkwijze niet naar de pers kon lekken, over hoe hij rozen had neergelegd bij de lichamen. Dit was dus niet het werk van een imitator of van een heel nieuwe moordenaar.
“Wie was het dit keer?” vroeg Bill.
“Haar naam is Cindy MacKinnon,” zei Walder. “Ze is een verpleegkundige. Ze is ontvoerd toen ze hier vanochtend kwam om de kliniek voor te bereiden.”
Toen wees Walder naar de twee andere agenten, een jonge vrouw en een nog jongere man. “Misschien hebben jullie agenten Craig Huang en Emily Creighton al ontmoet. Zij zullen jullie bij deze zaak helpen.”
Bill mompelde hoorbaar: “Verd...”
Riley gaf Bill een por in zijn ribben om hem tot zwijgen te brengen.
“Huang en Creighton zijn al helemaal op de hoogte,” vervolgde Walder. “Ze weten net zoveel over deze moorden als jullie.”
Riley kookte vanbinnen. Ze wilde Walder vertellen dat Huang en Creighton níét net zoveel wisten als zij. Zelfs niet zoveel als Bill. Ze konden niet zoveel weten zonder zoveel tijd op de plaatsen delict te hebben doorgebracht, of zonder urenlang bezig te zijn geweest met het bestuderen van de bewijsstukken. Ze hadden niets wat leek op de professionele investering die zij en Bill al in deze zaak gestoken hadden. En ze wist zeker dat geen van deze broekies ooit het brein van een moordenaar was binnengegaan om een gevoel van zijn ervaring te krijgen.
Riley haalde diep adem om haar woede te onderdrukken. “Met alle respect, meneer,” zei ze. “Agent Jeffreys en ik hebben het behoorlijk goed onder controle en we moeten snel werken. Extra hulp... helpt niet.” Ze had bijna gezegd dat extra hulp ze alleen maar zou belemmeren, maar ze stopte op tijd. Het had geen zin om de jonkies te beledigen.
Riley bespeurde een grijns op zijn babyface.
“Met alle respect, agent Paige,” antwoordde hij. “Senator Newbrough is het daar niet mee eens.”
Rileys hart zonk. Ze dacht aan haar onaangename gesprek met de senator en aan iets wat hij tegen haar gezegd had. U weet het misschien niet, maar ik heb goede vrienden in de bovenste lagen van de FBI.
Natuurlijk was Walder een van deze ‘goede vrienden.’
Walder hief zijn kin en sprak met geleende autoriteit. “De senator zegt dat je moeite hebt om de omvang van deze zaak in te zien.”
“Ik ben bang dat de senator zijn emoties de overhand laat krijgen,” zei Riley. “Dat is begrijpelijk en ik voel met hem mee. Hij is in de war. Hij denkt dat de moord op zijn dochter politiek of persoonlijk of beide is. Dat is duidelijk niet het geval.”
Walder kneep zijn ogen sceptisch samen. “Hoe is dat duidelijk?” zei hij. “Het lijkt mij zo klaar als een klontje dat hij gelijk heeft.”
Riley kon nauwelijks geloven wat ze hoorde. “Meneer, de dochter van de senator was de derde van de inmiddels vier vrouwen die gepakt zijn,” zei ze. “Zijn tijdspanne is over ruim twee jaar verspreid. Het is puur toeval dat zijn dochter een van de slachtoffers is geworden.”
“Ik denk daar anders over,” zei Walder. “En agenten Huang en Creighton ook.”
En alsof ze een teken kreeg viel agent Emily Creighton in. “Gebeuren dit soort dingen niet af en toe?” zei ze. “Dat een crimineel zeg maar een andere moord ensceneert voordat hij zijn slachtoffer vermoord? Alleen om het serieel en niet persoonlijk te laten lijken?”
“Deze laatste ontvoering kon hetzelfde doel dienen,” voegde agent Craig Huang toe. “Een laatste afleiding.”
Het lukte Riley om niet met haar ogen te rollen over de naïviteit van de jongelui. “Dat is een oud, oud verhaal,” zei ze. “Een sprookje. Dat gebeurt niet in het echte leven.”
“Nou,” zei Walder op autoritaire toon, “het gebeurt nú.”
“We hebben hier geen tijd voor,” snauwde Riley. Haar geduld was op. “Hebben we getuigen?”
“Eentje,” zei Walder. “Greta Tedrow belde het alarmnummer, maar ze heeft eigenlijk niet veel gezien. Ze zit binnen. De receptionist is er ook, maar zij heeft niets gezien. Tegen de tijd dat zij om acht uur aankwam, was de politie er al.”
Door de glazen deuren van de kliniek zag Riley twee vrouwen in de wachtkamer zitten. De ene vrouw was slank en droeg sportkleding, en naast haar zat een cockerspaniël aan de riem. De andere vrouw was groot, van middelbare leeftijd en met een Latijns-Amerikaans uiterlijk.
“Hebben jullie mevrouw Tedrow ondervraagd?” vroeg Riley aan Walder.
“Ze is te overstuur om te praten,” zei Walder. “We nemen haar mee naar het Bureau.”
Dit keer rolde Riley wel met haar ogen. Waarom zou je een onschuldige getuige als een verdachte behandelen? Waarom zou je je als een pestkop gedragen? Alsof dat haar niet alleen nog maar meer overstuur zou maken.
Ze negeerde het protestgebaar van Walder, zwaaide de deur open en stapte naar binnen.
Bill liep achter haar aan, maar hij liet de ondervraging aan Riley over terwijl hij een aantal aangrenzende kantoren bekeek en toen in de wachtkamer rondsnuffelde.
De vrouw met de hond keek nerveus naar Riley. “Wat is er aan de hand?” vroeg Greta Tedrow. “Ik wil graag vragen beantwoorden. Maar niemand heeft me iets gevraagd. Waarom mag ik niet naar huis?”
Riley ging in een stoel naast haar zitten en klopte haar op haar hand. “U mag wel naar huis, mevrouw Tedrow. Al snel,” zei ze. “Ik ben agent Paige en ik ga u nu een paar vragen stellen.”
Greta Tedrow knikte beverig. De cockerspaniël lag op de vloer en keek Riley vriendelijk aan.
“Leuke hond,” zei Riley. “Erg braaf. Hoe oud is hij, of is het een zij?”
“Het is een hij. Zijn naam is Toby. Hij is vijf jaar.”
Riley bracht haar hand langzaam naar de hond. Met de zwijgende toestemming van de hond aaide ze zachtjes zijn kop. De vrouw knikte een onuitgesproken dankjewel.
Riley pakte haar potlood en notitieboekje. “Neem uw tijd, haast u niet,” zei Riley. “Vertel me eens in uw eigen woorden wat er gebeurde. Probeer u alles te herinneren wat u kan.”
De vrouw sprak langzaam, hortend en stotend. “Ik liet Toby uit.” Ze wees naar buiten. “We sloegen net de hoek om achter de struiken, aan die kant. De kliniek was net in zicht gekomen. Ik dacht dat ik iets hoorde. Ik keek. Er was een vrouw in de deuropening van de kliniek. Ze bonkte op het glas. Ik denk dat ze gekneveld was. Toen trok iemand haar naar achteren, uit het zicht.”
Riley klopte weer op de hand van de vrouw. “U doet het geweldig, mevrouw Tedrow,” zei ze. “Hebt u haar aanvaller gezien?”
De vrouw worstelde met haar geheugen. “Ik heb zijn gezicht niet gezien,” zei ze. “Ik kón zijn gezicht niet zien. Het licht in de kliniek was aan, maar...”
Riley zag een flits van herinnering in het gezicht van de vrouw.
“O,” zei de vrouw. “Hij droeg een donker skimasker.”
“Heel goed. Wat gebeurde er toen?”
De vrouw raakte wat geagiteerder. “Ik aarzelde geen moment. Ik pakte mijn mobiel en belde het alarmnummer. Het leek eeuwen te duren voordat ik een telefoniste te pakken kreeg. Ik sprak met de telefoniste toen er achter het gebouw een grote auto weg scheurde. De banden gierden terwijl hij van de parkeerplaats wegreed, en hij ging naar links.”
Riley maakte snel notities. Ze was zich ervan bewust dat Walder en zijn twee jonge favorieten de kamer binnengekomen waren en daar gewoon stonden, maar ze negeerde hen.
“Wat voor grote auto?” vroeg ze.
De vrouw fronste. “Een Dodge Ram, denk ik. Ja, dat klopt. Behoorlijk oud, misschien eind jaren negentig. De auto was vrij smerig, maar ik denk dat hij een heel diepe donkerblauwe kleur had. En er zat wat op de laadbak. Een beetje als een camper, maar het was geen camper. Het was zo’n aluminium opzetstuk met ramen.”
Riley was blij en onder de indruk van het geheugen van de vrouw. “En een kenteken?” vroeg ze.
De vrouw keek een beetje geschrokken. “Ik... Dat heb ik niet gezien,” zei ze en ze klonk teleurgesteld over zichzelf.
“Ook geen enkele letter of een cijfer?” vroeg Riley.
“Het spijt me, maar dat heb ik niet gezien. Ik weet niet hoe ik dat gemist kan hebben.”
Walder bukte en fluisterde in Rileys oor. “We móéten haar mee naar het Bureau nemen,” zei hij. Hij stapte een beetje terug terwijl Riley opstond.
“Dank u, mevrouw Tedrow,” zei Riley. “Dat is alles voor nu. Heeft de politie al om uw contactgegevens gevraagd?”
De vrouw knikte.
“Ga dan naar huis en rust wat uit,” zei Riley. “We nemen snel weer contact op.”
De vrouw liep met haar hond de kliniek uit en ging naar huis.
Walder zag eruit alsof hij elk moment kon exploderen van woede en verontwaardiging. “Wat was dat, verdomme?” blafte hij. “Ik zei dat we haar naar het Bureau mee moesten nemen.”
Riley haalde haar schouders op. “Ik kan me niet voorstellen waarom,” zei ze. “We moeten door met deze zaak en zij heeft ons alles verteld wat ze wist.”
“Ik wil dat een van onze hypnotiseurs met haar gaat werken. Om haar het kenteken te helpen herinneren. Het moet ergens in haar geheugen zitten.”
“Agent Walder,” zei Riley en ze probeerde niet zo ongeduldig te klinken als ze zich voelde. “Greta Tedrow is een van de meest oplettende getuigen die ik in tijden heb ondervraagd. Ze heeft gezegd dat ze het kenteken niet heeft gezien, er niet ‘op gelet’ heeft. Zelfs niet eens één cijfer. Dat zat haar dwars. Ze wist niet hoe ze dat heeft kunnen missen. Komende van iemand met zo’n scherp geheugen, kan dat maar één ding betekenen.”
Ze zweeg, daagde Walder uit om te raden wat dat ‘ene ding’ kon betekenen. Ze zag aan zijn lege uitdrukking dat hij geen idee had. “Er wás geen kenteken om te zien,” zei ze ten slotte. “Of de aanvaller had het verwijderd, of het zat onder de modder en was onleesbaar geworden. Het enige wat zij gezien heeft was een lege plek waar de kentekenplaat had moeten zitten. Als er een leesbaar kenteken zat, dan had die vrouw er minstens een deel van gezien.”
Bill snoof uit stille bewondering. Riley wilde hem stoppen, maar bedacht dat dat de zaken alleen maar erger zou maken. Ze besloot om van onderwerp te veranderen. “Is er contact met de naaste familieleden van het slachtoffer opgenomen?” vroeg ze aan Walder.
Walder knikte. “Haar man. Hij was hier een paar minuten. Maar hij kon het niet aan. We hebben hem naar huis gestuurd. Hij woont maar een paar straten verderop. Ik zal agenten Huang en Creighton erheen sturen om hem te ondervragen.”
De twee jongere agenten stonden een stukje verderop enthousiast over iets te discussiëren. Op dat moment draaiden ze zich naar Riley, Bill en Walder om. Ze leken erg zelfingenomen.
“Emily... eh, agent Creighton en ik zijn eruit,” zei Huang. “Er was geen teken van inbraak, niets wat erop wijst dat er iets geforceerd is. Dat betekent dat de dader plaatselijke contacten heeft. Sterker nog, hij kent iemand die in deze kliniek werkt. Hij zou hier zelf wel kunnen werken.”
“Op een of andere manier is hij aan een sleutel gekomen,” viel Creighton in. “Misschien heeft hij die gestolen, of misschien heeft hij hem geleend en laten namaken, zoiets. En hij kende de alarmcode. Hij is erin en eruit gekomen zonder het alarm te laten afgaan. We zullen de medewerkers ondervragen met dat in ons achterhoofd.”
“En we weten precies wie we moeten hebben,” zei Huang. “Iemand met een wrok tegen senator Newbrough.”
Riley slikte haar woede in. Deze twee trokken ongegronde conclusies. Natuurlijk konden ze gelijk hebben. Maar wat hadden ze over het hoofd gezien? Ze keek de wachtkamer van de kliniek en de aangrenzende gang door en ze kreeg nog een andere mogelijkheid in haar hoofd. Ze wendde zich tot de Spaanse receptioniste.
“Perdóneme, señora,” zei ze tegen de vrouw. “Dónde está el cuarto de provisiones?”
“Allá,” zei de vrouw en ze wees naar de gangdeur.
Riley liep naar de deur en opende deze. Ze keek naar binnen, draaide zich naar Walder om en zei: “Ik kan je precies vertellen hoe hij het gebouw binnen is gekomen. Hij kwam hier doorheen.”
Walder keek geïrriteerd. Bill daarentegen keek allesbehalve geïrriteerd; eigenlijk erg opgetogen. Riley wist dat Bill net zo een hekel aan Walder had als zij. Hij keek er ongetwijfeld naar uit om Walder een goed lesje in speurwerk te geven.
De twee agenten staarden door de open deur en keerden zich naar Riley.
“Ik snap het niet,” klaagde Emily Creighton.
“Het is alleen maar een kast,” zei Craig Huang.
“Kijk naar die dozen achterin,” zei Riley. “Niets aanraken.”
Bill en Walder gingen bij de drom mensen staan die de grote voorraadkast in keken. Papieren artikelen en verbandmiddelen waren op brede planken opgeslagen. In één gedeelte lagen medische instrumenten opgestapeld. Maar er leken meerdere dozen niet op hun plek te staan. Hoewel al het andere in de kast keurig gerangschikt lag, stonden de dozen schots en scheef en zat er ruimte tussen.
“Dozen die van de achtermuur vandaan geduwd zijn,” merkte Bill op. “Iemand had hier gemakkelijk achter verstopt kunnen zitten.”
“Haal het forensisch team hierheen,” snauwde Walder tegen de jongere agenten. Toen vroeg hij aan Riley: “Wat is jouw theorie?”
Haar gedachten gingen hun eigen gang terwijl het scenario zich snel voor haar afspeelde. Ze begon het uit te leggen. “Hij kwam gisteren bij de kliniek,” zei ze. “Waarschijnlijk laat op de dag, op een bijzonder druk tijdstip. Midden in de drukte van patiënten heeft hij iets eenvoudigs aan de receptionist gevraagd. Misschien een bloeddruktest. En zíj had net zo goed de verpleegster kunnen zijn die de test heeft uitgevoerd: Cindy MacKinnon, de vrouw die hij gestalkt heeft, de vrouw die hij wilde ontvoeren. Hij zou ervan genoten hebben.”
“Dat kun je niet zeker weten,” zei Walder.
“Nee,” gaf Riley toe. “En hij heeft natuurlijk niet zijn echte naam opgegeven. Maar laat iemand de administratie van de kliniek nakijken voor diensten die geen van de andere werknemers herkent. Eigenlijk moeten we alle patiënten van gisteren nalopen.”
Ze wist dat het tijd in beslag zou nemen. Maar ze moesten zo snel als ze konden elke mogelijkheid nagaan. Deze man moest tegengehouden worden.
“Hij was hier,” zei Riley, “te midden van alle patiënten. Misschien herinnert iemand zich iets vreemds. En toen niemand keek, lukte het hem om in deze voorraadkamer te komen.”
“Het is geen opslagruimte voor medicijnen en ik zie niets anders wat waardevol genoeg is om te stelen,” voegde Bill eraan toe. “Dus het is waarschijnlijk niet goed in de gaten gehouden.”
“Hij perste zichzelf in een krappe ruimte, vlak onder de onderste plank en achter die dozen,” zei Riley. “De medewerkers hadden niet in de gaten dat hij daar zat. De kliniek ging op de normale tijd dicht en iedereen ging naar huis zonder hem gezien te hebben. Toen hij er zeker van was dat iedereen vertrokken was, duwde de dader de dozen opzij. Hij kroop eruit en maakte het zichzelf gemakkelijk. Hij heeft de hele nacht gewacht. Ik denk dat hij heel goed geslapen heeft.”
Het forensisch team kwam naar binnen en de agenten gingen opzij om hen te laten zoeken naar haren, vingerafdrukken of iets anders wat DNA bevatte of hun een aanwijzing zou geven.
“Je zou gelijk kunnen hebben,” mompelde Walder. “We moeten ook alles waar hij gedurende de nacht geweest zou kunnen zijn nalopen. Dat betekent overal.”
“Het is de simpelste oplossing,” zei Riley. “Dat is meestal de beste.” Ze trok haar plastic handschoenen aan en liep de gang door, terwijl ze bij iedere kamer naar binnen keek. Een ervan was een personeelskamer met een bank die er comfortabel uitzag. “Hier heeft hij de nacht doorgebracht,” zei ze met een zeker gevoel.
Walder keek naar binnen. “Niemand komt deze kamer in totdat het team het onderzocht heeft,” zei hij en hij deed zijn best om vakkundig te klinken.
Riley ging terug naar de wachtkamer. “Hij was hier al toen Cindy MacKinnon vanmorgen kwam opdagen, precies op tijd. Toen heeft hij haar gegrepen.” Riley wees naar het einde van de gang. “Daarna is hij via de achteruitgang met haar vertrokken. Zijn pick-up stond daar te wachten.”
Riley sloot even haar ogen. Ze kon hem bijna in gedachten zien, een schimmig beeld dat ze niet echt scherp kon krijgen. Als hij opviel, zou iemand hem zien. Dus hij was geen extreme verschijning. Niet dik, niet ongewoon lang of klein, geen raar kapsel, niet door vreemde tatoeages of kleuren gekenmerkt. Hij zou versleten kleren hebben gedragen, maar niet iets wat hem aan een specifiek beroep zou linken. Oude, normale kleren. Dat zou bij hem horen, dacht ze. Dat was hoe hij zich altijd kleedde.
“Wat is zijn connectie met deze vrouwen?” mompelde ze. “Waar komt zijn woede vandaan?”
“Daar komen we wel achter,” zei Bill beslist.
Walder was nu helemaal stil. Riley wist waarom. De vergezochte theorie over de ontvoerder van zijn leerlingen dat hij een contact van binnenuit had leek nu compleet belachelijk. Toen Riley weer sprak, was het op een toon die dicht bij betuttelen in de buurt kwam. “Agent Walder, ik waardeer de jeugdige energie van je twee agenten,” zei ze. “Ze zijn nog aan het leren. Op een dag zullen ze hier goed in worden. Dat geloof ik echt. Maar ik denk dat je het gesprek met de echtgenoot beter aan agent Jeffreys en mij kunt overlaten.”
Walder zuchtte en gaf haar een licht, nauwelijks zichtbaar knikje.
Zonder nog een woord te zeggen, gingen Riley en Bill bij de plek van de ontvoering weg. Ze had een paar belangrijke vragen te stellen aan de echtgenoot van het slachtoffer.
Hoofdstuk 18
Terwijl ze naar het adres reed dat ze van de receptioniste van de kliniek had gekregen, voelde Riley de tegenzin die ze altijd had als ze de familie of partner van een slachtoffer moest ondervragen. Ze had het gevoel dat het dit keer zelfs erger zou zijn dan normaal. Maar de ontvoering was pas net gebeurd.
“Misschien vinden we haar dit keer voordat hij haar vermoord,” zei ze.
“Als het forensisch team een aanwijzing naar deze man kan vinden,” antwoordde Bill.
“Op een of andere manier betwijfel ik dat hij in welke database dan ook zal opduiken.” Het beeld dat zich in Rileys hoofd aan het vormen was, leek niet op dat van een gebruikelijke crimineel. Dit was heel persoonlijk voor de moordenaar, op een manier die zij nog niet had kunnen achterhalen. Ze zou er wel achter komen, daar was ze zeker van. Maar ze moest snel genoeg zijn om de verschrikking en doodsangst die Cindy doormaakte nu te stoppen. Niemand mocht de pijn van dat mes doorstaan... of die duisternis... of die brandende vlam...
“Riley,” zei Bill scherp, “we zijn er.”
Riley kwam met een schok weer terug in het heden. Ze parkeerde de auto en keek om zich heen naar de buurt. Het was een beetje vervallen, maar daardoor des te meer warm en uitnodigend. Het was het soort buurt met goedkope huurwoningen waar jonge mensen met niet al te veel geld hun dromen konden najagen.
Natuurlijk wist Riley dat de buurt niet zo zou blijven. Het stond vast dat er ongetwijfeld op korte termijn verbetering gepland stond. Maar misschien was dat goed voor een kunstgalerie. Als het slachtoffer levend thuiskwam.
Riley en Bill stapten uit en liepen naar de kleine galerie. In de etalage, achter een ‘GESLOTEN’-bordje, stond een mooi metalen beeld.
Het appartement van het stel was boven. Riley belde aan en zij en Bill wachtten. Ze vroeg zich af wie de deur open zou doen.
Toen de deur geopend werd, zag ze tot haar opluchting het meelevende gezicht van FBI-slachtofferspecialist Beverly Chaddick. Riley had al eerder met Beverly gewerkt. De specialist deed dit werk al minstens twintig jaar en ze ging op een geweldige manier met verwarde slachtoffers en familieleden om.
“We moeten meneer MacKinnon een paar vragen stellen,” zei Riley. “Ik hoop dat hij het aankan.”
“Ja,” zei Beverly. “Maar doe rustig aan.”
Beverly leidde Bill en Riley naar boven, naar het kleine appartement. Het kwam bij Riley meteen een hartverscheurend vrolijk over, versierd met een fantastische verzameling van schilderijen en beelden. De mensen die hier woonden hielden van het leven en al zijn mogelijkheden. Was dat allemaal nu voorbij? Haar hart brak voor het jonge paar.
Nathaniel MacKinnon, een man van eind twintig, zat in de woon- en eetkamer. Door zijn ielheid zag hij er nog gebrokener uit.
Beverly zei vriendelijk: “Nathaniel, agenten Paige en Jeffreys zijn er.”
De jonge man keek verwachtingsvol naar Bill en Riley. Zijn stem kraakte van wanhoop. “Hebben jullie Cindy gevonden? Is ze in orde? Leeft ze?”
Riley besefte dat ze niks nuttigs kon zeggen. Ze was nog dankbaarder dat Beverly hier was en dat ze al een band met de verwarde echtgenoot had opgebouwd.
Beverly ging naast Nathaniel MacKinnon zitten. “Niemand weet nog iets, Nathaniel,” zei ze. “Ze zijn hier om te helpen.”
Bill en Riley ging vlakbij zitten.
Riley vroeg: “Meneer MacKinnon, heeft uw vrouw de laatste tijd iets gezegd over dat ze bang was of bedreigd werd?”
Hij schudde zwijgend zijn hoofd.
Bill viel bij: “Dit is een moeilijke vraag, maar we moeten hem stellen. Hebben u of uw vrouw vijanden, iemand die u kwaad wenst te doen?”
De man leek moeite te hebben om de vraag te begrijpen. “Nee, nee,” stamelde hij. “Luister, in mijn vak zijn er soms kleine vetes. Maar dat zijn alleen maar stomme kleine dingen, onenigheden tussen kunstenaars, geen mensen die iets zouden doen als...” Hij stopte midden in zijn zin. “En iedereen... is dól op Cindy,” zei hij.
Riley merkte zijn angst en onzekerheid over het gebruik van de tegenwoordige tijd op. Ze voelde aan dat het waarschijnlijk tevergeefs en mogelijk ongevoelig was om deze man te ondervragen. Zij en Bill zouden het kort moeten houden en de situatie in de deskundige handen van Beverly laten.
Ondertussen keek Riley echter het appartement rond, op zoek naar het kleinste spoortje van een aanleiding.
Niemand hoefde haar te vertellen dat Cindy en Nathaniel MacKinnon geen kinderen hadden. Het appartement was niet groot genoeg en daarnaast was de aanwezige kunst allesbehalve kind-proof.
Maar ze vermoedde dat de situatie anders was dan bij Margaret en Roy Geraty. Rileys intuïtie vertelde haar dat Cindy en Nathaniel uit eigen keuze kinderloos waren, en alleen tijdelijk. Ze wachtten op het juiste moment, meer geld, een groter huis, een meer gesettelde levensstijl. Ze dachten dat ze alle tijd van de wereld hadden, dacht Riley. Ze dacht aan haar eerdere aanname dat de moordenaar het op moeders voorzien had. Weer vroeg ze zich af hoe ze er zo naast had kunnen zitten.
Er was iets anders aan het appartement wat haar begon te dagen. Ze zag nergens foto’s van Nathaniel of Cindy. Dat was niet bijzonder verrassend. Als stel waren ze meer geïnteresseerd in de creativiteit van anderen dan in foto’s van zichzelf. Ze waren allesbehalve narcistisch. Toch moest Riley een duidelijker beeld van Cindy krijgen. “Meneer MacKinnon,” vroeg ze voorzichtig, “hebt u een recente foto van uw vrouw?”
Hij keek haar even leeg aan. Toen lichtten zijn ogen op. “Jazeker,” zei hij. “Ik heb een splinternieuwe hier op mijn mobiel.” Hij haalde de foto op zijn mobiel tevoorschijn en gaf hem aan Riley.
Rileys hart stokte in haar keel toen ze de foto zag. Cindy MacKinnon zat met een meisje van een jaar of drie op schoot. Zowel zij als het meisje straalde van vreugde, en er zat een schitterend geklede pop tussen hen in.
Het duurde even voordat Riley weer kon ademen. De ontvoerde vrouw, een kind en een pop. Ze had het niet verkeerd. Niet helemaal tenminste. Er was een verband tussen deze moordenaar en poppen. “Meneer MacKinnon, wie is dat kind op de foto?” vroeg Riley zo kalm mogelijk.
“Dat is Gale, het nichtje van Cindy,” antwoordde Nathaniel MacKinnon. “Haar moeder is de zus van Cindy. Ze heet Becky.”
“Wanneer is deze foto genomen?” vroeg Riley.
De man dacht even na. “Ik denk dat Cindy hem vrijdag naar me gestuurd heeft,” zei hij. “Ja, ik weet zeker dat ze hem toen stuurde. Het was de verjaardag van Gale. Cindy hielp haar zus met het feest. Ze ging vroeg van haar werk weg om te helpen.”
Riley worstelde met haar gedachten, heel even niet zeker wat ze nu moest vragen. “Was de pop een cadeau voor het nichtje van Cindy?” vroeg ze toen.
Nathaniel knikte. “Gale was er dolblij mee. Dat gaf Cindy zoveel vreugde. Ze ziet Gale graag gelukkig. Dat meisje is als een dochter voor haar. Ze belde me meteen om het me te vertellen. Toen stuurde ze me die foto.”
Riley had moeite om haar stem kalm te houden. “Het is een schitterende pop. Ik snap wel waarom Gale er zo blij mee was.”
Ze aarzelde weer, starend naar de foto van de pop alsof deze haar kon vertellen wat ze moest weten. Die geverfde glimlach, die lege blauwe ogen, die bevatten de antwoorden op haar vragen. Maar ze wist niet eens wat ze moest vragen. Vanuit haar ooghoeken zag ze Bill gespannen naar haar kijken.
Waarom zou een meedogenloze moordenaar zijn slachtoffers er als poppen uit laten zien?
Ten slotte vroeg Riley: “Weet u waar Cindy de pop gekocht heeft?”
Nathaniel keek oprecht verbaasd. Zelfs Bill keek verbaasd. Ongetwijfeld vroeg hij zich af waar Riley heen wilde. De waarheid was dat Riley het zelf niet zeker wist.
“Ik heb geen idee,” zei Nathaniel. “Dat heeft ze me niet verteld. Is dat belangrijk?”
“Dat weet ik niet zeker,” gaf Riley toe. “Maar ik denk van wel.”
Nathaniel werd nu nerveuzer. “Ik begrijp het niet. Waar gaat dit over? Zegt u dat mijn vrouw ontvoerd is vanwege een meisjespop?”
“Nee, dat zeg ik niet.” Riley probeerde rustig en overtuigend over te komen. Ze besefte dat dat wél was wat ze zei. Ze dacht dat zijn vrouw omwille van de pop van een klein meisje ontvoerd was, hoewel het absoluut niet logisch was.
Nathaniel was duidelijk verdrietig. Riley zag dat Beverly Chaddick, de slachtofferspecialist die dichtbij zat, haar ongemakkelijk gadesloeg. Met een licht schudden van haar hoofd leek Beverly tegen Riley te zeggen dat ze het rustiger aan moest doen met de verwarde echtgenoot. Riley herinnerde zichzelf eraan dat het ondervragen van slachtoffers en hun families niet haar sterkste kant was.
Ik moet voorzichtig zijn, zei ze tegen zichzelf. Maar ze voelde ook een drang om haast te maken. De vrouw werd gevangengehouden. Opgesloten of vastgebonden, dat maakte niets uit. Ze had niet lang te leven. Was dit het juiste moment om je in te houden bij een bron van informatie?
“Is er een manier om uit te zoeken waar Cindy de pop gekocht heeft?” vroeg Riley, en ze probeerde op een vriendelijkere manier te praten. “Voor het geval we die informatie nodig hebben.”
“Cindy en ik bewaren sommige bonnetjes,” zei Nathaniel. “Alleen voor uitgaven de we van de belasting kunnen aftrekken. Ik denk niet dat ze een bonnetje voor een familiecadeautje zou bewaren. Maar ik zal even kijken.” Nathaniel liep naar een kast en pakte een schoenendoos. Hij ging weer zitten en opende de doos, die vol met bonnetjes zat. Hij begon erdoorheen te zoeken, maar zijn handen trilden oncontroleerbaar. “Ik denk niet dat ik dit kan,” zei hij.
Beverly nam rustig de doos van hem over. “Dat geeft niks, meneer MacKinnon,” zei ze. “Ik kijk er wel naar.” Beverly begon de doos te doorzoeken.
Nathaniel was bijna in tranen. “Ik begrijp het niet,” zei hij met een gebroken stem. “Ze heeft alleen een cadeau gekocht. Het had van alles kunnen zijn. Overal vandaan. Ik denk dat ze verschillende mogelijkheden overwogen heeft, maar ze koos uiteindelijk voor de pop.”
Riley voelde zich misselijk. Op een of andere manier had het besluit om een pop te kopen Cindy MacKinnon in een nachtmerrie doen belanden. Als ze in plaats daarvan voor een knuffelbeest gekozen had, was ze vandaag dan thuis geweest, levend en gelukkig?
“Wilt u alstublieft uitleggen wat deze pop ermee te maken heeft?” drong Nathaniel aan.
Riley wist dat de man een uitleg meer dan verdiend had. Ze kon geen milde manier bedenken om het te brengen. “Ik denk...” begon ze aarzelend. “Ik denk dat de ontvoerder van uw vrouw... waarschijnlijk door poppen geobsedeerd is.”
Ze was zich bewust van de onmiddellijk reacties van de anderen in de kamer. Bill schudde zijn hoofd en keek naar de grond. Beverly keek in shock op. Nathaniel staarde haar met een uitdrukking van uitzichtloze wanhoop aan. “Waarom denkt u dat?” vroeg hij met een gesmoorde stem. “Wat weet u over hem? Wat vertelt u mij niet?”
Riley zocht naar een behulpzaam antwoord, maar ze zag een verschrikkelijk besef in zijn ogen verschijnen.
“Hij heeft dit eerder gedaan, of niet?” zei hij. “Er zijn andere slachtoffers geweest. Heeft dit te maken met...” Nathaniel worstelde om zich iets te herinneren. “O, mijn god,” zei hij toen. “Ik heb erover in het nieuws gehoord. Een seriemoordenaar. Hij heeft ook andere vrouwen vermoord. Hun lichamen zijn in Mosby Park en in dat nationale park bij Daggett en ergens bij Belding gevonden.” Hij kromp ineen en begon oncontroleerbaar te huilen. “U denkt dat Cindy zijn volgende slachtoffer is,” snikte hij. “U denkt dat ze al dood is.”
Riley schudde haar hoofd. “Nee,” zei ze. “Nee, dat denken we niet.”
“Wat denkt u dan wél?”
Rileys hoofd tolde. Wat kon ze hem vertellen? Dat zijn vrouw waarschijnlijk nog leefde, maar doodsbang was en op het punt stond om afschuwelijk gemarteld en verminkt te worden? En dat het snijden en steken alsmaar door zou gaan, totdat Cindy bevrijd was, of dood, afhankelijk van welke van die twee opties het eerst kwam.
Riley opende haar mond om te praten, maar er kwamen geen woorden uit. Beverly leunde voorover en legde een hand op Rileys arm. Het gezicht van de specialist was nog steeds warm en vriendelijk, maar haar vingers waren behoorlijk stevig.
Beverly sprak heel langzaam, alsof ze iets aan een kind uitlegde. “Ik kan het bonnetje niet vinden,” zei ze. “Het ligt hier niet.”
Riley begreep de onuitgesproken betekenis van Beverly’s woorden. Met haar ogen vertelde Beverly haar dat het gesprek de verkeerde kant op ging en dat het tijd was om te vertrekken.
“Ik neem het wel over vanaf hier,” fluisterde Beverly nauwelijks hoorbaar.
Riley fluisterde terug: “Dank je. Het spijt me.”
Beverly glimlachte en knikte vriendelijk.
Nathaniel zat met zijn gezicht in zijn handen. Hij keek niet eens naar Riley op toen zij en Bill opstonden om weg te gaan.
Ze verlieten het appartement en gingen de trap af naar de straat. Ze stapten in de auto van Riley, maar ze startte de auto niet. Ze voelde haar eigen tranen opkomen. Ik weet niet waarheen, dacht ze. Ik weet niet wat ik moet doen.
Dat leek normaal te zijn tegenwoordig.
“Het zijn poppen, Bill,” zei ze. Ze probeerde haar nieuwe theorie niet alleen aan hem uit te leggen, maar ook aan zichzelf. “Het heeft absoluut iets met poppen te maken. Weet je nog wat Roy Geraty ons in Belding vertelde?”
Bill haalde zijn schouders op. “Hij zei dat zijn eerste vrouw, Margaret, niet van poppen hield. Ze maakten haar verdrietig, zei hij. Hij zei dat ze haar soms aan het huilen maakten.”
“Ja, omdat ze zelf geen kinderen kon krijgen,” zei Riley. “Maar hij zei nog iets anders. Hij zei dat ze allemaal vrienden en familie met kinderen had. Hij zei dat ze altijd naar kraamfeestjes ging en met verjaardagspartijtjes meehielp.”
Riley zag aan de uitdrukking van Bill dat hij het begreep.
“Dus ze moest soms wel poppen kopen,” zei hij. “Zelfs als haar dat verdrietig maakte.”
Riley sloeg met haar vuist tegen het stuur. “Ze kochten allemaal poppen,” zei ze. “Hij zág dat ze poppen kochten. En hij zag dat ze de poppen op dezelfde plek, in dezelfde winkel kochten.”
Bill knikte. “We moeten die winkel vinden,” zei hij.
“Ja,” zei Riley. “Ergens in ons gebied van ruim tweeduizend-nog-wat vierkante kilometer is er een poppenwinkel waar alle ontvoerde vrouwen heen gingen. En hij ging daar ook naartoe. Als we die winkel kunnen vinden, dan vinden we misschien, heel misschien, hem ook.”
Op dat moment ging Bills mobiel. “Hallo?” zei hij. “Ja, agent Walder, dit is Jeffreys.”
Riley onderdrukte een kreun. Ze vroeg zich af wat voor gedoe Walder nu weer voor hen petto had. Ze zag Bills mond van onthutste verrassing openvallen.
“Jezus,” zei hij. “Jezus. Oké. Oké. We zijn er zo.” Bill hing op en staarde Riley aan, hij was een paar tellen lang stomverbaasd.
“Walder en die kinderen die hij meegebracht heeft,” zei hij. “Die hebben hem gepakt.”
Hoofdstuk 19
Riley en Bill kwamen bij de Gedragsanalyse Eenheid aan en zagen Walder bij de ingang op hen staan wachten.
“We hebben hem,” zei Walder en hij begeleidde hen het gebouw in. “We hebben de man.”
Riley kon zowel euforie als opluchting in zijn stem horen. “Hoe?” vroeg ze.
“Agent Paige, je hebt Huang en Creighton ernstig onderschat,” zei Walder. “Nadat jullie weg waren, vertelde de receptioniste over een enge man die recentelijk rondhing bij de kliniek. Zijn naam is Darrell Gumm. Vrouwelijke patiënten hebben over hem geklaagd. Hij kwam altijd te dichtbij, zeiden ze, en respecteerde hun persoonlijke ruimte niet. Hij heeft ook behoorlijk wat stuitende dingen tegen ze gezegd. En hij is één- of tweemaal het damestoilet in geslopen.”
Riley dacht hierover na, vergeleek het met haar eigen vermoedens over de misdadiger. Het zou hem kunnen zijn, dacht ze. Ze kreeg een opgewonden gevoel in haar keel.
Bill vroeg aan Walder: “Heeft niemand in de kliniek de politie over Gumm ingelicht?”
“Ze hebben hun eigen beveiliger het laten afhandelen. De beveiliger heeft Gumm gezegd weg te blijven. Bij zo’n kliniek krijgen ze zo nu en dan wat excentriekelingen over de vloer. Maar Huang en Creighton zijn de omschrijving nagegaan. Ze beseften dat hij klonk als de man naar wie we op zoek waren. Ze hebben het adres van de receptionist gekregen en we zijn allemaal naar zijn appartement gegaan.”
“Hoe weet je of hij het is?” vroeg Riley.
“Hij heeft toegegeven,” zei Walder kordaat. “We hebben een bekentenis van hem gekregen.”
Riley begon zich opgelucht te voelen. “En Cindy MacKinnon?” vroeg ze. “Waar is zij?”
“Daar werken we nog aan,” zei Walder.
Rileys opgeluchtheid begon af te zwakken. “Wat bedoel je, ‘daar werken we nog aan’?” vroeg ze.
“We hebben agenten die de buurt doorzoeken. We denken niet dat ze ver weg is. In elk geval zal hij het ons snel vertellen. Hij praat genoeg.”
Dit kan hem maar beter zijn dan, dacht Riley. Cindy MacKinnon móést gewoon nog leven. Ze konden niet nog een ander onschuldige vrouw aan die verknipte bruut verliezen. Zijn tijdlijn werd krapper, maar zij zou echt niet zo snel na de ontvoering al dood zijn. Hij had het plezier om haar te martelen nog niet gehad.
Bill vroeg aan Walder: “Waar is de verdachte nu?”
Walder wees de weg. “We hebben hem daar in de cel,” zei hij. “Kom mee. Ik ga er nu heen.”
Walder bracht hen op de hoogte terwijl hij hen door het uitgebreide GAE-complex naar het gebouw leidde waar verdachten werden vastgehouden. “Zodra we onze penningen lieten zien,” zei Walder verbeten, “nodigde hij ons meteen uit om binnen te komen en het ons gemakkelijk te maken. Zelfverzekerde rotzak.”
Riley vond dat kloppend klinken. Als Darrell Gumm inderdaad de dader was, kon de komst van de agenten weleens de ontknoping zijn waar hij op hoopte. Het was waarschijnlijk al die tijd zijn bedoeling om gepakt te worden, na een slim, twee jaar durend kat-en-muisspelletje met de autoriteiten. Misschien was het wel faam waar hij al die tijd op gehoopt had; veel meer dan vijftien minuten roem.
Het probleem was, wist Riley, dat hij nog steeds zijn laatste gevangene kon gebruiken om een spelletje met hen te spelen. Hij kon zomaar het type zijn om dat te doen.
“Je had zijn huis moeten zien,” ging Walder door. “Een smerig eenkamerhok, met een slaapbank en een piepkleine badkamer die enorm stonk. En op de muren, echt overal, had hij nieuwsartikelen over aanvallen en aanrandingen en moorden uit het hele land. Geen teken van een computer, hij leeft compleet onder de radar. Maar ik moet zeggen, hij heeft een analoge database van psychopathische criminelen waar veel politieafdelingen jaloers op zouden zijn.”
“En laat me raden,” viel Bill in. “Hij had een massa verhalen over al onze moorden opgehangen; nagenoeg alle informatie die in de laatste twee jaar is vrijgegeven.”
“Dat had hij verdomme zeker,” zei Walder. “Creighton en Huang hebben hem een paar vragen gesteld en hij gedroeg zich verdomd verdacht. Uiteindelijk vroeg Huang wat hij over Cindy MacKinnon wist en toen sloeg hij dicht. Het was duidelijk dat hij wist wie wij bedoelden. We hadden genoeg om hem te arresteren. En hij bekende zodra we hem hier hadden.”
Op dat moment leidde Walder Riley en Bill een kleine kamer in met een spiegelruit die een uitzicht bood op de verhoorkamer.
Het verhoor was al aardig op gang. Aan de ene kant van de tafel zat agent Emily Creighton. Achter haar liep agent Craig Huang heen en weer. Riley vond dat de twee jonge agenten er eigenlijk geschikter uitzagen dan eerder. Aan de andere kant van de tafel zat Darrell Gumm. Zijn polsen waren geboeid aan het tafelblad.
Riley vond hem onmiddellijk afstotelijk. Het was een kleine padachtige man, ongeveer rond de dertig, gemiddeld gebouwd en ietwat pafferig. Maar hij zag er stevig genoeg uit om een geloofwaardig fysiek gevaar te zijn, helemaal voor weerloze vrouwen die bij verrassing gepakt werden. Zijn voorhoofd helde scherp naar achteren, waardoor zijn schedel eruitzag als die van een lang uitgestorven mensensoort. Zijn kin was allesbehalve bescheiden. Al met al paste hij zeker bij Rileys verwachtingen. En met zijn bekentenis leken ze de zaak te kunnen afronden.
“Waar is ze?” schreeuwde Creighton tegen Gumm.
Riley hoorde aan de ongeduldige toon in de stem van Creighton dat ze die vraag al vaker gesteld had.
“Waar is wie?” vroeg Gumm met een hoge en onplezierige stem. Zijn uitdrukking was behoorlijk minachtend en onbeschoft.
“Ophouden met die spelletjes,” zei Huang scherp.
“Ik hoef niets te zeggen zonder een advocaat, toch?” zei Gumm.
Creighton knikte. “Dat hebben we je al verteld. We brengen je een advocaat zodra je erom vraagt. Je blijft zeggen dat je dat niet wilt. Dat is ook je goed recht. Je mag je recht op een advocaat laten vervallen. Ben je van gedachten veranderd?”
Gumm hield zijn hoofd schuin en keek naar het plafond, alsof hij erover nadacht. “Laat me er even over nadenken. Nee, ik denk het niet. Nog niet, in elk geval.”
Huang leunde over de tafel naar hem toe en probeerde dreigend te kijken. “Ik vraag het voor de laatste keer,” zei hij. “Waar heb je de pick-up verborgen?”
Gumm haalde zijn schouders op. “En ik zég het voor de laatste keer: welke pick-up? Ik heb geen pick-up. Ik heb zelfs geen gewone auto. Shit, ik heb niet eens een rijbewijs.”
Fluisterend informeerde Walder Riley en Bill: “Dat laatste gedeelte is waar. Geen rijbewijs, geen kiezersregistratie, geen creditcards, helemaal niets. Hij leeft echt onder de radar. Geen wonder dat de pick-up geen kenteken had. Hij heeft hem waarschijnlijk gestolen. Maar hij kon er niet ver mee zijn weggereden in de tijd die hij had. Hij moet ergens vlak bij zijn appartement geparkeerd staan.”
Agent Creighton keek Gumm nu fronsend aan. “Je denkt dat dit grappig is, of niet?” zei ze. “Je hebt ergens een arme vrouw vastgebonden zitten. Zoveel heb je al bekend. Ze is doodsbang en ik durf te wedden dat ze ook honger en dorst heeft. Hoe lang laat je haar lijden? Ben je echt bereid om haar zo te laten sterven?”
Gumm grinnikte. “Is dit het gedeelte waar je me gaat neerslaan?” vroeg hij. “Of ga je me nu vertellen dat je me aan het praten kunt krijgen zonder zichtbare sporen achter te laten?”
Riley probeerde stil te blijven, maar ze kon zich niet meer inhouden. “Ze stellen niet de juiste vragen,” zei ze. Ze duwde Walder opzij en ging naar de deur die naar de verhoorkamer leidde.
“Stop, agent Paige,” beval Walder.
Riley negeerde hem en stormde de kamer in. Ze snelde naar de tafel, legde beide handen erop en leunde intimiderend naar Gumm toe. “Zeg eens, Darrell,” snauwde ze. “Hou jij van poppen?”
Voor het eerst kwam er een zweem van verontrusting op het gezicht van Darrell. “Wie ben jij in hemelsnaam?” vroeg hij aan Riley.
“Ik ben iemand tegen wie je niet wilt liegen,” zei Riley. “Hou je van poppen?”
Darrells blik schoot de kamer rond. “Weet ik veel,” zei hij. “Poppen? Ze zijn wel schattig, denk ik.”
“O, je denkt dat ze meer dan schattig zijn, of niet?” zei Riley. “Jij was dat soort jongetje toen je klein was: het soort dat graag met poppen speelde, het soort waar alle kinderen grapjes om maakten.”
Darrell draaide zich naar de spiegel die aan zijn kant van de spiegelruit was. “Ik weet dat daar iemand achter zit,” riep hij, en hij klonk nu bang. “Wil iemand deze gekke vrouw bij me weghalen?”
Riley liep om de tafel heen, duwde Huang opzij en stond recht tegenover Gumm. Toen schoof ze haar gezicht naar dat van hem. Hij leunde naar achteren en probeerde haar blik te ontwijken. Maar ze gaf hem niet de ruimte om te ademen. Hun gezichten waren maar een paar centimeter van elkaar verwijderd.
“En je vindt poppen nog stééds leuk, of niet soms?” siste Riley en ze ramde met haar vuist op de tafel. “Kleine meisjespoppen. Je kleedt ze graag uit. Je wil ze naakt hebben. Wat vind je leuk om ermee te doen als ze naakt zijn?”
Darrells ogen gingen wagenwijd open.
Riley hield zijn blik vast. Ze aarzelde, probeerde zijn uitdrukking duidelijk te lezen. Was het minachting of afschuw wat zijn mond zo ineens deed dichtklappen?
Ze opende haar mond om meer te vragen, maar de deur van de verhoorkamer barstte achter haar open. Ze hoorde de strenge stem van Walder. “Agent Paige, ik wil dat je hier meteen vertrekt.”
“Nog één minuutje,” zei ze.
“Nu!”
Riley stond nog even stil over Gumm heen gebogen. Nu zag hij er alleen maar verbouwereerd uit. Ze keek om zich heen en zag dat Huang en Creighton haar stomverbaasd met ongeloof aankeken. Toen draaide ze zich om en liep achter Walder aan naar de aangrenzende kamer.
“Wat was dat in godsnaam?” blafte Walder. “Je doet maar wat. Je wilt niet dat deze zaak gesloten wordt. Hij ís gesloten. Accepteer het. Het enige wat we nu nog moeten doen is het slachtoffer vinden.”
Riley kreunde hardop. “Ik denk dat je ernaast zit,” zei ze. “Ik denk niet dat deze jongen zo op poppen reageert zoals de moordenaar zou doen. Ik heb meer tijd nodig om het zeker te weten.”
Walder staarde haar even aan en schudde toen zijn hoofd. “Dit is echt niet jouw dag, of wel, agent Paige?” zei hij. “Eigenlijk zou ik willen zeggen dat je gedurende deze hele zaak niet op je best bent. O, je had over één ding wel gelijk. Gumm lijkt geen connectie met de senator te hebben, niet politiek en niet persoonlijk. Maar dat maakt niet veel uit. Ik weet zeker dat de senator dankbaar is dat we de moordenaar van zijn dochter opgepakt hebben.”
Riley moest moeite doen om zich in te houden. “Agent Walder, met alle respect...” begon ze.
Walder onderbrak haar. “En dat is nu jouw probleem, agent Paige. Het ontbreekt jou behoorlijk aan respect jegens mij. Ik ben je ongehoorzaamheid zat. Maak je niet druk. Ik zal geen negatief verslag uitbrengen. Je hebt in het verleden goed werk geleverd en ik geef je nu het voordeel van de twijfel. Ik weet zeker dat je nog getraumatiseerd bent door alles wat je zelf hebt meegemaakt. Maar je kunt nu naar huis gaan. Wij nemen het vanaf hier over.”
Toen klopte Walder Bill op de schouder. “Ik wil graag dat jij hier blijft, agent Jeffreys,” zei hij.
Bill was nu ziedend. “Als zij gaat, ga ik ook,” gromde hij.
Bill leidde Riley naar de gang toe. Walder liep de kamer uit om hen na te kijken.
Halverwege de gang kreeg Riley haar zekerheid weer terug. Het gezicht van de verdachte had walging vertoond, daar was ze nu zeker van. Haar vragen over naakte poppen hadden hem niet opgewonden. Ze hadden hem alleen maar in de war gemaakt. Riley trilde over haar hele lichaam. Zij en Bill liepen verder en gingen het gebouw uit. “Hij is het niet,” zei ze zachtjes tegen Bill. “Ik weet het zeker.”
Bill keek haar geschokt aan. Ze bleef staan en staarde hem doordringend aan. “Zíj is daar nog ergens,” voegde ze eraan toe. “En ze hebben geen idee waar ze is.”
*
Toen het allang donker was, ijsbeerde Riley door haar huis. Ze speelde ieder detail van de zaak in haar hoofd af. Ze verstuurde zelfs e-mails en sms’jes in een poging leden van het Bureau te waarschuwen dat Walder de verkeerde man opgepakt had.
Ze had Bill naar huis gereden en was wederom erg laat om April op te halen. Riley was dankbaar dat April er dit keer geen probleem van maakte. Vanwege het wietincident was April terughoudend en zelfs best aangenaam gezelschap, terwijl ze samen een late avondmaaltijd bereidden en over koetjes en kalfjes praatten.
Het werd middernacht en Riley had het gevoel alsof haar gedachten alle kanten op gingen. Ze kwam er niet uit. Ze moest met iemand praten, iemand om mee te sparren. Ze dacht erover om Bill te bellen. Hij zou het vast niet erg vinden om zo laat gebeld te worden.
Maar nee, ze had iemand anders nodig; iemand met inzichten die niet gemakkelijk te krijgen waren, iemand wiens oordeel ze had leren te vertrouwen door ervaring in het verleden.
Uiteindelijk realiseerde ze zich wie die iemand was.
Ze belde een nummer op haar mobiel en was teleurgesteld om weer een voicemail te horen. “Je hebt het nummer van Michael Nevins gebeld. Laat een bericht achter na de toon.”
Riley haalde diep adem en zei toen: “Mike, kunnen we praten? Als je er bent, neem alsjeblieft op. Het is echt dringend.”
Geen antwoord. Ze was niet verbaasd dat hij niet beschikbaar was. Hij werkte vaak onderhand de klok rond. Ze wilde alleen dat het nu niet het geval was.
Ten slotte zei ze: “Ik werk aan een verdomd taaie zaak en ik denk dat jij de enige bent die me kan helpen. Ik kom morgenochtend naar je kantoor toe. Ik hoop dat dat goed is. Zoals ik al zei, het is dringend.”
Ze hing op. Ze kon nu niets meer doen. Ze hoopte alleen dat ze een paar uur kon slapen.
Hoofdstuk 20
De stoel was comfortabel en de omgeving smaakvol, maar het zachte licht in het kantoor van Mike Nevins hielp Riley niet om zich beter te voelen. Cindy was nog steeds niet gevonden. Wie weet wat er op dit moment met haar gebeurde. Werd ze gemarteld? Net zoals Riley destijds?
De agenten die de buurt doorzochten hadden haar nog niet gevonden, zelfs niet na vierentwintig uur. Dat verraste Riley niet. Ze wist dat ze in het verkeerde gebied zochten. Het probleem was dat noch zij, noch iemand anders enig idee had waar ze dan wel moesten zoeken. Ze wilde er niet aan denken hoe ver de moordenaar haar gebracht kon hebben. Of aan de vraag of ze nog in leven was.
“We verliezen haar, Mike,” zei Riley. “Met iedere minuut die verstrijkt heeft ze meer pijn. En is ze dichter bij de dood.”
“Waarom ben je er zo zeker van dat ze de verkeerde te pakken hebben?” vroeg forensisch specialist Michael Nevins haar.
Nevins had een zorgvuldige, pietluttige persoonlijkheid, was altijd onberispelijk verzorgd en droeg een duur shirt met een vest. Daarom mocht Riley hem nog meer. Ze vond hem verfrissend. Ze hadden elkaar een jaar of tien geleden voor het eerst ontmoet, toen hij adviseur was bij een belangrijke FBI-zaak waar zij aan werkte. Zijn kantoor was in D.C., dus ze kwamen niet zo vaak bij elkaar. Maar in de loop der jaren kwamen ze erachter dat de combinatie van haar intuïtie en zijn diepgaande achtergrondkennis hun een uniek inzicht in zieke geesten gaf. Ze was deze ochtend meteen naar hem toe gereden.
“Waar zal ik beginnen?” antwoordde Riley met een rilling.
“Neem je tijd,” zei hij.
Ze nam een slokje van de heerlijke hete thee die hij haar gegeven had. “Ik heb hem gezien,” zei ze toen. “Ik heb hem wat vragen gesteld, maar ik mocht geen tijd meer met hem doorbrengen van Walder.”
“En hij komt niet overeen met jouw profiel?”
“Mike, die Darrell Gumm wil iemand zijn,” ging ze verder. “Hij heeft een of andere jeugdige fantasie over psychopaten. Hij wil er zelf een zijn. Hij wil er beroemd mee worden. Maar hij heeft het niet in zich. Hij is eng, maar hij is geen moordenaar. Hij kan nu gewoon zijn fantasie ten volste beleven, dat is het. Het is een droom die uitkomt.”
Mike wreef nadenkend over zijn kin. “En jij denkt niet dat de echte moordenaar roem wil?”
Ze zei: “Hij kan in roem geïnteresseerd zijn en hij kan het zelfs willen, maar dat drijft hem niet. Hij wordt door iets anders gedreven, iets persoonlijkers. De slachtoffers vertegenwoordigen iets voor hem en hij geniet van hun pijn, omdat ze iets of iemand representeren. Ze zijn niet willekeurig uitgekozen.”
“Maar hoe dan?”
Riley schudde haar hoofd. Ze wilde dat ze het beter kon verwoorden. “Het heeft iets met poppen te maken, Mike. Die kerel is erdoor geobsedeerd. En poppen hebben iets te maken met hoe hij zijn slachtoffers uitkiest.” Toen zuchtte ze. Nu klonk dit voor haar niet eens meer overtuigend. En toch wist ze zeker dat ze goed zat.
Mike was even stil. Toen zei hij: “Ik weet dat je een talent hebt om de aard van kwaadaardigheid te herkennen. Ik heb jouw intuïtie altijd vertrouwd. Maar als je gelijk hebt, neemt de verdachte die ze vasthouden iedereen in de maling. En niet alle FBI-agenten zijn dwazen.”
“Maar sommigen wel,” zei Riley. “Ik krijg de vrouw die hij gisteren gepakt heeft niet uit mijn gedachten. Ik blijf maar denken aan wat ze nu moet doorstaan.” Toen flapte ze het doel van haar bezoek eruit. “Mike, wil jij Darrell Gumm ondervragen? Jij hebt hem binnen één tel door.”
Mike keek geschrokken. “Ze hebben mij hiervoor niet gebeld,” zei hij. “Ik heb vanmorgen naar de zaak geïnformeerd en mij werd gezegd dat dr. Ralston hem gisteren ondervraagd heeft. Hij is het er blijkbaar mee eens dat Gumm de moordenaar is. Hij heeft Gumm zelfs een schriftelijke bekentenis laten ondertekenen. Wat betreft het Bureau is de zaak afgesloten. Ze denken dat ze nu alleen nog maar de vrouw hoeven te vinden. Ze weten zeker dat ze Gumm aan het praten kunnen krijgen.”
Riley rolde verontwaardigd met haar ogen. “Maar Ralston is een kwakzalver,” zei ze. “Hij is Walders hielenlikker. Hij zal elke conclusie trekken die Walder maar wil.”
Mike zei niets. Hij glimlachte alleen maar naar Riley. Riley wist bijna zeker dat Mike net zo over Ralston dacht als zij. Maar hij was te professioneel om dat te zeggen.
“Het is mij niet gelukt om dit uit te vogelen,” zei Riley. “Wil je in elk geval het dossier lezen en me vertellen hoe jij erover denkt?”
Mike leek diep in gedachten verzonken. Toen zei hij: “Laten we eens een beetje over jou praten. Hoe lang ben je weer aan het werk?”
Riley moest hierover nadenken. Deze zaak had haar opgeslokt, maar het was nog steeds nieuw. “Ongeveer een week,” zei ze.
Hij hield bezorgd zijn hoofd schuin. “Je gaat te snel. Dat doe je altijd.”
“De man heeft in die periode één vrouw vermoord en een andere ontvoerd. Ik had met deze zaak bezig moeten blijven sinds ik zijn werk zes maanden geleden voor het eerst zag. Ik had er nooit mee moeten stoppen.”
“Je werd onderbroken.”
Ze wist dat hij haar eigen gevangenschap en marteling bedoelde. Ze had urenlang doorgebracht met alles aan Mike beschrijven, en hij had haar erdoorheen geholpen.
“Ik ben nu terug. En er is een andere vrouw in moeilijkheden.”
“Met wie werk je nu?”
“Weer met Bill Jeffreys. Hij is geweldig, maar zijn verbeelding is niet zo actief als die van mij. Hij heeft ook geen idee.”
“Hoe is dat voor jou? Om dagelijks bij Jeffreys te zijn?”
“Goed. Hoezo?”
Mike staarde haar een moment stilletjes aan, leunde toen met een bezorgde uitdrukking naar haar toe. “Ik bedoel, weet je zeker dat je hoofd helder is? Weet je zeker dat je er helemaal bij bent? Ik denk dat wat ik vraag is: achter welke crimineel zit je écht aan?”
Riley knipperde, een beetje verrast door deze blijkbare verandering van onderwerp. “Wat bedoel je met ‘welke crimineel’?” vroeg ze.
“De nieuwe of de oude?”
Er viel een stilte tussen hen.
“Ik denk dat je hier eigenlijk bent om over jezelf te praten,” zei Mike zachtjes. “Ik weet dat je altijd moeilijk hebt kunnen geloven dat Peterson bij die explosie is overleden.”
Riley wist niet wat ze moest zeggen. Dit had ze niet verwacht; ze had niet verwacht dat het over haar zou gaan. “Dat doet er niet toe,” zei Riley.
“Hoe zit het met je medicijnen, Riley?” vroeg Mike.
Weer antwoordde Riley niet. Ze had al dagenlang haar voorgeschreven kalmeringsmiddelen niet ingenomen. Ze wilde haar concentratie niet afstompen. “Ik weet niet zeker of ik het prettig vind wat je hiermee wilt zeggen,” zei ze toen.
Mike nam een grote slok van zijn thee. “Je draagt veel emotionele bagage bij je,” zei hij. “Je bent dit jaar gescheiden en ik weet dat je daar tegenstrijdige gevoelens over hebt. En jaren geleden heb je natuurlijk je moeder verloren, op een afschuwelijke, tragische manier.”
Riley bloosde van ergernis. Ze wilde het hier niet over hebben.
“We hebben het over de omstandigheden van jouw eigen ontvoering gehad,” ging Mike door. “Je bent over je eigen grenzen gegaan. Je hebt een enorm risico genomen. Je daden waren behoorlijk roekeloos.”
“Ik heb Marie bevrijd,” zei ze.
“Ten koste van jezelf.”
Riley nam lang en diep adem. “Je zegt dat ik het misschien over mezelf heb afgeroepen,” zei ze. “Vanwege mijn huwelijk dat uit elkaar viel, vanwege hoe mijn moeder vermoord was. Je zegt dat ik misschien denk dat ik het verdien. Dus ik heb het over mezelf afgeroepen. Ik heb mezelf in deze situatie gebracht.”
Mike glimlachte sympathiek terug. “Ik zeg alleen dat je nu even heel goed naar jezelf moet kijken. Vraag je af wat er nu echt vanbinnen gaande is.”
Riley hapte naar adem, ze vocht tegen haar tranen. Mike had gelijk. Ze had zich al deze dingen al afgevraagd. Daarom raakten zijn woorden haar zo. Maar ze had die half verscholen woorden genegeerd. En het was hoog tijd om uit te zoeken of er iets van waar was. “Ik deed mijn werk, Mike,” zei ze met een gesmoorde stem.
“Dat weet ik,” zei hij. “Het was niet jouw schuld. Weet je dat? Het is het zelfverwijt waar ik me zorgen om maak. Je trekt aan wat je voelt dat je verdient. Je creëert je eigen levensomstandigheden.”
Riley stond op, ze kon niet nog meer aanhoren. “Dokter, ik werd niet ontvoerd omdat ik het aantrok,” zei ze. “Ik werd ontvoerd omdat er psychopaten rondlopen.”
*
Riley liep snel naar de dichtstbijzijnde uitgang, in de richting van de binnenplaats. Het was een schitterende zomerdag. Ze haalde een paar keer langzaam en diep adem en begon al een beetje te kalmeren. Toen ging ze op een bankje zitten en begroef haar hoofd in haar handen.
Op dat moment trilde haar mobiel.
Marie.
Ze voelde meteen dat het telefoontje dringend was. Riley nam de telefoon aan en hoorde niets anders dan krampachtig gehijg. “Marie,” vroeg Riley bezorgd, “wat is er?”
Heel even hoorde Riley alleen maar gesnik. Marie was er zelfs nog erger aan toe dan dat zij was.
“Riley,” hijgde Marie uiteindelijk, “heb je hem gevonden? Ben je naar hem op zoek gegaan? Heeft íémand naar hem gezocht?”
Rileys moed zakte haar in de schoenen. Natuurlijk had Marie het over Peterson. Ze wilde haar geruststellen met het feit dat hij echt dood was, omgekomen in die explosie. Maar hoe kon ze dat zo definitief zeggen als ze zelf nog twijfelde? Ze dacht aan wat forensisch rechercheur Betty Richter een paar dagen geleden tegen haar had gezegd over de kans dat Peterson echt dood was.
Ik zou zeggen negenennegentig procent.
Dat getal had Riley niet gerustgesteld. En dat was het laatste dat Marie nu wilde of moest horen. “Marie,” zei Riley ellendig, “er is niets wat ik kan doen.”
Marie liet een wanhopige jammerklacht horen, waardoor Riley de rillingen over haar rug liepen.
“O god, dan ís hij het!” riep ze. “Het kan niemand anders zijn.”
Rileys zenuwen stonden op scherp. “Waar heb je het over, Marie? Wat is er gebeurd?”
Maries woorden kwamen in een panische stroom naar buiten. “Ik zéí toch dat hij me belde. Ik heb mijn huistelefoon afgesloten, maar op een of andere manier heeft hij het nummer van mijn mobiel gevonden. Hij blijft me de hele tijd bellen. Hij zegt niets, hij belt alleen maar en ademt, maar ik weet dat hij het is. Wie kan het anders zijn? En hij is hier geweest, Riley. Hij is bij mijn huis geweest.”
Riley raakte met de minuut verontrustender. “Wat bedoel je?” vroeg ze.
“Ik hoor ’s nachts geluiden. Hij gooit dingen tegen de deur en mijn slaapkamerraam. Kiezelsteentjes, denk ik.”
Rileys hart sloeg een slag over toen ze aan de kiezelsteentjes bij haar eigen voordeur dacht. Kon Peterson echt nog leven? Verkeerde zowel zij als Marie weer in gevaar?
Ze wist dat ze haar woorden voorzichtig moest kiezen. Marie balanceerde duidelijk op het randje van een extreem gevaarlijke afgrond. “Ik kom er nu meteen aan, Marie,” zei ze. “En ik laat het Bureau dit natrekken.”
Marie liet een ruwe, wanhopige en bittere lach horen. “Natrekken?” herhaalde ze. “Laat maar, Riley. Je hebt het al gezegd. Er is niets wat je kunt doen. Jij gaat niets doen. Niemand gaat iets doen. Niemand kán iets doen.”
Riley stapte in haar auto en zette de telefoon op speaker zodat ze kon praten en rijden. “Blijf aan de telefoon,” zei ze, terwijl ze haar auto startte en naar Georgetown ging. “Ik kom naar je toe.”
Hoofdstuk 21
Riley worstelde zich door het verkeer heen terwijl ze ondertussen Marie aan de telefoon probeerde te houden. Ze reed over een kruispunt nadat een oranje licht rood werd; ze reed gevaarlijk en ze wist het. Maar wat kon ze anders? Ze zat in haar eigen wagen, geen politieauto, dus ze had geen zwaailichten en sirene.
“Ik hang op, Riley,” zei Marie voor de vijfde keer.
“Nee!” blafte Riley weer, vechtend tegen een golf van wanhoop. “Blijf aan de telefoon, Marie.”
De stem van Marie klonk nu vermoeid. “Ik kan dit niet meer aan,” zei ze. “Red jezelf als je kan, maar ik kan dit echt niet. Ik ben er klaar mee. Ik ga er nu meteen mee stoppen.”
Riley werd overspoeld door een golf van paniek. Wat bedoelde Marie? Wat was ze van plan? “Je kúnt dit, Marie,” zei Riley.
“Vaarwel, Riley.”
“Nee!” schreeuwde Riley. “Wacht gewoon. Wacht! Dat is alles wat je hoeft te doen. Ik ben er bijna.” Ze reed veel sneller dan het overige verkeer, zwenkte als een gek over de rijbanen. Andere chauffeurs toeterden meerdere keren naar haar. “Niet ophangen,” riep Riley krachtig. “Hoor je me?”
Marie zei niets. Maar Riley hoorde haar huilen en jammeren. De geluiden waren vreemd geruststellend. Marie was er tenminste nog. Ze was tenminste nog aan de lijn. Maar kon Riley haar aan de telefoon houden? Ze wist dat de arme vrouw in een afgrond van pure dierlijke angst stortte. Marie had geen rationele gedachten meer in haar hoofd; ze leek bijna gek van angst.
Rileys eigen herinneringen maalden door haar hoofd. Afschuwelijke dagen in een beestachtige omstandigheid waarin de menselijke wereld gewoon niet bestond. Totale duisternis, het hele gevoel van het bestaan van de wereld buiten de duisternis slipte weg, een compleet verlies van enig gevoel van tijd.
Ik moet ertegen vechten, zei ze tegen zichzelf.
De herinneringen omhulden haar...
Riley kon niets zien of horen en ze probeerde haar andere zintuigen scherp te houden. Ze voelde de zure smaak van angst in haar keel, opkomend in haar mond totdat het in een elektrisch getintel op het puntje van haar tong veranderde. Ze krabde in de aarde waar ze op zat, onderzocht de vochtigheid. Ze rook de schimmel en molm die haar omringden.
Die gewaarwording was alles wat haar in de wereld der levenden hield.
Toen kwam er midden in de duisternis een verblindend licht en het geruis van de gasbrander van Peterson.
Riley schrok wakker uit haar afschuwelijke gepeins door een flinke hobbel. Het duurde een tel voordat ze zich realiseerde dat haar auto tegen een stoeprand aan was gereden en ze het risico liep bijna naar het tegemoetkomende verkeer te zwenken. Er werd luid getoeterd.
Riley kreeg haar auto weer onder controle en keek om zich heen. Ze was niet ver meer van Georgetown vandaan. “Marie,” schreeuwde ze. “Ben je er nog?”
Weer hoorde ze een gedempt gesnik. Dat was goed. Maar wat kon Riley nu doen? Ze twijfelde. Ze kon de FBI in D.C. bellen voor hulp, maar wie weet wat er al gebeurd was tegen de tijd dat ze het probleem had uitgelegd en er agenten naar het adres waren gestuurd. Trouwens, dat zou betekenen dat ze het gesprek met Marie moest beëindigen.
Ze moest haar aan de telefoon houden, maar hoe?
Hoe kon ze Marie uit die afgrond trekken? Ze was er zelf bijna in gevallen.
Riley herinnerde zich opeens iets. Lang geleden was ze getraind op hoe ze bellers in crisissituaties aan de lijn moest houden. Ze had die training nog nooit nodig gehad, tot nu. Ze had moeite om zich te herinneren wat ze behoorde te doen. Die lessen waren zo lang geleden.
Een deel van een les kwam bij haar terug. Ze had geleerd om alles te doen, alles te zéggen, om de beller aan de praat te houden. Het maakte niet uit hoe betekenisloos of onbelangrijk het was. Het was belangrijk dat de beller een bezorgde menselijke stem bleef horen.
“Marie, er is iets wat je voor me moet doen,” zei Riley.
“Wat dan?”
Rileys hersenen werkten razendsnel, ze verzon al gaandeweg wat ze moest zeggen. “Ik wil dat je naar je keuken gaat,” zei ze. “Ik wil dat je me precies vertelt welke specerijen en kruiden je op de plank hebt staan.”
Marie bleef even stil. Riley maakte zich zorgen. Was Marie wel in de gemoedstoestand om in zo’n onnozele afleiding mee te gaan?
“Oké,” zei Marie. “Ik ga er nu naar toe.”
Riley slaakte een zucht van opluchting. Misschien zou dit haar wat tijd opleveren. Ze hoorde het gerammel van kruidenpotjes door de telefoon. Maries stem klonk nu echt heel vreemd; hysterisch en robotachtig tegelijkertijd.
“Ik heb gedroogde oregano. En gemalen rode peper. En nootmuskaat.”
“Prima,” zei Riley. “Wat nog meer?”
“Gedroogde tijm. En gemberpoeder. En zwarte peperkorrels.”
Marie zweeg. Hoe kon Riley dit door laten gaan?
“Heb je ook kerriepoeder?” vroeg Riley.
Na wat gerammel van flesjes zei Marie: “Nee.”
Riley sprak langzaam, alsof ze instructies gaf die een kwestie van leven of dood waren, omdat dat eigenlijk precies was wat ze deed. “Pak nu een notitieboekje en een potlood,” zei Riley. “Schrijf dat op. Dat moet je halen als je boodschappen gaat doen.”
Riley hoorde het geluid van schrijven. “Wat heb je nog meer?” vroeg Riley.
Toen klonk er een dodelijke stilte.
“Dit is niet goed, Riley,” zei Marie op een verdoofde wanhopige toon.
Riley stamelde hulpeloos. “Doe... doe me gewoon een plezier, oké?”
Er viel nog een stilte. Toen: “Hij is hier, Riley.”
Riley kreeg een keiharde knoop in haar keel. “Hij is waar?” vroeg ze.
“Hij is in het huis. Ik begrijp het nu. Hij was hier al die tijd al. Er is niets wat je kan doen.”
Rileys gedachten maalden als een gek, terwijl ze probeerde te begrijpen wat er gebeurde. Marie verviel mogelijk in paranoïde waanvoorstellingen. Riley begreep dat maar al te goed vanwege haar eigen worsteling met PTSS.
Aan de andere kant kon het ook zijn dat Marie de waarheid sprak.
“Hoe weet je dat, Marie?” vroeg Riley, en ze zocht naar een mogelijkheid om een langzame vrachtwagen in te halen.
“Ik hoor hem,” zei Marie. “Ik hoor zijn voetstappen. Hij is boven. Nee, hij is in de hal. Nee, hij is in de kelder.”
Hallucineert ze? vroeg Riley zich af.
Het was absoluut mogelijk. Riley had in de dagen na haar ontvoering ook de nodige niet-bestaande geluiden gehoord. Ze kon haar vijf zintuigen zelfs nu niet altijd vertrouwen. Trauma speelde afschuwelijke spelletjes met de verbeelding.
“Hij is overal in het huis,” zei Marie.
“Nee,” riep Riley beslist. “Hij kan niet overal zijn.”
Het lukte Riley om een slome bestelwagen te passeren. Ze werd overspoeld door een gevoel van nutteloosheid. Het was een verschrikkelijk gevoel, bijna net als verdrinken.
Toen Marie weer sprak huilde ze niet meer. Ze klonk nu gelaten, zelfs raadselachtig vredig. “Misschien is hij net als een geest, Riley. Misschien is dat gebeurd toen je hem opblies. Je hebt zijn lichaam gedood, maar niet zijn kwaadaardigheid. Nu kan hij overal tegelijk zijn. Nu is hij niet te stoppen, nooit meer. Je kunt een geest niet verslaan. Geef het op, Riley. Je kunt niets doen. Ik ook niet. Het enige wat ik kan doen is voorkomen dat mij hetzelfde overkomt.”
“Niet ophangen! Ik wil dat je iets anders voor me doet.”
Het was even stil. Toen zei Marie: “Wat dan? Wat nu weer, Riley?”
“Ik wil dat je aan de lijn blijft, maar ik wil dat je via je huistelefoon het alarmnummer belt.”
Maries stem veranderde in een lichte grom. “Jezus, Riley. Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat ik mijn huistelefoon heb laten afsluiten?”
In haar verwarring was Riley dat vergeten. Marie klonk nu nogal geïrriteerd. Dat was goed. Woede was beter dan paniek.
“Trouwens,” ging Marie verder, “wat heeft het voor zin om het alarmnummer te bellen? Wat kunnen ze doen om mij te helpen? Niemand kan helpen. Hij is overal. Vroeg of laat krijgt hij me te pakken. Hij krijgt jou ook te pakken. We kunnen het net zo goed allebei opgeven.”
Riley voelde zich gefrustreerd. Maries waanvoorstellingen kregen een onstuimige logica. En ze had geen tijd om Marie ervan te overtuigen dat Peterson geen geest was.
“We zijn vrienden, toch, Marie?” zei Riley ten slotte. “Je hebt ooit tegen mij gezegd dat je alles voor me wil doen. Was dat waar?”
Marie begon weer te huilen. “Natuurlijk is dat waar.”
“Hang dan op en bel het alarmnummer. Er hoeft geen reden te zijn. Het hoeft geen goed te doen. Alleen maar omdat ik het wil dat je het doet.”
Er viel een lange stilte. Riley kon Marie zelfs horen ademhalen.
“Ik weet dat je het wilt opgeven, Marie. Ik begrijp het. Dat is jouw keuze. Maar ík wil niet dat je het opgeeft. Misschien vind jij het stom, maar dat vind ik niet. Daarom vraag ik je om het alarmnummer te bellen. Omdat je hebt gezegd dat je alles voor mij wil doen. En ik wil dat je het doet. Je móét het doen. Voor mij.”
Het bleef stil. Was Marie nog wel aan de lijn?
“Beloof je het?” vroeg ze.
Het gesprek eindigde met een klik. Of Marie nu om hulp belde of niet, Riley kon niets aan het toeval overlaten. Ze pakte haar mobiel en belde het alarmnummer. “Dit is Special Agent Riley Paige, FBI,” zei ze toen de telefoniste opnam. “Ik bel over een mogelijke indringer. Een extreem gevaarlijk persoon.” Riley gaf het adres van Marie aan de telefoniste.
“We sturen er meteen een team naartoe,” zei de telefoniste.
“Goed,” zei Riley en ze hing op. Toen probeerde ze Marie terug te bellen, maar er werd niet opgenomen. Iemand moet er op tijd komen, dacht ze. Iemand moet er onmiddellijk naartoe.
Ondertussen worstelde ze weer met een nieuwe vloedgolf aan duistere herinneringen. Ze moest zichzelf onder controle zien te krijgen. Wat er nu ook gebeurde, ze moest haar hoofd erbij houden.
Toen het rode bakstenen huis van Marie in zicht kwam, kreeg Riley een onheilspellend gevoel. Er waren nog geen hulpdienstauto’s gearriveerd. Ze hoorde de politiesirenes in de verte loeien. Ze waren onderweg.
Riley parkeerde haar auto dubbel en stormde op de voordeur af, beseffend dat ze de eerste ter plaatse was. Toen ze de deurknop vastpakte, zwaaide de deur open. Maar waarom zat die niet op slot? Ze liep naar binnen en trok haar pistool. “Marie!” riep Riley. “Marie!”
Er kwam geen antwoord.
Riley wist zeker dat er hier iets afschuwelijks gebeurd was; of nu gebeurde. Ze liep verder de gang in. “Marie!” riep ze weer. Het huis bleef stil.
De sirenes klonken nu luider, maar er was nog geen hulp gekomen.
Riley vreesde nu het ergste: dat Peterson hier geweest was en misschien nog steeds hier was.
Ze liep verder de zacht verlichte gang in. Ze bleef Maries naam roepen, terwijl ze iedere deur bekeek. Zou hij in de kast aan de linkerkant zitten? Misschien in de badkamer rechts?
Als ze Peterson tegenkwam, zou ze zich niet meer door hem laten pakken.
Ze zou voor eens en altijd een einde maken aan die klootzak.
Hoofdstuk 22
Ondanks het geroep van Riley kwam er geen antwoord van Marie. Er was geen ander geluid dan de geluiden die zij zelf maakte. De plek voelde leeg aan. Ze liep naar boven en ging voorzichtig een openstaande deur door.
Terwijl ze de hoek om ging, stokte Rileys adem in haar keel. Ze kreeg het gevoel alsof de wereld onder haar voeten weggleed.
Daar was Marie: ze hing in de lucht met een koord om haar nek aan een lamp aan het plafond. Een omgevallen ladder lag op de grond.
De tijd stond stil, terwijl Rileys verstand de werkelijkheid verwierp.
Toen bezweken haar knieën en ze viel tegen de deurpost aan. Ze stootte een lange, ruwe kreet uit.
“NEEEE!”
Ze snelde door de kamer, zette de ladder overeind en klauterde erop. Ze sloeg een arm om het lichaam van Marie om de druk te verlichten en voelde aan Maries nek in een poging enig teken van een polsslag te vinden.
Riley huilde nu. “Leef, Marie. Verdomme, leef.”
Maar het was te laat. Maries nek was gebroken. Ze was dood.
“Jezus Christus,” zei Riley en ze zakte op de ladder terug. Van ergens diep uit haar maag kwam de pijn op. Ze wilde hier ook sterven.
Terwijl de seconden wegtikten, werd Riley zich vaag bewust van geluiden beneden. De hulpdiensten waren er. Een bekend emotioneel mechanisme nam het over. Basale menselijke angst en verdriet maakten plaats voor een koude, professionele doeltreffendheid.
“Hierboven!” riep ze. Ze veegde haar mouw over haar gezicht om de tranen weg te vegen.
Vijf zwaarbewapende, in kevlar geklede agenten stormden de trap op. De vrouw die vooropliep was duidelijk verrast om Riley te zien.
“Ik ben agent Rita Graham, de teamleider,” zei ze. “Wie bent u?”
Riley kwam van de ladder af en liet haar penning zien.” Special Agent Riley Paige, FBI.”
De vrouw keek ongemakkelijk. “Hoe komt het dat u hier eerder bent dan wij?”
“Ze was een vriendin van me,” zei Riley, nu helemaal in professionele modus. “Haar naam was Marie Sayles. Ze belde me. Ze vertelde me dat er iets aan de hand was en ik was al onderweg toen ik het alarmnummer belde. Ik was te laat. Ze is dood.”
Het team controleerde en bevestigde snel de verklaring van Riley.
“Zelfmoord?” vroeg Graham.
Riley knikte. Ze twijfelde er niet aan dat Marie zichzelf gedood had.
“Wat is dit?” vroeg de teamleider en ze wees naar een opgevouwen briefje dat op het bijzettafeltje naast het bed lag.
Riley keek naar het briefje. In een nauwelijks leesbaar handschrift stond een boodschap:
Dit is de enige manier.
“Een zelfmoordbriefje?”
Riley knikte weer verbeten. Maar ze wist dat het geen standaard zelfmoordbrief was. Het was geen uitleg en het was zeker geen verontschuldiging.
Het is een advies, dacht Riley. Het is een advies voor mij.
Het team nam foto’s en maakte aantekeningen. Riley wist dat ze op de lijkschouwer moesten wachten voordat het lichaam weggehaald kon worden.
“Laten we beneden praten,” zei Graham. Ze liep voor Riley uit naar de woonkamer, ging in een stoel zitten en gebaarde naar Riley om ook te gaan zitten.
De gordijnen waren nog steeds dicht en er waren geen lampen in de kamer. Riley wilde de gordijnen openen en wat zonlicht naar binnen laten schijnen, maar ze wist wel beter dan hier iets te veranderen. Ze ging op de bank zitten.
Graham deed een tafellamp naast haar stoel aan. “Vertel me wat er is gebeurd,” zei de agent en ze pakte een blocnote en potlood. Hoewel ze het verharde gezicht van een doorgewinterde agent had, lag er een sympathieke blik in haar ogen.
“Ze was het slachtoffer van een ontvoering,” zei Riley. “Bijna acht weken geleden. We waren allebei slachtoffers. Je hebt er misschien over gelezen. De zaak-Sam Peterson.”
Grahams ogen gingen wagenwijd open. “O, mijn god,” zei ze. “De man die al die vrouwen gemarteld en vermoord heeft, de man met de gasbrander. Dus dat was jij, de agent die ontsnapte en hem opblies?”
“Klopt,” zei Riley. Toen zei ze na een korte stilte: “Het probleem is, ik ben er niet zeker van dat ik hem echt heb opgeblazen. Ik weet niet zeker of hij dood is. Marie geloofde van niet. Daar is ze uiteindelijk aan onderdoor gegaan. Ze kon de onzekerheid niet langer verdragen. En misschien stalkte hij haar inderdáád weer.”
Terwijl Riley verderging met haar uitleg, kwamen de woorden er als vanzelf uit, bijna alsof ze het hele gebeuren uit haar hoofd had geleerd. Nu voelde ze zich compleet losgekoppeld van het tafereel, ze hoorde zichzelf vertellen hoe deze verschrikking was gebeurd.
Nadat ze agent Graham had geholpen grip op de zaak te krijgen, vertelde Riley haar hoe ze contact kon opnemen met de nabestaanden van Marie. Maar terwijl ze sprak, bouwde zich een woede onder haar professionele laagje op, een koude, ijzige woede. Peterson had weer een slachtoffer op zijn geweten. Het maakte niet uit of hij dood of levend was. Hij had Marie vermoord.
En Marie was er absoluut zeker van geweest dat Riley het volgende slachtoffer zou worden, door zijn hand of die van haarzelf. Riley wilde Marie vastgrijpen en dit ellendige idee letterlijk uit haar hoofd schudden. Dit is níét de enige manier! wilde ze haar vertellen.
Maar geloofde ze dat? Riley wist het niet. Er was verdomme te veel wat ze niet wist.
De lijkschouwer was gekomen terwijl Riley en agent Graham nog aan het praten waren. Graham stond op en kwam hem tegemoet. Toen draaide ze zich naar Riley om en zei: “Ik ben even boven. Ik wil graag dat je hier blijft en me nog wat verder op de hoogte brengt.”
Riley schudde haar hoofd. “Ik moet gaan,” zei ze. “Er is iemand met wie ik moet praten.” Ze pakte haar visitekaartje en legde het op de tafel. “Je kunt contact met me opnemen.”
Graham begon te protesteren, maar Riley gaf haar geen kans; ze stond op en liep Maries donkere huis uit. Ze moest dringend iets doen.
*
Een uur later reed Riley naar het westen door het landschap van Virginia. Wil ik dit echt doen? vroeg ze zich nogmaals af.
Ze was uitgeput. Ze had die nacht niet goed geslapen en nu zat ze midden in een nachtmerrie. Goddank had ze in de tussentijd met Mike gesproken. Hij had haar geholpen stabiel te blijven, maar ze wist zeker dat hij nooit zou goedkeuren wat ze nu ging doen. Ze was er al met al niet helemaal zeker van of ze wel bij haar volle verstand was.
Ze nam de snelste route van Georgetown naar het landhuis van senator Mitch Newbrough. Die narcistische politicus had heel wat op zijn geweten. Hij hield iets achter, iets wat naar de echte moordenaar kon leiden. En daardoor was hij gedeeltelijk verantwoordelijk voor dit nieuwe slachtoffer.
Riley wist dat ze in de problemen kon komen. Het kon haar niets schelen.
Het was laat in de middag toen ze de ronde oprijlaan voor het stenen landhuis op reed. Ze parkeerde, stapte uit de auto en liep naar de enorme voordeuren. Toen ze aanbelde, werd ze begroet door een formeel geklede heer; de butler van Newbrough, nam ze aan.
“Wat kan ik voor u doen, mevrouw?” vroeg hij stijfjes.
Riley liet hem haar penning zien. “Special Agent Riley Paige,” zei ze. “De senator kent me. Ik moet met hem praten.”
Met een sceptische blik draaide de butler zich om. Hij bracht een portofoon naar zijn lippen, fluisterde iets en luisterde. De butler draaide zich weer met een behoorlijk arrogante glimlach naar Riley om. “De senator wil u niet zien,” zei hij. “Hij is daar vrij stellig in. Goedendag, mevrouw.”
Maar voordat de man de deuren dicht kon doen, duwde Riley hem opzij en stapte het huis in.
“Ik roep de beveiliging,” riep de butler haar na.
“Ga je gang,” riep Riley over haar schouder.
Riley had geen idee waar ze de senator kon vinden. Hij kon overal zijn in dit reusachtige huis. Maar ze dacht dat het niet uitmaakte. Ze kon hem waarschijnlijk wel naar zich toe lokken.
Ze ging de woonkamer binnen waar ze eerder met hem gezeten had en plofte op de enorme bank neer. Ze was van plan om te doen alsof ze thuis was totdat de senator zich liet zien.
Al na een paar tellen kwam er een grote man, gekleed in een zwart pak, de kamer binnen. Riley wist door zijn manier van doen dat hij de beveiliger van de senator was.
“De senator heeft gevraagd of u wilt vertrekken,” zei hij en hij sloeg zijn armen over elkaar.
Riley bewoog niet. Ze bekeek de man, inschattend in hoeverre hij daadwerkelijk een bedreiging was. Hij was groot genoeg om haar met geweld te verwijderen. Maar haar zelfverdedigingstechnieken waren erg goed. Als hij haar aanpakte, zou er minstens een van hen behoorlijk pijn gedaan worden, en ongetwijfeld zouden er een aantal van de antieke stukken van de senator beschadigd raken.
“Ik hoop dat ze je verteld hebben dat ik van de FBI ben,” zei ze en ze hield zijn blik vast. Ze twijfelde of hij echt zijn wapen tegen een FBI-agent zou trekken.
De man staarde haar aan. Hij was niet makkelijk te intimideren. Maar hij kwam niet naar haar toe.
Riley hoorde voetstappen achter zich naderen en toen de stem van de senator.
“Wat is er nu weer, agent Paige? Ik ben een erg druk man.”
De beveiliger stapte opzij, terwijl Newbrough voor haar kwam staan. Zijn fotogenieke politicusglimlach had nu een sarcastische trek. Hij was even stil. Riley voelde meteen dat ze op het punt stonden een strijd van wilskracht aan te gaan. Ze was vastbesloten niet van de bank te komen.
“U had het mis, senator,” zei Riley. “Er was niets politieks aan de moord op uw dochter, en ook niets persoonlijks. U hebt me een lijst van vijanden gegeven en ik weet zeker dat u dezelfde lijst aan uw schoothondje op het Bureau heeft gegeven.”
Newbroughs glimlach veranderde in een cynische grijns. “Ik neem aan dat u leidinggevende Special Agent Carl Walder bedoelt,” zei hij.
Riley wist dat haar woordkeuze roekeloos was en dat ze er spijt van zou krijgen. Maar op dit moment kon het haar niets schelen. “Die lijst was een verspilling van de tijd van het Bureau, senator,” zei Riley. “En ondertussen is er nog een slachtoffer ontvoerd.”
Newbrough bleef stevig op zijn plek staan. “Ik heb begrepen dat het Bureau iemand heeft gearresteerd,” zei hij. “De verdachte heeft bekend. Maar hij heeft niet veel gezegd, of wel? Er is een verband met mij, daar kun je zeker van zijn. Op zijn tijd zal hij alles vertellen. Ik zorg ervoor dat agent Walder ermee doorgaat.”
Riley probeerde haar verbazing te verbergen. Na nog een ontvoering beschouwde Newbrough zichzelf nog steeds als het voornaamste doelwit van de wraak van de moordenaar. Het ego van de man was werkelijk schokkend. Zijn vermogen om te geloven dat álles om hem draaide kende geen grenzen.
Newbrough hield met zogenaamde nieuwsgierigheid zijn hoofd schuin. “Maar u lijkt het mij op een of andere manier te verwijten,” zei hij. “Daar neem ik aanstoot aan, agent Paige. Het is niet mijn schuld dat uw eigen misplaatstheid tot de ontvoering van een ander slachtoffer heeft geleid.”
Rileys gezicht tintelde van woede. Ze durfde niet te antwoorden. Ze zou iets veel te ondoordachts zeggen.
Hij liep naar een bar en schonk zich een groot glas in van wat Riley vermoedde erg dure whisky was. Hij maakte duidelijk een punt door niet aan Riley te vragen of ze ook iets wilde drinken.
Riley wist dat het hoog tijd was om ter zake te komen. “De laatste keer dat ik hier was, hebt u mij iets niet verteld,” zei ze.
Newbrough keek haar weer aan en nam een grote slok uit zijn glas. “Heb ik niet al uw vragen beantwoord?” zei hij.
“Dat is het niet. U hebt me gewoon iets niet verteld. Over Reba. En ik denk dat het tijd is dat u dat wel doet.”
Newbrough bleef haar doordringend aankijken.
“Hield ze van poppen, senator?” vroeg Riley.
Newbrough haalde zijn schouders op. “Ik denk dat alle kleine meisjes dat doen,” zei hij.
“Ik bedoel niet als klein meisje. Ik bedoel als volwassene. Verzamelde ze poppen?”
“Ik ben bang dat ik dat niet weet.”
Dat waren tot nu toe de eerste woorden van Newbrough die Riley echt geloofde. Een man die zo ziekelijk egoïstisch was, wist weinig over de voorkeuren en interesses van anderen, zelfs niet als het om zijn eigen dochter ging.
“Ik zou graag met uw vrouw spreken,” zei Riley.
“Absoluut niet,” snauwde Newbrough. Er verscheen een nieuwe uitdrukking op zijn gezicht, een die Riley hem op televisie had zien gebruiken. Net zoals zijn glimlach was deze uitdrukking zorgvuldig gerepeteerd, ongetwijfeld duizenden keren voor de spiegel geoefend. Het was bedoeld om morele razernij over te brengen.
“U hebt echt geen fatsoen, of wel, agent Paige?” zei hij, en zijn stem trilde van berekende woede. “U komt een huis van verdriet binnen, brengt geen troost, geen antwoorden voor de nabestaanden. In plaats daarvan maakt u verdekte beschuldigingen. U maakt compleet onschuldige mensen verwijten voor uw eigen onbekwaamheid.” Hij schudde zijn hoofd met een gebaar van gekwetste gerechtigheid. “Wat een gemene, wrede vrouw bent u,” zei hij. “U moet erg veel mensen verschrikkelijk pijn hebben gedaan.”
Riley had het gevoel alsof ze een stomp in haar maag had gekregen. Dit was een tactiek waar ze niet op voorbereid was: een complete ommezwaai van de moraal. En hij had haar eigen oprechte schuldgevoel en onzekerheid tegen haar gebruikt. Hij weet precies hoe hij me moet bespelen, dacht ze.
Ze wist dat ze nu meteen weg moest gaan, of ze zou iets doen waar ze spijt van zou krijgen. Hij moedigde haar praktisch in die richting aan. Zonder een woord te zeggen stond ze van de bank op en liep de woonkamer uit naar de voordeur.
Ze hoorde de stem van de senator haar naroepen. “Uw carrière is voorbij, agent Paige. Ik wil dat u dat weet.”
Riley stoof langs de butler en stormde de deur uit. Ze stapte in haar auto en reed weg.
Golven van woede, frustratie en uitputting overvielen haar. Er was een vrouw in levensgevaar en niemand in de wereld kon haar redden. Ze wist zeker dat Walder alleen maar het zoekgebied rond het appartement van Gumm uitbreidde. En Riley wist zeker dat ze op de verkeerde plek zochten. Het was aan haar om iets te doen. Maar ze had geen idee meer hoe ze nu verder moest. Het had zeker niet geholpen om hierheen te komen. Kon ze nog wel op haar eigen oordeel vertrouwen?
Riley was nog geen tien minuten onderweg toen haar mobiel ging. Ze keek ernaar en zag dat het een sms van Walder was. Het was niet moeilijk om te raden waar dat over ging.
Nou, dacht ze bitter. De senator laat er in elk geval geen gras over groeien.
Hoofdstuk 23
Toen Riley bij Quantico aankwam en naar de Gedragsanalyse Eenheid liep, wachtte zowel de chef als Bill in Walders kantoor op haar. Ze realiseerde zich dat Bill speciaal voor dit overleg opgeroepen was.
Leidinggevend Special Agent Carl Walder stond op. “Het schoothondje van de senator?” zei Walder. Zijn babyface was vertrokken van woede.
Riley sloeg haar ogen neer. Ze was echt te ver gegaan met die opmerking. “Het spijt me, meneer,” zei ze.
“‘Het spijt me’ is niet goed genoeg, agent Paige,” zei Walder. “Je bent volledig de weg kwijt. Wat dacht je wel niet om bij de senator naar binnen te gaan en hem zo te confronteren? Heb je enig idee van de schade die je berokkend hebt?”
Met ‘schade’ wist Riley zeker dat Walder zijn eigen persoonlijke schade bedoelde. Daar kon ze zich niet veel zorgen om maken.
“Hebt u Cindy MacKinnon al gevonden?” vroeg ze met een zachte stem.
“Nee, toevallig niet,” zei Walder scherp. “En eerlijk gezegd, je helpt niet mee om haar te vinden.”
Riley was getroffen. “Ik help niet mee?” antwoordde ze. “Meneer, ik zeg de hele tijd al dat u de verkeerde man hebt en dat u zoekt op de verkeerde...”
Riley stopte zelf midden in haar zin. Cindy MacKinnon was nu belangrijk, niet haar eeuwigdurende strijd met Walder. Dit was niet het juiste moment voor gekibbel. Toen ze weer sprak, was het op een mildere toon. “Meneer, hoewel ik denk dat hij iets achterhoudt, deed ik er niet goed aan om op eigen initiatief naar de senator toe te gaan zonder dit eerst met u te overleggen. En dat spijt me. Maar vergeet mij even. Die arme vrouw wordt nu al ruim vierentwintig uur vermist. Stel dat ik gelijk heb en iemand anders haar gevangenhoudt? Wat maakt ze nu mee? Hoe lang heeft ze nog?”
Op zijn hoede voegde Bill eraan toe: “We moeten de mogelijkheid in acht nemen, meneer.”
Walder ging zitten en het bleef even stil. Riley kon aan zijn uitdrukking zien dat hij zich ook over die mogelijkheid zorgen maakte. Toen sprak hij erg langzaam, woog ieder woord af. “Het Bureau zal het afhandelen.”
Riley wist niet wat ze moest zeggen. Ze wist niet eens precies wat Walder bedoelde. Gaf hij zijn mogelijke fout toe? Of was hij nog steeds vastbesloten niet van zijn huidige koers af te wijken?
“Ga zitten, agent Paige,” zei Walder.
Riley ging op de stoel naast Bill zitten, die haar met groeiende bezorgdheid aankeek.
Walder zei: “Ik heb gehoord wat er vandaag met je vriendin gebeurd is, Riley.”
Riley schrok een beetje. Ze was niet verbaasd dat Walder van de dood van Marie afwist. Uiteindelijk zou het feit dat ze als eerste ter plaatse was bij het Bureau terechtkomen. Maar waarom begon hij er nu over? Bespeurde ze een glimp van medeleven in zijn stem?
“Wat is er gebeurd?” vroeg Walder. “Waarom heeft ze het gedaan?”
“Ze kon het niet meer aan,” zei Riley fluisterend.
“Kon wat niet meer aan?” vroeg Walder.
Er viel een stilte. Riley kon geen antwoord bedenken op die vraag.
“Ik hoorde dat je denkt dat Peterson niet dood is,” zei Walder. “Ik denk dat ik begrijp waarom je die gedachte niet van je af kunt schudden. Maar je moet weten dat het niet logisch is.”
Er viel nog een stilte.
“Heb je dit aan je vriendin verteld?” vroeg Walder toen. “Heb je haar over dit obsessieve idee van jou verteld?”
Riley werd rood. Ze wist wat er komen ging.
“Daar was ze te kwetsbaar voor, agent Paige,” zei Walder. “Je had kunnen weten dat het haar zou breken. Je had beter moeten oordelen. Maar eerlijk gezegd, agent Paige, is jouw beoordelingsvermogen naar de knoppen. Ik zeg het niet graag, maar het is waar.”
Hij geeft mij de schuld voor de dood van Marie, realiseerde Riley zich.
Riley vocht nu tegen haar tranen. Ze wist niet of het tranen van verdriet of van verontwaardiging waren. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Waar moest ze beginnen? Zij had Marie dat idee niet aangepraat en dat wist ze. Maar hoe kon ze dat Walder laten begrijpen? Hoe kon ze uitleggen dat Marie haar eigen redenen had om aan de dood van Peterson te twijfelen?
Bill sprak weer: “Meneer, een beetje rustig aan met haar, oké?”
“Ik denk dat ik al te rustig aan met haar gedaan heb, agent Jeffreys,” zei Walder, en zijn stem werd streng. “Ik denk dat ik te geduldig ben geweest.” Walder hield lange tijd haar blik vast. “Geef me je pistool en je penning, agent Paige,” zei hij toen.
Riley hoorde dat Bill van ongeloof hijgde. “Meneer, dit is dwaasheid,” zei Bill. “We hebben haar nodig.”
Maar het hoefde geen twee keer tegen Riley gezegd te worden. Ze ging staan en pakte haar pistool en penning. Ze legde ze op het bureau van Walder.
“Je kunt je kantoor uitruimen wanneer het jou het best uitkomt,” zei Walder, zijn stem rustig en bedaard. “Ondertussen zou je naar huis moeten gaan en rusten. En ga terug naar therapie. Je hebt het nodig.”
Terwijl Riley zich omdraaide om de kamer te verlaten, stond Bill op alsof hij met haar mee wilde gaan.
“Jij blijft hier, agent Jeffreys,” blafte Walder.
Rileys ogen ontmoetten die van Bill. Met een blik zei ze hem te gehoorzamen. Niet nu. Hij knikte met een pijnlijke blik in zijn ogen naar haar terug. Toen liep Riley het kantoor uit. Terwijl ze door de gang liep, voelde ze zich koud en verdoofd, en ze vroeg zich af wat ze nu moest doen.
Toen ze de koele avondlucht in stapte, begonnen de tranen te vloeien. Maar ze was verbaasd toen ze besefte dat het tranen van opluchting waren, niet van wanhoop. Voor het eerst in dagen voelde ze zich bevrijd, vrij van frustrerende beperkingen.
Als niemand anders deed wat er gedaan moest worden, was het nog steeds aan haar. Maar uiteindelijk kon niemand haar vertellen hoe ze haar werk moest doen. Ze zou de moordenaar vinden en ze zou Cindy MacKinnon redden, wat er ook voor nodig was.
*
Nadat Riley April had opgehaald en naar huis reed, kwam ze erachter dat ze niet in staat was om avondeten klaar te maken. Ze bleef het gezicht van Marie voor zich zien en ze had zich nog nooit zo uitgeput gevoeld. “Het was een slechte dag,” zei ze tegen April. “Een verschrikkelijke dag. Heb je zin in tosti’s?”
“Ik heb niet echt honger,” zei April. “Gabriela propt me de hele tijd vol.”
Riley voelde een diepe steek van wanhoop. Nog een mislukking, dacht ze.
Maar toen keek April nog eens goed naar haar moeder, dit keer met een beetje medeleven. “Tosti is prima,” zei ze. “Ik maak ze wel.”
“Dank je,” zei Riley. “Je bent een lieverd.”
Ze voelde zich een beetje beter. Er zou in elk geval vanavond geen onenigheid thuis zijn. Ze had die kleine onderbreking echt nodig.
Ze hadden een snelle en stille maaltijd, daarna ging April naar haar kamer om huiswerk te maken.
Hoe moe ze ook was, Riley had het gevoel dat ze geen tijd te verliezen had. Ze ging aan het werk. Ze opende haar laptop, haalde een kaart met de locaties van de slachtoffers tevoorschijn en printte het gedeelte uit dat ze wilde bestuderen.
Riley trok langzaam een driehoek op de kaart. De lijnen verbonden de drie plaatsen waar de slachtoffers gevonden waren. De noordelijkste punt van de driehoek markeerde de plek waar twee jaar geleden het lichaam van Margaret Geraty in een veld gedumpt was. De punt in het westen markeerde waar Eileen Rogers zo’n zes maanden geleden een stuk zorgvuldiger gepositioneerd was, bij Daggett. Ten slotte markeerde de punt in het zuiden waar de moordenaar zijn volle meesterschap had bereikt. Toen had hij Reba Frye bij een beek in Mosby Park neergezet.
Nadenkend trok Riley cirkels door het gebied, steeds maar weer. Er zou ergens in dit gebied misschien al snel nog een vrouw dood gevonden worden, als ze al niet dood was. Er was geen tijd te verliezen.
Riley liet haar hoofd zakken. Ze was zo moe. Maar er stond een mensenleven op het spel. En het leek nu aan Riley om haar te redden, zonder officiële hulp of strafmaatregel. Ze had Bill zelfs niet eens om haar te helpen. Maar kon ze deze zaak helemaal alleen oplossen?
Ze moest het proberen. Ze moest het voor Marie doen. Ze moest aan de geest van Marie bewijzen – en misschien ook aan zichzelf – dat zelfmoord niet de enige oplossing was.
Riley staarde fronsend naar die driehoek. Het was een goede gok dat het slachtoffer nu ergens in dat gebied van vijfentwintighonderd vierkante kilometer vastgehouden werd. Ik moet gewoon op de juiste plek zoeken, dacht ze. Maar waar? Ze wist dat ze haar zoekgebied moest verkleinen en dat zou niet gemakkelijk zijn. Ze was in elk geval bekend met een gedeelte van het algehele gebied.
Het bovenste gedeelte van de driehoek, de punt die het dichtst bij Washington lag, was voornamelijk exclusief, rijk en bevoorrecht. Riley wist haast zeker dat de moordenaar niet zo’n soort achtergrond had. Trouwens, hij had de slachtoffers op een plek vastgehouden waar niemand hen had kunnen horen schreeuwen. Het forensisch team had geen aanwijzing gevonden dat de andere vrouwen gekneveld of vastgetapet waren. Riley zette een groot kruis door dat welgestelde gebied.
De twee andere punten, meer zuidelijk, waren allebei natuurparken. Zou de moordenaar de vrouw in een jachthut of op een kampeerplek vasthouden?
Riley dacht erover na. Nee, besloot ze. Dat zou te tijdelijk zijn.
Haar intuïtie vertelde haar dat deze man vanuit zijn eigen huis werkte; misschien een huis waar hij zijn hele leven gewoond had, waar hij een buitengewoon ellendige jeugd had doorstaan. Hij zou er plezier aan beleven om zijn slachtoffers daar mee naartoe te nemen. Ze met hem mee naar huis te nemen.
Dus ze kruiste de parken door. Er bleven voornamelijk landbouwgebieden en kleine steden over. Riley had het sterke vermoeden dat ze naar een boerderij ergens in dat gebied moest zoeken.
Ze keek weer naar de kaart op haar computer en zoomde in op het gebied dat ze in gedachte had. De moed zonk haar in de schoenen toen ze een wirwar van landweggetjes zag. Als ze gelijk had, woonde de moordenaar ergens in die doolhof op een oude boerderij. Maar er waren te veel wegen om dit gebied snel met de auto te doorzoeken. En trouwens, de boerderij was misschien niet vanaf de weg zichtbaar.
Ze kreunde wanhopig hardop. Het hele gebeuren leek met de seconde hopelozer te worden. De verschrikkelijke pijn van verlies en mislukking dreigde weer de kop op te steken.
Maar toen zei ze hardop: “Poppen!”
Ze herinnerde zichzelf weer aan de conclusie die ze de vorige dag getrokken had: dat de moordenaar waarschijnlijk al zijn slachtoffers in één enkele winkel die poppen had zien kopen. Waar zou die winkel kunnen zijn?
Ze tekende een andere, kleinere vorm op de geprinte kaart. Het lag net oostelijk van de grote driehoek en de hoeken markeerden de plekken waar de vier vrouwen woonden. Ergens in dat gebied, dat wist ze zeker, was een winkel waar alle slachtoffers poppen hadden gekocht en waar de moordenaar hen had uitgekozen. Ze moest eerst die winkel vinden voordat ze de plek waar hij de vrouwen mee naartoe genomen had kon achterhalen.
Ze haalde de kaart op haar computer weer tevoorschijn en zoomde in. Het meest oostelijk gelegen punt van het kleine gebied was niet ver van waar Riley woonde. Ze zag een provinciale weg die een boog vormde die naar het westen door verschillende dorpjes liep, geen daarvan rijk of historisch. Het waren precies het soort dorpjes waar ze naar op zoek was. En in elk daarvan was er ongetwijfeld een of andere speelgoed- of poppenwinkel.
Ze printte de kleinere kaart uit en deed nog een zoekopdracht naar speelgoedwinkels in het gebied. Uiteindelijk zette Riley haar computer uit. Ze moest wat slapen.
Morgen zou ze Cindy MacKinnon gaan zoeken.
Hoofdstuk 24
Tegen de tijd dat Riley het stadje Glendive binnenreed, begon het al te schemeren. Het was een lange dag geweest en ze voelde zich radeloos. De tijd ging veel te snel voorbij en dus ook elke mogelijkheid om enige levensreddende aanwijzingen te vinden.
Glendive was het achtste stadje op haar route. Tot nu toe had Riley geen enkele winkel gevonden die speelgoed en poppen verkocht. Ze had iedereen ondervraagd die met haar wilde praten. Ze wist zeker dat ze de winkel waar ze naar op zoek was nog niet gevonden had.
In geen van de winkels kon iemand zich de vrouwen op de foto’s die ze hun had laten zien herinneren. Natuurlijk waren de vrouwen in kwestie ongeveer gelijk wat betreft leeftijd en uiterlijk, net als alle anderen die een winkelier in een week tegenkwam. Om het nog erger te maken leek geen van de poppen die Riley uitgestald zag een mogelijke inspiratie voor de keuze van de slachtoffers.
Toen ze Glendive binnenreed, kreeg Riley een vreemd gevoel van déjà vu. De hoofdstraat leek griezelig veel op die van de meeste andere stadjes, met aan één kant een stenen kerk en een bioscoop en aan de andere kant een drogisterij. In haar oververmoeide geest begonnen al deze stadjes samen te smelten. Wat dacht ik wel niet? vroeg ze aan zichzelf.
De vorige avond had ze wanhopig graag willen slapen en ze had haar voorgeschreven kalmeringsmiddel ingenomen. Dat was geen slecht idee geweest. Maar om daarna een paar glazen whisky te drinken was niet zo slim geweest. Nu had ze een enorme hoofdpijn, maar ze moest doorgaan.
Terwijl ze haar auto bij de winkel parkeerde die ze wilde bezoeken, zag ze dat het daglicht al afnam. Ze zuchtte, ontmoedigd. Ze moest vanavond nog één stad en één winkel bezoeken. Het zou nog minstens drie uur duren voordat ze naar Fredericksburg terug kon gaan om April bij het huis van Ryan op te pikken. Hoeveel avonden was het nu al laat geworden?
Ze pakte haar mobiel en belde het vaste nummer. Ze hoopte tegen beter weten in dat Gabriela zou opnemen. In plaats daarvan hoorde ze de stem van Ryan. “Wat is er, Riley?” vroeg hij.
“Ryan,” stamelde Riley, “het spijt me enorm, maar...”
“Je bent weer later,” maakte Ryan haar zin af.
“Ja,” zei Riley. “Het spijt me.”
Er viel een stilte.
“Luister, het is echt belangrijk,” zei Riley toen. “Er is een vrouw in levensgevaar. Ik moet afmaken waar ik mee bezig ben.”
“Dat heb ik eerder gehoord,” zei Ryan op afkeurende toon. “Het is altijd een zaak van leven en dood. Nou, ga je gang. Handel het af. Ik begin me alleen af te vragen waarom je de moeite nog neemt om April op te halen. Ze kan net zo goed hier blijven.”
Riley voelde haar keel dichtknijpen. Ryan klonk alsof hij zich voorbereidde op een gevecht over de voogdijschap, precies waar ze al bang voor was. En dat was niet vanwege een oprecht verlangen om April op te voeden. Hij was te druk met zijn eigen vrije leventje bezig om voor zijn dochter te zorgen. Het enige wat hij wilde was Riley kwetsen.
“Ik kom haar ophalen,” zei Riley en ze probeerde haar stem rustig te houden. “We kunnen hier later over praten.” Ze beëindigde het gesprek.
Toen stapte ze uit de auto en liep het kleine stukje naar de winkel: Debbies Poppenboetiek. Ze ging naar binnen en zag dat de naam een beetje deftig was voor een winkel die nogal standaard merkkoopwaar verkocht. Niets interessants of chics hier, realiseerde ze zich.
Het leek onwaarschijnlijk dat dit de plek was waar ze naar zocht. De winkel die ze in gedachte had, moest op zijn minst een klein beetje speciaal zijn, een plek die een goede reputatie had, en waarbij mond-tot-mondreclame klanten van omliggende dorpjes aantrok. Toch moest Riley deze winkel controleren om er absoluut zeker van te zijn.
Riley liep naar de toonbank, waar een lange, oudere vrouw met dikke brillenglazen en vogelachtige trekjes bij de kassa stond.
“Ik ben Special Agent Riley Paige, FBI,” zei ze en ze voelde zich wederom naakt zonder haar penning. Tot nu toe waren de andere medewerkers bereid om zonder penning met haar te praten. Ze hoopte dat deze vrouw dat ook wilde doen.
Riley pakte vier foto’s en legde ze op de toonbank. “Ik vraag me af of u een van deze vrouwen hebt gezien,” zei ze en ze wees achtereenvolgens naar de foto’s. “U herinnert zich waarschijnlijk Margaret Geraty niet; ze zou hier twee jaar geleden moeten zijn geweest. Maar Eileen Rogers was hier ongeveer zes maanden geleden en Reba Frye zou hier zes weken geleden een pop gekocht hebben. Deze laatste vrouw, Cindy MacKinnon, zou hier eind vorige week zijn geweest.”
De vrouw tuurde goed naar de foto’s. “O, jeetje,” zei ze. “Mijn ogen zijn niet meer zo goed als dat ze waren. Laat me ze beter bekijken.”
Ze pakte een vergrootglas en bestudeerde de foto’s. Ondertussen zag Riley dat er nog iemand in de winkel was. Het was een nogal huiselijk uitziende man van gemiddelde lengte en bouw. Hij droeg een T-shirt en versleten jeans. Riley had hem net zo goed over het hoofd kunnen zien, ware het niet dat er één belangrijk detail was.
Hij had een bos rozen bij zich.
Die rozen waren echt, maar de combinatie van rozen en poppen kon op de obsessie van de moordenaar duiden.
De man keek niet naar haar. Hij had vast en zeker gehoord dat ze zich als FBI had aangekondigd. Vermeed hij oogcontact?
Op dat moment klonk de stem van de vrouw. “Ik denk niet dat ik een van hen gezien heb,” zei ze. “Maar zoals ik al zei, ik zie niet zo best meer. En ik ben nooit goed met gezichten geweest. Het spijt me dat ik u niet kan helpen.”
“Geen probleem,” zei Riley en ze stopte de foto’s in haar tas terug. “Bedankt voor uw tijd.”
Ze keek weer naar de man, die nu een schap dichtbij doorzocht. Haar hartslag versnelde. Het zou hem zeker kunnen zijn, dacht ze. Als hij een pop koopt, weet ik dat hij het is. Maar ze kon hier niet blijven staan en hem bekijken. Als hij schuldig was, zou hij zichzelf niet zomaar blootstellen. Hij kon haar ontglippen. Ze glimlachte naar de winkelierster en vertrok.
Buiten liep Riley een kort stukje de straat af en ging staan wachten. Al na een paar minuten ging de winkeldeur open en kwam de man naar buiten. Hij hield de rozen nog steeds in één hand vast. In de andere had hij een tas met nieuw gekochte spullen. Hij draaide zich om en begon te lopen, bij Riley vandaan.
Met lange stappen liep Riley achter hem aan. Ze schatte zijn omvang en bouw in. Ze was iets langer dan hem en waarschijnlijk een stuk sterker. Zij was waarschijnlijk beter getraind. Ze zou hem niet laten ontkomen.
Net toen hij langs een smal steegje liep, moest de man voetstappen achter hem gehoord hebben. Hij draaide zich plotseling om en staarde haar aan. Hij stapte opzij, alsof hij haar uit de weg ging.
Riley duwde hem het steegje in. Ze duwde hem hard en ruw. De steeg was smal, vies en schemerig.
Geschrokken liet de man de tas en de rozen vallen. De bloemen lagen verspreid over het trottoir. Hij hief zijn arm alsof hij haar wilde afweren.
Ze pakte die arm vast en draaide hem achter zijn rug, duwde hem met zijn gezicht tegen een stenen muur. “Ik ben Special Agent Riley Paige, FBI,” snauwde ze. “Waar hou je Cindy MacKinnon vast? Leeft ze nog?”
De man trilde van top tot teen. “Wie?” vroeg hij met trillende stem. “Ik weet niet wat u bedoelt.”
“Speel geen spelletjes met me,” snauwde Riley. Ze voelde zich naakter dan ooit zonder haar penning, en al helemaal zonder haar wapen. Hoe moest ze deze man aanhouden zonder een wapen te trekken? Ze was een eind bij Quantico vandaan en ze had geen partner om haar te helpen.
“Dame, ik weet niet waar dit allemaal over gaat,” zei de man en hij barstte in tranen uit.
“Waar zijn die rozen voor?” blafte Riley. “Voor wíé zijn ze?”
“Mijn dochter!” riep de man. “Morgen is haar eerste pianovoorstelling.”
Riley hield hem nog steeds aan zijn rechterarm vast. De linkerhand van de man zat plat tegen de muur aan. Plotseling zag Riley iets wat ze nog niet eerder had gezien.
De man droeg een trouwring. Ze was er zeker van dat de moordenaar niet getrouwd was.
“Pianovoorstelling?” zei ze.
“De studenten van mevrouw Tully,” riep hij. “U kunt het aan iedereen in deze stad vragen.”
Riley liet haar greep een beetje losser.
De man ging door: “Ik heb rozen voor haar gekocht om het te vieren. Voor wanneer ze haar buiging maakt. Ik heb ook een pop voor haar gekocht.”
Riley liet de arm van de man los en liep naar waar hij de tas had laten vallen. Ze raapte hem op en trok de inhoud eruit.
Het was inderdaad een pop; zo’n tienerpop die haar altijd beledigd en verontrust had, met volle lippen en overvloedige boezem helemaal sexy gemaakt. Maar hoe eng het ook was, het leek in niets op het soort pop dat ze bij Daggett gezien had. Die pop was van een klein meisje. De pop die ze op de foto van Cindy MacKinnon en haar nichtje gezien had ook: vol met ruches en gouden haren en in het roze gekleed.
Ze had de verkeerde. Ze snakte naar adem. “Het spijt me,” zei ze tegen de man. “Ik zat fout. Het spijt me zo enorm.”
Nog steeds trillend van de schrik en verwarring begon de man zijn rozen te verzamelen. Riley boog voorover om hem te helpen.
“Nee! Nee!” riep de man uit. “Niet helpen! Wegwezen! Ga... ga gewoon weg!”
Riley draaide zich om en liep het steegje uit, ze liet de arme man achter om de rozen en de pop voor zijn dochter op te rapen. Hoe kon ze dit laten gebeuren? Waarom ging ze zo ver? Hoe kon het dat ze de trouwring over het hoofd had gezien?
Het antwoord was simpel. Ze was uitgeput en ze had barstende hoofdpijn. Ze dacht niet meer helder na.
Terwijl ze verslagen op de stoep liep, viel haar de neonverlichting aan de gevel van een bar op. Ze wilde wat drinken. Ze had een drankje nodig. Ze liep de slecht verlichte zaak in en ging aan de bar zitten. De barkeeper was druk met een andere klant bezig. Riley vroeg zich af wat de man die ze net had lastiggevallen nu aan het doen was. Belde hij de politie? Stond ze op het punt om zelf gearresteerd te worden? Dat zou wel heel ironisch zijn.
Maar ze dacht dat de man waarschijnlijk de politie niet zou bellen. Uiteindelijk zou hij er moeite mee hebben om uit te leggen wat er gebeurd was. Hij kon zich zelfs schamen voor het feit dat hij door een vrouw was aangevallen.
Hoe dan ook, als hij de politie gebeld had en ze waren onderweg om haar op te pakken, dan zou het geen zin hebben om de benen te nemen. Als het nodig was, zou ze de gevolgen van haar acties onder ogen zien. En misschien had ze het wel verdiend om gearresteerd te worden. Ze dacht aan haar gesprek met Mike Nevins, hoe hij haar gevoelens van waardeloosheid onder de aandacht gebracht had.
Misschien is het wel terecht dat ik me waardeloos voel, dacht ze. Misschien was het beter geweest als Peterson me gewoon gedood had.
De barkeeper kwam naar haar toe. “Wat wilt u hebben, mevrouw?” vroeg hij.
“Een whisky met ijs,” zei Riley. “Maak er een dubbele van.”
“Komt eraan,” zei de barkeeper.
Ze herinnerde zichzelf eraan dat het niets voor haar was om tijdens het werk te drinken. Haar pijnlijke herstel van de posttraumatische stress werd gekenmerkt door vlagen van hevig drinken, maar ze had gedacht dat dat achter haar lag.
Ze nam een slokje. De sterkedrank voelde prettig aan.
Ze had nog één dorp te bezoeken en minstens één persoon te ondervragen. Maar ze had iets nodig om haar zenuwen te kalmeren. Nou, dacht ze met een bittere glimlach, ik ben tenminste niet officieel aan het werk.
Ze dronk snel haar drankje op en overtuigde zichzelf om er nog een te nemen. De speelgoedwinkel in het volgende dorp zou al snel sluiten en ze moest er meteen naartoe. De tijd raakte op voor Cindy MacKinnon, als het al niet voorbij was.
Toen ze de bar verliet, voelde Riley dat ze op het randje van de bekende afgrond liep. Ze dacht dat ze al die angst, pijn en zelfhaat ver achter zich had gelaten. Haalde het haar weer in?
Hoe lang, vroeg ze zich af, zou ze deze dodelijke aantrekkingskracht nog kunnen ontlopen?
Hoofdstuk 25
Rileys mobiel trilde de volgende ochtend vroeg. Ze zat bij haar salontafel de route op de kaart te bekijken die ze de vorige dag gevolgd had en plande een nieuwe route voor vandaag. Toen ze zag dat Bill haar belde, stonden haar zenuwen op scherp. Zou dit goed of slecht nieuws zijn?
“Bill, wat is er?”
Ze hoorde haar voormalig partner ongelukkig zuchten. “Riley, zit je?”
Rileys hart zonk. Ze was blij dat ze inderdaad zat. Ze wist nu dat de toon van Bills stem maar één vreselijk ding kon betekenen en haar spieren verslapten van angst.
“Ze hebben Cindy MacKinnon gevonden,” zei Bill.
“En ze is dood, zeker?” zei Riley met een snik.
Bill bleef even stil. Maar zijn zwijgen beantwoordde Rileys vraag. Riley voelde tranen opkomen, tranen van schrik en hulpeloosheid. Ze vocht ertegen, vastbesloten om niet te huilen. Waar hebben ze haar gevonden?” vroeg ze.
“Vrij ver ten westen van de andere slachtoffers, in het bos, bijna tegen de grens van West Virginia aan.”
Ze keek naar haar kaart. “Wat is de dichtstbijzijnde stad?” Hij vertelde het haar en ze vond de locatie. Die lag niet binnen de driehoek die de andere drie plekken waar de lichamen gevonden waren vormden. Maar toch moest er een of andere relatie met die locaties zijn. Ze kon er haar vinger niet op leggen wat het was.
Bill ging verder met het omschrijven van de ontdekking. “Hij heeft haar naast een klif op een open terrein neergelegd, geen bomen eromheen. Ik ben nu ter plaatse. Het is verschrikkelijk. Hij wordt brutaler, Riley.”
En hij handelt sneller, dacht Riley wanhopig. Hij hield zijn slachtoffer nog maar een paar dagen in leven.
“Dus Darrell Gumm is echt de verkeerde man,” zei Riley.
“Jij was de enige die dat gezegd heeft,” antwoordde Bill. “Je had gelijk.”
Riley had moeite om de situatie te begrijpen. “Dus Gumm is vrijgelaten?” vroeg ze.
Bill gromde geërgerd. “Zeker niet,” zei hij. “Er wordt hem belemmering ten laste gelegd. Hij heeft een hoop te verantwoorden. Niet dat het hem wat kan schelen. Maar we proberen zoveel mogelijk zijn naam uit het nieuws te houden. Die immorele lul verdient geen publiciteit.”
Er viel een stilte.
“Verdomme, Riley,” zei Bill toen, “als Walder nou maar naar je geluisterd had, misschien hadden we haar dan kunnen redden.”
Riley betwijfelde het. Niet dat ze zelf gedegen aanwijzingen had; maar misschien hadden ze met al die extra mankracht in die kostbare uren wat naar boven kunnen halen.
“Heb je foto’s?” vroeg ze. Haar hart bonkte.
“Ja, Riley, maar...”
“Ik weet dat je ze niet aan mij mag laten zien. Maar ik moet ze zien. Kun je ze naar me toe sturen?”
Na een stilte zei Bill: “Gedaan.”
Even later keek Riley naar een serie huiveringwekkende beelden op haar mobiel. De eerste was een close-up van het gezicht dat ze slechts een paar dagen geleden op een foto had gezien. Toen straalde de vrouw van liefde voor een gelukkig klein meisje en haar spiksplinternieuwe pop. Maar nu was het gezicht spierwit, de ogen open genaaid, een afschuwelijke glimlach op de lippen geverfd.
Terwijl ze nog meer foto’s bekeek, zag ze dat de presentatie gelijk was aan die van het lijk van Reba Frye. Alle details waren aanwezig. Het naakte lichaam was zorgvuldig gepositioneerd, stijf rechtop zittend als een pop. Tussen haar gespreide benen lag een neproos op de grond.
Dit was de echte handtekening van de moordenaar, zijn boodschap. Dit was het effect dat hij al die tijd wilde bereiken. Hij had met zijn slachtoffers nummer drie en vier meesterschap bereikt. Riley wist heel goed dat hij helemaal klaar was om weer toe te slaan.
Nadat ze de foto’s bekeken had, belde Riley Bill weer op. “Het spijt me,” zei ze, haar stem was van angst en verdriet gesmoord.
“Ja, mij ook,” zei hij. “Maar heb je een idee?”
Riley liet de beelden die ze net gezien had door haar hoofd gaan. “Ik neem aan dat de pruik en de roos hetzelfde zijn als bij de anderen,” zei ze. “Het lint ook.”
“Klopt. Ze zien er hetzelfde uit.”
Ze wachtte even. Welke aanwijzingen hoopte het team van Bill te vinden?
“Heb je het telefoontje vroeg genoeg gekregen om naar sporen en voetafdrukken te kunnen zoeken?” vroeg ze.
“De plek was dit keer vroeg beveiligd. Een boswachter heeft haar gevonden en hij heeft meteen het Bureau gebeld. Geen plaatselijke agenten die rond liepen te stampen. Maar we hebben niets bruikbaars gevonden. Deze man is voorzichtig.”
Riley dacht even hard na. De foto’s lieten een vrouw zien die in het gras zat, tegen de rotsen geleund. Vragen wervelden door haar hoofd. “Was het lichaam koud?” vroeg ze.
“Wel tegen de tijd dat wij er waren.”
“Hoe lang denk je dat het daar al was?”
Ze hoorde Bill door zijn aantekenboekje bladeren.
“Ik weet het niet zeker, maar ze is vlak na haar dood in deze houding neergezet. Afgaande op de verkleuring binnen een paar uur. We weten meer zodra de lijkschouwer klaar is.”
Riley voelde haar bekende ongeduld opkomen. Ze wilde een duidelijker beeld van de tijdspanne van de moordenaar. Ze vroeg: “Zou hij haar in deze houding neergezet kunnen hebben op de plek waar hij haar heeft vermoord, en haar pas naar daarheen gebracht hebben nadat de lijkstijfheid optrad?”
“Waarschijnlijk niet,” zei Bill. “Ik zie niets vreemds aan de houding. Ik denk niet dat ze al stijf was voordat hij haar hierheen bracht. Waarom? Denk je dat hij haar hierheen gebracht heeft en daarna gedood?”
Riley sloot haar ogen en dacht hard na. Toen zei ze: “Nee.”
“Weet je het zeker?”
“Hij heeft haar gedood waar hij haar vasthield en haar daarna naar die plek gebracht. Hij zou haar daar niet levend naartoe brengen. Hij zou niet met een mens in zijn auto of op die plek willen worstelen.”
Met haar ogen nog steeds gesloten reikte Riley diep binnen in haar om een gevoel van het brein van de moordenaar te krijgen. “Hij zou alleen maar de materialen willen meenemen om zijn boodschap over te brengen,” zei ze. “Zodra ze dood was, was ze materiaal voor hem. Als een kunstwerk, geen vrouw meer. Dus doodde hij haar, spoelde haar af, droogde haar, bereidde het lichaam voor zoals hij het precies wilde, helemaal bedekt met vaseline.”
Het plaatje begon zich tot in levendig detail in haar verbeelding af te spelen.
“Hij heeft haar naar de locatie gebracht toen de lijkstijfheid begon op te komen,” zei ze. “Hij heeft het perfect getimed. Nadat hij de andere drie vrouwen vermoord heeft, begreep hij exact hoe dat zou werken. Hij heeft het begin van lijkstijfheid als onderdeel van zijn creatief proces gebruikt. Terwijl ze stijver werd heeft hij haar in die houding gezet, beetje bij beetje. Hij heeft haar als klei gekneed.”
Het was moeilijk voor Riley om te zeggen wat er nu in haar hoofd gebeurde. Of in het hoofd van de moordenaar. De woorden kwamen er moeizaam en pijnlijk uit. “Tegen de tijd dat hij klaar was om de rest van haar lichaam te vormen, rustte haar kin nog op haar borst. Hij voelde aan de spieren van haar schouders en nek, voelde de precieze staat van resterende soepelheid en hij tilde het hoofd op. Hij hield het zo totdat het verstijfd was. Dat kon twee of drie minuten duren. Hij was geduldig. Toen stapte hij naar achteren om van zijn werk te genieten.”
“Jezus,” mompelde Bill met een gedempte, geschokte stem. “Je bent goed.”
Riley zuchtte bitter en gaf geen antwoord. Ze dacht niet dat ze goed was; niet meer. Het enige waar ze goed in was, was om een zieke geest binnen te dringen. Wat zei dat over haar? Wat had iemand daar nu aan? Het had Cindy MacKinnon in elk geval niet geholpen.
Bill vroeg: “Hoe ver weg denk je dat hij de slachtoffers vasthoudt terwijl ze nog leven?”
Riley deed wat vlotte rekensommetjes in haar hoofd en visualiseerde een kaart van het gebied in haar hoofd. “Niet erg ver van waar hij haar neergelegd heeft,” zei ze. “Waarschijnlijk niet verder dan twee uur.”
“Dat is nog steeds een erg groot gebied.”
Rileys energie ebde met iedere seconde verder weg. Bill had gelijk. Ze zei niets dat van hulp kon zijn.
“Riley, we hebben je weer op deze zaak nodig,” zei Bill.
Riley kreunde ingehouden. “Ik weet zeker dat Walder daar niet zo over denkt,” zei ze.
Ik denk het ook niet, dacht ze.
“Nou, Walder heeft het mis,” zei Bill. “En ik ga hem vertellen dat hij het mis heeft. Ik ga je terughalen op deze zaak.”
Riley liet Bills woorden even bezinken. “Het is een te groot risico voor je,” zei ze toen. “Walder kan jou ook ontslaan als je te veel problemen veroorzaakt.”
Bill stotterde: “Maar... maar Riley...”
“Geen gemaar, Bill. Als jij ontslagen wordt, dan wordt deze zaak nooit opgelost.”
Bill zuchtte. Zijn stem klonk vermoeid en gelaten. “Oké,” zei hij. “Maar heb je überhaupt ideeën?”
Riley dacht even na. De afgrond waar ze de laatste paar dagen in had gekeken, werd wijder en dieper. Ze voelde het weinige wat er van haar voornemen over was door haar vingers wegglippen. Ze had gefaald en er was een vrouw dood.
Maar er was misschien nog één ding dat ze kon doen.
“Ik heb een paar ideetjes,” zei ze. “Ik laat het je weten.”
Toen ze het gesprek beëindigd hadden, rook Riley de geur van koffie en gebakken bacon uit de keuken komen. April was daar. Ze was ontbijt aan het maken nadat Riley uit bed was gekomen.
Zelfs zonder dat ze het had hoeven vragen! dacht Riley.
Misschien waardeerde ze Riley meer, een beetje tenminste, doordat ze nu veel tijd met haar vader doorbracht. April was nooit graag bij haar vader. Wat de reden ook was, Riley was dankbaar voor zelfs het kleinste beetje troost op een ochtend als deze.
Ze zat na te denken over haar volgende stap. Ze was van plan geweest om vandaag naar het westen te rijden, via de nieuwe route die ze bepaald had. Maar ze voelde zich verslagen, totaal van slag door deze vreselijke ontwikkelingen. De vorige dag was ze niet op haar best geweest, en dat drankje in Glendive had haar de das omgedaan. Vandaag kon ze dat niet nog eens doen, niet in haar huidige gemoedstoestand. Ze zou zeker fouten maken. En er waren al te veel fouten gemaakt.
Maar de locatie van de winkel was nog steeds belangrijk, misschien belangrijker dan ooit. De moordenaar zou zijn volgende slachtoffer daar uitzoeken, als hij dat niet al gedaan had. Riley ging achter haar computer zitten en type een e-mail naar Bill, die ze samen met een kopie van haar kaart verstuurde.
Ze legde aan Bill uit welke dorpjes en welke winkels er bekeken moesten worden. Bill zelf zou zich waarschijnlijk moeten blijven focussen op het vinden van het huis van de moordenaar, schreef ze. Maar misschien kon hij Walder overhalen om iemand anders naar Rileys route te sturen; zolang Walder er maar niet achter kwam dat het háár idee was.
Ze zat maar naar de kaart te staren. Langzaamaan begon ze een patroon te zien dat haar nog niet eerder opgevallen was. Het was niet dat de locaties aan elkaar gerelateerd waren, maar dat ze als een waaier verspreid lagen in de richting van een ander punt op haar kaart: het gebied omringd door de adressen van de vier vrouwen. Terwijl ze het patroon bestudeerde, werd ze er steeds zekerder van dat de keuze van slachtoffers op een specifieke plek gericht was waar ze allemaal naartoe waren gegaan, een specifieke poppenwinkel. En waar de moordenaar zijn slachtoffers ook naartoe bracht, het was waarschijnlijk niet ver van de plek waar hij hen voor het laatst gezien had.
Maar waarom had zij de winkel niet kunnen vinden? Benaderde ze het verkeerd? Was ze zo met een enkel idee bezig dat ze andere aanknopingspunten niet zag? Verbeeldde ze zich gewoon een patroon dat haar op een compleet dwaalspoor leidde?
Riley maakte een scan van haar kaart en stuurde die samen met haar aantekeningen naar Bill.
“Ontbijt is klaar, mam.”
Toen ze bij haar dochter ging zitten, vocht Riley weer tegen haar tranen. “Dank je,” zei ze. Ze begon stilletjes te eten.
“Mam, wat is er?” vroeg April
Riley was verrast over de vraag. Hoorde ze bezorgdheid in de stem van haar dochter? Het meisje was meestal nog steeds behoorlijk gesloten bij Riley, maar ze was tenminste al een paar dagen niet openlijk onbeleefd geweest.
“Er is niets,” zei Riley.
“Dat is niet waar,” zei April.
Riley zweeg ten antwoord. Ze wilde April niet in de afschuwelijke realiteit van de zaak meeslepen. Haar dochter had al problemen genoeg.
“Was dat Bill aan de telefoon?” vroeg April.
Riley knikte stilletjes.
“Waar belde hij voor?” vroeg April.
“Ik kan er niet over praten.”
Er viel een lange stilte tussen hen. Ze bleven allebei eten.
Uiteindelijk zei April: “Je blijft proberen dat ik tegen je ga praten. Dat werkt twee kanten op, weet je. Je praat nooit met mij, niet echt. Praat je ooit wel nog eens tegen íémand?”
Riley stopte met eten en onderdrukte een snik die in haar keel omhoogkwam. Het was een goede vraag. En het antwoord was nee. Ze praatte met helemaal niemand, niet meer. Maar ze kon zichzelf niet zover brengen om dat te zeggen.
Ze herinnerde zichzelf eraan dat het zaterdag was. Ze hoefde April niet naar school te brengen en ze had geen plannen gemaakt om April naar haar vader te brengen. En hoewel Riley niet naar het westen ging om naar aanwijzingen te zoeken, was er wel iets wat ze moest doen.
“April, ik moet ergens naartoe,” zei ze. “Is het goed als je hier alleen blijft?”
“Natuurlijk,” zei April. Toen vroeg ze met een oprechte verdrietige stem: “Mam, kun je me in elk geval vertellen waar je naartoe gaat?”
“Ik ga naar een begrafenis.”
Hoofdstuk 26
Riley arriveerde bij het uitvaartcentrum in Georgetown vlak voordat de dienst van Marie zou beginnen. Ze haatte begrafenissen. Ze vond het nog erger dan bij een plaats delict aankomen waar een zojuist vermoord lichaam lag. Begrafenissen kwamen altijd op een of andere verschrikkelijke manier harder bij haar binnen. Maar Riley had nog steeds het gevoel dat ze Marie iets verschuldigd was, hoewel ze niet zeker wist wat.
Het uitvaartcentrum had een gevel van prefab stenen panelen en witte zuilen aan de voorzijde van de portiek. Ze ging een gestoffeerde ontvangstruimte met airco binnen die naar een gang leidde met behang in zachte pastelkleuren, bedoeld om noch gedeprimeerd noch vrolijk te zijn. Het had een averechts effect op Riley; haar gevoel van wanhoop werd erger. Ze vroeg zich af waarom uitvaartcentra niet meer de trieste en ongezellige plekken konden zijn die ze behoorden te zijn, zoals mausolea of mortuaria, zonder al deze pretentieuze opsmuk.
Ze kwam langs een paar kamers, sommige met doodskisten en bezoekers, andere leeg, totdat ze aankwam bij de ruimte waar de dienst van Marie gehouden zou worden. Aan het einde van de kamer zag ze de open kist, gemaakt van gepolijst hout met aan de zijkanten langwerpige koperen handvatten. Er waren misschien vijfentwintig mensen. Veel van hen zaten, sommigen liepen fluisterend rond. In de kamer klonk zachte orgelmuziek. Een korte rij bezoekers passeerde de kist en keken er even in.
Ze ging in de rij staan en ineens stond ze naast de kist, neerkijkend op Marie. Hoewel Riley zich er mentaal op had voorbereid, schrok ze ervan. Het gezicht van Marie was onnatuurlijk passief en sereen, niet verdraaid en gekweld, zoals eruit had gezien toen ze aan die lamp hing. Dit gezicht was niet gespannen en angstig, zoals het was toen ze nog persoonlijk met elkaar spraken. Het leek verkeerd. Eigenlijk leek het erger dan verkeerd.
Ze liep snel langs de kist en zag een wat ouder echtpaar vooraan zitten. Ze nam aan dat het de ouders van Marie waren. Ze werden vergezeld door een man en vrouw van ongeveer Rileys leeftijd. Dat zouden dan wel de broer en zus van Marie zijn. Riley dook in haar herinneringen van gesprekken met Marie terug en herinnerde zich dat ze Trevor en Shannon heetten. Ze had geen idee wat de namen van haar ouders waren.
Riley overwoog om te stoppen en de familie haar medeleven te betuigen. Maar hoe kon ze zichzelf voorstellen? Als de vrouw die Marie uit gevangenschap had gered, alleen om later haar levenloze lichaam te vinden? Nee, ze was beslist de laatste persoon die zij nu wilden zien. Het was het beste om hen in vrede te laten rouwen.
Terwijl ze naar de achterkant van de ruimte liep, besefte Riley zich dat ze hier niemand herkende. Dat was raar en verschrikkelijk triest. Na al die talloze uren van videochats en hun persoonlijke gesprekken hadden ze geen enkele vriend gemeen.
Maar ze hadden wel één vreselijke vijand gemeen: de psychopaat die hen beiden vastgehouden had. Was hij hier vandaag? Riley wist dat moordenaars geregeld begrafenissen en graven van hun slachtoffers bezochten. Diep vanbinnen, hoezeer ze het ook aan Marie verschuldigd was, moest ze toegeven dat dit de echte reden was dat ze vandaag hierheen was gekomen. Om Peterson te vinden. Het was ook daarom dat ze een verborgen wapen droeg; haar persoonlijke Glock die ze normaal in een kistje in de kofferbak van haar auto bewaarde.
Terwijl ze naar de achterkant van de ruimte liep, scande ze de gezichten van de mensen die al zaten. Ze had een glimp van het gezicht van Peterson in de gloed van zijn gasbrander gezien en ze had foto’s van hem gezien. Maar ze had hem nooit goed kunnen bekijken. Zou ze hem herkennen?
Haar hart bonkte toen ze wantrouwend alle gezichten bekeek. Ze zocht in iedereen naar een moordenaar. Ze werden al snel een waas van gezichten vol smart die haar verward aanstaarden.
Zonder voor de hand liggende verdachten te zien, ging Riley in de stoel bij het gangpad in de achterste rij zitten, afgezonderd van de rest, waar ze iedereen kon zien die binnenkwam of wegging.
Een jonge dominee ging op een verhoging staan. Riley wist dat Marie niet religieus was, dus de dominee moest een idee van haar familie zijn. De laatste mensen gingen zitten en iedereen werd stil.
Met een halfluide en behoorlijk professioneel klinkende stem begon de dominee met vertrouwde woorden. “Al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want gij zijt bij mij; uw stok en uw staf beschermen mij.” De dominee wachtte even. In de korte stilte echode een enkel zin door Rileys hoofd...
Ik vrees geen kwaad.
Op een of andere manier kwam dit enorm ongepast over. Wat betekende het trouwens om ‘geen kwaad te vrezen’? Hoe kon dat in hemelsnaam een goed idee zijn? Als Marie maanden geleden banger geweest was, waakzamer, misschien was ze dan helemaal niet in handen van Peterson gevallen.
Dit was absoluut een tijd om bevreesd voor kwaad te zijn. Er liep genoeg kwaad rond.
De dominee begon weer te spreken. “Mijn vrienden, we zijn hier bij elkaar om te rouwen om het verlies en om het leven te vieren van Marie Sayles, dochter, zuster, vriendin en collega...” Toen begon de dominee met een standaardtekst over verlies, vriendschap en familie. Hoewel hij het ‘overlijden’ van Marie als ‘voortijdig’ omschreef, zei hij niets over het geweld en de angst die haar tijdens de laatste weken van haar leven hadden achtervolgd.
Riley sloot zich snel van zijn preek af. En ze dacht aan de woorden in het zelfmoordbriefje van Marie.
Dit is de enige manier.
Riley voelde een diep schuldgevoel in zich opwellen, zo hevig dat ze bijna niet kon ademen. Ze wilde naar de voorkant van de ruimte rennen, de dominee opzijduwen en aan deze mensen bekennen dat het allemaal, allemaal haar schuld was. Zij had Marie in de steek gelaten. Zij had iedereen die van Marie hield in de steek gelaten. Zij had zichzelf in de steek gelaten.
Riley vocht tegen de drang om te biechten, maar haar ongemak kreeg een wrede helderheid. Eerst waren er de bakstenen van het uitvaartcentrum, gekke witte zuilen en pastelkleurig behang. Toen was er het gezicht van Marie, zo onnatuurlijk en kleurloos in de kist. En nu was hier de prediker, gebarend en pratend als een of ander stuk speelgoed, een miniatuurrobot en de gemeenschap van kleine hoofden dobberden terwijl hij tegen hen sprak.
Het is net een poppenhuis, bedacht Riley opeens. En Marie was in de kist gelegd; geen echt lichaam, maar een neplichaam, op een nepbegrafenis.
Riley werd overspoeld door afgrijzen. De twee moordenaars – Peterson en degene die Cindy MacKinnon en de anderen vermoord had – smolten samen in haar hoofd. Het maakte niet uit dat de koppeling compleet ongegrond en irrationeel was. Ze kon ze niet ontwarren. Ze werden één voor haar.
Het leek alsof deze goed uitgevoerde uitvaart het laatste onderdeel was van het monster. Alsof het een aankondiging was dat er nog veel meer slachtoffers en veel meer begrafenissen zouden volgen.
Terwijl ze daar zat, zag Riley vanuit haar ooghoeken iemand stilletjes de dienst binnenkomen die op de andere hoek van de laatste rij ging zitten. Ze draaide haar hoofd een klein beetje om te zien wie er midden in de dienst binnenkwam en ze zag een man die informeel gekleed was, een honkbalpet ver over zijn hoofd had getrokken waarmee hij zijn ogen bedekte. Haar hart ging sneller kloppen. Hij zag er groot en sterk genoeg uit om haar te overmeesteren als hij haar te pakken zou krijgen. Zijn gezicht was hard, zijn kaken strak, en ze vond dat hij er schuldig uitzag. Kon hij de moordenaar zijn die ze zocht?
Riley besefte dat ze bijna zat te hyperventileren. Ze ademde langzamer tot haar hoofd weer helderder werd. Ze moest zichzelf onder controle houden om niet overeind te springen en de laatkomer te arresteren. De dienst kwam duidelijk tot een einde en ze kon hem niet onderbreken en de herinnering aan Marie beledigen. Ze moest wachten. Maar stel dat hij het niet was?
Maar toen, tot haar verrassing, stond hij plotseling op en verliet de ruimte. Had hij haar gezien?
Riley sprong op en liep achter hem aan. Ze voelde dat hoofden zich draaien door haar plotselinge vertrek, maar dat maakte nu niets uit.
Ze draafde door de gang van het uitvaartcentrum naar de ingang en toen ze de voordeur opengooide, zag ze dat de man snel over de stoep wegliep. Ze trok haar pistool en ging achter hem aan. “FBI!” riep ze. “Stop!”
De man draaide rond om haar aan te kijken.
“FBI!” herhaalde ze en ze voelde zich weer naakt zonder haar penning. “Hou je handen waar ik ze kan zien.”
De man keek haar volledig overdonderd aan.
“Legitimatie!” blafte ze.
Zijn handen trilden, van angst of van verontwaardiging, Riley wist niet zeker welke van de twee. Hij pakte een portemonnee met rijbewijs en toen ze het bekeek, zag ze dat het hem als een inwoner van Washington identificeerde.
“Hier is mijn legitimatie,” zei hij. “Waar is die van u?”
Rileys vastberadenheid slipte weg. Had ze het gezicht van deze man ook eerder gezien? Ze wist het niet zeker.
“Ik ben een advocaat,” zei de man, nog steeds erg geschrokken. “En ik ken mijn rechten. U kunt maar beter een goede reden hebben om zomaar een pistool op mij te richten. Midden op straat.”
“Ik ben agent Riley Paige,” zei ze. “Ik moet weten waarom u bij die begrafenis aanwezig was.”
De man bekeek haar beter. “Riley Paige?” vroeg hij. “De agent die haar gered heeft?”
Riley knikte. Het gezicht van de man betrok ineens van wanhoop. “Marie was een vriendin,” zei hij. “We waren maanden geleden nog heel hecht. En toen overkwam haar die afschuwelijke gebeurtenis en...” De man slikte een snik weg. “Ik heb het contact met haar verloren. Het was mijn schuld. Ze was een goede vriendin en ik heb het laten verwateren. En nu krijg ik nooit meer een kans om...” De man schudde zijn hoofd. “Ik zou willen dat ik terug kon gaan en alles anders doen. Ik voel me er gewoon zo slecht over. Ik kon niet eens de begrafenis uitzitten. Ik moest weg.”
Deze man voelde zich schuldig, besefte Riley, en gekwetst. Om redenen erg gelijk aan die van haar. “Het spijt me,” zei Riley zachtjes, leeg, en ze liet haar pistool zakken. “Het spijt me echt. Ik zal de klootzak die haar dit heeft aangedaan vinden.”
Terwijl ze zich omdraaide om weg te lopen, hoorde ze hem met een verbouwereerde stem roepen. “Ik dacht dat hij al dood was?”
Riley antwoordde niet. Ze liet de diepbedroefde man op de stoep staan.
En terwijl ze wegliep, wist ze precies waar ze naartoe moest. Naar een plek waarvan niemand op aarde, behalve Marie, kon begrijpen waarom.
*
Riley reed door de straten van de stad. De stijlvolle huizen van Georgetown gingen over in een bouwvallige buurt die ooit een welvarend industrieel gebied was geweest. Veel gebouwen en winkels waren verlaten en de lokale inwoners waren arm. Hoe verder ze reed, hoe erger het werd.
Uiteindelijk parkeerde ze bij een huizenblok dat alleen maar uit een onbewoonbaar verklaarde rij woningen bestond. Ze stapte uit de auto en vond al snel waar ze naar zocht.
Aan de rand van een breed, kaal stuk grond stonden twee lege woningen. Nog niet zo lang geleden hadden hier drie verlaten huizen gestaan. Peterson had het middelste huis gekraakt en als zijn geheime schuilplaats gebruikt. Het was de perfecte plek voor hem, ver bij de bewoning vandaan, zodat niemand het geschreeuw van onder het huis kon horen.
Nu was alles hier met de grond gelijk gemaakt. Al het bewijs was weggeruimd en er begon weer gras te groeien. Riley begon zich te visualiseren hoe het eruit had gezien toen de huizen er nog stonden. Dat was niet gemakkelijk. Toen de huizen er nog stonden was ze er maar één keer geweest. En toen was het nacht.
Toen ze de open plek op liep, kwamen de herinneringen bij haar terug...
Riley volgde hem al de hele dag, en ook de nacht. Bill was voor een ander spoedgeval weggeroepen en Riley had dom genoeg besloten om de man hier in haar eentje naartoe te volgen.
Ze keek hoe hij het vervallen, kleine huis met dichtgetimmerde ramen binnenging. Toen, een paar tellen later, ging hij weer weg. Hij was te voet en ze wist niet waar hij heen ging.
Ze dacht even na of ze om versterking zou vragen. Ze besloot van niet. De man was weggegaan en als het slachtoffer echt in dat huis was, kon ze haar niet nog een minuut langer alleen en in kwelling laten. Ze liep naar de veranda en wurmde zich tussen de planken die maar gedeeltelijk de ingang blokkeerden door.
Ze knipte haar zaklantaarn aan. De lichtbundel weerkaatste tegen minstens een stuk of tien gasbranders aan. Dat was geen verrassing. Zij en Bill wisten dat de verdachte geobsedeerd was door vuur.
Toen hoorde ze gekras van onder de vloer vandaan komen, gevolgd door een zwak gejammer...
Riley onderbrak de stroom aan herinneringen. Ze keek om zich heen. Ze voelde zich zeker – angstaanjagend zeker – dat ze nu op de exacte plek stond die ze zowel vreesde als zocht. Hier waren zij en Marie gekooid geweest in die donkere en smerige kruipruimte.
De rest van het verhaal zat nog steeds vers in haar hoofd. Riley was door Peterson gevangengenomen toen ze Marie had bevrijd. Marie had een paar kilometer in een complete staat van shock weten weg te strompelen. Tegen de tijd dat ze werd gevonden, had ze geen idee waar ze gevangen was gehouden. Riley was alleen in het donker achtergelaten om zelf een weg naar buiten te vinden.
Na wat een eeuwigdurende nachtmerrie had geleken, waarin ze herhaaldelijk door de gasbrander van Peterson was gemarteld, was Riley ontsnapt. Daarna had ze Peterson bijna bewusteloos geslagen. Iedere klap gaf haar een geweldig gevoel van rechtvaardiging. Misschien was het daardoor, die kleine overwinning, dacht ze, dat zij beter dan Marie was hersteld.
Toen, krankzinnig en gek geworden van angst en uitputting, had Riley alle gastanks opengedraaid. Terwijl ze het huis ontvluchtte, had ze een aangestoken lucifer naar binnen gegooid. De explosie had haar de straat op gesmeten. Iedereen was verbaasd dat ze het overleefd had.
Nu, twee maanden na die explosie, stond Riley naar haar grimmige arbeid te kijken: een open plek waar niemand woonde, en waar waarschijnlijk voorlopig niemand kón wonen. Het leek op een perfecte verbeelding van wat er van haar leven geworden was. Op een of andere manier leek het op het einde van de weg; voor haar tenminste.
Ze werd door een misselijkmakend gevoel van duizeligheid overvallen. Ze stond nog steeds op dat grasveldje en ze had het gevoel dat ze viel, viel, viel. Ze tuimelde recht in de gapende afgrond voor haar neus. Zelfs in het daglicht leek de wereld verschrikkelijk donker, zelfs donkerder dan het in die kooi in de kruipruimte was geweest. Er leek geen bodem in de afgrond te zijn en geen eind aan haar val.
Riley dacht weer aan de inschatting van Betty Richter, van de kans dat Peterson gedood was.
Ik zou zeggen negenennegentig procent.
Maar die zeurende één procent maakte op een of andere manier die andere negenennegentig betekenisloos en belachelijk. En trouwens, zelfs als Peterson inderdaad dood was, wat zou dat uitmaken? Riley dacht aan de afschuwelijke woorden door de telefoon van Marie op de dag van haar zelfmoord.
Misschien is hij net als een geest, Riley. Misschien is dat gebeurd toen je hem opblies. Je hebt zijn lichaam gedood, maar niet zijn kwaadaardigheid.
Ja, dat was het. Ze had haar hele leven een verloren gevecht gevochten. Tenslotte achtervolgde kwaadaardigheid de wereld, net zoals het deze plek achtervolgde waar zij en Marie zo afschuwelijk hadden geleden. Het was een les die ze als klein meisje had moeten leren, toen ze de moord op haar moeder niet had kunnen voorkomen. De les kwam als een mokerslag bij haar binnen door de zelfmoord van Marie. Het had geen nut om haar te redden. Het had geen zin om iemand te redden, zelfs niet zichelf. Uiteindelijk zou het kwaad overheersen. Het was zoals Marie haar door de telefoon gezegd had.
Je kunt een geest niet verslaan. Geef het op, Riley.
En Marie, die zoveel dapperder was geweest dan Riley, had eindelijk het heft in eigen handen genomen. Ze had haar keuze in vijf simpele woorden uitgelegd.
Dit is de enige manier.
Maar dat was geen moed, om je eigen leven te nemen. Dat was lafheid.
Door de duisternis van Riley klonk een stem.
“Alles in orde, mevrouw?”
Riley keek op. “Wat?”
Toen, langzaam, realiseerde ze zich dat ze op haar knieën op een leeg perceel zat. De tranen stroomden langs haar gezicht.
“Moet ik iemand voor u bellen?” vroeg de stem. Riley zag dat er een vrouw op de stoep stil was blijven staan, een oudere vrouw in sjofele kleren, maar met een bezorgde blik op haar gezicht.
Riley kreeg haar gesnik onder controle en ging staan. De vrouw schuifelde weg. Riley stond daar maar, als verdoofd. Als ze geen einde kon maken aan haar eigen afgrijzen, wist ze een manier om zichzelf ertegen te verdoven. Het was niet dapper en het was niet eerbaar, maar Riley was voorbij het punt dat het haar iets kon schelen. Ze kwam er niet langer tegen in opstand. Ze stapte in haar auto en reed naar huis.
Hoofdstuk 27
Met trillende handen pakte Riley de fles wodka die ze in een keukenkastje bewaarde, de fles die ze beloofd had nooit meer aan te raken. Ze draaide de dop eraf en probeerde het stilletjes in een glas te schenken, zodat April het niet zou horen. Omdat het zoveel op water leek, hoopte ze dat ze het openlijk kon drinken zonder te hoeven liegen. Ze wilde niet liegen. Maar de fles klokte indiscreet.
“Wat ben je aan het doen, mam?” vroeg April achter haar bij de keukentafel.
“Niets,” antwoordde Riley.
Ze hoorde April een beetje kreunen. Ze merkte dat haar dochter wist waar ze mee bezig was. Maar ze kon de wodka niet in de fles terugschenken. Riley wilde het weggooien, dat wilde ze echt. Het laatste dat ze wilde was drinken waar April bij was. Maar ze had zich nog nooit zo down en zo overstuur gevoeld. Ze had het gevoel alsof de wereld tegen haar samenspande. En ze had echt een drankje nodig.
Riley zette de fles terug in het kastje, liep naar de tafel en ging met het glas in haar handen zitten. Ze nam een grote slok en het brandde op een prettige manier in haar keel.
April staarde haar even aan. “Dat is wodka, toch, mam?” vroeg ze.
Riley zei niets, en het schuldgevoel werd groter. Verdiende April dit? Riley had haar de hele dag alleen thuis gelaten, zo nu en dan gebeld om te vragen hoe het met haar was en het meisje had zich fantastisch verantwoordelijk gedragen. Ze had geen problemen veroorzaakt. Nu was Riley degene die zich stiekem en roekeloos gedroeg.
“Je was boos op mij omdat ik wiet rookte,” zei April.
Riley zei nog steeds niets.
“Dit is het moment waarop jij dan tegen me zegt dat dit anders is,” zei April.
“Het ís anders,” zei Riley vermoeid.
April keek woest. “Hoezo?”
Riley zuchtte, ze wist dat haar dochter gelijk had en ze schaamde zich diep. “Wiet is illegaal,” zei ze. “Dit niet. En...”
“En jij bent volwassen en ik een kind, toch?”
Riley antwoordde niet. Natuurlijk was dat precies wat ze wilde zeggen. En natuurlijk was het hypocriet en fout. “Ik wil geen ruzie,” zei Riley.
“Ga je nu echt weer op deze manier beginnen?” zei April. “Je dronk zoveel toen je al die problemen meemaakte, en je hebt mij nooit verteld waar het over ging.”
Riley voelde haar kaak verstrakken. Was het vanwege woede? Waarom moest ze in hemelsnaam boos op zijn op April, en juist nu? “Er zijn een aantal dingen die ik je gewoon niet kan vertellen,” zei Riley.
April rolde met haar ogen. “Jezus mam, waarom niet? Ik bedoel, ik zal óóit volwassen genoeg zijn om de verschrikkelijke waarheid over wat je doet te weten te komen. Het kan niet erger zijn dan wat ik me voorstel. Geloof me, ik kan me veel voorstellen.” April stond op en stampte naar het kastje. Ze pakte de fles wodka en schonk ook een glas in.
“Doe dat alsjeblieft niet, April,” zei Riley zwakjes.
“Hoe denk je mij te kunnen tegenhouden?”
Riley stond op en pakte rustig de fles van April af. Toen ging ze weer zitten en schonk de inhoud van Aprils glas in haar eigen glas. “Eet gewoon je eten op, oké?” zei Riley.
April was nu in tranen. “Mam, ik wou dat je jezelf nu kon zien,” zei ze. “Misschien begrijp je dan hoeveel verdriet het me doet om jou zo te zien. En hoeveel verdriet het me doet dat je me nooit iets verteld. Het doet echt veel pijn.”
Riley probeerde te praten, maar ze kon het niet.
“Praat met iemand, mam,” zei April en ze begon te huilen. “Als het dan niet met mij is, dan met iemand anders. Er moet íémand zijn die je kunt vertrouwen.”
April vluchtte naar haar kamer en sloeg de deur dicht.
Riley begroef haar gezicht in haar handen. Waarom faalde ze iedere keer weer zo erg met April? Waarom kon ze de onaantrekkelijk gedeelten van haar leven niet van haar dochter gescheiden houden?
Haar hele lichaam schokte van het gehuil. Haar wereld was compleet stuurloos geraakt en ze kon geen enkele samenhangende gedachte meer formuleren.
Ze bleef zitten tot haar tranen opdroogden. Ze nam de fles en het glas, liep naar de woonkamer en ging op de bank zitten. Ze zette de televisie aan en keek naar de eerste de beste zender die ze zag. Ze had geen idee welke film of serie op stond en het kon haar niets schelen. Ze zat daar maar gewoon leeg naar de beelden te staren en liet de betekenisloze stemmen over zich heen gaan.
Maar ze kon de beelden die door haar hoofd maalden niet tegenhouden. Ze zag de gezichten van de vrouwen die vermoord waren. Ze zag de verblindende vlam van Petersons gasbrander op haar afkomen. En ze zag het dode gezicht van Marie voor zich; zoals het was toen Riley haar dood gevonden had en toen ze zo kunstmatig in de kist opgebaard had gelegen.
Langs haar zenuwen kwam een nieuwe emotie omhoog kruipen, een emotie die ze boven alles vreesde. Het was angst.
Ze was doodsbang voor Peterson en ze kon zijn wraakzuchtige aanwezigheid overal om zich heen voelen. Het maakte niet uit of hij nog leefde of dood was. Hij had Maries leven genomen en Riley kon het gevoel dat zij zijn volgende doelwit was niet van zich afschudden.
En ze was misschien zelfs nog banger voor de afgrond waar ze nu in viel. Stonden die twee dingen echt los van elkaar? Had Peterson niet deze afgrond gecreëerd? Ze wist dat dit niet de Riley was die ze kende. Had PTSS ooit een einde?
Riley verloor alle gevoel voor tijd. Haar hele lichaam gonsde en deed pijn door al haar angsten. Ze dronk gestaag, maar de wodka verdoofde haar totaal niet.
Uiteindelijk ging ze naar de badkamer en rommelde in het medicijnkastje totdat ze vond wat ze zocht. Eindelijk had ze het in haar trillende handen: haar voorgeschreven kalmeringsmiddelen. De bedoeling was dat ze één tablet voor het slapengaan zou nemen. Ze mocht ze nooit met alcohol combineren.
Met trillende handen nam ze er twee.
Riley ging terug naar de bank in de woonkamer en staarde weer naar de televisie, wachtend op het effect van het medicijn. Maar het werkte niet.
Paniek kreeg haar in een ijzige greep te pakken.
De kamer leek nu te draaien en ze werd misselijk. Ze sloot haar ogen en rekte zich op de bank uit. De duizeligheid verdween een beetje, maar de duisternis achter haar oogleden was ondoordringbaar.
Hoeveel erger kan het nog worden? vroeg ze zich af.
Ze wist meteen dat dat een stomme vraag was. Alles werd alleen maar erger en erger en erger voor haar. Het zou nooit beter worden. De afgrond was een bodemloze diepte. Het enige wat ze kon doen was zich aan de val overgeven en toegeven aan de koude wanhoop.
De pikzwarte duisternis van dronkenschap vouwde zich om haar heen. Ze verloor het bewustzijn en begon al snel te dromen.
Weer sneed de witte vlam van de gasbrander door de duisternis. Ze hoorde de stem van iemand. “Kom op. volg me.”
Het was niet de stem van Peterson. Maar het was wel een bekende stem... heel erg bekend. Kwam iemand haar redden? Ze ging staan en volgde de stem, wie het ook was die de gasbrander droeg.
Maar tot haar afschuw liet de brander het licht op het ene lichaam na het andere vallen: eerst Margaret Geraty, toen Eileen Rogers, toen Reba Frye, toen Cindy MacKinnon... Allemaal naakt en met hun benen gespreid. Ten slotte viel het licht op het lichaam van Marie, midden in de lucht hangend, haar gezicht afschuwelijk verwrongen.
Riley hoorde de stem weer. “Meisje, je hebt het behoorlijk verprutst.”
Riley draaide zich om en keek. In de sissend hete gloed zag ze wie de gasbrander vasthield.
Het was niet Peterson. Het was haar vader. Hij droeg het gala-uniform van een kolonel van de mariniers. Dat was raar. Hij was al jaren gepensioneerd. En ze had hem al ruim twee jaar niet gezien of gesproken.
“Ik heb heel wat rotzooi in ’Nam gezien,” zei hij en hij schudde zijn hoofd. “Maar hier word ik echt naar van. Ja, je hebt het totaal verprutst, Riley. Natuurlijk heb ik al lang geleden geleerd niets van jou te verwachten.”
Hij zwaaide met de gasbrander, zodat er nog één laatste lichaam te zien was. Het was haar moeder, dood en bloedend van de schotwond.
“Je had haar net zo goed zelf kunnen neerschieten, met alles wat je haar hebt aangedaan,” zei haar vader.
“Ik was maar een klein meisje, papa,” jammerde Riley.
“Ik wil jouw verdomde smoesjes niet horen,” blafte haar vader. “Je hebt nog nooit iemand een moment van plezier of geluk gebracht, weet je dat? Je hebt iemand nog nooit iets goed gedaan. Zelfs jezelf niet.”
Hij draaide aan de knop van de gasbrander. De vlam ging uit. Riley zat weer in het pikkedonker.
Riley opende haar ogen. Het was nacht en het enige licht in de woonkamer kwam van de televisie. Ze wist zich haar droom nog levendig te herinneren. De woorden van haar vader klonken in haar oren na.
Je hebt nog nooit iemand een moment van plezier of geluk gebracht. Zelfs jezelf niet.
Haar hoofd was mistig en ze kon niet helder denken. Misschien kon ze niemand enig plezier of geluk geven. Misschien zat er simpelweg geen liefde in haar. Misschien was ze niet tot liefhebben in staat.
Op het randje van wanhoop, zoekend naar een steun, dacht Riley aan de woorden van April.
Praat met iemand. Iemand die je kunt vertrouwen.
In haar dronken waas, niet helder nadenkend, toetste Riley bijna automatisch een nummer in op haar mobiel. Na een paar tellen hoorde ze de stem van Bill.
“Riley?” vroeg hij met een slaperige stem. “Weet je wel hoe laat het is?”
“Ik heb geen idee,” stamelde Riley met dikke tong.
Riley hoorde een vrouw half slaperig vragen: “Wie is dat, Bill?”
Bill zei tegen zijn vrouw: “Het spijt me, dit is belangrijk.”
Ze hoorde het geluid van de voetstappen van Bill en een deur dichtgaan. Ze vermoedde dat hij ergens heen ging zodat hij privé kon praten.
“Wat is er allemaal aan de hand?” vroeg hij.
“Ik weet het niet, Bill, maar...”
Riley zweeg even. Ze stond op het punt om dingen te zeggen waar ze spijt van zou krijgen, misschien wel voor altijd. Maar op een of andere manier kon ze zichzelf er niet van weerhouden.
“Bill, denk je dat je een tijdje weg kan gaan?”
Bill liet een grom van verwarring horen. “Waar heb je het over?”
Riley nam diep adem. Waar hád ze het over? Ze had moeite om haar gedachten bij elkaar te houden, maar ze wist dat ze Bill wilde zien. Het was een oerinstinct, een aandrang die ze niet onder controle kon houden.
Met het beetje besef dat er nog over was, wist ze dat ze ‘het spijt me’ zou moeten zeggen en zou moeten ophangen. Maar angst, eenzaamheid en radeloosheid namen het over en ze ging door.
“Ik bedoel...” ging ze met onduidelijke woorden verder, en ze probeerde logisch na te denken. “Alleen jij en ik. Wat tijd samen doorbrengen.”
Er was alleen maar stilde aan de lijn.
“Riley, het is midden in de nacht,” zei hij toen. “Hoe bedoel je, ‘tijd samen doorbrengen’?” zei hij met merkbaar groeiende ergernis.
“Ik bedoel...” begon ze aarzelend, en ze wilde stoppen, maar dat kon ze niet. “Ik bedoel... Ik denk aan je, Bill. En niet alleen op werk. Denk je ook niet aan mij?”
Riley voelde een verschrikkelijk gewicht op zich neerstorten zodra ze het gezegd had. Het was verkeerd en er was geen weg meer terug.
Bill zuchtte verbitterd. “Je bent dronken, Riley,” zei hij. “Ik ga je nergens ontmoeten en jij gaat nergens heen rijden. Ik heb een huwelijk dat ik probeer te redden en jij... Nou ja, jij hebt je eigen problemen. Raap jezelf bij elkaar. Probeer wat te slapen.”
Bill beëindigde het gesprek abrupt. Heel even leek de realiteit te vertragen. Toen werd Riley door een afschuwelijke helderheid gegrepen. “Wat heb ik gedaan?” jammerde ze hardop.
In slechts een paar seconden had ze een tien jaar durende professionele relatie weggegooid. Haar beste vriend. Haar enige partner. En waarschijnlijk de meest succesvolle relatie in haar leven.
Ze wist zeker dat de afgrond waar ze in was gevallen geen bodem had. Maar nu wist ze dat ze ernaast zat. Ze had de bodem geraakt en was te pletter geslagen. Maar ze viel nog steeds. Ze wist niet of ze ooit weer overeind kon komen.
Ze reikte naar de wodkafles op de salontafel; ze twijfelde of ze het laatste beetje van de inhoud zou opdrinken of zou weggooien. Maar haar oog-handcoördinatie was compleet verdwenen. Ze kon de fles niet eens vastpakken.
De kamer tolde om haar heen, er klonk een knap en toen werd alles zwart.
Hoofdstuk 28
Riley opende haar ogen, kneep ze samen en schermde haar gezicht met haar hand af. Ze had barstende hoofdpijn en haar mond was droog. Het ochtendlicht dat door het raam naar binnen viel was verblindend en pijnlijk. Het herinnerde haar angstig aan de witte vlam van de gasbrander van Peterson.
Ze hoorde de stem van April zeggen: “Ik doe het wel, mam.”
Er klonk een licht geratel en de schittering nam af. Ze opende haar ogen.
Ze zag dat April de jaloezieën net had dichtgedaan, wat het directe zonlicht buiten hield. Ze kwam naar de bank en ging zitten, naast waar Riley nog steeds lag. Ze pakte een beker koffie van tafel en gaf die aan haar. “Voorzichtig, het is heet,” zei April.
De kamer draaide. Riley ging langzaam zitten en pakte de beker aan. Ze hield hem voorzichtig vast en nam een kleine slok. Het was inderdaad heet. Het brandde zowel haar vingertoppen als haar tong. Maar ze kon het vasthouden en ze nam nog een slok. De pijn gaf haar tenminste het gevoel dat ze weer tot leven kwam.
April staarde voor zich uit. “Wil je wat ontbijt hebben?” vroeg ze toen met een verre, afwezige stem.
“Later misschien,” zei Riley. “Ik maak het wel klaar.”
April grijnsde een beetje droevig. Ze zag ongetwijfeld dat Riley niet in staat was om wat dan ook klaar te maken.
“Nee, ik doe het wel,” zei April. “Laat me gewoon weten wanneer je iets wilt eten.”
Ze vielen allebei stil. April bleef in de verte staren. Vernedering knaagde aan Riley. Ze herinnerde zich vaag het ongepaste telefoontje dat ze die nacht naar Bill gepleegd had, toen haar laatste gedachten voordat ze wegviel: die afschuwelijke wetenschap dat ze echt het dieptepunt bereikt had. En nu, om het nog erger te maken, was haar dochter getuige van haar ondergang.
Nog steeds op afstandelijke toon vroeg April: “Wat ga je vandaag doen?”
Het leek zowel een vreemde als een goede vraag. Het was tijd dat Riley plannen ging maken. Als dit het dieptepunt was, moest ze zichzelf eruit trekken.
Ze dacht aan haar droom, de woorden van haar vader, en toen realiseerde ze zich dat het tijd was om een aantal van haar demonen onder ogen te zien.
Haar vader. De meest duistere aanwezigheid in haar leven. Degene die altijd in haar onderbewustzijn rondhing. Van alle mensen was hij degene die ze moest zien. Of het nu een oerinstinct voor de liefde van een vader was, of haar drang om de duisternis van haar leven in de ogen te kijken, of een verlangen om de achtervolging in haar dromen van zich af te schudden: ze wist het niet. Maar de drang vrat aan haar.
“Ik denk dat ik naar opa ga,” zei ze.
“Opa?” vroeg April geschrokken. “Je hebt hem in jaren niet gezien. Waarom wil je hem zien? Ik denk dat hij me haat.”
“Dat denk ik niet,” zei Riley. “Hij heeft het altijd te druk gehad met mij haten.”
Er viel weer een stilte en Riley voelde dat haar dochter haar moed verzamelde.
“Ik moet je iets zeggen,” zei April. “Ik heb de rest van de wodka weggegooid. Er was niet veel meer over. Ik heb ook de fles whisky leeggegoten die je nog in het kastje had staan. Het spijt me. Ik weet dat niet mijn zaken zijn. Ik had het niet moeten doen.”
De tranen welden in Rileys ogen op. Dit was zeker het meest volwassen en verantwoordelijk ding wat April ooit gedaan had. “Nee, je moest het wel doen,” zei Riley. “Je hebt er goed aan gedaan. Dank je. Het spijt me, ik kon het zelf niet.”
Riley veegde een traan weg en verzamelde moed. “Ik denk dat het tijd is dat we echt gaan praten,” zei ze toen. “Ik denk dat het tijd is dat ik je vertel wat je wilde weten.” Ze zuchtte. “Maar het wordt geen pretje.”
April draaide zich eindelijk om en keek haar verwachtingsvol in de ogen. “Ik wil echt dat je het doet, mam,” zei ze.
Riley ademde lang en diep in. “Een paar maanden terug werkte ik aan een zaak,” zei ze. De opluchting stroomde door haar heen terwijl ze April over de zaak-Peterson begon te vertellen. Ze realiseerde zich dat ze dat veel eerder had moeten doen.
“Ik werd te fanatiek,” ging ze verder. “Ik was alleen en ik kwam in een situatie terecht en ik wilde niet wachten. Ik riep geen versterking op. Ik dacht dat ik het wel alleen kon afhandelen.”
April zei: “Dat doe je altijd. Je probeert altijd alles alleen te doen. Zelfs zonder mij. Zelfs zonder met mij te praten.”
“Je hebt gelijk.” Riley zette zich schrap. “Ik had Marie bevrijd.” Riley aarzelde en dook er toen vol in. Ze hoorde haar eigen stem trillen. “Ik werd gepakt,” ging ze verder. “Hij hield me in een kooi vast. Er was een gasbrander.” Ze begon te huilen, al haar opgekropte doodsangst kwam naar boven. Ze schaamde zich vreselijk, maar ze kon niet stoppen.
Tot haar verrassing voelde ze de geruststellende hand van April op haar schouder en ze hoorde April ook huilen. “Het geeft niet, mam,” zei ze.
“Ze konden me niet vinden,” vervolgde Riley tussen het gesnik door. “Ze wisten niet waar ze moesten zoeken. Dat was mijn schuld.”
“Mam, niets is jouw schuld,” zei April.
Riley veegde haar tranen weg en probeerde zichzelf onder controle te krijgen. “Uiteindelijk ontsnapte ik. Ik blies de hele boel op. Ze zeggen dat die man dood is. Dat hij me geen pijn meer kan doen.”
Er viel een stilte.
“En ís hij dood?” vroeg April.
Riley wilde zo wanhopig graag ja zeggen, haar dochter geruststellen. Maar in plaats daarvan hoorde ze zichzelf zeggen: “Dat weet ik niet.”
De stilte werd dikker.
“Mam,” zei April met een nieuwe toon in haar stem, een toon van vriendelijkheid, van medelijden, van kracht, een toon die Riley nog nooit gehoord had. “Je hebt iemands leven gered. Je zou heel trots op jezelf moeten zijn.”
Riley voelde een nieuwe vrees toen ze langzaam haar hoofd schudde.
“Wat?” vroeg April.
“Dat is waar ik gisteren was,” zei Riley. “Marie. Haar begrafenis.”
“Ze is dood!?” vroeg April ontzet.
Riley kon alleen maar knikken.
“Hoe dan?”
Riley aarzelde. Ze wilde het niet vertellen, maar ze had geen keus. Ze was April de hele waarheid verschuldigd. Ze was er klaar mee om dingen achter te houden. “Ze heeft zelfmoord gepleegd.”
Ze hoorde April scherp inademen. “O, mam,” zei ze huilend. “Wat verschrikkelijk.”
Ze huilden allebei een lange, lange tijd. Totdat ze uiteindelijk in een ontspannen stilte vervielen, allebei doodop.
Riley nam diep adem, leunde voorover en glimlachte naar April terwijl ze liefdevol het haar van haar natte wangen streek. “Je moet begrijpen dat er dingen zullen zijn die ik je niet kan vertellen,” zei Riley. “Omdat ik het aan niemand kan vertellen, of omdat het gewoon niet veilig voor je zal zijn, of misschien gewoon omdat ik vind dat je daar niet over moet nadenken. Ik moet leren hoe ik de moeder hier moet zijn.”
“Maar zoiets groots als dit...” zei April. “Je had het me moeten vertellen. Ten slotte ben je mijn moeder. Hoe kon ik nu weten wat je doorstaan had? Ik ben oud genoeg. Ik kan het begrijpen.”
Riley zuchtte. “Ik denk dat ik vond dat je genoeg aan je hoofd had. Helemaal met de scheiding van papa en mij.”
“De scheiding was niet zo zwaar als het feit dat jij niet met mij praatte,” bracht April daar tegenin. “Papa heeft me altijd genegeerd, behalve wanneer hij me bevelen gaf. Maar jij... Het was of je er plotseling niet meer was.”
Riley pakte Aprils hand en kneep er stevig in. “Het spijt me,” zei Riley. “Voor alles.”
April knikte. “Het spijt mij ook,” zei ze.
Ze omhelsden elkaar en toen Riley de tranen van April langs haar hals voelde lopen, beloofde ze om anders te worden. Ze beloofde om te veranderen. Zodra deze zaak achter haar lag, zou ze de moeder worden die ze altijd al had willen zijn.
Hoofdstuk 29
Riley reed met tegenzin naar het hart van haar vroegere jeugd. Ze wist niet wat ze hier verwachtte te vinden. Maar ze wist dat dit een cruciale opdracht was, voor haarzelf in elk geval. Ze zag op tegen het idee om haar vader te zien. Maar ze wist dat ze hem onder ogen moest komen.
Overal om haar heen waren de bergen van de Appalachen, ver in het zuiden van haar recentelijke onderzoeken. Op een bepaalde manier was de reis hiernaartoe verfrissend, en met de raampjes naar beneden begon ze zich beter te voelen. Ze was vergeten hoe mooi Shenandoah Valley was. Ze reed over rotsachtige bergpassen, met kabbelende beekjes erlangs.
Ze passeerde een typisch bergstadje: niet meer dan een handjevol gebouwen, een benzinepomp, een levensmiddelenwinkel, een kerk, een paar huizen, een restaurant. Ze dacht aan hoe ze haar vroegere jeugd in een stadje zoals dit had doorgebracht.
Ze herinnerde zich ook hoe verdrietig ze was geweest toen ze naar Lanton waren verhuisd. Haar moeder had gezegd dat het een universiteitsstad was die veel meer te bieden had. Dat had de verwachtingen over het leven die Riley had opnieuw ingesteld, toen ze nog erg jong was. Zou alles beter zijn gegaan als ze de mogelijkheid had gehad om haar hele leven in deze eenvoudigere en onschuldigere wereld door te brengen? Een wereld waar haar moeder niet in het openbaar neergeschoten zou worden?
Het stadje verdween achter haar door de vele bochten van de bergwegen. Na een paar kilometer sloeg Riley op een kronkelige zandweg af.
Na niet al te lange tijd kwam ze bij de hut aan die haar vader gekocht had nadat hij met pensioen was gegaan. Een beschadigd oud voertuig stond dichtbij geparkeerd. Ze was hier ruim twee jaar niet meer geweest, maar ze kende de plek goed.
Ze parkeerde en stapte uit. Terwijl ze naar de hut liep, ademde ze de schone boslucht in. Het was een schitterende, zonnige dag en op deze hoogte was de temperatuur fris en aangenaam. Ze koesterde de fantastische stilte die alleen maar door vogelgezang en het geruis van bladeren verstoord werd.
Ze liep naar de deur, langs de boomstronk waar haar vader zijn brandhout hakte. Er lag een stapel hout bij, zijn enige bron van warmte in koud weer. Hij leefde ook zonder elektriciteit, maar er werd bronwater de hut in gepompt.
Riley wist dat dit simpele leven een keuze was en geen kwestie van armoede. Met zijn uitstekende pensioen had hij kunnen wonen waar hij maar wilde. Maar hij had voor deze plek gekozen, en Riley kon het hem niet kwalijk nemen. Misschien zou ze op een dag hetzelfde doen. Nu ze haar penning kwijtgeraakt was, werd een goed pensioen natuurlijk wel minder waarschijnlijk.
Ze duwde tegen de deur, die makkelijk openging. In dit gebied was er weinig kans op inbrekers. Ze liep naar binnen en keek om zich heen. De sobere maar comfortabele kamer was verduisterd, met hier en daar een aantal gaslampen die niet aan waren. De grenen lambrisering straalde warmte uit en verspreidde een aangename houten geur.
Er was niets veranderd sinds ze hier voor het laatst geweest was. Er waren nog steeds geen opgezette hertenkoppen of enige andere tekenen van wilde dieren. Haar vader had behoorlijk wat dieren gedood, maar puur voor eten en kleding.
De stilte werd door een geweerschot van buiten verbroken. Ze wist dat het niet het hertenseizoen was. Hij schoot waarschijnlijk op kleiner wild; eekhoorns, kraaien of marmotten. Ze liep de hut uit en wandelde de heuvel op, langs het rookhuis waar hij zijn vlees opsloeg, en volgde toen een spoor het bos in.
Ze passeerde de overdekte put waar hij zijn water vandaan haalde. Ze kwam bij de rand van wat een oude appelboomgaard leek aan. Klein bobbelig fruit hing aan de takken.
“Papa!” riep ze.
Er kwam geen antwoord. Ze liep verder de overgroeide boomgaard in. Al snel zag ze haar vader staan; een lange, slungelige man met een jagerspet en een rood vest die een geweer vasthield. Aan zijn voeten lagen drie dode eekhoorns.
Hij keerde zijn doorgroefde, harde, verweerde gezicht naar haar toe en zag er niet al te verrast uit om haar te zien. En niet al te blij.
“Je moet hier niet zonder rood vest lopen, meisje,” gromde hij. “Gelukkig heb ik je niet doodgeschoten.”
Riley antwoordde niet.
“Nou, nu is er hier niets meer te schieten,” zei hij geïrriteerd en hij ontlaadde zijn geweer. “Je hebt ze allemaal weggejaagd, met je geschreeuw en gestamp door het struikgewas. Maar ik heb tenminste eekhoorns voor het avondeten.”
Hij begon bergafwaarts naar zijn hut te lopen. Riley liep achter hem aan en kon nauwelijks zijn lange, snelle passen bijhouden. Na jaren pensioen had hij nog steeds zijn oude militaire manier van bewegen, zijn hele lichaam gespannen als een enorme stalen veer.
Toen ze bij de hut aankwamen, nodigde hij haar niet uit om mee naar binnen te gaan. Dat verwachtte ze ook niet van hem. In plaats daarvan gooide hij de eekhoorns in een mand bij de deur, liep naar de stronk bij de houtstapel en ging daar zitten. Hij zette zijn pet af. Zijn grijze haren waren nog steeds kortgeknipt, zoals toen hij nog bij de mariniers had gezeten. Hij keek niet naar Riley.
Omdat ze nergens anders kon zitten, plofte Riley op de trap neer. “Je hut ziet er mooi uit vanbinnen,” zei ze en ze probeerde iets te vinden om over te praten. “Ik zie dat je nog steeds geen trofeeën ophangt.”
“Ja, nou ja,” zei hij met een grijns. “Ik heb ook nooit trofeeën meegenomen toen ik in ’Nam was. Ik ben niet van plan er nu mee te beginnen.”
Riley knikte. Ze had deze opmerking vaak gehoord, altijd met zijn typische verbeten humor.
“Wat kom je hier doen?” vroeg haar vader.
Riley dacht na. Wat had ze dan van deze harde man verwacht, die totaal niet in staat was tot de meest basale genegenheid?
“Ik heb wat problemen, papa,” zei ze.
“Waarmee?”
Riley schudde haar hoofd en glimlachte verdrietig. “Ik weet niet waar ik moet beginnen,” zei ze.
Hij spoog op de grond. “Het was een verdomd stomme actie om je door die psychopaat te laten pakken,” zei hij.
Riley was verbaasd. Hoe wist hij dat? Ze had al een jaar geen contact met hem. “Ik dacht dat je helemaal afgesloten van de bewoonde wereld leefde,” zei ze.
“Ik ga zo nu en dan naar de stad,” zei haar vader. “Ik hoor dingen.”
Ze zei bijna dat haar ‘verdomd stomme actie’ iemand het leven had gered. Maar ze bedacht zich snel: dat was helemaal niet waar, niet op de lange termijn.
Maar toch vond Riley het interessant dat hij ervan afwist. Hij had zowaar moeite gedaan om uit te zoeken wat er met haar gebeurd was. Wat zou hij nog meer van haar leven weten?
Waarschijnlijk niet veel, dacht ze. Of in elk geval niets wat ik volgens zijn maatstaven goed gedaan heb.
“Dus je bent ingestort na dat hele gedoe met die moordenaar?” vroeg hij.
Riley vloog op bij die vraag. “Als je bedoelt of ik aan PTSS lijd, ja, dat klopt.”
“PTSS,” herhaalde hij met een cynisch gegrinnik. “Ik kan niet eens onthouden wat die verdomde letters betekenen. Gewoon een chique manier om te zeggen dat je zwak bent, wat mij betreft. Ik heb nog nooit aan PTSS geleden, niet toen ik van de oorlog thuiskwam, niet na alles wat ik gezien en gedaan heb en wat mij is aangedaan. Ik begrijp niet hoe iemand ermee wegkomt om dat als excuus te gebruiken.”
Hij zweeg en keek voor zich uit alsof ze er niet was. Riley had al gedacht dat dit bezoekje niet goed zou uitpakken. Ze kon het net zo goed een beetje hebben over wat er in haar leven gebeurde. Hij zou er niets bemoedigends over te zeggen hebben, maar ze zouden tenminste een gesprek hebben.
“Ik heb moeite met een zaak, papa,” zei ze. “Het is een seriemoordenaar. Hij martelt vrouwen, wurgt ze en zet ze buiten neer.”
“Ja, daar heb ik ook over gehoord. Zet ze naakt ergens neer. Gewoon ziek.” Hij spoog weer. “En laat me raden. Je ligt daarover met het Bureau overhoop. De hoge omes weten niet wat ze doen. Ze willen niet naar je luisteren.”
Riley was verbijsterd. Hoe raadde hij dat?
“Ik had hetzelfde in ’Nam,” zei hij. “De hoge pieten kregen het maar niet door dat ze een vervloekte oorlog vochten. Christus, als ze het aan mannen zoals ik hadden overgelaten, hadden we gewonnen. Ik word er misselijk van als ik eraan denk.”
Riley hoorde iets in zijn stem wat ze niet vaak gehoord had, of tenminste zelden opgemerkt had. Het was berouw. Het betreurde hem echt dat de oorlog niet gewonnen was. Het maakte niets uit dat hem niets verweten kon worden. Hij voelde zich verantwoordelijk.
Terwijl Riley zijn gezicht bestudeerde, realiseerde ze zich iets. Ze leek op hem, meer dan op haar moeder. Maar het was meer dan dat. Ze wás net zoals hij, en niet alleen maar op het gebied van relaties. Ze had dezelfde koppige vastberadenheid, hetzelfde overdreven gevoel van verantwoordelijkheid.
En eigenlijk was dat helemaal niet zo erg. Op dit zeldzame moment van echte verwantschap vroeg ze zich af of hij haar echt iets kon vertellen wat ze weten moest.
“Papa, wat hij doet... is zo gruwelijk, lichamen naakt achterlaten en zo afschuwelijk neergelegd, maar...” Ze zweeg even, probeerde de juiste woorden te vinden. “De plekken waar hij ze achterlaat zijn altijd zo mooi... Bossen en beken, dat soort landschappen. Waarom denk je dat hij zulke plekken uitzoekt om zoiets gruwelijks en slechts te doen?”
De blik van haar vader keerde zich naar binnen. Hij leek zijn eigen gedachten te onderzoeken, zijn eigen herinneringen. Hij sprak net zoveel over zichzelf als over een ander.
“Hij wil helemaal opnieuw beginnen,” zei hij. “Hij wil helemaal terug naar het begin. Is dat ook niet zo met jou? Wil je niet gewoon terug naar waar het allemaal begon en helemaal opnieuw beginnen? Teruggaan naar toen je een kind was? Opzoeken waar het allemaal misging en het leven anders laten verlopen?”
Hij zweeg even. Riley herinnerde zich haar gedachten op de rit hierheen; hoe verdrietig ze als klein meisje was toen ze deze bergen moest verlaten. Er lag een heel basale waarheid in wat haar vader zei.
“Daarom woon ik hier,” zei hij en hij mijmerde verder.
Riley zat stil en nam dit in haar op. De woorden van haar vader brachten iets in beeld. Ze was er tot nu van uitgegaan dat de moordenaar de vrouwen in het huis van zijn kindertijd gevangenhield en martelde. Het was niet bij haar opgekomen dat hij die omgeving om een reden koos; om op een of andere manier naar zijn verleden te reiken en alles te veranderen.
Haar vader keek nog steeds niet naar haar en zei: “Wat zegt je intuïtie?”
“Het heeft iets met poppen te maken,” zei Riley. “Dat is iets wat het Bureau niet begrijpt. Ze jagen achter de verkeerde dingen aan. Hij is geobsedeerd door poppen. Dat is op een of andere manier de sleutel.”
Hij gromde en schuifelde met zijn voeten. “Nou, blijf gewoon die intuïtie van je volgen,” zei hij. “Laat die smeerlappen je niet vertellen wat je moet doen.”
Riley was stomverbaasd. Het was niet dat hij haar een compliment gaf. Het was niet dat hij aardig wilde zijn. Hij was dezelfde norse eikel die hij altijd geweest was. Maar op een of andere manier zei hij precies wat ze wilde horen.
“Ik ga er niet mee stoppen,” zei ze.
“Je kan er verdomme maar beter niet mee stoppen, inderdaad,” snauwde hij fluisterend.
Er was niets meer te zeggen. Riley stond op. “Het was fijn om je te zien, papa,” zei ze. En ze meende het ook echt, gedeeltelijk. Hij antwoordde niet, hij zat daar alleen maar naar de grond te kijken. Ze stapte in haar auto en reed weg.
Onderweg merkte ze dat ze zich anders voelde dan toen ze kwam, en op een vreemde manier veel beter. Ze voelde dat er iets tussen hen was opgelost.
Ze wist ook iets wat ze nog niet eerder geweten had. Waar de moordenaar ook woonde, het was niet in een huurwoning, in een riool of zelfs in een ellendig, uitgewoond krot ergens in de bossen.
Het moest een schitterende plek zijn, een plek waar schoonheid en verschrikking in evenwicht zouden zijn.
*
Even later zat Riley aan de bar in een café in een nabijgelegen stadje. Haar vader had haar niets te eten aangeboden, wat geen verrassing was, en nu had ze honger en ze had wat te eten nodig voor de terugrit.
Net toen de serveerster haar sandwich met bacon, sla en tomaat op de toonbank voor haar neerzette, ging Rileys mobiel. Ze keek om te zien wie er belde, maar het was een onbekend nummer. Ze nam de telefoon behoedzaam op.
“Is dit Riley Paige?” vroeg een vrouw met een zakelijke stem.
“Ja,” zei Riley.
“Ik heb senator Mitch Newbrough aan de lijn. Hij wil u spreken. Hebt u een momentje alstublieft?”
Alle alarmbellen gingen bij Riley af. Van alle mensen van wie ze níéts van wilde horen, stond Newbrough boven aan de lijst. Ze wilde ophangen zonder nog een woord te zeggen, maar bedacht zich toen. Newbrough was al een machtige vijand. Het was een slecht idee als hij haar nog meer ging haten.
“Ik wacht,” zei Riley.
Een paar tellen later hoorde ze de stem van de senator. “Senator Newbrough hier. Ik neem aan dat ik met Riley Paige spreek.”
Riley wist niet of ze woedend of doodsbang moest zijn. Hij praatte tegen haar alsof zij degene was die hem belde. “Hoe komt u aan dit nummer?” vroeg ze.
“Ik krijg dingen als ik ze wil,” zei Newbrough met een typisch koele stem. “Ik wil u spreken. Persoonlijk.”
Rileys angst werd erger. Wat kon hij als reden hebben om haar te zien? Dit kon niet goed zijn. Maar hoe kon ze nee zeggen zonder alles nog erger te maken?
“Ik kan bij u langskomen,” zei hij. “Ik weet waar u woont.”
Riley wilde bijna vragen hoe hij aan haar adres kwam. Maar ze herinnerde zichzelf eraan dat hij die vraag al beantwoord had. “Ik heb liever dat we het nu meteen aan de telefoon afhandelen,” zei Riley.
“Ik ben bang dat dat niet mogelijk is,” zei Newbrough. “Ik kan er niet via de telefoon over praten. Hoe snel kunnen we afspreken?”
Riley voelde dat ze in de greep van Newbroughs macht zat. Ze wilde weigeren, maar op een of andere manier kreeg ze dat niet voor elkaar. “Ik ben nu niet in de stad,” zei ze. “Ik kom pas laat thuis. Morgenochtend breng ik mijn dochter naar school. We kunnen elkaar in Fredericksburg ontmoeten. Misschien in een koffietentje.”
“Nee, geen openbare plek,” zei Newbrough. “Het moet minder opvallend zijn. Verslaggevers zijn geneigd om mij volgen. Zodra ze een kans krijgen, zitten ze boven op me. Ik val liever niet te veel op. Wat denk je van Quantico, het hoofdkwartier van de GAE?”
Riley kon het niet helpen dat er een vleugje wrok in haar stem doorklonk. “Ik werk daar niet meer, weet u nog?” zei ze. “U zou dat beter dan wie dan ook moeten weten.”
Er viel een korte stilte. “Kent u de Magnolia Gardens Country Club?” vroeg Newbrough toen.
Riley zuchtte over de idioterie van de vraag. Ze bewoog zich uiteraard niet in dat soort kringen. “Ik kan niet zeggen van wel,” zei ze.
“Het is gemakkelijk te vinden, ongeveer halverwege Quantico en mijn boerderij. Wees daar om halfelf.”
Riley vond het steeds minder prettig. Hij vroeg het niet, hij gaf een bevel. Wie dacht hij wel niet dat hij was om ook maar iets van haar te eisen nadat hij haar carrière geruïneerd had?
“Is dat te vroeg?” vroeg Newbrough toen Riley niet antwoordde.
“Nee,” zei Riley, “maar...”
Newbrough onderbrak haar. “Zorg dat je er bent. Het is alleen voor leden, maar ik zal ze op de hoogte brengen om je binnen te laten. Je wil dit doen. Je zal zien dat het belangrijk is. Vertrouw me.”
Newbrough hing op zonder gedag te zeggen. Riley was met stomheid geslagen.
Vertrouw me, had hij gezegd. Riley had het grappig gevonden als ze niet zo nerveus was. Behalve Peterson en iedere andere moordenaar die ze achternazat, was Newbrough waarschijnlijk de persoon die ze het minst vertrouwde in de hele wereld. Ze vertrouwde hem zelfs minder dan Carl Walder. En dat zei wel iets.
Maar ze leek geen keuze te hebben. Hij had haar iets te vertellen, ze voelde het. Iets, voelde ze, wat zelfs naar de moordenaar kon leiden.
Hoofdstuk 30
Riley naderde de Magnolia Gardens Country Club en werd bij een wit gebouwtje bij de poort tegengehouden. Een groen met wit gestreepte slagboom blokkeerde de toegang en een geüniformeerde bewaker met een klembord kwam uit het gebouwtje en liep naar haar auto.
Riley opende het raampje.
“Uw naam?” zei de bewaker bruusk.
Riley kende het protocol helemaal niet om de club binnen te komen, maar Newbrough had gezegd dat hij hen zou laten weten dat ze kwam.
“Ik ben Riley Paige,” zei ze. Toen stamelde ze: “Ik ben een, eh, gast van senator Newbrough.”
De bewaker bekeek de lijst en knikte toen. “Ga maar naar binnen,” zei hij.
De slagboom ging omhoog en Riley reed door. De toegangsweg kronkelde door de magnoliatuinen waaraan de club zijn naam ontleende, extreem luxueus, kleurrijk en geurig voor deze tijd van het jaar. Uiteindelijk kwam ze aan bij een stenen gebouw met witte zuilen. In tegenstelling tot die van het uitvaartcentrum waar ze laatst was geweest, waren deze zuilen het echte werk. Riley kreeg het gevoel alsof ze op een of ander negentiende-eeuwse zuidelijke plantage terecht was gekomen.
Een jongen kwam snel naar haar auto toe, gaf haar een kaart en nam haar sleutels aan. Hij reed de auto weg.
Riley stond alleen voor de grootse ingang en voelde zich net zomin op haar gemak als bij het huis van de senator. Gekleed in haar alledaagse spijkerbroek vroeg ze zich af of ze wel binnengelaten zou worden. Hadden dit soort plekken geen kledingvoorschriften? Het was maar goed dat haar jack losjes over haar schouderholster hing.
Er kwam een geüniformeerde man naar buiten om haar te begroeten. “Uw naam, mevrouw?” vroeg hij.
“Riley Paige,” zei ze en ze vroeg zich af of hij om een ID zou vragen.
Hij begeleidde haar door een lange gang naar binnen, naar een kleine privé-eetkamer. Ze had geen flauw idee of ze de portier een fooi moest geven of niet. Maar ze had ook geen flauw idee hoeveel de man betaald kreeg. Zou hij meer verdienen dan zij, een FBI-agent? Ze dacht dat het ongepaster zou zijn om hem een fooi te geven dan helemaal niet. Het leek het beste om geen risico te nemen.
“Dank u,” zei ze tegen de man.
Hij knikte zonder teken van teleurstelling en ging terug naar waar hij vandaan was gekomen.
De kamer was klein, maar het veruit de chicste eetkamer waar ze ooit was geweest. Er waren geen ramen, maar het enkele kunstwerk aan de muur was een originele olieverfschilderij van de gelijknamige tuinen waar ze buiten langsgereden was.
De enige tafel in de ruimte was gedekt met zilver, Chinees porselein, kristal en linnen. Ze koos een met pluche gestoffeerde stoel uit die naar de deur gericht was en ging zitten. Ze wilde senator Newbrough zien als hij binnenkwam.
Als hij komt, dacht ze. Ze had niet echt een reden om te denken dat hij niet zou komen. Maar deze hele situatie leek zo onwerkelijk; ze wist niet was ze moest verwachten.
Er kwam een in het wit geklede ober binnen en die zette een schaal met kaas en verschillende toastjes op haar tafel neer. “Wilt u iets drinken, mevrouw?” vroeg hij beleefd.
“Gewoon water, dank u,” zei Riley. De ober ging weg en kwam binnen een paar seconden terug met een kristallen karaf met water en twee dezelfde glazen. Hij schonk water voor haar in en liet de karaf en het andere glas op de tafel staan.
Riley dronk van haar water. Ze moest toegeven dat ze genoot van het gevoel van het elegante glas in haar hand. Ze hoefde maar een paar minuten te wachten voordat de senator kwam. Hij zag er net zo koel en streng uit als altijd. Hij sloot de deur achter zich en ging aan de andere kant van de tafel zitten.
“Ik ben blij dat u gekomen bent, agent Paige,” zei hij. “Ik heb iets voor u meegebracht.” Zonder verdere plichtplegingen legde Newbrough een dik, in leer gebonden notitieboek op de tafel. Riley staarde er achterdochtig naar. Ze dacht aan de lijst met vijanden die Newbrough haar tijdens hun eerste ontmoeting gegeven had. Zou dit net zoiets problematisch zijn?
“Wat is dit?” vroeg ze.
“Het dagboek van mijn dochter,” zei Newbrough. “Ik heb het bij haar thuis opgehaald nadat ze was... gevonden. Ik heb het meegenomen omdat ik niet wilde dat iemand het zou zien. Ik weet niet wat erin staat, hoor. Ik heb het nooit gelezen. Maar ik weet zeker dat er dingen in staan waarvan ik liever niet heb dat het algemeen bekend wordt.”
Riley wist niet wat ze zeggen moest. Ze had geen idee waarom hij wilde dat zij dit kreeg. Ze zag dat Newbrough zijn volgende woorden voorzichtig afwoog. Vanaf het eerste moment dat ze hem ontmoet had, had ze zeker geweten dat hij informatie voor haar achterhield. Ze huiverde van verwachting omdat hij haar nu misschien zou vertellen wat dat was.
Eindelijk zei hij: “Mijn dochter had drugsproblemen in het laatste jaar van haar leven. Cocaïne, heroïne, ecstasy, allerlei harddrugs. Haar man heeft haar op dit pad gebracht. Het was een van de redenen dat hun huwelijk stukliep. Haar moeder en ik hoopten dat ze eruit zou komen. En toen stierf ze.” Newbrough zweeg even en staarde naar het dagboek. “Eerst dacht ik dat haar dood op een of andere manier hiermee te maken had,” zei hij toen. “De gebruikers en dealers in haar kring waren een onsmakelijk zooitje. Ik wilde dit niet naar buiten brengen. Dat begrijpt u wel, dat weet ik zeker.”
Riley wist helemaal niet zeker of ze het begreep. Maar ze was zeker verrast. “Drugs hebben niets te maken met de moord op uw dochter,” zei ze.
“Dat besef ik nu,” zei Newbrough. “Er was nog een andere vrouw dood gevonden, toch? En er zullen ongetwijfeld meer slachtoffers vallen. Ik weet nu dat het verkeerd was om te denken dat het iets met mij of mijn familie te maken had.”
Riley was met stomheid geslagen. Hoe vaak zou deze ongelooflijk egoïstische man ooit toegeven dat hij ook maar iets fout had?
Hij klopte met zijn hand op het dagboek. “Neem dit mee. Het zou wat informatie kunnen hebben om u met uw zaak te helpen.”
“Het is míjn zaak niet meer, senator,” zei Riley en ze liet een spoor van bitterheid klinken. “Ik denk dat u wel weet dat het Bureau me ontslagen heeft.”
“O, ja,” zei Newbrough en hij hield zijn hoofd nadenkend schuin. “Ik ben bang dat dat mijn fout is. Nou, het is niet iets wat ik niet kan rechtzetten. Geef me eventjes de tijd. Ondertussen hoop ik dat u dit kunt gebruiken.”
Riley werd overweldigd door het gebaar. Ze haalde diep adem. “Senator, ik geloof dat ik u een excuus verschuldigd ben. Ik... Ik was niet op mijn best toen we elkaar de laatste keer ontmoetten. Ik had net een vriendin dood aangetroffen in haar eigen huis en ik was in de war. Ik heb een paar dingen gezegd die ik niet had moeten zeggen.”
Newbrough knikte in stille acceptatie van haar excuus. Het was duidelijk dat hij zich niet tegenover haar ging verontschuldigen, hoezeer ze dat ook verdiend had. Ze moest zich tevredenstellen met zijn erkenning van zijn fout. Hij probeerde het tenminste goed te maken. Dat was trouwens belangrijker dan een excuus.
Riley pakte het dagboek zonder het te openen. “Er is alleen nog één ding dat ik graag zou willen weten, senator,” zei ze. “Waarom geeft u dit aan mij en niet aan agent Walder?”
Newbroughs lippen verwrongen zich in een licht vleugje van een glimlach. “Omdat er één ding is dat ik over u geleerd heb, agent Paige,” zei hij. “U bent niemands schoothondje.”
Riley kon niet antwoorden. Dit plotselinge respect van een man die normaal gesproken alleen maar achting voor zichzelf had verbijsterde haar.
“En misschien wilt u nu wat lunch hebben,” zei de senator.
Riley dacht erover na. Zo dankbaar als ze was voor de ommekeer van Newbrough, ze voelde zich nog verre van prettig in zijn aanwezigheid. Hij bleef een koele, stugge en onplezierige man. En trouwens, ze had werk te doen. “Als u het niet erg vindt, denk ik dat het beter is als ik mijzelf excuseer,” zei ze. Wijzend op het dagboek voegde ze eraan toe: “Ik moet hier meteen gebruik van maken. Er is geen tijd te verliezen. O... en ik beloof dat ik niets wat ik hierin vind openbaar zal maken.”
“Dat waardeer ik,” zei Newbrough. Hij stond beleefd op toen Riley de kamer verliet. Ze ging het gebouw uit en gaf het kaartje aan de jongen. Terwijl ze op hem wachtte om haar auto te halen, opende ze het dagboek. Ze bladerde erdoorheen en zag meteen dat Reba Frye behoorlijk veel over haar illegale drugsgebruik had geschreven. Riley kreeg ook meteen de indruk dat Reba Frye een egocentrische vrouw was die geobsedeerd was door kleinzielige haatdragendheid en afkeer. Maar was dat niet uiteindelijk het hele doel van een dagboek? Dat was iets waar iedereen het recht had om egocentrisch te zijn.
Trouwens, dacht Riley, zelfs al was Reba net zo narcistisch als haar vader, ze had zo’n afschuwelijk lot niet verdiend. Riley voelde een rilling over haar rug lopen toen ze aan de foto’s dacht die ze van de vermoorde vrouw gezien had.
Riley bleef door het dagboek bladeren. Haar auto kwam over het grindpad aanrijden, maar ze negeerde de jongen, ze was gebiologeerd. Ze stond daar met trillende handen en las helemaal tot het einde door, wanhopig op zoek naar een vermelding van de moordenaar, van iets, wat voor aanwijzing dan ook. Maar ze was teleurgesteld dat ze niets kon vinden.
Ze bracht het dagboek omlaag, voelde zich verpletterd. Ze kon niet nóg een doodlopend einde hebben. Maar toen ze het dagboek omlaag bracht, gleed er een klein stukje papier uit dat tussen twee pagina’s gestoken was. Ze ving het op en bestudeerde het nieuwsgierig. Terwijl ze het bekeek, begon haar hart in haar borst te bonken.
Volslagen geschokt liet ze het dagboek vallen.
Ze hield een bonnetje vast.
Van een poppenwinkel.
Hoofdstuk 31
Daar was het dan. Na al die dode sporen kon Riley nauwelijks geloven wat ze vasthield. Boven aan het handgeschreven bonnetje stonden de naam en het adres van de winkel: Madeline’s Fashions in Shellysford, Virginia.
Riley was verbaasd. Het klonk niet als een poppen- of speelgoedwinkel.
Op haar mobiel vond ze de website van Madeline’s Fashions. Het was vreemd genoeg een kledingwinkel voor vrouwen. Maar ze keek nog eens beter en zag dat ze ook in zeldzame poppen handelden, en die konden alleen op afspraak bekeken worden.
Riley voelde de rillingen over haar rug lopen. Dit moet het zijn, dacht ze.
Ze pakte het dagboek en met trillende handen bladerde ze door de pagina’s om de notitie van de datum van het bonnetje te vinden. Daar was het:
Zojuist de perfecte kleine pop voor Debbie gekocht. Haar verjaardag is pas over een maand, maar het is zo moeilijk om iets voor haar te kopen.
Daar stond het, in duidelijke taal. Reba Frye had een pop voor haar dochter gekocht bij een winkel in Shellysford. Riley wist zeker dat alle andere slachtoffers daar ook hun poppen gekocht hadden. En dat de moordenaar hen daar voor het eerst gezien had.
Riley keek op de routekaart op haar telefoon en zag dat Shellysford een uur rijden was. Ze moest daar zo snel als ze kon naartoe. Voor hetzelfde geld had de moordenaar al een ander slachtoffer op het oog.
Maar ze had eerst wat informatie nodig, en ze moest een pijnlijk telefoontje plegen dat ze al veel te lang uitgesteld had.
Ze pakte haar sleutels van de overrompelde jongen, sprong in haar auto en gaf gas, haar banden piepend op het keurige pad van de club. Terwijl ze langs de toegangspoort scheurde, toetste ze het mobiele nummer van Bill in en vroeg zich af of hij de moeite zou nemen om op te nemen. Ze kon het hem niet kwalijk nemen als hij nooit meer met haar wilde praten.
Tot haar opluchting klonk de stem van Bill door de telefoon. “Hallo,” zei hij.
Rileys hart maakte een sprongetje. Ze wist niet of ze opgelucht of bang was om zijn stem te horen. “Bill, met Riley,” zei ze.
“Dat weet ik,” antwoordde Bill.
Er viel een stilte. Dit zou niet gemakkelijk worden. En ze wist dat ze niet anders verdiende.
“Bill, ik weet niet hoe ik moet beginnen,” zei ze. Haar keel was dik van emotie en ze had moeite om te praten. “Het spijt me zo, zo erg. Het is gewoon dat... Nou, alles ging zo slecht en ik was niet bij mijn volle verstand en...”
“En je was dronken,” onderbrak Bill haar.
Riley zuchtte ellendig. “Ja, ik was dronken,” zei ze. “En ik bied mijn excuses aan. Ik hoop dat je het me kunt vergeven. Het spijt me zo.”
Er viel nog een stilte. “Oké,” zei Bill ten slotte.
Rileys hart zonk. Ze kende Bill beter dan wie dan ook in de wereld. Dus ze hoorde de betekenis in deze twee botte lettergrepen. Hij vergaf haar niet en hij accepteerde ook haar excuus niet; nóg niet tenminste. Het enige wat hij deed was bevestigen dat hij haar verontschuldiging had gehoord.
In elk geval was het nu tijd om het eruit te gooien. Er was een veel dringender zaak om af te handelen.
“Bill, ik heb een aanwijzing,” zei ze.
“Wat?” vroeg hij verbouwereerd.
“Ik heb de winkel gevonden.”
Bill klonk nu bezorgd. “Riley, ben je gek geworden? Wat doe je, nog steeds aan deze zaak werken? Walder heeft je ontslágen, in godsnaam.”
“Heb ik dan ooit op toestemming gewacht? Hoe dan ook, het lijkt erop alsof ik weer aangesteld word.”
Bill snoof van ongeloof. “Wie zegt dat?”
“Newbrough.”
“Waar heb je het over?” vroeg Bill en hij klonk steeds meer geagiteerd. “Christus, Riley, je bent toch niet weer naar zijn huis gegaan, of wel soms?”
Rileys gedachten gingen alle kanten op. Er was te veel uit te leggen. Ze moest het simpel houden. “Nee, en hij was dit keer anders,” zei ze. “Het was raar en ik kan er nu niet verder op ingaan. Maar Newbrough heeft me wat nieuwe informatie gegeven. Bill, Reba Frye heeft een pop bij een winkel in Shellysford gekocht. Ik heb bewijs. Ik heb de naam van de winkel.”
“Dat is absurd,” zei Bill. “Onze agenten hebben dat hele gebied uitgeplozen. Ze zijn daar in iedere stad geweest. Volgens mij hebben ze niet eens een poppenwinkel in Shellysford gevonden.”
Riley kreeg er steeds meer moeite mee om haar eigen opwinding in toom te houden. “Dat is omdat daar geen poppenwinkel is,” zei ze. “Het is een kledingwinkel die poppen verkoopt, maar je kunt ze alleen op afspraak zien. Madeline’s Fashions heet het. Ben je nu bij de GAE?”
“Ja, maar...”
“Laat iemand dan die zaak checken. Zoek alles wat je kunt op over iedereen die daar ooit gewerkt heeft. Ik ga er nu meteen naartoe.”
Bills stem was luid en panisch. “Riley, niet doen! Je hebt geen bevoegdheid. Je hebt niet eens een penning. En als je die man vindt? Hij is gevaarlijk. En Walder heeft je pistool afgepakt.”
“Ik heb mijn eigen pistool,” zei Riley.
“Maar je kunt niemand aanhouden.”
Met een grom van vastberadenheid zei Riley: “Ik doe wat ik moet doen, hoe dan ook. Er kan nóg een leven op het spel staan.”
“Ik vind het niets,” zei Bill, en hij klonk nu wat berustender.
Riley hing op en gaf gas.
*
Bill zat in zijn kantoor en staarde versuft naar zijn mobiel. Hij realiseerde zich dat zijn handen trilden. Hij wist niet precies waarom. Woede en frustratie? Of was het vanwege angst voor Riley, voor welke roekeloze actie ze dan ook van plan was?
Hij was nog steeds verward en aangedaan door haar dronken telefoontje van twee avonden geleden. Het was een beetje een cliché dat politiepartners vaak hechter waren dan met hun eigen levenspartners. En Bill wist dat het waar was. Hij voelde zich al een lange tijd hechter met Riley dan met wie dan ook zijn hele leven.
Maar er was in hun beroep geen ruimte voor een romance. Verwikkelingen of twijfels bij het werk konden fatale gevolgen hebben. Hij had de dingen altijd professioneel tussen hen gehouden en had er altijd op vertrouwd dat Riley hetzelfde zou doen. Maar nu had ze dat vertrouwen geschonden.
Nou ja, ze was zich duidelijk bewust van haar fout. Maar wat bedoelde ze met dat ze weer in dienst zou worden genomen? Zouden ze weer gaan samenwerken? Hij wist niet zeker of hij dat wel wilde. Was de dynamiek en de veilige professionele verstandhouding die ze altijd deelden voor altijd verpest?
Maar hij kon zich daar nu geen zorgen om maken. Riley had gevraagd om de werknemers van een winkel na te gaan. Hij had dat verzoek doorgegeven, maar niet aan Carl Walder. Bill klom in de telefoon en belde het toestel van Special Agent Brent Meredith. Meredith had niets met de leiding van deze zaak te maken, maar Bill wist dat hij op hem kon rekenen voor dit klusje.
Hij was van plan om het telefoontje kort en krachtig te houden. Hij moest meteen naar Shellysford rijden en hij hoopte alleen maar dat hij daar arriveerde voordat Riley Paige echt iets stoms zou doen.
Zoals zich laten vermoorden.
Hoofdstuk 32
Rileys hart bonkte van verwachting toen ze in het kleine stadje Shellysford aankwam. Madeline’s Fashions was gemakkelijk te vinden. In de hoofdstraat zag je de zaak meteen en de naam stond op het raam. Shellysford was iets exclusiever dan ze verwacht had. De ogenschijnlijk historische gebouwen werden goed onderhouden en de hoofdstraat grensde aan elegantie. De behoorlijk chic uitziende kledingwinkel paste goed in de welvarende omgeving.
Riley parkeerde bij de stoep voor de winkel, stapte uit de auto en nam de omgeving in zich op. Ze zag meteen dat een van de paspoppen in de etalage een pop vasthield: een prinses in een roze jurk met een glinsterende tiara. De agenten die deze stad doorzocht hadden, zouden dit makkelijk als alleen maar decoratie hebben opgevat. Alleen een klein bordje in de etalage gaf een aanwijzing: Verzamelpoppen op afspraak te zien.
Boven de deur rinkelde een belletje toen Riley naar binnen liep en de vrouw bij de toonbank keek haar richting op. Ze leek van middelbare leeftijd, maar opmerkelijk jeugdig en haar grijzende haren waren vol en gezond.
Riley overwoog haar opties. Zonder penning moest ze voorzichtig zijn. Het was haar weliswaar gelukt om andere winkeliers zonder haar penning aan het praten te krijgen, maar ze wilde deze vrouw absoluut niet laten schrikken.
“Sorry,” zei Riley. “Bent u Madeline?”
De vrouw glimlachte. “Nou, mijn naam is eigenlijk Mildred, maar ik gebruik de naam Madeline. Vind ik leuker. En het klinkt beter voor een naam van een winkel. “Mildred’s Fashion’ zou gewoon niet hetzelfde klinken.” De vrouw grinnikte en knipoogde. “Het zou niet helemaal de klantenkring trekken waar ik me op richt.”
Tot nu toe gaat het goed, dacht Riley. De vrouw was open en spraakzaam.
“Mooie winkel,” zei Riley en ze keek rond. “Maar het lijkt veel werk voor één persoon. Hebt u hulp? U doet dit vast niet allemaal alleen.”
De vrouw haalde haar schouders op. “Het meeste wel,” zei ze. “Soms staat er een tienermeisje achter de kassa terwijl ik klanten help. Maar dit is een rustige dag. Het was niet nodig dat ze vandaag zou komen.”
Terwijl ze nog steeds nadacht over de juiste benadering, liep Riley naar een kledingrek en voelde aan wat koopwaar. “Schitterende kleding,” zei ze. “Niet veel winkels hebben zulke jurken.”
Madeline keek verheugd. “Nee, de kans is klein dat je zoiets ergens anders vindt,” zei ze. “Het is allemaal haute couture, maar ik koop het met korting in zodra een bepaalde stijl voorbij is. Dus naar de maatstaven van de grote stad zou dit de mode van gisteren zijn.” Toen voegde ze er met nog een knipoog en grijns aan toe: “Maar in een kleine stad als Shellysford... nou ja, het kan hier net zo goed de laatste mode zijn.”
Madeline pakte een lila cocktailjurk van het rek. “Deze zou je prachtig staan,” zei ze. “Het past perfect bij je teint, en ik denk ook bij je persoonlijkheid."
Riley dacht van niet. Eigenlijk kon ze zichzelf in geen van de behoorlijk chique kledingstukken in de winkel zien rondlopen. Maar ze was er zeker van dat deze jurk geschikter voor de countryclub zou zijn dan wat ze nu droeg.
“Eigenlijk,” zei Riley, “hoopte ik naar uw poppen te mogen kijken.”
Madeline keek een beetje verrast. “Heb je een afspraak gemaakt?” vroeg ze. “Als je dat wel hebt gedaan, dan ben ik bang dat het mij ontschoten is. En hoe ben je over onze poppenverzameling te weten gekomen?”
Riley haalde het bonnetje uit haar handtas en liet het aan Madeline zien. “Iemand heeft me dit gegeven,” zei Riley.
“O, een verwijzing,” zei Madeline, duidelijk blij. “Nou, dan kan ik natuurlijk een uitzondering maken.”
Ze liep naar de achterkant van de winkel en opende een brede vouwdeur. Riley liep achter haar aan een kleine zwarte kamer in. De planken stonden vol met poppen en een paar stellingen waren gevuld met poppen accessoires.
“Ik ben een paar jaar geleden met deze kleine bijzaak begonnen,” zei Madeline. “Ik had de gelegenheid om de voorraad van een fabrikant die ermee stopte op te kopen. De eigenaar was een neef van me, dus toen ze hun zaak sloten kreeg ik een speciale deal. Ik ben blij dat ik dat voordeeltje aan mijn klanten door kan geven.” Madeline pakte een pop en keek er trots naar. “Zijn ze niet schitterend?” zei ze. “Kleine meisjes zijn er gek op. Hun ouders ook. En deze poppen worden niet meer gemaakt, dus het zijn echte verzamelstukken, ook al zijn ze niet antiek. En kijk eens naar al die kleertjes. Al mijn poppen kunnen al deze outfits dragen.”
Riley bekeek de rijen met poppen. Ze leken veel op elkaar, hoewel hun haarkleuren varieerden. Net als hun kleren, waaronder moderne jurken, prinsessenjurken en historische kostuums. Tussen de accessoires zag Riley poppenmeubels passend bij iedere stijl. De prijzen van de poppen lagen allemaal boven de honderd dollar.
“Ik hoop dat je begrijpt waarom ik dit gedeelte niet openbaar heb,” legde Madeline uit. “De meesten van mijn klanten die binnen komen lopen, zijn niet op zoek naar poppen. En tussen jou en mij,” voegde ze toe, nu fluisterend, “veel van deze kleinere artikelen zijn vreselijk makkelijk te stelen. Dus ik ben voorzichtig aan wie ik dit allemaal laat zien.” Terwijl ze een poppenjurk schikte vroeg Madeline: “Trouwens, hoe heet je? Ik ken graag de namen van al mijn klanten.”
“Riley Paige.”
Toen kneep Madeline met een nieuwsgierige glimlach haar ogen fijn. “En wie was de klant die je verwezen heeft?” vroeg ze.
“Reba Frye,” zei Riley.
Madelines gezicht betrok. “O jee,” zei ze. “De dochter van de senator. Ik weet nog dat ze hier kwam. En ik heb het gehoord, over...” Ze werd even stil. “O jee,” zei ze toen weer en ze schudde verdrietig haar hoofd. Toen keek ze Riley behoedzaam aan. “Vertel me nu niet dat je een verslaggever bent,” zei ze. “Als dat wel zo is, moet ik je vragen om weg te gaan. Het zou verschrikkelijk slechte publiciteit voor mijn winkel zijn.”
“Nee, ik ben een FBI-agent,” zei Riley. “En de waarheid is, ik ben hier om de moord op Reba Frye te onderzoeken. Ik heb haar vader, senator Newbrough, pas geleden ontmoet. Hij heeft me dit bonnetje gegeven. Daarom ben ik hier.”
Madeline zag er steeds minder op haar gemak uit. “Wil je mij je penning laten zien?” vroeg ze.
Riley hield een zucht tegen. Ze moest zich op een of andere manier hier doorheen zien te bluffen. Ze moest minstens een beetje liegen. “Ik heb nu geen dienst,” zei ze. “We hebben onze penningen niet bij ons als we geen dienst hebben. Standaardprocedure. Ik kom hier gewoon in mijn eigen tijd, om zoveel mogelijk te weten te komen.”
Madeline knikte meelevend. Ze leek haar te geloven, of in elk geval niet níét te geloven. Riley probeerde haar opluchting niet te laten zien.
“Wat kan ik doen om te helpen?” vroeg Madeline.
“Vertel me gewoon alles wat u weet van die dag. Wie kwam er nog meer om te werken? Hoeveel klanten kwamen er binnen?”
Madeline hield haar hand uit. “Mag ik het bonnetje zien? Voor de datum, bedoel ik.”
Riley gaf haar het bonnetje.
“O ja, ik herinner me het weer,” zei Madeline toen ze ernaar keek. “Dat was een gekke dag, een paar weken geleden.”
Rileys aandacht verscherpte. “Gek?” vroeg Riley. “Hoezo?”
Madeline fronste terwijl ze eraan terugdacht. “Er kwam een verzamelaar,” zei ze. “Hij kocht twintig poppen tegelijk. Ik was verbaasd dat hij het geld had. Hij zag er helemaal niet rijk uit. Het was gewoon een nogal verdrietig uitziende oudere man. Ik heb een speciale prijs voor hem gerekend. Het was een behoorlijke puinhoop toen mijn winkelmeisje en ik alle koopwaar bij elkaar optelden. We zijn dat soort hoeveelheden niet gewend. Het was toen even een beetje rommelig allemaal.”
Riley sloeg alle informatie op in haar geheugen. “Was Reba Frye tegelijk met deze verzamelaar in de winkel?” vroeg ze.
Madeline knikte. “Jazeker,” zei ze. “Nu dat je het zegt, ze was hier toen.”
“Houdt u gegevens van uw klanten bij?” vroeg Riley. “Met contactgegevens?”
“Ja, dat doe ik inderdaad,” zei Madeline.
“Ik heb de naam en het adres van die man nodig,” zei Riley. “Het is erg belangrijk.”
Madelines uitdrukking werd nog waakzamer. “Je zei dat de senator je dit bonnetje gegeven had?” vroeg ze.
“Hoe kon ik er anders aan komen?” vroeg Riley.
Madeline knikte. “Ik ben ervan overtuigd dat het waar is, maar toch...”
Ze zweeg even, worstelde met haar beslissing. “O, het spijt me,” flapte ze er toen uit, “maar dat kan ik niet... ik bedoel, jou naar de gegevens laten kijken. Je hebt niet eens je identificatie bij je, en mijn klanten verdienen hun privacy. Nee echt, senator of geen senator, ik kan je er niet zonder bevelschrift naar laten kijken. Het spijt me, maar ik kan daar niet achter staan. Ik hoop dat je het begrijpt.”
Riley haalde diep adem terwijl ze de situatie probeerde in te schatten. Ze twijfelde er niet aan dat Bill hier zo snel als hij kon zou zijn. Maar hoe lang zou dat nog duren? En zou de vrouw dan nog steeds op een bevelschrift aandringen? Hoeveel extra tijd zou dat kosten? Voor zover Riley wist, kon op dit moment iemands leven aan een zijden draadje hangen.
“Ik begrijp het,” zei Riley. “Maar mag ik dan hier even rondkijken? Misschien vind ik wat aanwijzingen.”
Madeline knikte. “Natuurlijk,” zei ze. “Neem zoveel tijd als je wilt.”
In Rileys hoofd vormde er zich snel een afleidingstactiek. Ze begon tussen de poppen de snuffelen, terwijl Madeline wat van de accessoires opruimde. Riley reikte omhoog naar een hoge plank, alsof ze een pop probeerde te pakken. In plaats daarvan stootte ze een hele rij poppen van de plank.
“O!” zei Riley. “Het spijt me zo!”
Ze ging op de meest onhandige manier die ze kon naar achteren. Ze botste tegen een stelling met accessoires en gooide die omver. “O, het spijt me zo erg!” zei Riley weer.
“Het geeft niet,” zei Madeline met duidelijke irritatie in haar stem. “Ik... Ik zal het wel even opruimen.”
Madeline begon de spulletjes op te rapen die overal verspreid lagen. Riley ging snel de ruimte uit en liep naar de toonbank. Terwijl ze gluurde of Madeline niet naar haar keek, dook Riley erachter. Ze zag al snel op een plank onder de kassa een grootboek liggen.
Haar vingers trilden en Riley bladerde door het boek. Ze vond al snel de datum, de naam van de man en zijn adres. Ze had geen tijd om het op te schrijven, dus ze nam het goed in zich op.
Ze kwam net achter de toonbank vandaan toen Madeline van de achterkamer terugkwam. Madeline zag er nu oprecht achterdochtig uit. “Je kunt nu maar beter weggaan,” zei ze. “Als je met een bevelschrift terugkomt, kan ik je helpen. Ik wil echt wel de senator en zijn familie op elke mogelijke manier helpen. Ik vind het vreselijk wat ze nu moeten doorstaan. Maar nu... Nou ja, ik denk dat je moet gaan.”
Riley ging recht op de voordeur af. “Ik... Ik begrijp het,” stamelde ze. “Het spijt me vreselijk.”
Ze rende naar haar auto en stapte in. Ze pakte haar mobiel en belde het nummer van Bill. “Bill, ik heb een naam!” schreeuwde ze bijna toen hij opnam. “Zijn naam is Gerald Cosgrove. En ik heb zijn adres.”
Zorgvuldig noemde Riley het adres uit haar geheugen aan Bill op.
“Ik ben er maar een paar minuten vandaan,” zei Bill. “Ik geef zijn naam en adres aan het Bureau door en kijk met wat voor informatie ze komen. Ik bel je zo terug.”
Bill hing op. Riley wachtte nerveus en ongeduldig. Ze keek naar de winkel en zag dat een wantrouwig uitziende Madeline bij het raam staan. Riley kon het Madeline niet kwalijk nemen. Haar gedrag van zonet was meer dan een beetje vreemd.
Rileys mobiel trilde. Ze nam op.
“Bingo,” zei Bill. “Die man is een geregistreerde zedendelinquent. Het adres dat je me hebt gegeven is niet ver. Jij bent waarschijnlijk iets dichterbij dan ik.”
“Ik rij er meteen naartoe,” zei Riley en ze trapte het gas in.
“Jezusmina Riley, ga daar nou niet alleen naartoe!” blafte hij. “Wacht buiten op me. Ik ben er zo snel mogelijk. Hoor je me?”
Riley hing op en reed weg. Nee, ze kon niet wachten.
*
Nog geen vijftien minuten later kwam Riley bij een stoffige, afgelegen kavel aan. In het midden stond een armoedig uitziende stacaravan. Riley parkeerde haar auto en stapte uit.
Op de weg, voor de kavel, stond een oude auto geparkeerd, maar Riley zag geen enkel teken van de pick-up die de getuige na de ontvoering van Cindy MacKinnon beschreven had. Natuurlijk zou Cosgrove die net zo goed ergens anders kunnen hebben staan. Of misschien had hij hem gedumpt, uit angst dat hij getraceerd zou worden.
Riley huiverde toen ze een aantal schuurtjes met vergrendelde deuren aan de achterkant van de kavel zag staan. Hield hij daar de vrouwen vast? Had hij er nu een gevangen gezet, om haar te martelen en straks te vermoorden?
Riley keek om zich heen en nam de omgeving in zich op. De kavel lag niet helemaal afgezonderd. Een stukje verderop stonden een paar huizen en stacaravans. Maar toch, het leek aannemelijk dat niemand dichtbij genoeg woonde om in een van die schuurtjes een vrouw te horen schreeuwen.
Riley trok haar pistool en liep naar de stacaravan toe. Die stond op een vaste fundering en het zag eruit alsof hij daar al jaren stond. Iemand er had een tijd geleden een bloembed voor geplant, om het er meer als een normaal huis uit te laten zien. Maar nu was het bloembled overwoekerd met onkruid.
Tot nu toe kwam de plek met haar verwachtingen overeen. Ze wist zeker dat ze bij het goede adres was. “Het is voorbij voor jou, klootzak,” mompelde ze zachtjes. “Je zal nooit meer een ander slachtoffer maken.”
Toen ze de stacaravan bereikte, bonkte ze op de metalen deur. “Gerald Cosgrove!” riep ze. “Dit is de FBI. Ben je binnen?”
Er kwam geen antwoord. Riley liep de treden van betonblokken op en tuurde door het kleine raam van de deur. Ze verkilde tot op het bot van wat ze binnen zag.
De plek lag bomvol poppen. Ze zag geen levend wezen, alleen poppen in alle vormen en maten.
Riley probeerde de deurklink. De stacaravan was afgesloten. Ze bonkte nog een keer op de deur. Dit keer hoorde ze een mannenstem. “Ga weg. Laat me met rust. Ik heb niets gedaan.”
Riley dacht dat ze binnen iemand hoorde rondscharrelen. De deur van de stacaravan was gemaakt om naar buiten toe open te gaan, dus ze kon hem niet intrappen. Ze schoot op het slot en de deur ging open.
Riley stormde de kleine woonkamer in. Het enorme aantal en de verscheidenheid aan poppen duizelde haar even. Het moesten er honderden zijn. Ze lagen echt overal: op de planken, de tafels en zelfs op de vloer. Het duurde even voordat ze een man zag, in elkaar gedoken op de grond tegen een tussenmuurtje aan gekropen.
“Niet schieten,” smeekte Cosgrove, zijn handen opgeheven en trillend. “Ik heb het niet gedaan. Niet op me schieten.”
Riley sprong op hem af en trok hem overeind. Ze draaide hem rond en trok één hand achter zijn rug. Ze stopte haar pistool in haar holster en pakte haar handboeien. “Geef me je andere hand,” zei ze.
Trillend van top tot teen gehoorzaamde hij zonder aarzelen. Riley had hem snel in de boeien geslagen en hij zat ongemakkelijk in een stoel.
Het was een zwak uitziende man van in de zestig met dun, grijs haar. Hij zag er meelijwekkend uit, zoals hij daar zat met tranen over zijn wangen rollend. Maar Riley had geen medelijden met hem. Het schouwspel van al deze poppen zei voor haar genoeg: dit was een zieke, gestoorde man.
Voordat ze een vraag kon stellen, hoorde ze de stem van Bill. “Jezus, Riley. Heb je de deur opgeblazen?”
Riley draaide zich om en zag Bill de stacaravan binnen komen.
“Hij wilde niet opendoen,” zei Riley.
Bill gromde. “Ik dacht dat ik je gezegd had om buiten te wachten,” zei hij.
“En ik dacht dat je wel beter wist, mij kennende,” zei Riley. “Trouwens, ik ben blij dat je er bent. Dit lijkt op onze man.”
De man zat nu te jammeren. “Ik heb het niet gedaan! Ik was het niet! Ik heb mijn straf al uitgezeten! Ik heb dat allemaal achter me gelaten!”
Riley vroeg aan Bill: “Wat ben je over hem te weten gekomen?”
“Hij heeft gezeten voor een poging tot kindermishandeling. Daarna niets meer. Tot nu.”
Dit klonk Riley logisch in de oren. Deze monsterlijke kleine man was ongetwijfeld op grotere prooien overgestapt, en op meer wreedheid.
“Dat was jaren geleden,” zei de man. “Ik ben sindsdien braaf geweest. Ik neem mijn medicijnen. Ik heb die neigingen niet meer. Dat ligt allemaal in het verleden. Jullie begaan een vergissing.”
Bill vroeg cynisch: “Dus jij ben een onschuldige man, hè?”
“Klopt. Wat je ook denkt dat ik gedaan heb, ik was het niet.”
“Hoe zit het dan met al die poppen?” vroeg Riley.
Door zijn tranen heen glimlachte Cosgrove gebroken. “Zijn ze niet schitterend?” zei hij. “Ik heb ze stuk voor stuk verzameld. Een paar weken geleden had ik geluk en heb die geweldige winkel in Shellysford gevonden. Zoveel poppen en zoveel verschillende soorten jurken. Ik heb mijn hele uitkering ter plekke uitgegeven, zoveel mogelijk als mijn geld me toeliet gekocht.”
Bill schudde zijn hoofd. “Ik wil niet weten wat je ermee doet,” zei hij.
“Het is niet wat je denkt,” zei Cosgrove. “Ze zijn mijn familie. Mijn enige vrienden. Ze zijn alles wat ik heb. Ik blijf gewoon thuis met ze. Ik kan het me niet veroorloven om ergens naartoe te gaan. Zij behandelen me goed. Ze veroordelen me niet.”
Weer maakte Riley zich zorgen. Hield Cosgrove nu een slachtoffer vast? “Ik wil je schuren controleren,” zei ze tegen hem.
“Ga je gang,” zei hij. “Er is daar niets. Ik heb niets te verbergen. De sleutels liggen daar.” Hij knikte naar een sleutelbos die naast de kapotte deur hing.
Riley liep ernaartoe en greep ze. “Ik ga erheen om te kijken,” zei ze.
“Niet zonder mij,” zei Bill.
Samen gebruikten Bill en Riley de handboeien van Bill om Cosgrove aan de koelkastdeur vast te maken. Toen liepen ze naar buiten en om de stacaravan heen. Ze openden het slot van de eerste schuur en keken naar binnen. Er was daarbinnen niets, behalve een hark.
Bill liep de schuur binnen en keek om zich heen. “Niets,” zei hij. “Zelfs geen bloedspetter.”
Ze liepen naar de volgende schuur, openden die en keken naar binnen. Afgezien van een roestige grasmaaier was de schuur helemaal leeg.
“Hij moet ze ergens anders hebben opgesloten,” zei Bill.
Bill en Riley gingen terug naar de stacaravan. Cosgrove zat er nog steeds en staarde ellendig naar zijn poppenfamilie. Riley vond het een zorgwekkend gezicht: een man zonder een echt leven en zeker geen toekomst.
Toch vond ze hem een raadsel. Ze besloot hem een paar vragen te stellen. “Gerald, waar was je afgelopen woensdagochtend?”
“Wat?” antwoordde Cosgrove. “Wat bedoel je? Dat weet ik niet. Ik herinner me woensdag niet. Ik denk hier. Waar zou ik anders kunnen zijn?’
Riley staarde hem met groeiende nieuwsgierigheid aan. “Gerald,” zei ze, “wat voor dag is het vandaag?”
Cosgroves blik schoot wanhopig heen en weer. “Ik... Ik weet het niet,” stamelde hij.
Riley was verbaasd; was het echt waar? Wist hij niet wat voor dag het was? Hij klonk volkomen oprecht. Hij leek zeker niet verbitterd of boos. Ze zag helemaal geen innerlijke strijd. Alleen angst en wanhoop.
Toen herinnerde ze zichzelf er streng aan dat ze zich niet door hem moest laten inpalmen. Een echte psychopaat kon soms zelfs een doorgewinterde veteraan met een complete leugen voor de gek houden.
Bill maakte Cosgrove van de koelkast los. Zijn handen waren nog steeds achter zijn rug geboeid.
Bill blafte: “Gerald Cosgrove, je staat onder arrest voor de moord op drie vrouwen...”
Bill en Riley begeleidden hem hardhandig de stacaravan uit, terwijl Bill met de namen van de slachtoffers en de rechten van Cosgrove verderging. Toen duwden ze hem in de auto waarin Bill hiernaartoe gereden was: een goed uitgerust voertuig van het Bureau met een metalen raster tussen de voorstoelen en achterbank. Riley en Bill duwden hem achterin. Ze deden zijn autogordel om en boeiden hem veilig vast. Daarna bleven ze even staan zonder een woord te zeggen.
“Verdomme Riley, je hebt het geflikt,” mompelde Bill vol bewondering. “Je hebt de smeerlap te pakken; zelfs zonder je penning. Het Bureau zal je weer met open armen verwelkomen.”
“Wil je dat ik met je meerij?” vroeg Riley.
Bill haalde zijn schouders op. “Nee, ik heb hem onder controle. Ik zet hem achter slot en grendel. Rij jij maar met je eigen auto terug.”
Riley besloot om er niet tegenin te gaan, en ze vroeg zich af of Bill nog steeds wrok tegen haar koesterde vanwege haar nachtelijke telefoontje. Toen ze Bill weg zag rijden, wilde ze zichzelf met haar succes feliciteren, maar ieder gevoel van voldoening verdween als sneeuw voor de zon. Er bleef iets aan haar knagen, ze bleef de woorden van haar vader horen.
Blijf gewoon die intuïtie van je volgen.
Toen ze onderweg was, besefte Riley iets: haar intuïtie vertelde haar dat ze de verkeerde man hadden.
Hoofdstuk 33
De volgende ochtend bracht Riley April naar school en toen ze haar afzette, knaagde dat onderbuikgevoel nog steeds aan haar. Het had haar de hele nacht dwarsgezeten en ze had er niet door kunnen slapen.
Is het die man wel? bleef ze zich afvragen.
Voordat April uitstapte, draaide ze zich met een oprechte blik van bezorgdheid naar haar om. “Mam, wat is er aan de hand?” vroeg ze.
Riley schrok een beetje door de vraag. Zij en haar dochter leken een heel nieuwe fase in hun relatie in te gaan; een veel betere dan ooit. Maar toch was Riley het niet gewend dat April zich zorgen maakte over haar gevoelens. Het voelde goed, maar raar.
“Het valt op, hè?” vroeg Riley.
“Absoluut,” zei April. Ze pakte zachtjes de hand van haar moeder. “Kom op. Vertel het me.”
Riley dacht even na. Haar gevoel was niet makkelijk in woorden uit te drukken. “Ik...” begon ze, en toen dwaalde ze af, niet zeker wat ze moest zeggen. “Ik weet niet zeker of ik de juiste man heb gearresteerd.”
Aprils ogen gingen wagenwijd open.
“Ik... weet niet zeker wat ik moet doen,” voegde Riley eraan toe.
April haalde diep adem. “Niet aan jezelf twijfelen, mam,” antwoordde April. “Dat doe je te vaak. En dan wou je altijd dat je dat niet had gedaan. Is dat ook niet wat je altijd tegen mij zegt?” April glimlachte en Riley glimlachte terug.
“Ik kom te laat als ik nu niet ga,” zei April. “We kunnen er later over praten.” April kuste Riley op de wang, stapte uit en snelde op het schoolgebouw af.
Riley zat in haar auto en dacht na. Ze reed niet meteen weg. In plaats daarvan belde ze Bill. “Heb je iets?” vroeg ze toen ze hem aan de lijn kreeg.
Ze hoorde Bill diep zuchten. “Cosgrove is een raar figuur,” zei hij. “Op dit moment is hij een puinhoop. Uitgeput en depressief, en hij huilt veel. Ik denk dat hij snel zal breken. Maar...”
Bill zweeg even. Riley voelde dat hij ook met twijfel worstelde. “Maar wat?” vroeg Riley.
“Ik weet niet, Riley. Hij lijkt zo gedesoriënteerd dat ik niet eens zeker weet of hij wel begrijpt wat er aan de hand is. Hij glipt in en uit de realiteit. Soms lijkt het alsof hij niet snapt dat hij gearresteerd is. Misschien is hij verziekt door al die medicijnen die hij neemt. Of misschien is hij gewoon ouderwets psychotisch.”
Rileys eigen twijfels namen weer de overhand. “Wat vertelt hij je?” vroeg ze.
“Hij vraag vooral gewoon om zijn poppen,” zei Bill. “Hij maakt zich zorgen om ze, alsof het kinderen of huisdieren zijn die hij niet alleen thuis kan laten. Hij blijft zeggen dat ze niet zonder hem kunnen. Hij is behoorlijk gehoorzaam, absoluut niet strijdlustig. Maar hij geeft ons geen enkele informatie. Hij zegt niets over de vrouwen, of dat hij er nu eentje gevangenhoudt.”
Riley dacht even over de woorden van Bill na. “Dus wat denk jij?” vroeg ze ten slotte. “Is het hem?” Riley merkte een groeiende frustratie in de stem van Bill op.
“Hoe kan hij het niet zijn? Ik bedoel, alles wijst naar hem en niemand anders. De poppen, het criminele verleden, alles. Hij was tegelijk met haar in de winkel. Wat wil je nog meer? Hoe kunnen we het verkeerd hebben?”
Riley zei niets. Ze kon er niets tegen inbrengen. Maar ze merkte dat Bill met zijn eigen intuïtie worstelde. Toen vroeg ze: “Heeft iemand naar voormalige werknemers van Madeline gezocht?”
“Ja,” zei Bill. “Maar dat leverde niets op. Madeline neemt altijd schoolmeisjes in dienst om achter de kassa te staan. Dat doet ze al sinds ze de winkel heeft.”
Riley kreunde moedeloos. Wanneer zou het ze nu eens mee gaan zitten met deze zaak?
“In elk geval,” zei Bill, “vandaag zal een psycholoog van het Bureau Cosgrove ondervragen. Misschien krijgt hij wat inzichten, en kan hij vertellen waar we aan toe zijn.”
“Oké,” zei Riley. “Hou me op de hoogte.” Ze hing op. De motor van haar auto liep, maar ze was nog niet van de school weggereden. Waar zou ze naartoe gaan? Als Newbrough echt probeerde om haar weer in dienst te krijgen, was het hem nog niet gelukt. Ze had nog steeds geen penning. En geen baan.
Ik kan net zo goed naar huis gaan, dacht ze. Maar zodra ze begon te rijden, hoorde ze de woorden van haar vader.
Blijf gewoon die intuïtie van je volgen.
Op dit moment vertelde haar intuïtie haar luid en duidelijk dat ze terug naar Shellysford moest gaan. Ze wist niet precies waarom, maar dat moest ze gewoon.
*
De bel boven de deur van de modewinkel rinkelde toen Riley naar binnen stapte. Ze zag geen klanten. Madeline keek op van haar werk bij de toonbank en fronste. Riley zag dat de winkeleigenares allesbehalve blij was om haar te zien.
“Madeline, het spijt me van gisteren,” zei Riley en ze liep naar de toonbank. “Ik was zo onhandig en het spijt me. Ik hoop niet dat ik iets kapotgemaakt heb.”
Madeline sloeg haar armen over elkaar en staarde naar Riley. “Wat wil je dit keer?” vroeg ze.
“Ik worstel nog steeds met deze zaak,” zei Riley. “Ik heb je hulp nodig.”
Madeline antwoordde niet meteen. “Ik weet nog steeds niet wie je bent, of dat je zelfs wel echt van de FBI bent,” zei ze toen.
“Dat weet ik en ik neem het je niet kwalijk dat je me niet vertrouwt,” antwoordde Riley. “Maar ik had het bonnetje van Reba Frye, weet je nog? Dat kon ik alleen maar van haar vader gekregen hebben. Hij heeft me echt hierheen gestuurd. Je weet dat dat in elk geval waar is.”
Madeline schudde voorzichtig haar hoofd. “Nou, dat zal dan wel iets zeggen, ja. Wat wil je?”
“Laat me nog één keer naar de poppenverzameling kijken,” zei Riley. “Ik beloof dat ik er dit keer geen puinhoop van zal maken.”
“Prima,” zei Madeline. “Maar ik laat je niet alleen.”
“Begrijpelijk,” zei Riley.
Madeline ging naar achteren en opende de vouwdeuren. Terwijl Riley naar de poppen en accessoires ging, stond Madeline in de deuropening en hield haar als een havik in de gaten. Riley begreep het argwaan van de vrouw, maar dit toezicht was niet goed voor haar concentratie, helemaal omdat ze niet exact wist waar ze naar zocht.
Op dat moment rinkelde de bel boven de voordeur. Drie nogal rumoerige klanten kwamen de winkel in zeilen.
“O jee,” zei Madeline. Ze ging snel terug naar de kledingwinkel om zich met haar klanten bezig te houden. Riley had de poppen helemaal voor zichzelf, voor eventjes tenminste.
Ze bestudeerde ze goed. Sommige stonden, maar andere zaten. Alle poppen droegen jurken en japonnen. Maar hoewel ze aangekleed waren, hadden de poppen die zaten exact dezelfde houding als de vermoorde naakte slachtoffers, hun benen stijf voor zich uit gespreid. De moordenaar had duidelijk zijn inspiratie uit dit soort poppen gehaald.
Maar daar had Riley niet genoeg aan. Er moest hier een andere aanwijzing liggen. Ze zag een rij prentenboeken op een lagere plank staan. Ze hurkte en pakte ze een voor een van de plank af. De boeken hadden schitterend geïllustreerde avonturenverhalen over kleine meisjes die er precies als de poppen uitzagen. De poppen en de meisjes op de omslag droegen zelfs dezelfde jurken. Riley besefte dat de boeken en de poppen oorspronkelijk bedoeld waren om samen als een setje verkocht te worden.
Riley bevroor bij de omslag van een bepaald boek. Het meisje had lang, blond haar en grote heldere blauwe ogen. Over de rok van haar roze en witte baljurk waren rozen gedrapeerd. Ze had een roze lint in haar haar. Het boek was getiteld Een groots bal voor een zuidelijke schoonheid.
Rileys huid tintelde toen ze beter naar het gezicht van het meisje keek. Haar ogen waren helder blauw, extreem wijd geopend en met enorme zwarte wimpers. Haar lippen, in de vorm van een overdreven glimlach, waren dik en helder roze. Er was geen twijfel over mogelijk. Riley wist zeker dat de moordenaar door deze afbeelding geobsedeerd was.
Op dat moment ging de bel weer toen de drie klanten de winkel verlieten. Madeline draafde naar de achterkamer terug, duidelijk opgelucht dat Riley geen schade had aangericht. Riley liet haar het boek zien. “Madeline, heb je de pop die bij dit boek hoort?” vroeg ze.
Madeline keek naar de omslag en speurde de planken af. “Nou, ik had er ooit meerdere van,” zei ze. “Ik zie er nu niet een.” Ze dacht even na en voegde eraan toe: “Nu ik erover nadenk, heb ik de laatste daarvan lang geleden verkocht.”
Riley kon het trillen van haar stem nauwelijks verbergen. “Madeline, ik weet dat je dit niet wil. Maar je móét me helpen met het zoeken naar namen van mensen die deze pop mogelijk gekocht hebben. Ik kan je haast niet uitleggen hoe belangrijk dit is.”
Nu leek Madeline mee te leven met Rileys opwinding. “Het spijt me, maar dat kan ik niet,” zei ze. “Niet omdat ik het niet wil, maar ik kan het niet. Het is tien of vijftien jaar geleden. Zelfs mijn grootboek gaat niet zover terug.”
Riley raakte ontmoedigd. Nog een doodlopend spoor. Ze had was zo ver gekomen als ze maar kon. Het was verspilde tijd geweest om hiernaartoe te gaan.
Riley wilde weggaan. Ze liep door de winkel en opende de deur, en toen ze de frisse lucht voelde, kwam er opeens iets in haar op. De geur. Door de frisse buitengeur realiseerde ze zich hoe bedompt de lucht hier binnen was. Niet bedompt, maar... scherp. Het leek in zo’n elegante, vrouwelijke winkel niet op zijn plaats. Wat was het?
Toen kwam Riley erop. Ammoniak. Maar wat betekende dat?
Volg je intuïtie, Riley.
Ze was al halverwege de deuropening, maar ze stopte en draaide zich om. Ze keek weer naar Madeline. “Heb je vandaag de vloeren gedweild?” vroeg ze.
Madeline schudde verward haar hoofd. “Ik gebruik een uitzendbureau,” zei ze. “Zij sturen een schoonmaker.”
Rileys hart begon sneller te slaan. “Een schoonmaker?” vroeg ze, en haar stem was nauwelijks meer dan gefluister.
Madeline knikte.
“Hij komt in de ochtenduren. Niet elke dag. Hij heet Dirk.”
Dirk. Rileys hart bonkte hevig en haar huid voelde koud aan. “Dirk hoe?” vroeg ze.
Madeline haalde haar schouders op. “Ik ben bang dat ik zijn achternaam niet weet,” antwoordde ze. “Ik betaal hem niet. Het uitzendbureau waarschijnlijk wel, maar het is daar een behoorlijk rommelig zootje, eigenlijk. Dirk is niet helemaal betrouwbaar, moet ik eerlijk zeggen.”
Riley haalde diep adem om haar zenuwen de baas te worden. “Was hij hier vanmorgen?” vroeg ze.
Madeline knikte zonder iets te zeggen.
Riley stapte naar haar toe en keek haar heel ernstig aan. “Madeline,” drong ze aan, “wat je ook doet, laat deze man níét meer je winkel in. Nooit meer.”
Madeline wankelde geschrokken naar achteren. “Bedoel je dat hij de...”
“Hij is gevaarlijk. Buitengewoon gevaarlijk. En ik moet hem meteen vinden. Heb je zijn telefoonnummer? Heb je enig idee waar hij woont?”
“Nee, dat moet je aan het uitzendbureau vragen,” zei Madeline angstig. “Zij hebben al zijn gegevens. Hier, ik geef je hun visitekaartje.”
Madeline rommelde bij haar toonbank en vond een kaartje van het Miller Staffing Agency. Ze gaf het aan Riley.
“Dank je,” zei Riley met ingehouden adem. “Dank je wel.”
Zonder nog een woord te zeggen, stormde Riley de winkel uit. Ze stapte in haar auto terwijl ze het uitzendbureau probeerde te bellen. De telefoon bleef overgaan. Er was geen voicemail. Ze sloeg het adres op in haar geheugen en begon te rijden.
*
Miller Staffing Agency lag anderhalve kilometer verderop aan de andere kant van Shellysford. Ze waren gevestigd in een stenen winkelpand en het bedrijf zag eruit alsof het al jarenlang bestond.
Toen Riley naar binnen ging, zag ze dat het een totaal achterhaald bedrijf was dat niet met de tijd was meegegaan. Er was maar één heel ouderwetse computer te zien. Het was er behoorlijk druk, met meerdere uitzendkrachten in spe die aan een lange tafel sollicitatieformulieren zaten in te vullen.
Drie anderen – kennelijk klanten – zaten bij elkaar rond de balie. Ze klaagden luidkeels en allemaal tegelijk over problemen die ze met de uitzendkrachten hadden.
Twee langharige mannen zaten achter de balie en probeerden de klagers af te houden, maar het zag er helemaal niet naar uit dat ze daarin slaagden.
Het lukte Riley om zich naar voren te dringen, waar ze een van de jonge mannen tussen telefoontjes door te pakken kreeg. Op zijn naamplaatje stond ‘Melvin’.
“Ik ben agent Riley Paige, FBI,” deelde ze mede, hopende dat Melvin in de verwarring niet naar haar penning zou vragen. “Ik ben hier vanwege een moordonderzoek. Ben jij de manager?”
Melvin haalde zijn schouders op. “Ik denk het.”
Gezien zijn lege blik vermoedde Riley dat hij of stoned of niet erg snugger was, of misschien wel allebei. Hij maakte zich in elk geval niet druk om haar legitimatie.
“Ik ben op zoek naar de man die jullie bij Madeline’s Fashion hebben werken,” zei ze. “Een schoonmaker. Zijn voornaam is Dirk. Madeline weet zijn achternaam niet.”
Melvin mompelde in zichzelf. “Dirk, Dirk, Dirk... O, ja. Ik herinner me hem. ‘Dirk de Lul’ noemden we hem altijd. Hij riep de andere jongeman en vroeg: “Hé Randy, wat is er met Dirk de Lul gebeurd?”
“We hebben hem ontslagen,” antwoordde Randy. “Hij kwam steeds te laat, als hij al kwam opdagen. Een echte lastpost.”
“Dat klopt niet,” zei Riley. “Want Madeline zegt dat hij nog steeds voor haar werkt. Hij was er vanmorgen nog.”
Melvin keek nu verbluft. “Ik weet zeker dat we hem hebben ontslagen,” zei hij. Hij ging achter de oude computer zitten en begon te zoeken. “Ja, we hebben hem echt ontslagen, ongeveer drie weken geleden.” Melvin tuurde naar het scherm, nog meer van zijn stuk. “Hé, dit is raar,” zei hij. Madeline blijft ons cheques sturen, zelfs al werkt hij er niet meer. Iemand moet haar vertellen daarmee te stoppen. Ze gooit heel veel geld weg.”
De situatie werd duidelijker voor Riley. Hoewel hij ontslagen was en niet meer betaald kreeg, bleef Dirk bij Madeline werken. Hij had daar zo zijn redenen voor; duistere redenen. “Wat is zijn achternaam?” vroeg Riley.
Melvins blik dwaalde over het beeldscherm. Hij was duidelijk naar het al afgesloten personeelsdossier van Dirk aan het bekijken. “Monroe,” zei Melvin. “Wat wil je nog meer weten?”
Riley was opgelucht toen ze merkte dat Melvin het beschermen van vertrouwelijke informatie niet al te nauw nam. “Ik heb zijn adres en telefoonnummer nodig,” zei Riley.
“Hij heeft ons geen telefoonnummer gegeven,” zei Melvin en hij keek nog steeds naar het beeldscherm. “Maar ik heb wel een adres. Lynn Street vijftien-twintig.”
Inmiddels was Randy ook in het gesprek geïnteresseerd. Hij keek over Melvins schouder mee naar het computerscherm. “Wacht even,” zei Randy. “Dat adres is totaal vals. De nummering op Lynn Street gaat helemaal niet zo ver.”
Riley was niet verrast. Dirk Monroe wilde duidelijk niet dat iemand wist waar hij woonde. “En een Social Security-nummer?” vroeg ze.
“Dat heb ik,” zei Melvin. Hij schreef het nummer op een papiertje en gaf het aan Riley.
“Dank je,” zei Riley. Ze pakte het papiertje en liep weg. Zodra ze buiten stond belde ze Bill.
“Hoi, Riley,” zei Bill toen hij opnam. “Ik wou dat ik je wat goed nieuws kon geven. Maar onze psycholoog heeft Cosgrove ondervraagd en hij is ervan overtuigd dat de man niet in staat is om iemand te vermoorden, laat staan vier vrouwen. Hij zei...”
“Bill,” onderbrak ze hem. “Ik heb een naam. Dirk Monroe. Hij is onze man, ik weet het zeker. Ik weet niet waar hij woont. Kun je zijn Social Security-nummer natrekken? Meteen?”
Bill noteerde het nummer en zette Riley in de wacht. Riley liep onrustig op de stoep heen en weer terwijl ze wachtte. Eindelijk kwam Bill weer aan de lijn terug. “Ik heb het adres. Het is een boerderij, ongeveer vijftig kilometer ten westen van Shellysford. Een plattelandsweggetje.”
Bill gaf haar het adres.
“Ik ga erheen,” zei Riley.
Bill sputterde tegen. “Riley, wat klets je nou? Laat me eerst versterking regelen. Deze man is gevaarlijk.”
Riley voelde haar hele lichaam tintelen van de adrenaline. “Ga maar niet met met in discussie, Bill,” zei ze. “Je zou onderhand beter moeten weten.”
Riley hing zonder gedag te zeggen op. Ze was al onderweg.
Hoofdstuk 34
Toen de boerderij in zicht kwam, voelde Riley zich opgewonden op een manier die ze niet had verwacht. Het was alsof ze een olieverfschilderij van een ideaal landelijk Amerika binnenreed. Het witte met hout omlijste huis lag knusjes in een kleine vallei weggestopt. Het huis was oud, maar duidelijk goed onderhouden.
Op het terrein lagen vlakbij een paar bijgebouwen verspreid. Die waren niet zo goed onderhouden als het huis. Evenals een grote schuur die eruitzag alsof die elk moment in elkaar kon storten. Maar vanwege die verwaarlozing zagen de gebouwen er juist aantrekkelijker uit.
Riley parkeerde op een kleine afstand van het huis. Ze controleerde het pistool in haar holster en stapte uit de auto. Ze ademde de heldere, schone buitenlucht in.
Het zou hier niet zo mooi moeten zijn, dacht Riley. En toch wist ze dat het volkomen logisch was. Sinds ze met haar vader had gepraat, besefte ze vaag dat het hol van de moordenaar net zo goed een plek van schoonheid kon zijn.
Maar toch was er een soort gevaar waar ze zich niet op voorbereid had. Dat gevaar was dat ze door de pure schoonheid van haar omgeving te veel zou ontspannen of haar waakzaamheid zou laten verslappen. Ze moest zichzelf eraan herinneren dat het afschuwelijke kwaad samen met deze schoonheid leefde. Ze wist dat ze op het punt stond om oog in oog te staan met de ware verschrikking van deze plek. Maar ze had geen idee waar ze die kon vinden.
Ze draaide zich om en keek om zich heen. Ze zag geen pick-up op het terrein. Of Dirk was ergens onderweg, of de pick-up stond in een van de bijgebouwen of de schuur. De man zelf kon natuurlijk overal zijn; waarschijnlijk in een van de bijgebouwen. Maar ze besloot om het huis eerst te bekijken.
Ze schrok van een geluid en in haar ooghoeken zag ze een wervelende, snelle beweging. Maar het waren alleen een paar loslopende kippen. Niet ver daar vandaan stonden een paar hennen in de grond te pikken. Er bewoog niets anders, behalve het lange gras en de bladeren aan de bomen door een vriendelijk briesje dat erdoorheen blies. Ze voelde zich compleet alleen.
Riley naderde de boerderij. Zodra ze bij de trap kwam, trok ze haar pistool en liep de veranda op. Ze klopte op de voordeur. Er kwam geen reactie. Ze klopte weer. “Ik heb een pakket voor Dirk Monroe,” riep ze. “Ik heb een handtekening nodig om het hier te kunnen laten.”
Nog steeds geen reactie.
Riley liep van de veranda af en begon om het huis heen te lopen. De ramen waren te hoog om naar binnen te kijken en de achterdeur zat op slot. Ze ging weer naar de voordeur en klopte nogmaals aan. Nog steeds alleen maar stilte. Het slot van de deur was een eenvoudig, ouderwets slot voor een standaard sleutel. Ze had een klein inbraaksetje in haar tas voor dit soort situaties. Ze wist dat het met de haak van een kleine, platte pick zou moeten lukken.
Ze liet haar pistool weer in de holster glijden en vond het gereedschap dat ze zocht. Ze stak hem in het slot, voelde en draaide totdat het slot meewerkte. Toen draaide ze de keurknop om en de deur zwaaide open. Terwijl ze haar pistool weer trok, liep ze naar binnen.
Het interieur had veel weg van dezelfde pittoreske sfeer als het landschap buiten. Het was een perfect klein landhuis, opmerkelijk netjes en schoon. Er waren twee grote zachte stoelen in de woonkamer met witte gehaakte stukjes op de armleuningen en rug.
De kamer gaf haar het gevoel alsof er ieder moment aardige familieleden tevoorschijn konden komen om haar te verwelkomen, om haar uit te nodigen het zich gemakkelijk te maken. Maar toen Riley haar omgeving bestudeerde, vervaagde dat gevoel. Dit huis zag er eigenlijk uit alsof het helemaal niet bewoond werd. Alles was gewoon te netjes.
Ze dacht aan de woorden van haar vader.
Hij wil helemaal opnieuw beginnen. Hij wil helemaal naar het begin teruggaan.
Dat was precies wat Dirk hier probeerde voor elkaar te krijgen. Maar hij faalde, omdat zijn leven al vanaf het begin op een of andere manier hopeloos mis was gegaan. Hij wist dat uiteraard, en dat kwelde hem.
In plaats van dat hij terugging naar een moment in zijn jeugd waarop hij gelukkig was, had hij zichzelf in een onrealistische wereld gevangen: een tafereel dat in een historisch museum zou passen. Er hing zelfs een ingelijst borduurwerk met kruissteken aan de muur van de woonkamer. Riley liep dichterbij om het te bekijken.
De kleine kruissteekjes vormden het beeld van een vrouw in een lang gewaad die een parasol vasthield. Onder haar waren woorden geborduurd...
Een zuidelijke schoonheid is altijd
gracieus
hoffelijk
galant...
De lijst was langer, maar Riley nam niet de moeite om de rest te lezen. Ze begreep de boodschap die voor haar van belang was. Het borduurwerk was niets meer dan een fantasie. Het was duidelijk dat deze boerderij nooit een plantage geweest was. Er had hier nooit een ‘zuidelijke schoonheid’ gewoond die thee dronk en bedienden bevelen gaf.
Maar de fantasie moest dierbaar zijn voor degene die hier woonde, of hier in het verleden gewoond had. Misschien had iemand ooit een pop gekocht; een pop die een zuidelijke schoonheid in een verhaal voorstelde.
Riley sloop stilletjes door de gang, met haar oren gespitst. Aan één kant leidde een gewelfde deur naar een eetkamer. Haar gevoel dat ze in het verleden was werd sterker. Zonlicht stroomde door kanten gordijnen voor de ramen naar binnen. Een tafel en stoelen stonden perfect opgesteld, alsof ze op een familiediner wachtten. Maar net als al het andere zag ook de eetkamer eruit alsof die al lange tijd niet gebruikt was.
Een grote, ouderwetse keuken lag aan de andere kant van de gang. Ook daar stond alles op de juiste plek en was er geen teken dat het recentelijk gebruikt was.
Voor haar, aan het einde van de gang, was een gesloten deur. Terwijl Riley zich in die richting bewoog, werd haar aandacht door een aantal foto’s aan de muur getrokken. Ze bestudeerde ze terwijl ze erlangs sloop. Ze zagen eruit als normale familiefoto’s, sommige in zwart-wit, sommige in kleur. Ze gingen ver terug in de tijd; misschien wel tot een eeuw geleden.
Het waren precies het soort foto’s dat je in elk huis kon vinden: ouders, bejaarde grootouders, kinderen en de eetkamertafel beladen met feestelijkheden. Veel foto’s waren vervaagd.
Een foto die niet ouder leek dan een paar decennia geleden bleek de schoolfoto van een jongen te zijn; een keurige leerling met pas geknipt haar en een stijve, ongevoelige glimlach. De foto rechts ervan was een vrouw die een meisje in een jurk vol ruches en strikjes omhelsde.
Maar toen zag Riley met een lichte schok dat het meisje en de jongen precies hetzelfde gezicht hadden. Het was zelfs precies hetzelfde kind. Het meisje bij de vrouw was helemaal geen meisje, maar de schooljongen die een jurk en een pruik droeg. Riley rilde. De uitdrukking op het gezicht van de gekostumeerde jongen vertelde haar dat dit geen geval was van een onschuldig verkleedpartijtje. Op deze foto was de glimlach van het kind schichtig, ongelukkig, zelfs boos en hatelijk.
Het laatste kiekje liet een jongen zien van een jaar of tien. Hij hield een pop vast. De vrouw stond achter de jongen met een glimlach die straalde van compleet misplaatst, onbegrepen plezier. Riley leunde naar voren om de pop te bekijken en ademde scherp in.
Daar was het: een pop die overeenkwam met het plaatje op het boek in de winkel. Het was precies dezelfde, met lang blond haar, heldere blauwe ogen, rozen en roze linten. Jaren geleden had de vrouw deze pop aan de jongen gegeven. Ze moest het hem opgedrongen hebben, ze had van hem verwacht dat hij de pop zou koesteren en liefhebben.
De gekwelde uitdrukking op het gezicht van de jongen vertelde het echte verhaal. Hij kon dit keer geen glimlach nabootsen. Zijn gezicht was verwrongen van walging en zelfhaat. Deze foto ving het moment waarop er iets in hem brak, iets wat nooit meer hersteld kon worden. Op dat exacte moment zette het beeld van de pop zich in zijn ongelukkig jonge fantasie vast. Hij kon het niet van zich afschudden, nooit. Het was een beeld dat hij met dode vrouwen steeds opnieuw creëerde.
Riley wendde zich van de foto’s af. Ze ging naar de gesloten deur aan het einde van de gang. Ze slikte luid. Daar is het, dacht ze.
Ze was er zeker van. Die deur was de barrière tussen de dode, kunstmatige, onwerkelijke schoonheid van dit landhuis en de gruwelijke lelijke waarheid die erachter school. In die kamer viel het valse masker van zalige gewoonheid voor altijd af.
Ze hield haar pistool in haar rechterhand en opende de deur met haar linkerhand. De kamer was donker, maar zelfs in het zachte licht van de gang kon ze zien dat het totaal anders dan de rest van het huis was. De grond lag vol met rotzooi.
Ze vond een lichtknopje naast de deur en deed het licht aan. Een enkele peer aan het plafond onthulde een nachtmerrie die zich voor haar uitspreidde. Het eerste dat haar brein registreerde was een metalen paal die midden in de ruimte stond, met bouten aan de grond en het plafond bevestigd. Bloedspetters op de grond markeerden wat daar gebeurd was. Het vruchteloze geschreeuw van vrouwen galmde door haar hoofd, het overweldigde haar bijna.
Er was niemand in de kamer. Riley dwong zichzelf kalm te blijven en liep naar voren. De ramen waren dichtgespijkerd met planken en er kwam geen zonlicht naar binnen. De muren waren roze, met afbeeldingen uit voorleesboeken erop geschilderd. Maar ze waren door lelijke vegen ontsierd.
Stukken van kindermeubels – versierde stoelen en krukjes die echt voor een klein meisje bedoeld waren – lagen ondersteboven en waren kapot. Er lagen overal stukjes pop; geamputeerde ledematen en hoofden en stukjes haar. Kleine poppenpruiken waren aan de muren vastgenageld.
Haar hart bonkte van angst, van razernij, ze herinnerde zich haar eigen gevangenschap maar al te goed en Riley stapte verder de kamer in. Ze was gehypnotiseerd door het tafereel, door de toorn, door de kwelling die ze hier proefde.
Plotseling klonk er een geritsel achter haar en ineens gingen het licht uit.
Riley werd door paniek bevangen, zwaaide rond om haar pistool te vuren, maar miste haar kans. Haar arm werd met een pijnlijk slag door iets zwaars en hard geraakt. Haar wapen vloog de duisternis in.
Riley probeerde de volgende slag te ontwijken, maar een stijf, zwaar object raakte haar hoofd en kraakte hard tegen haar schedel. Ze viel en kroop naar een donkere hoek van de kamer.
De klap bleef tussen haar oren nagalmen. In de duisternis van haar brein flikkerden sterren. Ze was gewond en ze wist het. Ze worstelde om bij bewustzijn te blijven, maar het voelde alsof er zand tussen haar vingers wegglipte.
Daar was het weer: die sissende witte vlam die door de duisternis sneed. Beetje bij beetje onthulde het flikkerende licht wie het droeg.
Dit keer was het de moeder van Riley. Ze stond recht voor Riley, de fatale kogelwond bloedde midden in haar borst, haar gezicht was bleek en zag er dood uit. Maar toen haar moeder sprak, was het met de stem van Rileys vader. “Meisje, je doet het helemaal verkeerd.”
Riley werd door een misselijkmakende duizeligheid bevangen. Alles bleef draaien. Haar wereld sloeg helemaal nergens op. Wat was haar moeder aan het doen, waarom hield ze dit afschuwelijk martelinstrument vast? Waarom sprak ze met de stem van haar vader?
Riley riep: “Waarom ben je Peterson niet?”
Plotseling doofde de vlam, en hij liet niet meer dan aarzelende sporen van licht achter.
Weer hoorde ze de stem van haar vader in het pikkedonker grommen. “Dat is jouw probleem. Je wilt al het kwaad in de wereld aanpakken, alles tegelijkertijd. Je moet een keuze maken. Eén monster tegelijk.”
Haar hoofd tolde nog en Riley probeerde die boodschap te begrijpen.
“Eén monster tegelijk,” mompelde ze.
Haar bewustzijn nam af en dan weer toe, net als eb en vloed, en bespotte haar met uitbarstingen van helderheid. Ze zag dat de deur op een kier stond en zag het silhouet van een man tegen het zachte licht vanuit de gang. Ze kon zijn gezicht niet onderscheiden.
Hij hield iets in zijn hand; een koevoet, realiseerde ze zich nu. Hij leek op kousevoeten te lopen. Hij moest al die tijd al ergens in het huis geweest zijn, wachtend op het goede moment om tevoorschijn te komen en haar te overrompelen.
Haar arm en haar hoofd deden verschrikkelijk pijn. Ze voelde een kleverige, natte warmte aan de zijkant van haar schedel. Ze bloedde, en hevig ook. Ze vocht tegen de bewusteloosheid.
Ze hoorde de man lachen en de lach kwam haar niet bekend voor. Haar gedachten raakten hopeloos in de war. Het was niet de stem van Peterson, zo wreed en spottend in de duisternis. En waar was zijn gasbrander? Waarom was alles zo anders?
Ze taste rond in haar hoofd, op zoek naar de waarheid over haar situatie.
Het is Peterson niet, zei ze tegen zichzelf. Het is Dirk Monroe.
Ze fluisterde hardop tegen zichzelf: “Eén monster tegelijk.”
Dit monster was van plan om haar te doden.
Ze klauwde over de vloer. Waar was haar pistool?
De man bewoog zich naar haar toe, zwaaide met één hand met de koevoet en sneed ermee door de lucht. Riley kwam half overeind voordat hij hem op haar schouder liet neerkomen en haar weer neersloeg. Ze zette zich schrap voor nog een slag, maar hoorde toen het geluid van de koevoet die op de grond viel.
Er lag iets om haar linkervoet heen, en het trok aan haar. Hij had een touw aan die voet vastgemaakt en sleepte haar nu langzaam over de vloer, door het afval en naar de paal in het midden van de kamer. Het was de plek waar vier vrouwen al geleden hadden en gestorven waren.
Riley probeerde zijn gedachten te polsen. Hij had haar niet opgezocht of uitgekozen. Hij had nooit gezien dat zij een van die poppen had gekocht die hij zo intens haatte. Toch was hij van plan haar komst volledig te benutten en ervan te genieten. Hij was van plan om haar tot zijn volgende slachtoffer te maken. Hij was vastbesloten om haar te laten lijden. Ze zou pijnlijk sterven.
Toch voelde Riley een glimp van aanstaande gerechtigheid. Bill en een team zouden snel hier zijn. Wat zou Dirk doen als de FBI het huis bestormde? Hij zou haar natuurlijk doden, en meteen ook. Hij zou nooit toestaan dat ze gered zou worden. Maar hoe dan ook, hij was verdoemd.
Maar waarom moest Riley zijn laatste slachtoffer zijn? Ze zag gezichten van mensen die ze liefhad: April, Bill, zelfs haar vader. Nu wist Riley dat ze een koppige band van duistere wijsheid met hem deelde, een begrip van het eindeloze kwaad in de wereld. Ze dacht aan het werk waar ze iedere dag voor leefde en langzaam kwam er een nieuwe vastberadenheid in haar op. Ze zou het hem niet gemakkelijk maken. Ze zou op haar voorwaarden sterven, niet op de zijne.
Ze betastte de vloer met haar hand. Ze vond iets stevigs; geen onderdeel van een pop, maar iets hards en scherps. Ze greep het heft van het mes. Het was vast en zeker het mes dat hij op de vier vrouwen gebruikt had.
De tijd vertraagde tot een zenuwslopend langzaam tempo. Ze merkte dat Dirk net het touw om de paal gelegd had. Nu trok hij haar voet ertegenaan.
Hij stond met zijn rug naar haar toe, te zeker van zijn zaak dat zij al verslagen was. Zijn gedachten waren druk bezig om haar aan de paal vast te binden, en met wat hij daarna met haar zou doen.
Dankzij die onwetendheid kreeg Riley een seconde, één seconde maar, voordat hij zich weer naar haar zou omdraaien. Nog steeds op de grond liggend, wrong ze haar lichaam tot een zittende houding. Hij merkte het en wilde zich omdraaien, maar zij bewoog sneller. Ze worstelde haar vrije rechtervoet onder zich, stond toen op om hem aan te kijken.
Ze stootte het mes in zijn buik, trok het eruit en stak hem weer en weer. Ze hoorde hem gillen en kreunen. Ze bleef als een gek steken totdat ze flauwviel.
Hoofdstuk 35
Riley opende haar ogen. Haar hele lichaam deed zeer, vooral haar schouder en haar hoofd. Bills gezicht vulde haar blikveld. Droomde ze? “Bill?” vroeg ze.
Hij glimlachte en keek opgelucht. Hij hield iets zachts tegen haar hoofd aan, stelpte de stroom bloed. “Welkom terug,” zei hij.
Riley besefte dat ze nog steeds in de kamer was, met de paal dichtbij. Ze werd even door paniek bevangen. “Waar is Dirk?” vroeg ze.
“Dood,” zei Bill. “Je hebt hem zijn verdiende loon gegeven.”
Riley vroeg zich nog steeds af of ze droomde. “Ik moet het zien,” hijgde ze. Het lukte haar om haar hoofd om te draaien. Ze zag Dirk uitgestrekt op de grond liggen met zijn gezicht in een plas van zijn eigen bloed. Ogen open. Zonder te knipperen.
Bill draaide haar hoofd weer naar hem toe. “Probeer niet te bewegen,” zei hij. “Je bent behoorlijk gewond. Het komt in orde. Maar je hebt veel bloed verloren.”
Een kramp van misselijkmakende duizeligheid vertelde haar dat Bill gelijk had. Het lukte haar om drie woorden te fluisteren voordat ze weer het bewustzijn verloor.
“Eén monster tegelijk.”
Hoofdstuk 36
Special Agent Brent Meredith sloot de dikke envelop met foto’s en schriftelijke verslagen met een tevreden opmerking over de afronding van de zaak. Riley voelde dezelfde voldoening en ze wist zeker dat Bill en Flores het ook voelden. Ze zaten allemaal aan de tafel in de vergaderruimte van de Gedragsanalyse Eenheid. Als Riley niet helemaal in het verband zat en overal pijn had, zou dit moment perfect zijn geweest.
“Dus de moeder van Dirk wilde een dochter in plaats van een zoon,” zei Meredith. “Ze probeerde hem in een ‘zuidelijke schoonheid’ om te toveren. Dat was waarschijnlijk slechts het topje van de ijsberg. Wie weet wat hij nog meer als kind doormaakte.”
Bill leunde naar achteren in zijn stoel. “Laten we niet te veel medelijden met hem hebben,” zei hij. “Niet iedereen met een rotjeugd verandert in een moordende sadist. Hij heeft zijn eigen keuzes gemaakt.”
Meredith en Flores knikten.
“Maar weet iemand wat er eigenlijk met de moeder van Dirk gebeurd is?” vroeg Riley.
“In het bevolkingsregister staat dat ze vijf jaar geleden overleden is,” zei Flores. “Zijn vader verdween veel eerder, toen Dirk nog een baby was.”
Er viel een sombere stilte in de groep. Riley begreep precies wat dat betekende. Ze was in de aanwezigheid van drie mensen wier levens toegewijd waren aan het vernietigen van kwaad. Zelfs nu ze deze voldoening voelden, hing het schrikbeeld van nog meer kwaad boven hun hoofd: er was nog veel werk te doen. Het zou nooit voorbij zijn. Niet voor hen.
De deur ging open en Carl Walder kwam binnen. Hij was een en al glimlach. “Goed werk, allemaal,” zei hij. Hij schoof Rileys pistool en penning over de tafel naar haar toe. “Deze zijn van jou.”
Riley glimlachte een wrang glimlachje. Walder zou zich niet verontschuldigen, laat staan dat hij een fout van zichzelf zou toegeven. Maar dat was prima. Riley wist niet hoe ze moest reageren als hij daadwerkelijk zou zeggen dat het hem speet. Waarschijnlijk niet stijlvol.
“Trouwens, Riley,” zei Walder. “De senator heeft me vanmorgen gebeld en hij wenst je van harte beterschap en wil je bedanken. Hij heeft een hoge pet op van je.”
Riley moest nu haar pret onderdrukken. Ze was er zeker van dat dit telefoontje exact de reden was waarom Walder haar pistool en penning aan haar teruggaf. Ze herinnerde zich een van de laatste dingen die Newbrough tegen haar gezegd had.
U bent niemands schoothondje.
Datzelfde kon nooit over Carl Walder gezegd worden.
“Kom binnenkort even bij me langslopen,” zei Walder. “Laten we het over promotie hebben. Een kantoorfunctie misschien. Je verdient het.”
Zonder nog een woord te zeggen verliet Walder het kantoor. Riley hoorde de anderen een gezamenlijke zucht slaken omdat hij zo snel weg was.
“Je zou het moeten overwegen, Riley,” zei Meredith.
Riley grinnikte. “Zie je mij echt in een kantoorfunctie?”
Meredith haalde haar schouders op. “Je hebt je bijdrage meer dan geleverd. Je hebt meer zwaar veldwerk gedaan dan de meeste agenten in een heel leven doen. Misschien moet je wel instructeur worden. Je zou het geweldig doen om agenten op te leiden, met jouw ervaring in inzicht. Wat denk je ervan?”
Riley dacht erover na. Wat zou ze nou eigenlijk aan jonge agenten kunnen leren? Haar intuïtie was alles wat ze had en voor zover ze wist kon je dat niet aanleren. Ze kon met geen mogelijkheid mensen trainen om hun intuïtie te volgen. Ze hadden het of ze hadden het niet.
Trouwens, wenste ze haar eigen intuïtie echt aan een ander toe? Ze leefde te veel in angst voor haar eigen gedachten, achtervolgd door haar ongemakkelijke bekwaamheid om een kwade geest te begrijpen. Het was moeilijk om ermee te leven.
“Bedankt,” zei Riley, “maar ik heb het hier prima naar mijn zin.”
Meredith knikte en stond op. “Nou, genoeg voor vandaag. Rust goed uit, mensen.”
De vergadering was ten einde en Riley en Bill liepen samen stil door de gang. Ze verlieten het gebouw en gingen buiten op een bankje zitten. Minuten gingen voorbij. Geen van tweeën leken ze te weten wat ze moesten zeggen. Er was ook niet veel te zeggen.
“Bill,” vroeg ze toen, “denk je dat we nog partners kunnen zijn?”
Na een stilte zei Bill: “Wat denk jij?”
Ze draaiden zich om en keken elkaar in de ogen. Riley zag sluimerende pijn in het gezicht van Bill. De wond die ze met haar dronken telefoontje veroorzaakt had, was nog steeds niet geheeld. Dat zou een lange tijd in beslag nemen.
Maar ze wist ook iets anders, iets wat al lange tijd zo was, maar wat ze nog nooit aan zichzelf had toegegeven. Haar band met Bill was intens en krachtig en hij voelde bijna zeker hetzelfde. Het was niet langer een geheim dat ze voor zichzelf konden houden. Ze konden met geen mogelijkheid meer teruggaan naar hoe het was.
Hun samenwerking was voorbij. Ze wisten het allebei. Geen van beiden hoefde het hardop te zeggen.
“Ga naar huis, Bill,” zei Riley vriendelijk. “Probeer het goed te maken met je vrouw. Je moet aan je kinderen denken.”
“Dat ga ik doen,” zei Bill. “Maar ik hoop dat ik je niet kwijtraak, ik bedoel, je vriendschap.”
Riley klopte op zijn hand en glimlachte. “Dat gaat niet gebeuren,” zei ze.
Ze stonden van het bankje op en liepen naar hun auto’s.
*
“Waar denk je aan, mam?” vroeg April
Riley en April zaten tot diep in de nacht in de woonkamer televisie te kijken. Eerder op de avond had Riley alles wat gebeurd was aan April verteld, of tenminste, alles waarvan ze dacht dat ze het haar kon vertellen.
Riley aarzelde voordat ze Aprils vraag beantwoordde. Maar ze wist dat ze het hardop moest zeggen. Trouwens, April wist het al. Het was geen geheim. Het was gewoon iets wat Riley niet uit haar hoofd kon zetten.
“Ik heb vandaag een man gedood,” zei Riley.
April keek haar vol liefde en bezorgdheid aan. “Weet ik,” zei ze. “Hoe voelt dat?”
“Dat is moeilijk in woorden uit te drukken,” zei Riley. “Het is verschrikkelijk. Niemand heeft het recht om zoiets doen, echt nooit. Maar soms is het de enige manier.” Riley zweeg even. “Ik voel nog iets,” zei ze. “Ik weet niet zeker of ik het zeggen moet.”
April lachte stilletjes. “Ik dacht dat we niets meer stil zouden houden, mam.”
Riley kalmeerde en zei: “Ik voel me levend. Godallemachtig, het maakt dat ik me levend voel. En ik weet dat er binnenkort een vrouw de winkel van Madeline in zal lopen en een pop zal kopen en nooit in gevaar zal zijn. Ik ben gewoon... Nou ja, ik ben gewoon blij voor haar. Ik ben blij dat ik haar dat heb kunnen geven, zelfs al komt ze het nooit te weten.” Riley kneep in Aprils hand. “Het is laat en je moet morgen naar school,” zei ze.
April kuste haar moeder op de wang. “Slaap lekker, mam,” zei ze, en ze ging naar haar slaapkamer.
Riley voelde een nieuwe golf van pijn en vermoeidheid. Ze besefte dat ze beter naar bed kon gaan, anders zou ze hier op de bank in slaap vallen. Ze gaf zichzelf een schop onder haar kont en liep naar haar slaapkamer. Ze had haar nachtjapon al aan en ze deed geen moeite om haar tanden te poetsen in de badkamer. Ze wilde alleen maar meteen naar bed.
Toen ze haar slaapkamer in liep en het licht aandeed, viel haar meteen iets op. Haar hart sloeg een slag over.
Daar, in haar bed, was iets niet in orde.
Er lag een handjevol kleine kiezelsteentjes.
